Oor die vals profeet en die Antichris (of die berugte 666)

 

triple-six


Toe ek 9 jaar oud was het my juffrou ‘n formule op die bord geskryf (te ingewikkeld vir my jong brein!) om te wys dat Nelson Mandela die 666 is.  Toe hy in die tronk was, was sy nommer 46664 (mense vergeet egter dat sy nommer nie 666 was nie, maar 46664).

 

Deur die eeue het mense gedink dat die 666 die Pous, Adolf Hitler, Henry Kissinger, Martin Luther, of iemand anders is.  My jeugleier het gedink dat dit VISA bankkaarte is.  Ander dink dat dit ‘bar codes’ is.

 

Maar as ons die teks van nader bekyk, sien ons dat die bg. opsies almal die bal mis slaan.  Hoe moet ons dan die 666 verstaan?  Wie is die Antichris?  En wie is die vals profeet wat vir hom gewerk het?  Maak asb. jou Bybel oop by Op.13:11-18.

 

Die vals profeet (v.11-15)

 

[1] Sy beskrywing (v.11)

Hoekom sit ‘n hengelaar wurms of kunsaas aan sy hoek?  Hoekom sit jy grondboontjie botter of kaas in die muisvalletjie?  Is dit nie om jou ‘prooi’ uit te lok, sodat jy hom kan vang nie?  Net so het die dier in v.11 homself as ‘n lam vermom, sodat hy meer slagoffers in sy strik kon vang (vgl. Mt.7:15).

 

Johannes het gesien dat hy uit die land of aarde [Gk. ] uit opkom (v.11).  Net soos wat die see in Openbaring dikwels na die nasies oorkant die see verwys (17:15, Jes.17:12), verwys die land dikwels na Israel in die Beloofde Land.  Die eerste dier in v.1-10 het die Romeinse Ryk met haar keisers voorgestel (vgl. 17:9-12), terwyl die dier uit die land die afvallige Jode en haar geestelike leiers voorgestel het.

 

Die dier uit die land het twee horings soos ‘n lam gehad en het soos ‘n draak gepraat (v.11).  Om mense te mislei het hy die Lam van God na-aap (5:6).  Hy het egter die draak of duiwel verteenwoordig en het namens hom gepraat (12:9).  So was dit met die Judaïstiese vals leraars en die vals messiasse wat gemaak het of hulle vir die Here werk, terwyl hulle eintlik aan die duiwel behoort het (Mt.24:24, 2 Kor.11:14, Galasiërs). 

 

Dít is dan die tweede dier of vals profeet (16:13, 19:20, 20:10) van wie Johannes in v.11 gepraat het:  die Joodse leiers.  Uiterlik het dit gelyk of die Jode en haar leiers aan die Here behoort het, maar innerlik was hulle kinders van die duiwel wat die Messias en sy dissipels vervolg het (Rm.2:28-29, Jh.8:44).

 

[2] Sy gesag (v.12)

In die 1500’s het Kardinaal Wolsey namens die Pous in Engeland regeer.  Hy was ‘n diktator wat talle gelowiges laat doodmaak het.  Net so het die tweede dier in Op.13 namens die eerste een regeer en die gelowiges vervolg.

 

Hy het sy gesag by hom gekry, en het namens hom en in sy teenwoordigheid regeer (v.12).  Wat beteken dit?  Die Joodse leiers het met die Romeine se gesag en in hulle teenwoordigheid teen Jesus en sy volgelinge gewerk (Jh.18-19, Mt.27:62-66, Hd.21-28, 4:27, 14:19, 17:5, 18:12-17).  Hulle het die bewoners van die Beloofde Land aangehits om die keiser bo die Messias te kies (Mt.27:20, Jh.19:15).  So het Israel haar trou aan Rome gesweer (v.12, 4).[1]

 

[3] Sy werke (v.13-15)

Die tweede dier het groot tekens gedoen.  Voor die volk het hy vuur uit die hemel laat neerdaal en baie ander tekens gedoen (v.13).  So het hy hulle mislei om te dink dat hy ‘n profeet van God is (11:5, 1 Kon.18:38, 2 Kon.1:10, 12).  Soos die towenaars van Egipte was hy besig met vals tekens en oëverblindery om mense van die Here af weg te draai (Hd.8:9-11, 13:6-8, 19:13, 2 Ts.2:9, vgl. Eks.7:11, 22, 8:7).

 

Josefus, die Joodse geskiedkundige wat in die eerste eeu geleef het, vertel van sulke vals profete en messiasse wat opgetree het voordat die tempel in 70 n.C. deur die Romeine verwoes is.[2]  Hy sê dat die Joodse onderdrukkers talle vals profete omgekoop het om vir die volk te sê dat God hulle uit die hand van die Romeine gaan verlos.[3]

 

Hy vertel van een vals profeet wat ‘deur ‘n opdrag van die Here’ vir die volk gesê het om op die tempel te klim.  Omtrent 6000 mense het hom gevolg en in die vertrekke van die buitehof gaan skuil.  ‘Die Here sal vir ons ‘n wonderteken gee om te wys dat Hy ons van die Romeine gaan verlos,’ het hy gesê.  Die Romeinse soldate het die tempel aan die brand gesteek, sodat almal wat binne was gesterf het.[4]

 

Jesus het die dissipels teen sulke vals profete en hulle nagemaakte wonderwerke gewaarsku (Mt.24:24).  Hy het toegelaat dat die duiwel die vals profete aangehits het om met hulle sg. wonderwerke dié te mislei wat die Messias en sy evangelie gehaat en verwerp het (v.14, 12:9, 2 Ts.2:11-12, Dt.13:1-3).  Hy het toegelaat dat die tweede dier ‘n beeld van die eerste dier maak en asem daaraan gee, sodat dit namens die eerste dier gepraat het (v.14-15).  Wat beteken dit?

 

Ek dink nie Johannes praat hier van ‘n beeld wat van klip of yster gemaak is nie.  God het sy asem in die mens ingeblaas en hom na sy beeld gemaak (Gn.1:26-27, 2:7).  So het die tweede dier (die Joodse leiers) die volk beïnvloed om ‘n beeld van die goddelose wêreld (die eerste dier of die Romeinse Ryk) te wees (v.14).  Deur die invloed van haar leiers het die Jode soos die duiwel en die wêreld – die eerste dier en die draak – gepraat (v.15, 11).  Israel was ‘n handpop van hierdie Sataniese buikspreker, ‘n beeld of inkarnasie van goddelose Rome.

 

Dié wat nie die dier se beeld aanbid het en soos die wêreld gelewe het nie, is doodgemaak (v.15, Dn.3, kontr. Op.14:10-11).  Die Jode het talle van die Here se kinders aan die Romeine oorgegee (v.15, 20:4, 16:2, 6, vgl. Jh.18-19, Hd.21-28).

 

Die Antichris (v.16-18)

 

[1] Die merk van die dier (v.16-17)

Aan die einde van my laerskool loopbaan het mense gesê dat die merk van die dier reeds in Alberton in mense se hande ingeplant word.  Maar is dit regtig wat Johannes en die eerste lesers in gedagte gehad het?

 

Volgens v.16-17 moes elke mens die eerste dier se naam en nommer op sy regterhand of voorkop gekry het:  groot en klein, ryk en arm, slaaf en vryman.  Hierin het hy die Here na-aap wat in 14:1 en 7:3 kinders op hulle voorkoppe verseël het.  Soos wat ‘n boer sy beeste brandmerk, het mense in Johannes se tyd hulle slawe gebrandmerk.  Die merk in v.16 wys dan dat hierdie mense aan die draak en die dier – Satan en die bose wêreldsisteem – behoort het (Jh.8:44, 1 Jh.5:19, kontr. Jes.44:5).

 

Die rede hoekom hulle op die regterhand en voorkop gemerk moes word, was om te wys dat al hulle gedagtes en dade deur die duiwel en die wêreld beïnvloed is (kontr. Dt.6:8).  Ja, die Jode het soos die goddelose Romeine begin dink en doen.  Dié wat nie saam met die stroom gegaan het nie, is ekonomies benadeel (v.17).  Christene het hulle werke en geleenthede om handel te dryf verloor (v.17, 2:9).  Omdat hulle nie die (ken)merk van ‘n ongelowige gehad het en soos die wêreld geleef het nie, het die Jode hulle uit die sinagoges verban en het die samelewing hulle uitgeskuif (Jh.15:18-20, 16:2).

 

[2] Die getal van die dier (v.18)

In Johannes se tyd was daar nie nommers nie.  In Grieks, Hebreeus en Latyn het elke letter van die alfabet ‘n getalwaarde gehad.[5]  ‘n Antieke boodskap teen ‘n muur in Pompeii lees bv.:  ‘I love her whose number is 545.’[6]  Baie van ons weet hoe hierdie getalwaarde in Latyn werk:  I is 1, V is 5, X is 10, L is 50, C is 100, D is 500, en M is 1000.

 

In Hebreeus is die getalwaarde van keiser Nero se naam 666.  Die Jode spel sy naam Nrwn Qsr (in Hebreeus is daar nie vokale nie).  Die waarde van elke letter lyk soos volg:  N = 50, R = 200, W = 6, N = 50, Q = 100, S = 60, en R = 200.  Die totale getalwaarde is dan 666.[7]

 

Baie van die vroegste kommentators op Openbaring het gedink dat Nero die dier van Op.13 is.[8]  In Latyn is die getalwaarde van sy naam 616.  Is dit toevallig dat sommige ou manuskripte die getal so weergee (sien bv. die voetnota in die English Standard Version)?

 

Let asb. op dat die persoon wat wysheid gehad het, die dier se getal kon uitwerk (v.18).  Johannes het nie gesê dat hulle die dier se naam moes uitwerk nie.  Die implikasie is dat die eerste lesers sy naam geken het, en dat hulle met ‘n paar somme kon verstaan het hoekom Johannes vir hom die nommer 666 gegee het.  Sy getal het uit drie sesse bestaan om te wys dat hy nooit by die Here se volmaakte sewe kon uitkom nie.  Hy het gedink dat hy God is (v.1, 5-6, 2 Ts.2:4), maar eintlik was hy net ‘n mens in die persoon van keiser Nero (v.18).

 

Nero is die dier wat, volgens Apollinus van Tyana (4 v.C. – 96 n.C.), erger was as enige wilde dier.[9]  Hy het mans en vroue verkrag, sy eie familie vermoor, sy swanger vrou dood geskop, en mense gedwing om voor hom selfmoord te pleeg.[10]  Is dit enige wonder dat Johannes hom as ‘n dier of monster beskryf het?

 

‘Maar hoekom sou Johannes die Hebreeuse getalwaarde gegee het as hy Openbaring in Grieks geskryf het?’ wonder iemand.  Johannes het op meer as een plek in Openbaring Hebreeuse name gebruik (9:11, 16:16).  Die rede hoekom hy dit in dié vers gedoen het, was om die eerste lesers in die sewe gemeentes te beskerm.  As Johannes die dier se getal in Grieks of Latyn gegee het, kon die Romeinse soldaat wat hom op die eiland opgepas het en die brief afgelewer het (1:9), maklik uitgewerk het dat dit Nero was.  Dit sou die gelowiges se lewens in gevaar gestel het, en daarom het Johannes die Hebreeuse getalwaarde van Nero se naam gebruik.

 

Hoe moet ons prakties op hierdie hoofstuk reageer?  Ek ontken nie dat die bose wêreld ons sal vervolg, ons ekonomies sal benadeel, en sal probeer om ons van die Here af weg te rokkel nie (v.15-17).  Ek ontken ook nie dat die duiwel vals profete sal stuur om mense met nagemaakte wonderwerke te mislei nie (v.13-14).  Dink maar aan die vals wonderwerke onder die Prosperity-, Pinkster- en Charismatiese bewegings, toordokters in die Afrika tradisie, en die Rooms-Katoliekekerk wat die bygelowige massas hiermee mislei.

 

En tog dink ek nie dat ons hierdie dinge as ‘n direkte vervulling van Op.13 moet sien nie.  Ons hoef nie in vrees te lewe asof die Antichris – die 666 – êrens in die toekoms op die toneel gaan verskyn nie.  Volgens Johannes het hy reeds in die eerste eeu in die persoon van keiser Nero verskyn (1:1, 3, vgl. 1 Jh.2:18).  Die eerste lesers het immers sy naam geken, sodat hulle sy getal kon uitwerk (v.18).

 

Wanneer dit by Openbaring kom, is ek bevrees dat daar meer sensasie-gedrewe koerant-teoloë is as Bybelse teoloë.  Baie mense lees Openbaring deur die bril van wêreldgebeure, eerder as om wêreldgebeure deur die bril van die Bybel te lees; hulle interpreteer die Bybel in die lig van wat in die wêreld aangaan, eerder as om wêreldgebeure in die lig van die Skrif te interpreteer.  En dit terwyl ons eintlik by die Bybel moet begin, en nie by die nuus nie. 

 

Wees daarom versigtig om nie na predikers, teoloë, kerke, outeurs, film-makers en boeke te luister wat dit verkeerd om het nie.  Hoe kan jy weet of hulle Op.13 en ander leringe oor die eindtyd volgens die nuus interpreteer, en nie volgens die Bybel nie?  Jy sal dit dadelik agterkom, omdat hulle preke en seminare meer fotos, statistiek, aanhalings en videos bevat, as ‘n vers vir vers uitleg van toepaslike Bybeltekste. 

 

Hulle siening oor die eindtyd word gebasseer op dit wat die Verenigde Nasies en die Vrymesselaars doen, op die Illuminati en Amerika se politiek, en op dit wat in die Midde-Ooste gebeur (alles dinge wat hulle in Tim LaHaye en Jerry B. Jenkins se Left Behind boeke gelees het).  Sou dit nie beter gewees het as hulle hulle eskatologie (siening oor die eindtyd) op ‘n deeglike eksegese van die Bybel gebasseer het nie?  Wêreldgebeure verander tog, maar die Woord van God staan vir ewig vas.

 

Jy weet ook dat iemand Openbaring verkeerd interpreteer as die persoon maak of dit net vir ons tyd bedoel is, en hy nie die eerste lesers in ag neem nie.  Een kommentator sê bv. dat die pratende beeld in v.15 na ‘n robot in die toekoms verwys.[11]  Populêre boeke en films het ons oortuig dat die Antichris in die toekoms mikroskyfies in ons hande en voorkoppe gaan inplant.  Maar het Johannes ‘n boek oor mikroskyfies en robotte geskryf, iets waarvan die eerste lesers in die sewe gemeentes (1:11, 22:16) nie ‘cookin’ clue’ gehad het nie?  Ek twyfel sterk.

 

Dalk sê iemand:  ‘Goed, ek gee toe dat die 666 keiser Nero is.  Maar Op.13:11-18 sal homself in die toekoms herhaal.  Ons weet tog uit Dn.2 dat daar in die toekoms ‘n herleefde Romeinse Ryk sal wees.’ 

 

‘I beg to differ.’  Volgens Dn.2:37-38 was Babilon die eerste ryk in Nebukadnesar se droom.  Die Meders en die Perse het ná hom gekom, en daarna die Grieke.  Na die Grieke was Rome die laaste ryk in Nebukadnesar se droom.  Christus se Koninkryk het die standbeeld van hierdie wêreldryke getref en hulle verpletter.  Christus se Ryk het as ‘n klein rots begin toe Hy op die aarde was, en sal tot by die wederkoms groei, sodat dit ‘n berg word wat die hele aarde vul.  Volgens Dn.2:44 sal daar nie ‘n koninkryk wees wat op syne volg nie, ook nie ‘n herleefde Romeinse Ryk in die vorm van die Rooms-Katoliekekerk nie.

 

Dalk het ek jou nie van my siening oortuig nie.  Ek het ook nie gedink dit gaan maklik wees nie, veral omdat die meeste mense al vir soveel jare geglo het dat die 666 in ons leeftyd gaan kom.  As jy dit nogsteeds glo, wil ek ten minste vir jou sê om nie in vrees te lewe nie, “omdat Hy wat in julle is, groter is as hy wat in die wêreld is.” (1 Jh.4:8).

 

As jy nie gered is nie, wil ek jou waarsku van Iemand wat gevaarliker is as die 666.  Sy Naam is Jesus Christus.  As jy jou van jou sonde bekeer en in Hom glo, sal Hy jou vergewe.  Hy het ‘n baie groot liefde sondaars, en is bereid om die dood wat Hy op Golgota gesterf het te aanvaar asof jy die straf vir jou eie sonde gedra het.  As jy egter besluit om met jou sonde aan te hou, sal jy na ‘n verskriklike plek toe gaan.  Die bangmaak-stories wat jy oor die 666 gehoor het kan nie naastenby daarmee vergelyk word nie.


[1] Sien my preek, Christene, keiser Nero, en die ANC vir ‘n verduideliking van die eerste dier se dodelike wond wat genees is.

[2] The Wars of the Jews:  Book II, 13:5

[3] Ibid, Book VI, 5:2

[4] Ibid

[5] Die tegniese naam hiervoor is gematria.

[6] George Eldon Ladd, A Commentary on the Revelation of John, p.186

[7] Kenneth Gentry, Perilous Times, pp.127-128

[8] David Chilton, The Days of Vengeance, p.145

[9] Gentry, Ibid, pp.129-130

[11] Steve Gregg, Revelation: Four Views – A Parallel Commentary, pp.356-357

Christene, keiser Nero, en die ANC

nero-caesar

Peter Hammond is ‘n geskiedkundige, prediker en evangelis in die Kaap. In sy notas oor die geskiedenis van ons land, verduidelik hy hoe die ANC in 1989 swak en oneffektief was.  Hy sê:  ‘With the collapse of communism in Eastern Europe and their Soviet sponsors, the ANC was heading for the trash can of history.’

 

Maar in September 1989 het die Nasionale Party die ANC soos ‘n lyk uit die dood uit opgewek. Om Hammond se woorde te gebruik:  ‘[the National Party] revived and unleashed a monster.’[1]  My punt is nie om politieke uitlatings te maak nie, maar om op Hammond se laaste sin te fokus:  ‘they… unleased a monster.’

 

In Op.13:1-10 sien ons hoe Johannes die Romeinse Regering van sy dag met ‘n monster vergelyk. Die troos wat Johannes in Op.13 vir gelowiges gee, is dat God in beheer is van elke ‘monster’ in die geskiedenis.

 

Die dier se beskrywing (v.1-2a)

Jare gelede het iemand ons vertel van die ‘kode-taal’ wat gevangenes gebruik wanneer hulle briewe skryf. Een man het bv. ‘n brief vir sy vriend geskryf, waarin hy vir ‘n ‘swart pen’ gevra het.  Hy het gehoop dat die tronkwagte nie sal agterkom dat ‘n ‘swart pen’ eintlik ‘n geweer beteken nie.

 

En so het Johannes ook simboliese taal gebruik, en nie direk na keiser Nero en die Romeinse Ryk verwys nie. Onthou dat Johannes ‘n gevangene op die eiland Patmos was (1:9).  ‘n Romeinse soldaat het seker die brief vir iemand op die vasteland gegee, sodat dit by die sewe gemeentes kon uitkom.

 

Om te verhoed dat die inhoud van Openbaring hierdie gelowiges in die moeilikheid sou bring, het Johannes beelde gebruik. Om die beelde te verstaan, kon hulle dit met die Ou Testament vergelyk het.  Hou dit asseblief in gedagte wanneer jy Op.13 lees.

 

In Dn.7:3 lees ons van verskillende diere wat uit die see uit opkom. Volgens Dn.7:17 is hierdie diere ‘n voorstelling van die belangrike konings van die aarde, van die heidene wat oorkant die see bly (vgl. Ps.65:8, Jes.17:12).  In Op.13:1 word dit ook so gebruik en verwys die dier na die Romeinse Ryk (vgl. 17:15, Dn.2, 7).

 

Die draak van hfst.12 het die ‘dier’ of koning van hfst.13 aangehits om die gelowiges dood te maak. Die dier het sewe koppe en tien horings gehad (v.1, vgl. 17:3).  Hy het lasterlike name op sy koppe gehad.

 

Die sewe koppe verwys na Rome se sewe berge (17:9), asook na die eerste sewe Romeinse keisers (17:10). Toe Johannes Openbaring geskryf het, het vyf van hulle reeds geval en was een van hulle besig om te regeer.  Na hom sou daar nog ‘n keiser gewees het, wat vir ‘n kort tydjie regeer het (17:10).

 

Die eerste vyf keisers was Julius, Augustus, Tiberius, Caligula, en Claudius. Nero het regeer toe Johannes Openbaring geskryf het, en na hom het Galba vir sewe maande regeer.[2]  Dit is dan wat die dier se sewe koppe beteken.

 

Die tien horings verwys na tien konings wat saam met hom regeer het (17:12, Dn.7:24). Hulle was leiers wat namens hom oor die tien keiserlike provinsies van die Romeinse Ryk regeer het (bv. koning Herodes).

 

Die lasterlike name op sy koppe verwys na die Romeinse keisers wat gesê het dat hulle gode is. Hulle het gesê dat mense hulle kurios of here moet noem.  ‘n Titel soos Augustus beteken bv. ‘een wat aanbid moet word’.  Die keisers is ook divus of Deus genoem, wat ‘God’ beteken.[3]

 

Die dier se liggaam was soos ‘n luiperd s’n, sy voete soos ‘n beer s’n en sy bek soos ‘n leeu s’n (v.2a, 2 Tm.4:17, 1 Pt.5:8). Hy was so gevaarlik soos Dn.7 se leeu (die Babiloniese Ryk), beer (die Persiese Ryk) en luiperd (die Griekse Ryk) in een (vgl. Dn.7:7).

 

Die dier se gesag (v.2b, 7)

Die dier met sy sewe koppe en tien horings het sy heerskappy, mag en gesag by die draak – die duiwel – gekry (v.2b, 12:3, 9, 2:13, vgl. Lk.4:6, 2 Ts.2:9). God was egter soewerein oor die dier en die draak.  Hý het hulle toegelaat om oorlog teen die gelowiges te maak, en om hulle te oorwin (v.7, 12:17, Dn.7:21).  Die dinge wat die dier (die Romeinse Ryk) en sy koppe (die keisers van Rome) aan die gelowiges gedoen het, was verskriklik.

 

Onder keiser Nero was daar ‘n groot vervolging van die Christene. Baie van hulle is gekruisig.  Ander is in dierevelle toegewerk en in die arena gesit om deur honde verskeur te word.  Sommige is met teer en pik gesmeer, aan hout pale vasgespyker, en vir Nero se plesier aan die brand gesteek.[4]  Net ‘n dier wat deur die draak of duiwel geïnspireer is, kon so iets gedoen het.

 

En tog het die Here nie beheer verloor nie. Die dier het nou wel oor die nasies van die aarde regeer, en so probeer om die Messias se plek in te neem (v.7).  Maar omdat Jesus die nasies met sy bloed gekoop het (5:9, 7:9), sou Hy hulle uiteindelik by die dier weggevat het.

 

Die dier se kopwond (v.3a)

Een van die dier se koppe het ‘n dodelike wond ontvang, maar die wond is genees (v.3a). Op 9 Junie in die jaar 68 n.C., het Keiser Nero ‘n swaard deur sy ken in sy brein ingesteek (v.3a, 14, Gn.3:15, Jes.27:1, Ps.74:13-14).[5]  Sy dood het ‘n reuse opskudding in die Ryk veroorsaak.  En tog het die dier van die Romeinse Ryk dit oorleef (v.3a).

 

Die dier se aanhangers (v.3b-4, 8)

‘n Paar jaar gelede het Sataniste in Amerika gevra dat húlle godsdiens ook in skole geleer moet word. Christene was geskok.  En tog maak ons nie veel van die feit dat Islam, Hindoeïsme en ander godsdienste deel uitmaak van die kirrikulum wat ons kinders moet leer nie.

 

Ons het die idee dat Sataniste die duiwel aanbid, terwyl ander godsdienste nie te erg van die pad af is nie. Maar volgens volgens Op.13 is absolute toewyding aan enigiemand buiten die Here, ‘n aanbidding van die duiwel.

 

Die hele land of aarde [Gk. ] het hulle oor die dier verbaas (v.3b).  Die Jode in die Beloofde Land het hom gevolg, en het saam met hom gewerk om teen die Here te veg (v.3b, Jh.19:15, Hd.4:27).  Hulle was bly toe Nero die Christene vervolg het (v.3b-4).  ‘Wie is soos die dier, en wie kan teen hom veg?’ het hulle gesê (v.4, kontr. Ps.113:5, Jes.40:18, 25).

 

Almal wie se name nie voor die skepping van die wêreld in die Lam se boek van die lewe geskryf is nie, het hom aanbid (v.8, 17:8, Jh.17:2, Hd.13:48, Ef.1:4). Die res het hom nie aanbid nie, omdat God hulle name in die boek van die lewe geskryf het, en omdat Jesus hulle met sy bloed gekoop het (Jh.10:11, Hd.20:28).

 

Die dier se lastering (v.5-6)

Net soos wat daar lasterlike name op die dier se koppe was (v.1), het hy deur Satan se aanhitsing lasterlike dinge gesê (v.5). Hy het met hoogmoed gepraat asof hy die Here is (v.5, Dn.11:36-37, 2 Ts.2:4).  Hy is toegelaat om vir 42 maande of 3½ jaar lank sy gesag uit te oefen (v.5).  Dit het gebeur toe Nero vir 3½ jaar, tussen November 64 en Junie 68, die Christene vervolg het.[6]

 

Hy het nie net teen die Here gelaster nie, maar ook teen alles wat met Hom geasossieer is: sy Naam en sy tabernakel (v.6, Dn.7:8, 11, 20, 25, 11:36).  Lg. mag moontlik na die hemel verwys, maar dit verwys meer waarskynlik na die kerk wat sy tempel is (1 Kor.3:16, Ef.2:19-22).

 

In ons tyd sê die wêreld dat die kerk verkramp [Eng. bigoted] en bevooroordeeld is. Hulle beskuldig ons van haatspraak en sê dat ons homofobe is (iemand wat gay mense haat).

 

Net so het die Romeine gesê dat Christene ateïste en ongelowiges is, omdat hulle nie in die Romeinse gode geglo het nie. Hulle het die Christene kannibale genoem, omdat hulle in die nagmaal Christus se liggaam geëet het en sy bloed gedrink het.  Hulle het gesê dat die Christene sosiale oproermakers en haters van die mensdom is, omdat hulle hulle nie aan die politiek gesteur het nie, en omdat hulle die heidense gebruike verag het.[7]

 

Die dier se nederlaag (v.9-10)

Ek het ‘n man geken wat probeer het om sy vrou dood te maak. Hy het misluk en het op die einde sy eie lewe geneem.  Hy het in die gat beland wat hy vir sy vrou gegrawe het.  En dit is presies wat in Op.13 met die dier uit die see gebeur het.

 

Dié wie se geestelike ore oop was, moes Johannes se waarskuwing in hierdie verse ter harte geneem het (v.9, 2:7, 11, 17, 29, 3:6, 13, 22, Mt.13:10-17). Net soos wat die dier God se kinders gevange geneem het en hulle met die swaard doodgemaak het, sou hý gevang word en deur die swaard gesterf het (v.10, Mt.26:52).  So het die Here dit bestem (Jer.15:2-3, 43:11).

 

Ek het reeds gewys dat Nero deur die swaard gesterf het (v.3, 14). In 410 n.C. is die dier van die Romeinse Ryk finaal deur koning Alaric en sy Wes-Gotiese weermag vernietig.[8]  Met die profesie van v.10a in gedagte, moes die gelowiges vasgebyt het en deur die verdrukking volhard het (v.10b, 12:11, Mt.24:13).

 

Hierin moet ons hulle voorbeeld navolg. Ons ervaar miskien nie dieselfde vervolging as hulle nie, maar die beginsel geld vir alle gelowiges in alle kulture deur alle eeue.  Buitendien lyk dit nie vir my of swaarder vervolging baie ver in die toekoms lê nie.  Kyk net na die geestelike en politieke klimaat in ons land, en jy sal sien wat ek bedoel.

 

Die gay en lesbian gemeenskap reageer aktief en aggressief teen kerke wat hulle leefstyl as ‘sondig’ beskou. Wette teen haatspraak mag beteken dat die Bybel in die toekoms as ‘n kriminele boek bestempel word.  Die staat se inmenging in die kerk stel ons in ‘n ongemaklike posisie.  Hoe moet ons hierop reageer?

 

Heel eerste moet ons onsself ondersoek om te sien of ons gered is. Mense wat nie waarlik gered is nie, sal die Here verloën en hulle ‘mede-gelowiges’ aan die owerhede oorhandig wanneer die vervolging kom (Mt.24:10, 12).

 

Daarom wil ek vandag vir jou vra of jy gered is. Is jou naam in die boek van die lewe geskryf (v.8)?  Is jou sondige rekord en jou gewete gereinig deur die bloed van die Lam (v.8)?  Het jy jou al van jou sonde bekeer?  Het jy al besef dat jy verlore is?  Het jy al in die gekruisigde en opgestane Christus geglo as jou enigste hoop om gered te word?  Indien nie, wat hou jou terug?

 

Indien wel, wil ek jou aan God se soewereiniteit herinner: die regering en die duiwel wat hulle aanhits, kan nie doen wat hulle wil nie.  God is in beheer.  Hy is die een wat besluit hoe lank hulle met hulle nonsens kan aanhou (v.5).  Hulle reg om te regeer kom van Hom af (v.7, 1:5, 19:16, Sp.8:15-16, Dn.2:21, Jh.19:11, Rm.13:1).

 

Die regering kan net die Here se kinders vervolg as Hy hulle toelaat (v.7, vgl. Job 1:12, 2:6). Moet dan nie in vrees vir die toekoms lewe nie.  In die afgelope week was ek bang oor die registrasie van kerke, en oor die wet wat die regering teen haatspraak wil inbring.  Maar om so te vrees is onnodig, en die Here dit vir my gewys.  Of is die kerk se toekoms nie in die Here se hande nie (Dn.2:21, Mt.6:34, Hd.1:7)?

 

Wat verwag die Here van jou m.b.t. die regering? Jou taak is nie om in politieke vegterye betrokke te raak, of om ‘n politieke agenda te dryf nie (Jh.18:36).  Die Here verwag eenvoudig van jou om die regering te respekteer, jou aan hulle te onderwerp, vir hulle te bid, en om belasting te betaal (Mt.17:24-27, 22:21, Rm.13:1-7, 1 Tm.2:1-2, 1 Pt.2:17).  John MacArthur sê:  ‘When our leaders do something we don’t like, our first response should be to pray, not protest.’[9]

 

Wat sal gebeur as elke gelowige dit getrou toepas? Kan jy jou indink wat die effek daarvan sal wees?  Kan ek jou eerlik vra of jy dié verse in die Bybel gehoorsaam, en gereeld vir die regering bid?  Bid jy vir hulle, sodat hulle reg sal regeer en jy ‘n stil en rustige lewe in godsdiensvryheid kan lei soos wat 1 Tm.2:2 sê?  Ek wil uitdaag om dit meer te doen, omdat elke Christen in Suid-Afrika en ook die geslagte wat kom, jou gebede hiervoor nodig het.

 

Miskien sê jy: ‘As ons ‘n beter regering gehad het, kon ek dit miskien gedoen het.  Maar met ‘n leier soos Jacob Zuma kan ek dit nie doen nie.’  Het jy vergeet wie die keiser was toe Jesus en die apostels die bg. opdragte m.b.t. die regering gegee het?  Dit was die bose keiser Tiberius en keiser Nero.  Daarom het ons nie ‘n verskoning om te sê dat ons onsself nie aan ‘n wanordelike regering soos die ANC kan onderwerp nie.  Ons het nie ‘n verskoning om nie vir hulle te bid nie.  God het hulle aangestel en daarom moet ons vir hulle luister.

 

‘Maar wat as die regering vir my sê om nie aan die Here gehoorsaam te wees nie?’ wonder iemand. In daardie geval mag jy jou nie aan hulle onderwerp nie.  Jy kan nie stilbly as hulle vir jou sê om nie die Woord van God, die evangelie, te verkondig nie.  In so ‘n situasie moet jy eerder saam met Petrus en die ander apostels sê:

 

“Of dit reg is voor God om julle meer gehoorsaam te wees as God, moet julle self beslis; want vir ons is dit onmoontlik om nie te spreek oor wat ons gesien en gehoor het nie… Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan die mense.” (Hd.4:19-20, 5:29).

 

Jy kan met ‘n geruste hart weet dat God die bose dier van enige slegte regering sal oorwin, soos wat Hy met Nero en die Romeinse Ryk in Op.13 gedoen het. Op die laaste dag sal Louis Botha, Hendrik Verwoerd, John Vorster, P.W. Botha, F.W. de Klerk, Nelson Mandela, Thabo Mbeki, Jacob Zuma, en elke ander leier wat hierdie land al gehad het en in toekoms sál hê, voor Jesus Christus buig (Fil.2:9).  Elke regeerder in die wêreld – ook keiser Nero – sal moet erken dat Jesus Christus die Koning van die konings, en die Here van die Here is (19:16).

 

Daarom hoef ons nie die dier van Op.13 te vrees nie. Laat ons eerder ag gee op dít wat Jesus in Lk.12:4-5 gesê het:  “Moenie vrees vir die wat die liggaam doodmaak en daarna niks meer kan doen nie; maar Ek sal julle wys wie julle moet vrees:  vrees Hom wat, nadat Hy doodgemaak het, by magte is om in die hel te werp; ja, Ek sê vir julle, vrees Hom!”

 

[1] Peter Hammond, The Battle for South Africa, Reformation Society, p.4

[2] David S. Clarke, The Message of Patmos, p.19 en Kenneth Gentry, Perilous Times, pp.121-122

[3] David Chilton, The Days of Vengeance, p.136

[4] Philip Schaff aangehaal in Steve Gregg, Revelation: Four Views – A Parallel Commentary, p.346

[5] https://www.dropbox.com/s/vw3lkj21v4wwwd4/2005.09.25.02.The.Beasts.Of.The.Revelation.I.Revelation.13vv1-3.pdf, p.11

[6] Gregg, p.348

[7] Chilton, p.131 en Gregg, p.344

[8] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: Part 1, pp.288-289

[9] John MacArthur, ed., Right Thinking in a World Gone Wrong, p.127

Die probleem met Jesus

jesus-on-trial

Dit is so te sê onmoontlik om ‘n ongelowige daarvan te oortuig dat God sy belange op die hart dra. In sy gedagtes is die Here net teen hom, en wil Hy sy vreugde van hom af wegvat.  Dit is die leuen wat Adam en Eva van die begin af geglo het:  ‘Het God regtig gesê julle mag van geen boom in die tuin eet nie?’

 

Maar as daar een plek in die geskiedenis is waar die Here gewys het dat Hy die sondaar liefhet en sy belange op die hart dra, dan is dit Golgota. Dáár het God gewys dat Hy tot die uiterste toe sou gaan om sondaars te red.  Dit is hartseer om te sien dat die mens, ten spyte daarvan, nogsteeds ‘n probleem het met Jesus.  Net die Here kan ‘n mens se opinie van Hom verander (soos wat Hy met Paulus gedoen het).  Mag die Here vandag Jh.18:28-19:16a gebruik om sy liefde vir ons te bevestig.

 

Die klagte (18:28-32)

Ek het al by ‘n vorige geleentheid vertel hoe die koerante in Spurgeon se dag leuens oor hom vertel het. Dit het gemaak dat sommige mense uit nuuskierigheid na sy preke kom luister het, en tot bekering gekom het.  Ek het laasweek gewys hoe God soewerein is oor die mens se sonde.  Nêrens sien ons dit beter as in Jesus se onregverdige verhoor en kruisdood nie.

 

Die Joodse Raad het vir Jesus ‘skuldig’ bevind en Hom voor 06:00 na Pilatus se hoofkwartiere toe gelei (18:28, 19:14, Mk.13:35, Lk.23:1). Dit was vroegoggend toe hulle daar aangekom het (18:28).  Hulle het iemand gestuur om vir Pilatus te roep, omdat hulle nie voor die Fees[1] onrein wou word, deurdat hulle in ‘n heiden se huis ingegaan het nie (18:28, Hd.10:28, Nm.9:1-14).  Hulle het egter nie omgegee oor die onreinheid van die haat in hulle harte nie!

 

Pilatus wou by die Raad geweet het wat hulle klagte teen Jesus was (18:29). Hulle het geen konkrete klagte gehad nie, en het daarom die emosionele kaart gespeel:  ‘As hierdie man nie bose dinge gedoen het nie, sou ons Hom nie aan jou oorgelewer het nie’ (18:30).  ‘Hoekom moet ék Hom oordeel; julle het mos ‘n wet waarvolgens julle Hom kan oordeel?’ het Pilatus gesê.

 

Maar toe die Romeine die land in 6 n.C. oorgeneem het, het hulle die Jode verbied om die doodstraf toe te pas.[2]  Die Joodse Raad het vir Pilatus hierop attent gemaak (18:31), en het in soveel woorde gesê dat Jesus die doodstraf verdien.  ‘Hy mislei die volk en sê dat ons nie belasting aan die keiser moet betaal nie; Hy het ook gesê dat Hy ‘n koning is.’ (Lk.23:2).  Vir die Romeine was hierdie baie ernstige oortredings, en was dit strafbaar met die dood.

 

Maar op dié manier het die Jode reg in die Here se hande in gespeel. Volgens God se plan moes die Jode nie vir Jesus gestenig het nie, maar die Romeine moes Hom gekruisig het (18:32, 12:32, Mt.20:19, 26:2, vgl. Hd.13:27, Jes.53, Ps.22).  Op hierdie manier het Hy in ons plek onder God se vervloeking gesterf (Gal.3:13, Dt.21:22-23).  Dit is tog wat die doringkroon gewys het, nie waar nie (19:2, Gn.3:18)?  Sien jy dan dat Jesus, en nie die Joodse leiers of Pilatus nie, in beheer was?

 

En 2000 jaar later het dinge nie verander nie. Wat ek in die vorige preek gesê het, sê ek weer:  wanneer mense jou kritiseer, valslik beskuldig, en jou onregverdig behandel, is God soewerein daaroor (Gn.50:20, Hd.2:23).  Jy kan met ‘n geruste hart weet dat jou Vader dit oor jou pad gestuur het, en dat Hy iets goed in gedagte het.  Hy sal dit vir jou voordeel uitwerk en jou meer soos Jesus maak (Rm.8:28-29).  Jy kan nie bid om soos Jesus te wees en dan dink dat jy nie vervolg gaan word nie.  As die wêreld Hom vervolg het, gaan hulle jou ook vervolg (15:20).

 

Dit beteken nie dat jy mense se sonde teen jou moet aanvaar, of dat jy moet maak asof dit reg is nie. Maar dit beteken dat jy jouself in sulke tye aan die Here se kragtige hand moet onderwerp, en nie geestelike ‘tantrums’ moet gooi nie (1 Pt.5:6).  Wees nederig genoeg om te besef dat jy nie self die situasie kan hanteer nie.  Om te dagdroom, die persoon terug te kry, iets aan hom of haar te doen, of dit te ignoreer in die hoop dat dit sal weggaan, gaan nie help nie.  Gee dit in gebed vir die Here, al moet jy dit ook 50 keer op ‘n dag doen (1 Pt.5:7).

 

Die ondersoek (18:33-38a)

Rika voel gefrustreerd. Oor die naweek het sy haar ma, vriendin, kollega en baas gebel, maar almal se fone is beset.  Sy het sopas vir Telkom gebel om te hoor wat aangaan, maar (kan jy dit glo!) selfs húlle fone is beset.  Sy wonder hoekom almal se fone eweskielik stukkend is.  Dink jy nie dat sy êrens moet begin wonder of die probleem aan haar kant lê nie?

 

En werk dit nie ook so in die lewe nie? Pilatus en Jesus het verskillende idees gehad oor wat dit beteken om ‘n Koning te wees, oor die waarheid en nog meer.  Êrens moes Pilatus besef het dat dit nie Jesus is wat verkeerd is nie, maar hy.

 

Hy het in sy kwartiere ingegaan en vir Jesus geroep. ‘Is jy die Koning van die Jode?’ het hy gevra (18:33).  ‘Hoekom vra jy?  Is dit omdat hieroor wonder, of omdat ander mense My daarvan beskuldig het?’ het Jesus geantwoord (18:34).  Jesus het eintlik hier gevra of daar getuies vir hierdie klagte was (vgl. 18:20-21).  ‘Moenie slim raak met my, asof ek ‘n Jood is wat onder jou koningskap staan nie.  Jy moes iets verkeerd gedoen het as jou eie volk en haar leiers jou aan my oorgelewer het.’  Dit is basies wat Pilatus in 18:35 gesê het.

 

Jesus het verduidelik dat sy Koninkryk nie van hierdie wêreld is nie (18:36, 6:15, Dn.7:14). As dit was, sou sy diensknegte geveg het om te keer dat Hy aan die Jode se bloedlus oorgelewer word (18:36, kontr. 18:11).  Maar omdat dit nie was nie, het Hy nie vir ‘n aardse koninkryk geveg nie.  Hy was die Goddelike Messias aan wie die Hemelse Koninkryk behoort het; Hy was nie ‘n bedreiging vir die Romeine soos wat die Jode voorgegee het nie.

 

‘So jy is ‘n Koning?’ het Pilatus gesê (18:37).  ‘Jy sê dat Ek ‘n Koning is, maar My en jou verstaan daarvan is nie dieselfde nie,’ het Jesus in effek vir hom gesê (18:37, Lk.23:3).  ‘Ek is as ‘n mens in hierdie wêreld gebore (1:14), maar kom nie van hierdie wêreld af nie.  Ek kom van die hemel af, en het gekom om van die waarheid te getuig.  Ek is die waarheid (14:6).  Dié wat die Vader aan my gegee het sal na die waarheid luister (10:3-5, 27, 1 Jh.4:6).’  Só moet ons Jesus se woorde in 18:37 verstaan.

 

Vir die wêreld is een van die probleme wat hulle met Jesus en die Christelike geloof het, die feit dat ons in absolute waarheid glo. ‘Wat is waarheid?’ wil hulle saam met Pilatus in 18:38a weet.  In hulle gedagtes bestaan daar nie so iets nie.  ‘Alle godsdienste kan reg wees,’ is hoe hulle redeneer.  ‘Jesus is vir jou die enigste weg, maar vir die ateïs, Hindoe en Moslem is dit anders.  Uiteindelik lei alle paaie na dieselfde bestemming toe.’

 

Omdat ongelowiges vir Jesus verwerp, het hulle nie ‘n benul van die waarheid nie. Satan verblind hulle om sy leuens te glo (8:44, 2 Kor.4:4).  Hulle dat daar nie so iets soos absolute waarheid is nie, maar hulle leef nie so nie.  Hulle is nie konsekwent nie.  Gestel die maatskappy dank hulle af.  Hulle gaan hof toe, en die hof sê vir die maatskappy:  ‘Volgens haar kontrak kan julle haar nie afdank nie.’  Sal die hof dit aanvaar as die maatskappy sê:  ‘Daar bestaan nie so iets soos absolute waarheid nie; vir haar beteken die kontrak dit, maar vir ons beteken dit iets anders’?

 

Net so kan ons nie maak asof alle godsdienste hemel toe lei nie. Jesus en die Bybel staan in direkte kontras met die godsdienste van die wêreld.  As Christenskap waar is, moet die res noodwendig vals wees.  Daar kan nie baie gode en een God wees nie.  Ons kan nie deur geloof alleen gered word, en deur goeie werke nie.  Jesus kan nie die enigste Verlosser wees, en een van baie paaie na die Vader toe nie.

 

Wie besluit wat waar is? Duidelik lê die besluit nie by mense nie, omdat ons nie hieroor kan saamstem nie.  Iemand wat in sy diepste wese waarheid is moet hieroor besluit.  Die waarheid is nie ‘n filosofie of opinie nie, maar ‘n Persoon.  Ondersoek gerus die Bybel om vir jouself te sien dat die dinge wat Jesus oor God, die mens, ons sonde, verlossing, ens. leer, ‘n akkurate weergawe van die werklikheid is.

 

Die uitspraak (18:38b-19:16a)

Toe die Sinode besluit het om homseksuele huwelike toe te laat, was daar baie mense wat gesê het hulle is klaar met die NG-Kerk. Party van hulle het ook opgepak en geloop.  ‘n Tydjie later het die Sinode die besluit omgekeer.  Vir my het dit gelyk of hulle dit gedoen het om die meerderheid tevrede te stel.  Dit is wat Pilatus in hierdie verse gedoen het.

 

Na sy gesprek met Jesus het hy weer buitentoe gegaan. ‘Ek vind geen skuld in die man nie,’ het hy vir die Jode gesê (18:38b, 8:46, Lk.23:4, 1 Pt.2:22).  Die Jode wou Hom dood gehad het, en het gesê:  ‘Oral waar Hy kom veroorsaak Hy oproer, van Judea af tot in Galilea.’ (Lk.23:5).  Omdat Jesus ons skuld op Homself geneem het, het Hy nie op die klagtes gereageer nie (Mt.27:12-14, Jes.53:7).

 

Jesus is na Herodes toe gestuur en weer terug na Pilatus toe (Lk.23:6-11). Pilatus het vir die Joodse Raad en die volk laat weet dat nie hy of Herodes gedink het dat Jesus iets gedoen het om die dood te verdien nie (Lk.23:13-15).  Sou hulle tevrede gewees het as hy vir Jesus ‘n ligte straf gegee het, en Hom daarna volgens die jaarlikse gebruik vrygelaat het (18:39, Lk.23:16)?  Hulle wou niks hiervan geweet het nie.  Pilatus moes eerder die moordenaar en oproermaker Barabbas vrygelaat het, en vir Jesus gekruisig het (18:40, Mt.27:21-25, Lk.23:19-20, Hd.3:14).

 

Pilatus wou nie in die moord gedeel het nie, en het toe sy hande in onskuld gewas (Mt.27:24). Maar as hy onskuldig was, sou hy nie die Jode se versoek toegestaan het nie.  Hy sou ook nie vir Jesus laat gésel het nie (19:1).  Volgens 19:1 en Mk.15:15 het Pilatus voor en na die vonnis vir Jesus laat gésel.  Die eerste géseling of fustigatio was ‘n ligte straf, waarin Pilatus probeer het om simpatie by die Jode te wek, sodat hulle Hom sou vrylaat.

 

Toe dit en die ander pogings in 19:2-15 nie gewerk het nie, het hy Hom weer laat gésel.  Die flagellatio of verberatio géseling was onmenslik en brutaal.  Die soldate het ‘n kort sweep met stukkies been en metaal aan die los eindpunte gebruik.  Hulle het die slagoffer om die beurt geslaan, totdat hulle moeg was.  Dit was so erg dat slagoffers dit dikwels nie oorleef het nie.[3]

 

Ná die eerste géseling is Jesus voor Pilatus gebring waar 600 soldate met Hom gespot het (Mt.27:27): hulle het ‘n koninklike rooi-pers mantel oor Hom gegooi en ‘n doringkroon op sy kop gesit (19:2).  Om te wys dat hulle gode is, is antieke konings soms uitgebeeld met ‘n doringkroon wat van die dadelpalm gemaak is.  Dit is hoe die soldate nou met Jesus gespot het.  Hulle het ook ‘n riet in sy regterhand gesit, en gespot asof dit sy septer is (Mt.27:28-29).  Hulle het Hom daarmee oor die kop geslaan, Hom met die vuis bygekom, en sarkasties voor Hom gekniel (19:3, Mt.27:29-30, kontr. Fil.2:9).

 

Pilatus het die vernielde Messias met sy rooi-pers mantel en doringkroon na die volk en haar leiers toe uitgebring en vir hulle gesê: ‘Kyk, die patetiese man!  Hy is glad nie so gevaarlik soos wat julle dink nie, en daarom sal dit nie skade doen om Hom vry te laat nie.’ (19:4-5).  Die Jode wou nie na Pilatus geluister het nie.  ‘Kruisig Hom!  Kruisig Hom!’ het hulle uitgeroep (19:6).  ‘Man, as julle nie my oordeel wil aanvaar dat Hy onskuldig is nie, kan julle Hom self kruisig,’ het hy geantwoord (19:6).

 

Die Jode het volgehou: ‘Jesus het Homself die Seun van God gemaak, en volgens ons wet moet Hy daarvoor die doodstraf kry.’ (19:7, 5:18, 8:58-59, 10:30-33, Mt.26:63-66, Lv.24:16).  Die Hercules-tipe idee wat Pilatus van ‘n seun van die gode gehad het, het hom bang gemaak (19:8, Mt.27:19).  ‘Waarvandaan kom jy?’ het hy weer vir Jesus gevra (19:9, Mt.26:63).  Jesus het hom nie geantwoord nie, omdat Hy dit reeds in 18:36-37 gedoen het.

 

‘So jy wil nie met my praat nie?’ het Pilatus gesê. ‘Besef jy nie dat ek mag het om jou vry te laat of te kruisig nie?’ (19:10).  Die dapper Leeu van Juda het vir Pilatus gesê:  ‘Jy sou geen gesag oor My gehad het as My Vader dit nie vir jou gegee het nie (19:11, Dn.2:21, Hd.4:27-28, Rm.13:1, Op.19:16).  Daarom is Judas en Kajafas wat My aan jou oorgelewer het skuldig aan ‘n groter sonde.  Jy het nie mooi geweet wie Ek is nie, maar hulle weet presies.  Hulle het teen die lig gesondig’ (19:11, 9:41, Lk.12:47-48).

 

Pilatus was nou oortuig dat Jesus onskuldig is. In desperate vrees het hy probeer om Hom vry te laat, maar sy wispelturige persoonlikheid het hom nie toegelaat nie (19:12, Mk.15:15, Hd.3:13).  ‘As jy vir Jesus vrylaat is jy nie die keiser se vriend nie!’ het die Jode geskreeu (19:12).

 

Pilatus het al voorheen in hierdie muur in vasgeloop. Toe hy by ‘n vorige geleentheid droog gemaak het (Lk.13:1), het die Jode hom by die keiser aangekla.  Hy was reeds in die keiser se swartboekies.  As hy weer misgetas het, sou die keiser van hom ontslae geraak het.  Omdat die Jode dit geweet het, het hulle hom hiermee gemanupileer.

 

Vir Pilatus was sy eie posisie vir hom belangriker as geregtigheid. Hy het vir Jesus uitgebring en op sy regterstoel gaan sit om Hom te oordeel.  Ek wonder of hy geweet het dat Jesus hóm in die toekoms sou oordeel (5:22)?

 

Die stoel het op die mosaïek plaveisel van Gabbata gestaan (19:13). Dit was die dag van voorbereiding vir die Pasga of die Fees van van Ongesuurde Brode (19:14, Lk.22:1).  Dit was die sesde uur (19:14).  As ons soos die Jode van 6 uur af tel, was dit 12 uur in die middag.  Maar as ons soos die Romeine van middernag af tel, was dit 6 uur in die oggend.  Ek gaan met die tweede opsie, omdat Jesus teen 9 uur die oggend gekruisig is (Mk.15:25).

 

‘Aanskou julle hulpelose Koning!’ het Pilatus met die Jode gespot (19:14, 19). ‘Weg met Hom, weg met Hom, kruisig Hom!’ het hulle geroep (19:15, Hd.21:36, 22:22).  Hulle wou nie ‘n ‘Messias’ gehad het wat hulle nie van die Romeine se onderdrukking kon red nie.  ‘Moet ek julle Koning kruisig?’ het Pilatus verder gespot (19:15).  ‘Ons het nie ‘n ander koning as die keiser nie,’ het hulle gesê (19:15).  Hulle het die keiser gehaat, maar sou hom enige dag bo die Messias gekies het (vgl. 1:11, 1 Sm.8:7).

 

En so het hulle hulle sin gekry. Pilatus het vir Jesus aan hulle wil oorgelewer (19:16a).  Hy het dit hoofsaaklik gedoen omdat Hy ‘n ‘people pleaser’ was (Mk.15:15).  Die soldate het die rooi-pers mantel afgehaal en sy eie klere vir Hom aangetrek.  Daarna het hulle Hom uitgelei om gekruisig te word (Mt.27:31).

 

Vandag nog het mense ‘n probleem met Hom. Die wyse waarop hulle die Bybel en Christene vermy, ignoreer, spot, aanval en slegsê, gee vir jou ‘n aanduiding van wat hulle met Jesus sou gedoen het as Hy nog op die aarde was.  As hulle maar net geweet het hoe lief Hy hulle het.  As hulle net verstaan het dat Hy hulle sonde aan die kruis gedra het, en dat Hy in mense soos Barabbas se plek gesterf het (18:39-40, Jes.53:4-6).

 

As Koning, Messias, Seun van God, vlekkelose Lam, Plaasvervanger en Verlosser is daar nie ‘n sonde waarmee Hy nie kan afreken nie. Bring daarom die volle gewig van jou sonde na Hom toe, en erken dat jy dit nie self kan dra nie.  Sê vir Hom dat jy verlore is en dat jy ‘n Verlosser nodig het.  Prys Hom dan dat Hy nie onskuldig gepleit het nie (alhoewel Hy onskuldig was), omdat Hy jou skuld op Homself geneem het.  As jy in Hom glo sal Hy jou sonde vergewe en sy volmaakte geregtigheid op jou rekord plaas.  Nou kan jy die vryheid van sy vergifnis en ‘n skoon gewete geniet, omdat Hý nie op daardie donker dag vrygelaat is nie.

 

In my bediening het ek al te doen gekry met Christene wat ‘n probleem het met Jesus.  Hulle glo die duiwel, die vlees en die wêreld se leuens dat Jesus nie vir hulle omgee nie, en dat Hy van hulle vergeet het.  Ek wil vir jou vra om iets te doen as jy ooit weer so ‘n gedagte kry:  kom na die kruis toe om te sien hoe lief Hy jou het.  As jy lank genoeg by die kruis stilstaan en daaroor nadink, sal jy agterkom dat die probleem by jóú lê en nie by Hom nie.  En is jy nie bly dat Hy jou ten spyte daarvan nogsteeds liefhet nie?

 

[1] Party mense wonder dalk hoekom Jesus en die dissipels al die vorige aand die Pasga geëet het, terwyl die Jode in 18:28 dit eers die volgende dag geëet het. Omdat die Bybel die Woord van God is, hoef ons nie te dink dat dit ‘n fout in die Bybel is nie.  Dit is buite die skopus van hierdie preek om sulke ‘verskille’ op te klaar.  In sy kommentaar op Johannes, gee D.A. Carson ‘n breedvoerige verduideliking hiervan (pp.455-458).

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, pp.590-592

[3] Marvin Vincent, Vincent’s Word Studies, note on John 19:1 en D.A. Carson, Ibid, p.597

Soewereiniteit en sonde

sovereignty-and-sin

Omtrent 2½ jaar gelede het ek Gn.38 gepreek. My tema was:  God is soewerein oor sonde.  Êrens in verledejaar het ‘n man – iemand wat ek nog nooit ontmoet het nie – op die preek afgekom.  Hy het daarop gereageer en vir my ‘n brief geskryf.  Vir ‘n paar maande het ons oor en weer vir mekaar geskryf.  Ons het oor hierdie dinge verskil, en tog het ons uiteindelik ‘n vriendelike verhouding opgebou.

 

Ek weet tot vandag toe nie wat die spesifieke ding in die Gn.38-preek was waarmee hy nie saamgestem het nie. Vandag wil ek weer ‘n poging aanwend om uit Jh.18:1-27 te wys dat God inderdaad soewerein is oor die mens se sonde, sonder dat Hy daarvoor verantwoordelik is.

 

Jesus word verraai (v.1-11)

Volvo het al vir baie jare die reputasie dat hulle van die veiligste karre ter wêreld bou. En tog kan hulle nie waarborg dat niemand in ‘n Volvo sal doodgaan nie.  Maar met Jesus is dit anders, omdat Hy selfs ons negatiewe omstandighede kan gebruik om ons veilig tot in die hemel te bring.  In v.1-11 het ons ‘n illustrasie hiervan.

 

Jesus het klaar met die dissipels gepraat en vir hulle gebid (v.1, 17:1). Hulle het saam met Hom na die tuin van Getsemane toe gegaan (v.1).  Om daar uit te kom het hulle die Kidronspruit aan die ooste kant van Jerusalem oorgesteek, en toe teen die Olyfberg opgeklim (v.1).  Hulle het gereeld daar ontmoet, en Judas het dit geweet (v.2, Lk.21:37, 22:39).

 

Toe Jesus in die tuin ingekom het, het Hy vir die dissipels gesê om te bid (Mk.14:32-34, Lk.22:40). Daarna het Hy self verder gegaan en met bloed, sweet en trane gebid dat die Vader, as dit sy wil was, die beker van oordeel by Hom sou wegneem (Mk.14:35-36, Lk.22:43-44).  Dit het Hy drie keer gedoen terwyl die dissipels geslaap het (Mk.14:37-41).

 

Intussen het Judas m.b.v. die Joodse Raad ‘n afdeling soldate en die tempel polisie gaan haal (v.3). Die afdeling [Gk. speira] het bestaan uit enigiets van 200 tot 1000 soldate, en dit het nie eers die polisie ingesluit nie (v.3, 12).  Hulle getal en wapens het gewys dat hulle bang was (v.3, Mt.26:47, 2 Kon.1).  Hulle vakkels en lanterns het aangedui dat dit ‘n bewolkte aand was, omdat Paasfees altyd tydens volmaan gehou is (v.3).

 

Omdat Jesus die alwetende God is, het Hy van hulle bose planne geweet (v.4). Hy het hulle tegemoet gegaan en gevra wie hulle soek (v.4).  ‘Jesus van Nasaret,’ het hulle gesê (v.5).  Judas was gereed om Hom met ‘n soen uit te wys (Mk.14:44).  Maar Jesus het vir hulle gesê dat dit Hy is (v.5), en daarom was dit nodig vir die soen nie.  En tog was Judas se hart so verdraaid dat hy Hom in elk geval gesoen het (Mk.14:45, Lk.22:48, vgl. Sp.27:6).

 

Toe Jesus gesê het dat dit Hý is, het die polisie en soldate teruggedeins en op die grond geval (v.6).  Volgens die Griekse teks het Hy letterlik gesê:  ‘EK IS.’  Dit is die Naam wat God in Eks.3:14 van Homself gebruik het.  Soos in 8:58, het Jesus hierdeur vir hulle gesê dat Hy God is.  Met twee woorde het Hy honderde manne op die grond laat val.  As Hy wou, kon Hy ook 72 000 engele geroep het om Hom te help (Mt.26:53).

 

Jesus het weer gevra wie hulle soek, en weer het hulle dieselfde antwoord gegee (v.7). Dit het Hy gedoen om te wys dat hulle Hom soek, en dat hulle daarom sy dissipels moes uitlos (v.8).  So het Hy die gebed van 17:12 vervul:  “Oor die wat U My gegee het, het Ek gewaak; en nie een van hulle het verlore gegaan nie” (v.9).  Die dissipels se geloof was nog nie sterk genoeg om staande te bly in vervolging nie.  God het dus hulle dus bewaar deur nie toe te laat dat hulle saam met Jesus gearresteer word nie (1 Kor.10:13).

 

Petrus het gedink hy is sterk genoeg, en het ‘n swaard getrek om vir Jesus te verdedig (Lk.22:49, 36, 38).  Hy het Malchus (die hoëpriester se dienskneg) se regteroor afgekap (v.10).  Hy het seker vir sy kop gegaan; die man het gekoes en het sy oor verloor.

 

Jesus het vir Petrus bestraf en gesê hy moet sy swaard bêre, omdat dié wat met die swaard lewe die doodstraf sal kry (Mt.26:52, Lk.22:51). ‘Jy kan buitendien nie met die swaard keer dat Ek die beker van God se toorn drink nie,’ het Jesus vir Petrus gesê (v.11, Jes.51:17, 22).

 

Toe Jesus klaar gepraat het, het Hy Malchus se oor aangeraak en dit genees (Lk.22:51). T.s.v. die wonderwerk het die tempelpolisie en die soldate hulle nie bekeer nie, maar Hom gevang (Lk.22:52).  Dit het gebeur omdat hulle boos was, maar ook sodat die Skrif vervul kon word (Mt.26:54-56, Lk.22:53).  Op daardie oomblik het al die dissipels weggehardloop (Mt.26:56).

 

Jesus word verhoor (v.12-14, 19-24)

Korrupsie is aan die orde van die dag. ‘n Vriend het my vertel hoe hy vir boetes moet begroot wanneer hy Zimbabwe toe gaan.  As jy twee driehoeke in jou kar het, beboet hulle jou omdat jy drie moes hê.  As jou lisensie reg is sê hulle jy moet $200 U.S. betaal, omdat jou nommerplaat te laag is en jou kopligte te hoog.  En as jy met hulle stry, dan wil hulle jou toesluit.  Niks het verander nie.  Dit was so toe Adam en Noag op die aarde was, en dit was so toe Jesus hier was.

 

Die soldate, hulle kaptein, en die tempelpolisie het vir Jesus gearresteer en Hom geboei (v.12). Hulle het Hom eers na Annas toe gelei (v.13).  Hy was die vorige hoëpriester.  Alhoewel sy skoonseun Kajafas die amptelike hoëpriester was, het almal nog vir Annas as die hoëpriester en leier van die Joodse Raad beskou (Hd.4:6).  In ‘n sekere sin het hy en Kajafas saam in die amp gedien (Lk.3:2).

 

Kajafas het in 11:49-50 vir die Raad gesê hulle moet vir Jesus doodmaak. ‘Eerder dít as wat die Romeine sien dat Hy baie volgelinge het en dink ons is besig met opstande.  As hulle dit in die minste vermoed sal hulle Jerusalem en die tempel vernietig.  Dit is beter dat een man vir die volk sterf as wat die Romeine die hele volk uitwis.’  Kajafas het nie eintlik besef wat hy gesê het nie.  Jesus het in die volk se plek gesterf, asook in die plek van die heidene (v.14, 11:51-52).

 

Jesus het voor Annas gestaan. Hy het vir Jesus oor sy dissipels en sy lering uitgevra (v.19).  Om v.9 te vervul het Jesus nie oor die dissipels gepraat nie.  Hy het ook nie vir Petrus verloën soos wat Petrus Hóm verloën het nie.

 

Wat Jesus se lering betref was dit ‘n skande dat Annas niks daarvan geweet het nie, want wat Hy eenkant vir die disspels gesê het, het Hy in die sinagoge en in die tempel gesê (v.20). Hoekom was Annas nie daar om sy Messias en God se lering te hoor nie?  Annas het vir Jesus aangekla sonder dat hy sy lering gehoor het, of enige getuies teen Hom gehad het (v.21).

 

Toe Jesus vir getuies gevra het, het een van die wagte Hom in die gesig geklap (v.22). ‘Is dit hoe jy die hoëpriester antwoord?’ het hy gesê (v.22).  Maar Jesus het niks verkeerd gesê nie – Hy wou net ‘n regverdige verhoor gehad het (v.23, kontr. Hd.23:2-5).  Die man het nie rede gehad om vir Jesus te klap nie (v.23, Sp.17:26).

 

Maar Annas was nie net van plan om Hom te klap nie, maar om Hom dood te maak. Om dit reg te kry moes Hy vir Jesus deur Kajafas, die amptelike hoëpriester, na Pilatus toe gestuur het.  Hy het Hom toe in boeie soontoe gestuur (v.24).  Matteus, Markus en Lukas vertel vir ons van die korrupsie wat dáár plaasgevind het.

 

Jesus word verloën (v.15-18, 25-27)

Ek het van ‘n Christen gelees wat sy vrou gelos het, die huis onder haar uit verkoop het, met ‘n ander vrou in sonde gelewe het, en toe alles verloor het. Hy was oppad om sy eie lewe te neem toe die Here hom gekeer het.  Hy het weer van die Here se ontferming en genade gehoor, hom bekeer, en ‘n toegewyde diaken in ‘n gemeente geword.  Jare later het hy in vrede en oorwinning gesterf, en is hy hemel toe.

 

Die Here verskoon nie gelowiges se sonde nie, en ons moet ook nie. En tog is geen sonde sterker as Jesus se kruisdood nie.  “waar die sonde meer geword het, het die genade nog meer oorvloedig geword” (Rm.5:20).  Geen sonde kan ons van Christus se liefde skei as ons eers tot bekering gekom het nie.  Dawid se egbreuk en moord kon nie, en Petrus se verloëning van Jesus kon ook nie.  Kan jy onthou wat daar gebeur het?

 

Petrus het weggehardloop toe die soldate vir Jesus in die tuin gearresteer het (Mt.26:56). Later het hy suutjies agter Jesus aangeloop (v.15, Mt.26:58).  Hy was bang en het op ‘n afstand gevolg (Mk.14:54).  Een van die ander dissipels (seker Johannes – sien 13:23, 19:26, 21:7, 20, 24) was saam met hom (v.15).  Dié dissipel het vir Annas geken en saam met Jesus in die hoëpriesterlike hof ingegaan (v.15, vgl. 19:26).  Dit is asof hy dadelik jammer was dat hy vir Jesus in die tuin verlaat het.

 

Petrus was nie. Hy het vir sy lewe gevrees en was bang om homself met Jesus te assosieer (v.16, Sp.29:25).  Dit is ook hoekom hy by die deur gewag het, en nie saam met Johannes in die binnehof ingegaan het nie (v.16).  Selfs toe Johannes vir die diensmeisie by die deur gesê het om hom in te laat, het hy buite gewag en gemaak of hy nie vir Jesus ken nie (v.16).

 

A.g.v. die koue lente aand het die diensknegte en tempel polisie ‘n koolvuur in die buitehof gemaak; hulle het daar gestaan om warm te word (v.18, Lk.22:55). Petrus wou nie agterdog geskep het nie, en het daarom saam met hulle om die vuur gaan staan (v.18, vgl. Ps.1:1).

 

Die diensmeisie wat vroeër by die deur was het nou vir Petrus in die vuur se lig gesien (v.17, Lk.22:56). ‘Is jy nie een van hierdie man se dissipels nie?’ het sy gevra (v.17).  ‘Ja, jy is.  Jy was saam met Jesus die Galileër.’ (Mt.26:69, Mk.14:67).

 

‘Nee ek was nie,’ het hy voor almal gelieg (v.17, Mt.26:70). ‘Ek weet nie waarvan jy praat nie vrou.’ (Mk.14:68, Lk.22:57).  Hy het na die hek toe gestap; die haan het die eerste keer gekraai (Mt.26:71, Mk.14:68).

 

Hy het weer na die vuur toe gekom om homself warm te maak (v.25). ‘n Ander diensmeisie het hom gesien en vir die mense om die vuur gesê:  ‘Hierdie man was saam met Jesus van Nasaret.’ (Mt.26:71, Lk.22:58).  ‘Is dit nie waar nie – jy is mos een van sy dissipels?’ (v.25).  Petrus het dit weer ontken en met ‘n eed gesweer:  ‘Man, ek is nie!  Ek ken nie die man nie.’ (v.25, Mt.26:72, Lk.22:58).

 

Omrent ‘n uur later het een van die hoëpriester se diensknegte (‘n familielid van Malchus wie se oor Petrus in die tuin afgekap het) gesê: ‘Het ek jou nie saam met Jesus in die tuin gesien nie?’ (v.26, Lk.22:59).  ‘Jy is tog ‘n Galileër; jou aksent gee jou weg,’ het hy gesê (Mt.26:73, Mk.14:70).

 

Petrus het God se vervloeking oor homself geroep en gesweer: ‘Ek ken nie die man van wie julle praat nie!’ (v.27, Mt.26:74, Mk.14:71).  Terwyl hy besig was om te praat, het die haan ‘n tweede keer gekraai (v.27, Mk.14:72, Lk.22:60).  Jesus het omgedraai vir Petrus in die oë gekyk (Lk.22:61).  Onmiddellik het hy Jesus se woorde onthou:  ‘Voor hanekraai aanbreek (Mk.13:35) en die haan twee keer kraai, sal jy My drie maal verloën.’ (13:38, Mk.14:72).  Hy het die voorhof verlaat, in trane uitgebars, en bitterlik gehuil (Mt.26:75, Mk.14:72).

 

Hoe moet ons hierdie verse toepas? Jesus het gesorg dat nie een van dié wat die Vader as ‘n geskenk aan Hom gegee het, verlore gegaan het nie (v.9, 17:12).  Die soldate se aggressie in die tuin, die hoëpriester se ondervraging oor Jesus se dissipels, en Petrus se verloëning in die buitehof kon dit nie gekeer het nie.  Geen mens se sonde kan die Here se planne stuit nie (Dn.4:35).  Hy sal selfs ons sonde gebruik om sy planne uit te werk.

 

Maar sy soewereiniteit oor mense se sonde beteken nie dat Hy die outeur daarvan is nie. God versoek niemand nie, en self word Hy nie versoek nie (Jk.1:13).  Hy is eerder die outeur van die outeur van sonde:  Hy het die duiwel gemaak, maar Hy het hom nie boos gemaak nie.  Satan het self besluit om sonde te doen, en so is dit ook die geval met die mens. [1]

 

En tog het God in sy ewige raadsplan besluit om die mens se sonde toe te laat, sodat Hy goeie dinge daaruit kon voortbring, net soos wat Simson heuning uit die leeu se karkas gekry het.

 

Die verhaal van Josef en sy broers, en Jesus se kruisdood wys dit die duidelikste (Gn.45:5, 8, 50:20, Ps.105:17, Hd.2:23, 4:27-28). God is in beheer van die bose dinge wat mense doen en van die dinge wat met hulle gebeur, alhoewel Hy nie direk daarvoor verantwoordelik is nie (Job 1-2, 2 Sm.24:1, 1 Kron.21:1, Jes.37:26, Am.3:6).  Sy intensies is goed, terwyl die instrumente wat Hy gebruik slegte motiewe het (Jes.10:5-7).  Verskeie verse in die Bybel wys dit:

 

  • A.g.v. Farao se hardkoppigheid het die Here Homself in die tien plae en by die Rooisee verhef (Eks.9:16).
  • Uit Juda se losbandigheid is een van die Messias se voorvaders gebore (Gn.38, Mt.1:3).
  • Deur Saulus se vervolging van die kerk het die evangelie versprei (Hd.8:3-4).
  • Omdat Paulus in die tronk beland het, het party van die wagte tot bekering gekom (Hd.16:24-34, Fil.1:12-14).
  • A.g.v. Dawid se egbreuk in 2 Sm.11-12 is Ps.51 in die Bybel opgeteken.

 

Weet dan dat die Here nooit met verbasing op mense se sonde reageer, sodat Hy soos ‘n amateur skaakspeler moet sê: ‘Ek het nie daai een gesien kom nie.’ Hy haat sonde, maar Hy gebruik dit ook om sy groter plan uit te werk. ‘He uses sin sinlessly,’ het iemand gesê.

 

Maar die feit dat Hy ons sonde gebruik beteken nie dat ons dit moet doen nie. Die Here het nie ons sonde nodig om sy planne te bereik nie. En tog troos sy soewereiniteit ons wanneer ons kniediep in die sonde beland soos Petrus. Ons hoef nie te dink: ‘Nou het ek die Here se planne opgemors’ nie.

 

Selfs in sulke oomblikke is Hy sterk genoeg om jou te behou, asook om goeie dinge uit jou sonde uit voort te bring. Hy vereis egter dat jy ware berou moet hê en jou van sulke dinge moet bekeer. En as iemand anders teen jou gesondig, kan jy ook met sekerheid weet dat Hý dit gestuur het, en dat Hy dit vir jou voordeel sal uitwerk (Gn.50:20, 2 Sm.16:10-11, Rm.8:28).

 

Dalk wonder jy hoe sonde enigsins die mens se keuse kan wees as God soewerein is daaroor. Die maklike antwoord is om te sê dat God in sy soewereiniteit gekies het dat die mense sekere keuses kan maak.

 

Volgens Wayne Grudem is dit ‘n bietjie soos William Shakespeare se karakter Macbeth. In die boek het Macbeth vir King Duncan doodgemaak, en tog kan ons ook sê dat Shakespeare, die outeur, die koning se dood veroorsaak het.[2] God is nie heeltemal so nie, omdat Hy nooit die oorsaak van mense se sonde is nie. En tog is Hy soewerein daaroor.

 

[1] Walter Kaiser, Revive Us Again, p.32

[2] Wayne Grudem Systematic Theology, p.322

Die duiwel se nederlaag

defeated-dragon

In J.R.R. Tolkien se boek The Hobbit, is daar ‘n gevaarlike draak genaamd Smaug.  Niemand kon daarin slaag om die draak dood te maak nie, totdat ‘n sekere Bilbo Baggins ‘n swakplek op die draak se onderkant raakgesien het.  Hy het sy vriende daarvan vertel.  Toe die draak hulle later aangeval het, het Bard die boogskutter vir Smaug dodelik gewond.  En is dit nie wat die Here in Op.12 met die vuurrooi draak Satan gedoen het nie?  Kom ons bekyk hierdie hoofstuk van nader.

 

Die vrou, die kind en die draak (v.1-6)

In George Orwell se boek, Animal Farm, word persone soos Joseph Stalin, Vladimir Lenin, Karl Marx, Leon Trotsky en Adolf Hitler uitgebeeld as diere.  Elke plaasdier stel een of ander wet, filosofie, persoon of regering voor.

 

Die Jode het ‘n soortgelyke skryfstyl gebruik om hulle geskiedenis mee uit te beeld. Die skrikwekkende diere en drake het spesifieke persone en regerings voorgestel.

 

In een buite-Bybelse Joodse bron lees ons bv. van twee drake wat baklei het. Die Jode se hulpgeroep het as ‘n klein stroompie begin, maar toe in ‘n magtige rivier verander.  Volgens die outeur stel die drake vir Mordegai en Haman voor, terwyl die rivier vir koningin Ester uitbeeld.[1]

 

Ons weet dat Daniël en Openbaring baie sulke beelde bevat. In teologie praat ons van apokaliptiese literatuur.  Om hoofstukke soos Op.12 reg te verstaan moet ons dít in gedagte hou.  Mense wat dit vergeet, dink dat ons alles in hierdie boek letterlik moet verstaan.  En as jy dit doen, gaan jy jouself lelik vasloop.

 

Wat het Johannes in hierdie hoofstuk gesien? Daar was ‘n groot teken in die hemel (v.1).  ‘n Vrou was geklee met die son, het die maan onder haar voete gehad, en het ‘n kroon van twaalf sterre op haar kop gehad.  ‘n Vergelyking met Josef se droom in Gn.37:9-11 wys vir ons dat die vrou in Op.12 Israel met haar twaalf stamme is.  Soos die bruid in Hgl.6:10 is sy “mooi soos die maan, rein soos die son”.

 

Sy was die Here se bruid (Jes.54:5, Hos.2:15). Hy was die son wat haar beklee het (Ps.104:2, 84:12, Jes.60:19-20).  Die maan het aangedui wanneer sy Hom by haar feeste moes aanbid het (Ps.81:4).  Hy het haar soos ‘n skitterende kroon in sy hand gehou (Jes.62:3, Sg.9:16).  Maar alles was nie maanskyn en rose nie.  A.g.v. die kraampyne het sy met smart uitgeroep dat die Messias gebore moes word (v.2, Gn.3:15-16, Jes.66:7-9, Mg.4:9-10, 5:1-2, Jh.16:20-21).

 

Johannes het nóg ‘n teken in die hemel gesien: ‘n groot vuurrooi draak (v.3, 17:3).  Uit v.9 weet ons dat dit die duiwel is.  Rooi is die kleur van bloed en wys dat hy ‘n moordenaar is (Jh.8:44).  Sy sewe gekroonde koppe en tien horings is simbolies van sewe Romeinse keisers en die tien keiserlike provinsies onder hulle (17:9-12, Dn.7:1-8, 17, 24).[2]  Satan is die draak wat die Romeine en elke ander wêreldryk aangehits het om God se kinders dood te maak (13:2, Jes.27:1, Esg.29:3).

 

Hy het ook ‘n derde van die engele saam met hom tot ‘n val gebring (v.4, 9, Jes.14:12-15). Hy het die dreigende belofte van Gn.3:15 geken (die vrou se nageslag sal sy kop vermorsel), en het daarom alles in sy vermoeë gedoen om te keer dat die Messias gebore word (v.4, Gn.4:8, 5:3, 6:5-8, 16:2, Eks.1, 1 Sm.18-26, 2 Kon.11:1-3, Est.3-10).

 

Ook ná die Messias se geboorte het hy probeer om Hom dood te maak (v.4-5, Mt.2:7-8, 12-18, Lk.4:28-30, Jh.5:18, 8:59). Met Jesus se kruisdood het die duiwel gedink dat hy sy doel bereik het.  Die waarheid was egter dat Jesus hom daar oorwin het (Heb.2:14).

 

Die duiwel kon Hom nie keer nie. Jesus het na sy Goddelike troon in die hemel toe opgevaar om met ‘n ysterstaf oor die nasies te regeer (v.5, 3:21, 19:15, Ps.2:8-9, 110:1, Dn.7:13-14, 1 Pt.3:22).  Ná Jesus se hemelvaart het God se bruid na die woestyn toe gevlug waar die Here haar vir 1260 dae, 42 maande of 3½ jaar lank versorg het (v.6).  Ek sal later meer hierop uitbrei.

 

Migael, die broers en die draak (v.7-12)

As jy mooi na die maan kyk sal jy grys vlekke daarop sien. As jy deur ‘n teleskoop daarna kyk sal jy sien dat hierdie grys vlekke canyon-tipe kraters is.  Met die teleskoop kry jy ‘n dieper perspektief as met die blote oog.

 

En so is dit ook in Op.12: die eerste ses verse gee vir jou ‘n aardse perspektief, maar wanneer jy v.7-12 lees kry jy ‘n hemelse perspektief.  In v.7-12 sien jy as’t ware v.1-6 vir ‘n tweede keer; jy sien wat in die geestelike realm gebeur het.  Een kommentator sê:  ‘This little vision reminds the believer that he is caught up in a wider conflict than the one he sees.’[3]

 

Die oorlog in v.7 gebeur dan nie ná v.6 nie, maar loop parallel met v.4-5. Dit was veral toe Jesus aarde toe gekom het wat die stryd intens geraak het.  Die aartsengel of hoofengel Migael en sy weermag het teen die duiwel en sy gevalle engele baklei en hulle oorwin (v.7-8, Dn.10:20-21, Jud.9).

 

Dit het gebeur toe Jesus en die apostels bose geeste uit mense uitgedryf het (Lk.10:17-18). Dit is nie dat Jesus Migael en die engele se hulp benodig het nie (net soos wat Hy nie die apostels se hulp benodig het nie).  Die punt is eerder dat Migael Koning Jesus se opdragte en planne uitgevoer het.  Jesus het die duiwel en sy gevalle engele se lot geseël toe Hy hulle deur sy kruisdood en opstanding oorwin het (Kol.2:14-15).

 

Kort na die skepping het Satan en sy engele teen God gerebelleer en tot ‘n val gekom (v.4, Jes.14:12-15, Esg.28:12b-17, 1 Tm.3:6). Hulle kon egter daarna nog in die hemel ingekom het om God se kinders aan te kla (Job 1-2, Sg.3).

 

Maar ná die oorwinning van Op.12:8-10 het God hulle uitgeskop: die draak wat verslind, die slinkse slang van Gn.3, die duiwel of teëstaander, die aanklaer of Satan, hy wat die wêreld bedrieg (v.8-9, 13:14, Jh.8:44, 2 Kor.4:4, Ef.2:2, 1 Jh.5:19).  Jesus het deur sy kruisdood en opstanding die finale oorwinning bewerk en die kersie op die koek gesit (Jh.12:31).

 

Satan kon nog die gelowiges in hulle gewetens aangekla het, maar omdat God hulle deur Jesus se bloed vergewe het, het sy klagtes nie meer in die hemel standgehou nie (v.10-11, Rm.8:33-34, 37).

 

Die verlossing, die krag, die Koninkryk en die mag het aan die Vader en die Seun behoort, en daarom was die duiwel nie meer effektief om die evangelie te keer nie (v.10-11, 11:15). Die gelowiges het die voordeel gehad, op hulle eie speelveld en op syne.  Selfs toe hy hulle met die dood gedreig het, het hy hulle nie oorwin nie, maar hemel toe gestuur.  Hulle het Jesus bo hulle eie lewens liefgehad (v.11, 2:10, Lk.14:26, Jh.12:25).

 

A.g.v. die oorwinning oor Satan en sy engele was daar blydskap in die hemel (v.12). Maar vir die Jode in die land en die heidene oor die see was daar probleme (v.12).  Satan was woedend, omdat God hom finaal uit die hemel uitgeskop het (v.12).  Hy was soos ‘n gekweste buffel wat met sy laaste asem die gelowiges wou uitroei (v.12).

 

Die vrou, haar nasate en die draak (v.13-18)

Ek het al voorheen van Richard Wurmbrand vertel. Hy was vir omtrent ‘n dekade in die tronk, omdat hy die evangelie verkondig het.  Hy vertel hoe die Kommuniste hulle gemartel het.  ‘Hulle het ons in ‘n donker sel gesit en kinders gekry om in die selle langs ons te speel.  Dit het hulle gedoen, sodat ons na ons kinders sou verlang.’

 

Dit is ‘n taktiek wat mense deur die eeue gebruik het. As hulle jou regtig wil seermaak, dan vat hulle aan jou kinders.  En dit is presies wat die duiwel in hierdie verse probeer het:  omdat hy nie vir Jesus kon seermaak nie, het hy aan sy kinders gevat (Mt.25:40, 45, Hd.9:4).

 

Hy het die vrou agterna gesit om háár dood te maak (v.13). Maar sy het twee groot arendsvlerke ontvang om van die slinkse ou slang af weg te kom (v.14).  Die slang het geseil, maar met die Here se genade en hulp het sy bruid gevlieg (v.14, Eks.19:4, Dt.32:11-12, Ps.55:7-9, 91:4, 103:5, Jes.40:31).

 

Sy het in die woestyn in gevlieg waar die Here haar vir 3½ jaar lank versorg het (v.14, Lk.21:20-21, Heb.11:38). Soos wat die Here sy volk vir 40 jaar lank in die woestyn versorg het, het Hy die Joodse Christene in die eerste eeu vir 3½ jaar lank by Pella in die woestyn versorg (v.14, 6).

 

Die slang het water uit sy bek laat stroom om die vrou te verdrink (v.15). Die aarde het egter oopgegaan om die rivier in te sluk (v.16).  Wat beteken dit?  In die Ou Testament het Israel se vyande soos ‘n rivier teen haar gekom (Ps.124:2-4, Jes.8:7-8, Jer.46:8, 47:1-2).  Die Here het die rivier ingesluk, sodat die volk veilig was (Eks.15:12).

 

Nou het Hy ook die duiwel se aanvalle deur die Romeine afgeweer, sodat dit nie die Joodse gelowiges beskadig het nie (v.15-16). Dit het Hy gedoen deur die land [Gk. ] te laat oopgaan (v.16).  God het gemaak dat die rebelse Jode die vloed van die duiwel se aanval geabsorbeer het, sodat die Christen Jode nie deur hom getref is nie.

 

Die draak was woedend omdat hy nie die vrou (die Joodse gelowiges) kon doodmaak nie. Hy het toe weggegaan om teen die res van haar nageslag (die gelowiges uit die heidene) oorlog te maak (v.17, Gn.3:15).  Hy het dit gehaat dat hulle God se gebooie nagekom het, en die getuienis aangaande Jesus geglo en verkondig het (v.17).  Hy het op die strand gaan staan en die bose keisers van Rome oorkant die see aangehits om die gelowiges dood te maak (v.18, hfst.13).

 

Dit is dan so dat die duiwel nog nie gaan lê het nie.  En tog is hy reeds ‘n oorwonne vyand.  Jesus het hierdie leeu gevang en hom in ‘n hok gesit.  Maar moenie jou hand deur die tralies sit nie, want hy sal jou byt.

 

Wat beteken hierdie hoofstuk prakties vir ons? Ons kan dit eintlik in een sin opsom:  “Ek [sal] my gemeente bou, en die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie.” (Mt.16:18).  Ja, die duiwel kan twis en verdeeldheid in die gemeente aanhits, maar selfs as hy dit doen kan hy nie die Here se werk keer nie.  Jesus sal sorg dat mense oor die wêreld heen tot bekering kom en by die gemeente gevoeg word.  Die evangelie sal uiteindelik in Kommunistiese Noord-Korea en in Islamitiese Saudi-Arabië triomfeer.

 

Ook Suid-Afrika sal in die toekoms weer die effek van hierdie kragtige evangelie voel. Die duiwel kan nie wen nie; sy koninkryk kan nie groter en sterker wees as Jesus s’n nie.  Deur sy bediening, kruisdood en opstanding het Jesus die sterk man vasgebind en is Hy stadig besig om sy gevangenes van hom af weg te neem (Mt.12:28-29).

 

“Vir hierdie doel het die Seun van God verskyn, om die werke van die duiwel te verbreek.” (1 Jh.3:8). Paulus praat in Kol.1:13 van die Vader “wat ons verlos het uit die mag van die duisternis en oorgebring het in die koninkryk van die Seun van sy liefde”.

 

Laat ons dan saam met Paulus werk, sodat ons ongelowiges “van die duisternis tot die lig kan bekeer en van die mag van die Satan tot God” (Hd.26:18). Kom ons werk met die Here se krag om die duiwel en sy magte te “oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van [ons] getuienis” (v.11).  Ons kan dit net doen as ons besig is om die evangelie met ongelowiges te deel.

 

Ons moet ook spesifiek hiervoor bid, “want die wapens van ons stryd is nie vleeslik nie, maar kragtig deur God om vestings neer te werp, terwyl ons planne verbreek en elke skans wat opgewerp word teen die kennis van God, en elke gedagte gevange neem tot die gehoorsaamheid aan Christus” (2 Kor.10:4-5).

 

Ek weet dat ons dit in ons eredienste doen wanneer ons deur die lande van die wêreld bid. Maar dit is nie genoeg nie.  Ek wil jou uitnooi om een van die gemeente se bidure by te woon.  Diep in jou hart weet jy dat jy nie eintlik ‘n geldige verskoning het om weg te bly nie.

 

Kom bid saam met ons dat die Here mense tot bekering sal bring. Kom bid vir die Groenwalds se werk in Peru, en vir Nico van Zyl se werk in Tembisa en Kempton Park.  Kom bid dat die kinders in ons gemeente tot bekering sal kom.  Kom bid dat ons twee of drie jeug groepe kan begin (voorskool, laerskool en hoërskool) waar ons die evangelie met kinders en jongmense kan deel.

 

Kom bid vir die Kruisie-veldtog in Mei maand – dit is die perfekte geleentheid om ongelowige familie, vriende en kollegas kerk toe te nooi. Kom bid dat mense onder die prediking van God se Woord tot bekering sal kom.  Bid vir die mannegroep op Saterdae om 07:00, en nooi ongelowiges saam.

 

Ek beplan om teen volgende maand ‘n klomp traktaatjies in die portaal uit te pak. Vat daarvan en deel dit uit waar jy tussen mense beweeg.  Vertel vir mense van Jesus en sy wonderlike liefde.  Vertel vir hulle hoe Hy aan die kruis gesterf het om mense te red van God se heilige en regverdige oordeel oor hulle sonde, van sonde se heerskappy in hulle harte, en van die duiwel se mag om hulle sy slawe te maak en hulle in sy diens te hou.

 

Vertel vir hulle hoe Jesus dié mense sal red wat van hulle sonde af wegdraai om in Hom te glo. As jy dít doen sal jy mense uit die duiwel se vuil kloue uit red.  Die duiwel se nederlaag sal bevestig word en die Here sal verheerlik word.

 

Op hierdie punt is dit belangrik om vir jouself te vra of jý nog onder die mag van die duiwel is? Is jy blind, sodat jy nie die waarheid kan sien nie (2 Kor.4:4)?  Is die Bybel ‘n boek wat jou verveel, ‘n boek wat nie vir jou sin maak nie?  Loop jy miskien nog saam met die res van die wêreld agter die duiwel aan:  jou lewe en denkwyse lyk nie anders as die wêreld s’n nie; jy is vasgevang in die net van jou sonde (Ef.2:2, 1 Jh.5:19)?

 

Om uit te kom moet jy sterker wees as die duiwel. Jy weet goed dat jy nie ‘n kat se kans het nie.  Die duiwel is ‘n bose gees wat verskriklike dinge in mense se koppe plant.  Jy kan hom nie met gewere, messe of slim argumente wen nie.  Jy het die Here nodig.  Net sy kragtige kruisdood en opstanding is sterk genoeg om jou te help.  Roep Hom aan en vra vir Hom om jou te help.  Prys Hom, omdat Hy reeds die duiwel oorwin het.

 

Is jy ‘n ware Christen wat voel of die duiwel die oorhand oor jou gekry het? Sonde is die enigste houvas wat hy op ons het.  Bely dan jou sonde en bekeer jou daarvan.  Deur die bloed van Jesus wat jou sonde vergewe, kan jy die duiwel oorwin (v.11, 1 Jh.1:7, 9).  Omdat Jesus jou sondige rekord skoongevee het, het die duiwel eintlik nie ‘n houvas op jou nie (1 Jh.5:18).  Deur Jesus wat in jou plek staan, laat die Here nie meer die duiwel se klagtes teen jou in die hemel toe nie (Rm.8:33-34).

 

Wil jy die duiwel in jou daaglikse lewe oorwin? Wil jy weet hoe om ‘nee’ te sê vir sy versoekings om met jou geliefdes te baklei, bitter, wellustig, hoogmoedig en angstig te wees, verslaaf te wees aan sonde?

 

Klee jouself deur gebed met die Goddelike wapens van geloof, verlossing, geregtigheid, waarheid, die Woord van God, en bereidheid om die evangelie van vrede met mense te deel (Ef.6:10-18). Doen wat die Here vir jou sê.  So kan jy die duiwel se versoekings weerstaan, en sal hy van jou af wegvlug (Jk.4:7, 1 Pt.5:8-9).

 

Ek kan nie wag vir die dag wanneer Jesus na die aarde toe terugkeer, en Hy die duiwel vir ewig in die hel sal gooi nie (20:10). Die hartseer, pyn, sonde, boosheid en haat wat hy in die heelal ingebring het, kan nie gemeet word nie.  As ongelowiges soos twintig druppels swart ink in ‘n glas water is, is die duiwel onverdunde ink – hy is pure boosheid.

 

Prys die Here dat Hy die duiwel en sy magte vir ewig oorwin het. Maak asb. seker dat jy by Jesus in die hemel sal wees, en nie saam met hierdie bose en haatlike skepsel in die hel nie.

 

[1] Aangehaal in Steve Gregg, Revelation: Four Views – A Parallel Commentary, pp.21-22

[2] David Chilton, The Days of Vengeance, p.175

[3] Leon Morris, Tyndale New Testament Commentaries: Revelation, p.160

Die evangelie in ’n neutedop

nutshell

Paulus het ‘n paar boeke vol geskryf waarin hy die evangelie ontrafel het. Die hele Romeine handel oor die teorie en praktyk van hierdie één onderwerp.  Ons moet egter nie net een aspek daarvan bestudeer nie, maar ook terugstaan om die geheelbeeld te kry.  En dit gee Rm.1:17 vir ons.

 

God se geregtigheid

Wat is die geregtigheid van God waarvan Paulus in v.17 praat? ‘n Mens kan skaars hierdie vraag beantwoord sonder om aan Martin Luther te dink.  Hy wou geweet het hoe hy, ‘n verlore sondaar, aanneemlik kan wees voor God.

 

Die geregtigheid van God in Rm.1:17 het hom mal gemaak. Hy het gedink dit verwys na God se regverdige karakter waardeur Hy sondaars straf.  ‘Ek het die geregtigheid van God gehaat,’ het hy gesê.  ‘Ek was kwaad vir God.  Deur die mens se erfsonde is hy reeds vir ewig verlore.  Die Tien Gebooie verpletter ons.  En asof dit nie genoeg is nie, dreig die Here ons nog verder met sy geregtigheid en toorn wat in die evangelie geopenbaar word!’

 

Maar na ‘n lang gestoei het die Here sy oë oopgemaak om Paulus se woorde te verstaan: God het sy geregtigheid as ‘n gratis geskenk belowe aan dié wat in sy Seun glo.  ‘Ek het gevoel dat ek opnuut gebore is, en dat ek deur die oop hekke van die paradys ingegaan het,’ het hy gesê.[1]

 

Maar op daardie stadium (1513) het Luther nog gedink dat regverdigmaking ‘n aksie van God is waardeur hy die sondaar se natuur verander (die Bybel noem dit wedergeboorte). Hy het eers in 1518/19 besef dat regverdigmaking die aksie van God is waardeur Hy dié wat in Jesus glo onskuldig en regverdig verklaar.[2]

 

Waar Adam en die res van die mensdom gefaal het, was Jesus Christus volmaak gehoorsaam aan die Vader. Hy het ook die straf wat ons verdien het op Homself geneem aan die kruis.  Dié wat in Hom glo se sonde word uit die rekordboeke uit verwyder (Kol.2:14); God reken dan sy Seun se volmaakte geregtigheid aan hulle toe, asof dit húlle was wat die wet perfek gehoorsaam het (2 Kor.5:21).

 

Dít is die geregtigheid van God waarvan Paulus in v.17 praat. En dit is hiérdie geregtigheid wat maak dat die evangelie nie net nuus is nie, maar goeie nuus.  Dit is die hartklop van die evangelie.  Elke ander godsdiens sê:  ‘Probeer net ‘n bietjie harder en hoop vir die beste.’  Die evangelie sê:  ‘Jy kan niks doen om jouself te red nie; God het alles gedoen.  Hy is jou enigste hoop om gered te word:  sý perfekte lewe, kruisdood en opstanding.’

 

Omdat Christus dan ons geregtigheid is (Jer.23:6, 33:16, 1 Kor.1:30), kan ons net aanneemlik wees voor God as Hý in ons plek staan. Dus moet ons saam met Paulus en Luther begeer om “in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met dié wat deur die geloof in Christus is, die geregtigheid wat uit God is deur die geloof” (Fil.3:9).

 

Sonder hierdie geregtigheid is ons oppad hel toe en is daar vir ons geen hoop om in God se heilige teenwoordigheid in te kom nie. Volgens 3:21 help dit nie eers jy onderhou die wet om God se guns te probeer wen nie:  “Maar nou is die geregtigheid van God geopenbaar sonder die wet”.  Daar is net een manier om hierdie geregtigheid te kry.  En dit lei ons na die volgende punt toe.

 

Die sondaar se geloof

Ongelowiges het ‘n lae siening van God. Hulle dink dat hulle Hom deur hulle onvolmaakte gehoorsaamheid tevrede kan stel.  Wanneer Hy hulle deur die wet van hulle sonde oortuig, probeer hulle om een of ander betaling te maak sodat Hy hulle sal vergewe.  Martin Luther en George Whitefield het dit gedoen.[3]

 

Beide van hulle het growwe klere gedra en hulleself in die winter laat koud kry, in die hoop dat hierdie kastyding die Here tevrede sou stel. Beide van hulle het vir ure op die grond gelê en hulle sondes bely.  Beide van hulle het vir lang tye gevas, sodat hulle liggame swak geword het.

 

In ons kultuur is mense nie so fanaties nie.  En tog het ons ‘n manier ontwikkel waardeur ons probeer om onsself teen die blitsende pyle van God se wet te beskerm.  Wanneer die wet ons in ‘n hoek druk sê ons:  ‘Niemand is perfek nie; dit is menslik om te sondig.’

 

Maar waar het God gesê dat Hy vir ons twee of drie gratis sondes gee? En wie het gesê dat dit normaal is om te sondig?  Is dit nie abnormaal en die gevolg van die sondeval nie?  Of het die Here sy heilige standaard verlaag en sy volmaakte karakter gekompromeer om by ons aan te pas?

 

Om jou sonde te verskoon of dit met godsdienstige dade te probeer regmaak, gaan nie werk nie. Daar moet ‘n ander oplossing wees.  En dit is die een wat Paulus in v.17 gee:  “uit geloof tot geloof”.  Dit beteken eenvoudig dat Christus se geregtigheid in die evangelie van begin tot einde deur die geloof verkry moet word.  En as gevolg hiervan kan alle godsdienste in twee kampe verdeel word:

 

[i] Dié waarin mense dink dat hulle in hulleself goed genoeg is om die Here se guns te wen. Soos ‘n klein seuntjie wat dink dat hy nie sy pa se hulp nodig het om oor die straat te loop nie, dink hulle dat hulle nie Jesus se geregtigheid nodig het om voor God aanvaar te word nie.

 

“Want omdat hulle die geregtigheid van God nie ken nie en hulle eie geregtigheid probeer oprig, het hulle hul aan die geregtigheid van God nie onderwerp nie.” (10:3).

 

Hierdie mense vertrou op hulleself en hulle pogings om regverdig te wees voor God. George Whitefield het gesê dat dit makliker is om met ‘n tou van sand na die maan toe te klim, as om deur jou goeie werke in die hemel te kom.[4]

 

[ii] Bybelse Christenskap waarin die mens homself as ‘n verlore sondaar beskou en geensins op sy goeie werke vertrou nie, maar op “die geregtigheid naamlik van God deur die geloof in Jesus Christus vir almal en oor almal wat glo” (3:22).

 

Die profeet se getuienis

Uit die apostel se aanhaling van Hab.2:4 leer ons dat die regverdige uit of deur die geloof sal lewe. Maar vandag is daar mense wat dit nie verstaan nie.  Hulle sê dat geloof iets is wat ons tot ons redding bydra, die een ‘werk’ waardeur ons gered moet word.  Volgens hulle word ons nie deur ons geloof gered nie, maar op grond daarvan.  Die nuutse Afrikaanse Bybel vertaal dit ook so.

 

Maar geloof is nie die basis vir ons redding nie – Christus se lewe, kruisdood en opstanding is. Geloof is maar net die kanaal waardeur ons hierdie geregtigheid van Christus ontvang (v.17).  Kom ek illustreer dit só:

 

Jy voel goor en maak ‘n afspraak by die dokter. Hy sê vir jou dat jy terminaal siek is:  jy het net ‘n paar weke oor om te lewe.  Maar hy het ‘n vloeistof wat jou kan genees.  Vir die vloeistof om te werk moet hy dit direk in jou are inspuit.  Hy doen dit en jy word gesond.  Wat het jou genees:  die vloeistof of die inspuiting?  Die vloeistof natuurlik.  Maar hoe het hy die vloeistof in jou are gekry?  Deur middel van die inspuiting.

 

Net so is dit nie die inspuiting van geloof wat jou red nie, maar die vloeistof van genade. Maar die enigste manier om die lewegewende vloeistof van genade te ontvang, is deur die inspuiting van geloof.  Jy kan dan nie sonder geloof gered word nie, maar dit is nie jou geloof wat jou red nie – dit is God se genade.

 

Dit was nog altyd die manier om gered te word, ook in die Ou Testament.  Eva, Moses, Rut en Dawid is nie deur hulle wetsonderhouding gered nie, maar deur hulle geloof in die Messias wat sou kom (vgl. Rm.4, Jes.53, Jer.23:5-6).  Hab.2:4 illustreer dit vir ons.

 

Die Here het vir Habbakuk gesê dat Hy vir Israel deur die Babiloniërs sou straf. Dié wat hierdie waarskuwing geglo het en hulle bekeer het, sou gelewe het.  Net so waarsku die Here ons dat die finale oordeel oppad is.  Dié wat hulle bekeer en in Jesus glo, sal God se lewe in hulle harte ontvang (v.17, Jh.10:10, 17:3).

 

Die meeste Suid-Afrikaners het nog nooit hierdie lewe ontvang nie. Ek twyfel ook nie vir ‘n oomblik dat baie van hulle elke Sondag in die kerk sit nie.  Hulle het nog nooit die wonderlike waarheid van regverdigmaking deur die geloof verstaan, of die voordele wat daaruit voortspruit ervaar nie.

 

Hulle het nog nooit skuldig in die hof gestaan, en gesien hoe die Regter hulle boete betaal en hulle skuld afgeskryf nie. Hulle het ook nog nooit gehoor dat Hy besluit het om hulle nie na hulle bouvallige huise toe terug te stuur nie; Hy het besluit om hulle as sy kinders aan te neem, sodat die hemel met al sy skatte nou aan húlle behoort.

 

En hulle sal ook nie hierdie dinge verstaan, totdat hulle nie geloof verstaan nie.  Dit is tog deur geloof wat ons elke ander voorreg ontvang.  Daarom is dit baie belangrik om te verstaan hoe die Bybel geloof definieer.  As jy vir die deursnee Afrikaner vra wat geloof is, sal jy een van volgende antwoorde kry:

 

#1:  ‘Geloof is om te weet dat die Here daar is vir jou.  Hy help jou.  Bid daarom elke dag tot Hom, want sonder Hom kan jy nie deur die dag kom nie; sonder Hom kan jy nie lewe nie.’  Maar dit is ‘n tydelike geloof wat niks te doen het met reddende geloof nie.

 

#2:  ‘Geloof is iets wat jy moet uitspreek (‘positive confession’).  Jy moet genoeg geloof hê en in jou woorde glo.  Jy moet in jou geloof glo en nie twyfel nie.  As jy nie die geld of gesondheid kry waarvoor jy gebid het nie, is dit omdat jy nie genoeg geloof het nie.’  Hierdie is die Word of Faith beweging se vals geloof.  Dit is jammer dat baie mense dit met reddende geloof verwar.

 

Reddende geloof het niks te doen met hoe sterk of hoe swak jou geloof is nie. Eintlik gaan dit nie eers oor jou geloof nie, maar oor die Een in wie jy glo.  Die Puritein,Thomas Watson, het gesê:  ‘A weak faith may receive a strong Christ…. The promise [of salvation] is not made to strong faith, but to true [faith].’[5]

 

#3:  ‘Geloof is ‘n risiko, ‘n sprong in die donker.  Ek sal eerder die kans vat en in Jesus glo as om uit te vind dat die hel regtig is, en dan vir ewig daar moet brand.’  Iemand wat so praat wys dat hy nie reddende geloof verstaan nie.

 

Volgens die 1 Kor.15:1-19 en soortgelyke tekste rus ons geloof nie op die verrotte fondasie van ‘n onsekere hoop nie, maar op die historiese feite van Christus se ewige Godheid, sy vleeswording, sy kruisdood vir sondaars, sy begrafnis en sy liggaamlike opstanding.

 

“Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop [nie ‘n onsekere hoop nie, maar ‘n vaste Bybelse hoop], ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie.” (Heb.11:1).

 

#4:  ‘Geloof is om vas te hou aan Jesus se kruisdood en opstanding, en om daarna te strewe om volgens die Bybel te lewe.’  Hierdie een is subtiel, maar dit is nie reddende geloof nie.  Dit is die leuen waarteen Paulus die Galasiërs gewaarsku het.

 

Hierdie mense sê dat geloof in Christus nie genoeg is nie (kontr. 3:28). Hulle glo in redding deur geloof plus dinge soos kerkbywoning, tiendes, vas en gebed, Sabbatsonderhouding, hulp aan die armes, die navolging van ‘n sekere dieët, ens.  ‘As jy genoeg hiervan gedoen het, sal God jou sondige rekord skoonvee en jou regverdig maak (en ook hier is hulle definisie nie Bybels nie).’

 

#5:  ‘Geloof is om te weet dat Jesus die Seun van God is wat mens geword het, aan die kruis gesterf het vir ons sondes, en opgestaan het uit die dood – niks meer nie en niks minder nie.’  Vir baie mense klink dit reg, maar moet asseblief nie hiervoor val nie.  Satan en sy demone glo dit ook, en hulle is nie gered nie (Mk.1:24, 5:7, Jk.2:19).

 

Om gered te word kan jy nie minder as dit glo nie.  Maar reddende geloof stop nie by die feite nie.  Om bloot op ‘n ‘altar call’ te reageer of ‘n sondaarsgebed op te sê sonder dat jy jou bekeer het, is nie reddende geloof nie.

 

Vandag is daar mense wat nie bekering by hulle definisie van geloof wil insluit nie, omdat hulle dit as ‘werk’ beskou. In sommige gevalle is dit ‘n poging om vir geliefdes te skerm wat hulle ‘harte vir die Here gegee het’, maar nie verander het nie.  Volgens hulle is dié mense vleeslike Christene wat vir Jesus as Verlosser aangeneem het, maar nie as Here nie.

 

Maar Jesus (wat die Verlosser en Here is!) het gesê dat jy die boom aan sy vrugte sal ken.  Dit wys dan vir ons dat mense wat in Jesus glo maar hulle nie bekeer het nie, nie werklik in Hom glo nie.  Geloof en bekering is kante van dieselfde munt (Hd.20:21).  Ons kan dan praat van ‘n berouvolle geloof en ‘n gelowige bekering.  Om van jou sonde af weg te draai is bekering, en om na Jesus toe te draai is geloof.[6]

 

Hierdie geloof en bekering sal ook na goeie werke toe lei (Jk.2:14-26, 2 Pt.1:5-7). John Piper sê:  ‘It is faith alone which justifies, but the faith which justifies is not alone.’[7]

 

#6:  ‘Geloof, soos bekering (Hd.5:31, 11:18, 2 Tm.2:25), is iets wat net God vir jou kan gee (Ef.2:8-9, Fil.1:29).  Dit is Hy wat jou instaatstel om te kan glo.  Geloof beteken om glad nie op jouself of jou pogings staat te maak om aanneemlik te wees voor die Here nie; geloof vertrou volkome op Christus se Persoon, lewe, kruisdood en opstanding.  Werke verhef die sondaar; geloof verhef vir Jesus (Ef.2:8-9).

 

‘Geloof hou nie op wanneer jy tot bekering gekom het nie, maar hou aan totdat jy doodgaan (Mt.10:22, Lk.22:32, Hd.14:22, Kol.1:23). As beproewing maak dat jy nie meer in Jesus glo nie, het jy in nie eerste plek nie ‘n reddende geloof gehad nie (Heb.10:38-39, 1 Pt.1:5-7).’

 

Hierdie laaste definisie van geloof is die korrekte een. Die meeste mense sal dit nie so sê nie.  Maar die ware Christen glo dit, al kan hy dit nie noodwendig in soveel woorde sê, of al die verse onthou nie.

 

Jy kan nie bekostig om op hierdie punt te wankel nie. As jy sê dat ons op enige ander manier gered word, is jy onder God se ewige vervloeking (Gal.1:8-9).  Jy kan nie jou vingers kruis en hoop dat mense op jou begrafnis sal sê:  ‘As daar nou een persoon was wat reguit hemel toe is, is dit sy’ nie.  As jy dít dink vertrou jy op jouself en is jy oppad hel toe.

 

Jy moet eerder soos die siek vrou in die 1700’s wees. Martin Boos, ‘n Duitse Katoliek, het haar besoek en gesê:  ‘Ek is seker dat jy in vrede sal sterf; jy het so heilig gelewe.’  Sy het geantwoord:

 

‘As ek op my werke vertrou sal ek verseker verlore wees. Ek vertrou op Jesus my Verlosser, en daarom kan ek in vrede sterf.  Hoe anders kan ek voor die hemelse Regbank staan, waar ek rekenskap van my woorde moet gee?  Watter een van ons dade sal nié te lig bevind word wanneer dit in God se skaal geweeg word nie?  Nee, as Christus nie vir my gesterf het nie, sou ek vir ewig verlore gewees het, ten spyte van al my goeie werke.  Christus is my hoop, my verlossing en my ewige blydskap.’[8]

 

[1] Michael Reeves, The Unquenchable Flame, pp.47-48

[2] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: vol.3, p.70

[3] Reeves, Ibid, p.38 en Arnold Dallimore, George Whitefield, pp.73-76

[4] Iain Murray, Heroes, p.55

[5] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.220 (eie beklemtoning).

[6] Wayne Grudem, Systematic Theology, p.709

[7] John Piper, Future Grace, p.21

[8] Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.99

Wanneer God bid

jesus-praying

Was jy al ooit in ‘n winkel of ‘n restaurant waar jy kon hoor waaroor die mense langs jou gepraat het? Om dit reg te kry moet jy uitblok wat om jou aangaan.  En so wil ek vra dat jy vir ‘n oomblik die dinge wat jou aandag kan aftrek, sal uitblok.

 

Kom saam met my. Jesus en die elf dissipels het reeds die bovertrek verlaat en was oppad Getsemane toe (14:31).  Maar voor Hy in 18:1 daar aangekom het, het Hy die wonderlike gebed van Jh.17 gebid.  Kom saggies nader en sit jou oor teen die grond om te hoor wat Hy daardie aand gebid het, om te hoor hoe dit klink wanneer God bid.

 

Jesus bid vir Homself (v.1-5)

B.B. Warfield was ‘n Amerikaanse teoloog wat in die 19de en 20ste eeu gelewe het. Hy het van Johannes Calvyn gesê dat geen mens ‘n dieper sin van God gehad het as hý nie.[1]  Sy hoë siening van God se heerlikheid het soos ‘n sterk parfuum deurgekom in sy boeke, lesings en preke.

 

En as dit waar is van Calvyn, hoeveel te meer nie van Jesus nie? Hy self is tog God soos wat die inhoud van hierdie gebed vir ons wys.  Maar die feit dat Hy gebid het, wys vir ons dat Hy ook ‘n mens is.

 

Toe Hy klaar met die dissipels gepraat het, het Hy met die Vader gepraat (v.1). As mens het Hy sy onderdanige afhanklikheid van die Vader erken, en in gebed na die hemel toe opgekyk (v.1, 11:41, Ps.121:1-2, 123:1-2).  Die uur van sy kruisdood het aangebreek (v.1).  Hy het vir die Vader gevra om Hom te verheerlik, sodat Hy die Vader kon verheerlik (v.1).  Deur sy dood aan die kruis sou Hy miljoene sondaars gered het, sodat hulle Hom en die Vader (en ook die Heilige Gees) verheerlik het.

 

Die Vader het aan Hom die gesag gegee om dié mense te red wat Hy voor die skepping van die wêreld as ‘n geskenk aan Hom gegee het (v.2, 6, 9, 24, 6:37, 39, 10:29, 18:9, Ef.1:4, 2 Tm.1:9, Tit.1:1-2). Die ewige lewe wat Hy aan hulle gee is nie die onbewustelike ewige bestaan waarin Buddhiste en Hindoes glo nie.  Dit is eerder ‘n intieme en persoonlike kennis van die enigste ware God en van Jesus Christus wat deur Hom na die aarde toe gestuur is (v.3).

 

Terwyl Hy op die aarde was het Jesus die Vader verheerlik deur die taak te voltooi wat Hy vir Hom gegee het (v.4, 19:30, Fil.2:8). Nou was Hy oppad terug na die Vader toe om die Goddelike heerlikheid te ontvang wat Hy gehad het nog voordat die wêreld bestaan het (v.5, 24, 1:1, Sp.8:30, 22-31, Fil.2:6-7).

 

Dit dui weereens vir ons aan dat Hy volkome God is, omdat God nie sy heerlikheid met enige iemand deel nie (Gn.48:11). Toe Hy dus in v.3 gesê het dat die Vader die enigste ware God is, het Hy nie bedoel dat nie God is nie.  1 Jh.5:20 sê dan vir ons dat Jesus, soos die Vader in Jh.17:3, die ware God en die ewige lewe is.  Jesus se bedoeling is eerder dat die Vader vir Hom die enigste ware God is.  Hy het as mens gepraat toe Hy dit gesê het (vgl. Ef.1:3, 17).

 

Wanneer dit by sy Goddelikheid kom, is Christus se heerlikheid vir ons so belangrik soos die Vader s’n (v.1-5, 24). Ook wanneer ons bid moet niks vir ons belangriker wees as dit nie.  Dit beteken nie dat jy nie vir jou geldsake, huwelik, of jou kind se redding mag bid nie.  Dit beteken egter dat God se heerlikheid ook in hierdie dinge vir jou ‘n prioriteit sal wees.

 

Wyle dr. Martin Holdt het van ‘n man en vrou vertel wat ernstig vir hulle dogter se redding gebid het. Toe daar vir jare niks gebeur het nie, het hulle moedeloos geword en gevas.  Die Here hulle daarvan oortuig dat hulle die verkeerd motief gehad het:  hulle wou hê dat hulle kind gered moet word, sodat sy nie hel toe gaan nie.  Maar eintlik moes hulle gebid het dat die Here haar sou red om Homself daardeur te verheerlik.  Hulle het toe begin om met die regte motief te bid, en ‘n maand daarna het sy tot bekering gekom.

 

Maar wat help dit ons bid as God buitendien in die ewige verlede besluit het wat Hy gaan doen? Dit het nie vir Jesus gekeer nie, omdat Hy geweet het sy Vader gaan hierdie dinge deur gebed tot vervulling bring (v.2, 5, 15, 17, 20-24).  God se soewereiniteit moet ons juis aanspoor om te bid, omdat net Hý dít kan doen wat Hy in sy Woord belowe het (bv. Dn.9:2-3).

 

Jesus bid vir die apostels (v.6-19)

Ouers wat hulle taak ernstig opneem sal alles in hulle vermoë doen om hulle kinders teen slegte invloede te beskerm. Hulle sal hulle kinders leer, waarsku, dissiplineer en liefhê, sodat hulle nie die pad byster raak nie.  Hulle kan dit egter nie waarborg nie.

 

Maar met die Here is dit anders: Hy kan hulle beskerm, sodat nie een van hulle verlore gaan nie.  Hulle mag dalk versoek word en afdwaal, maar omdat Hy in Jh.17 vir hulle gebid het (en volgens Heb.7:25 steeds vir hulle bid) sal hulle nie finaal wegval nie.

 

Terwyl Jesus op die aarde was het Hy die Vader se Naam aan die apostels bekend gemaak (v.6, Mt.13:11). Die Vader het hulle gemaak en aan die Seun gegee om deur die Woord vir Hom te lewe (v.6).  Deur hierdie Woord het hulle geweet dat Hy van die Vader af gekom het, en dat die Vader alles vir Hom gegee het (v.7-8):  hulle (v.6), dié wat in die toekoms gered sou word (v.2, 20, 24), die werk van verlossing (v.4, 18:11), God se woorde (v.8, 12:49-50, 1 Ts.2:13), God se Naam (v.11-12), God se heerlikheid (v.22, 24), alles (v.7, 16:15, 3:35).

 

Omdat die apostels dan aan Hom en die Vader behoort het, het Hy nie vir die ongelowige wêreld gebid nie, maar vir húlle sodat Hy in hulle lewens verheerlik kon word (v.9-10). Hy het vir die Vader gevra om hulle in sy kragtige Naam te bewaar – die Naam wat Hy ook vir die Seun gegee het (v.11, Fil.2:9).  Toe Jesus nog op die aarde was het Hý dit gedoen, sodat nie een van hulle verlore gegaan het nie (v.12, 10:28).  Maar noudat hulle alleen agtergebly het, het Hy vir die Vader gevra om dit te doen (v.11).  So sou hulle as ‘n eenheid tot in die hemel gekom het, net soos wat Hy en die Vader een was (v.11).

 

Judas was die enigste een wat uit die groep uit weggeval het (v.12). Hy was nie een van dié wat die Vader aan die Seun gegee het nie (v.6, 9).  Hy was die seun van die verderf wat aan die duiwel behoort het en in sy diens gestaan het (v.12, 6:70-71, 12:4-6, 13:2, 27, 2 Ts.2:3).  Hy was oppad hel toe (v.12, Hd.1:25).

 

Hy was soos ‘n vlooi op die Leeu se rug: hy het gekies waar hy wou loop – niemand het hom gedwing nie.  Maar met die vlooi op sy rug het die Leeu in die rigting geloop wat Hy van ewigheid af besluit en voorspel het (v.12, 13:18, Ef.1:11).  Die vlooi het nou wel sy bose planne uitgevoer, maar hy kon nie die Leeu se planne omverwerp nie (Lk.22:22, Hd.2:23, 4:27-28, Job 42:2, Jes.46:9-10, Dn.4:35).

 

Die ander elf apostels was nie soos Judas nie. Hulle het Jesus se lering in hulle harte ontvang, en daarom ook sy volkome blydskap ervaar (v.13-14).  Omdat hulle soos Jesus anders was, het die wêreld hulle gehaat (v.14, 15:18-19, 1 Pt.4:3-4).  Jesus het egter nie gebid dat die Vader hulle uit die wêreld moes wegneem nie – dit was nog nie die regte tyd nie – maar dat Hy hulle van die Bose moes bewaar (v.15, Mt.6:13, Lk.22:31-32).

 

Die dissipels was dan in die wêreld (v.15), maar soos Jesus was hulle nie van die wêreld nie (v.16).  Hulle het aan Christus behoort:  Hy het hulle afgesonder om die waarheid van God se Woord te doen en aan die wêreld te verkondig (v.17-18, 1:1, 14, 14:6, 20:21, Mt.28:19).  Hy het Homself eers aan die kruis afgesonder, sodat Hy húlle daardeur kon afsonder om vir Hom te leef en die evangelie te verkondig (v.19, 1 Kor.1:2, 30, 6:11, Tit.2:14, Heb.10:10).

 

Jesus bid vir die kerk (v.20-26)

Ek het al by verskeie geleenthede dié aanhaling van Robert Murray McCheyne gebruik. Omdat dit so goed is, neem ek vrymoedigheid om dit weer te gebruik.  Hy het gesê:  ‘If I could hear Christ praying for me in the next room, I would not fear a million of enemies.  Yet the distance makes no difference.  He is praying for me.’[2]

 

En so maak die verloop van tyd ook nie ‘n verskil nie. Jesus het nou wel 2000 jaar gelede hierdie gebed gebid, maar die effek daarvan ervaar ons vandag nog in ons lewens.  Volgens v.20 het Jesus nie net vir die apostels gebid nie, maar ook vir dié wat in die toekoms deur hulle Woord in Jesus sou glo (v.20, 18-19, Rm.10:14).  Maak dit jou nie dankaar dat Jesus eeue tevore al vir jou redding gebid het nie?

 

En moet ons nie dieselfde doen nie? Laat ons bid, nie net vir ons kinders en kleinkinders nie, maar ook vir húlle agterkleinkinders en vir dié wat oor 250 jaar van nou af gebore sal word.  Ek dink nie ons besef eintlik watse effek ons voorvaders se gebede op ons gehad het, en watse effek ons gebede op Suid-Afrika en die wêreld in die jaar 2450 sal hê nie.

 

Soos wat die Ou Testament gelowiges vir 4000 jaar gebid het dat die Messias moet kom, is elke gebed wat ons bid nóg ‘n druppel in die emmer. Een druppel is nie baie nie, maar kan jy jou indink watse effek dit op die toekoms sal hê as tienduisende van die emmers wat in God se troonkamer staan vol is (Op.5:8, 8:3-5)?

 

Kyk maar na die effek van dit wat Jesus in Jh.17 gebid het. Hy het gebid dat die kerk een sal wees soos wat Hy en die Vader een is (v.21, 10:30, Ef.4:4-6, 1 Jh.1:3).  Die wêreld sien die verskillende denominasies en sê dat Jesus se gebede nie beantwoord is nie.  Hulle sien hoe kerke skeur, en sê dan dat Jesus se gebede misluk het.

 

Maar hulle kyk mis hoe die Vader reeds Jesus se gebede begin beantwoord het. Waar het jy al ooit van ‘n godsdiens of ‘n sosiale klub gehoor wat mense uit soveel verskillende agtergronde en kulture in een liggaam kan saambring?

 

Die Moslems sê dat húlle een is, en dat die Chrístene verdeeld is. Maar dit is húlle wat kort na hulle ontstaan in die Sunni en Shia faksies verdeel het, en nogsteeds onder mekaar veg tot die dood toe.  Dit is in Moslem state wat radikale groepe hulle eie mense doodmaak.

 

In die Christelike kerk omhels ons dié wat die Here Jesus en sy evangelie liefhet, al stem hulle nie met ons saam oor die uitverkiesing, die geestelike gawes of die doop nie. En dit is hierdie eenheid wat vir die wêreld wys dat Jesus die Seun van God is, en dat ons sy kinders is (v.21, 13:34-35).

 

Die wêreld het vergeet dat Jesus se gebed nog nie finaal beantwoord is nie, maar dat die Vader nog besig is om hierdie eenheid te bewerk.  Hy is besig om Christus se heerlike beeld in ons te vorm (v.22, 2 Kor.3:18, Kol.1:27).

 

Omdat almal van ons dan meer en meer soos Hý word, lyk ons ook meer na mekaar (v.22). Ons is soos troepe in ‘n weermag, waarvan almal eenders lyk.  Wanneer Jesus kom gaan ons almal soos Hý lyk (1 Jh.3:2).  Dán sal ons volmaak een wees soos wat die Vader en die Seun een is (v.22-23).

 

Hierdie eenheid bestaan nie net tussen ons en ander gelowiges nie, maar ook tussen ons en die Here. Deur die Gees wat in ons woon is ons reeds een met die Vader en die Seun (14:21, 23, Mt.28:19, 2 Pt.1:4).

 

Maar wanneer die Here kom sal ons volmaak een wees met Hom (v.23). Ons eenheid met mekaar is eintlik gebasseer op ons eenheid met Hom.  As ‘n huwelik, gesin, familie of gemeente dan verdeeld is, wys dit dat een of meer van die partye nie in ‘n nabye eenheid met die Here lewe nie.

 

Ek hoop dat dit jou help om te sien hoekom die wêreld se beskouing van Jesus tot ‘n groot mate van ons eenheid met mekaar afhang (v.23).  Die beeld wat hulle van God se liefde het kry hulle deur te kyk na hoe ons mekaar liefhet, net soos wat ‘n kind se gedrag vir jou iets van sy ouers sê (v.23).  Waar gemeentes en individuele Christene verdeeld is, is hulle soos ‘n Hollywood film wat die Here se Naam as ‘n vloekwoord gebruik.

 

Wanneer ek aan hierdie dinge dink, verlang ek daarna om by Jesus te wees. As ons eers in die hemel is, gaan ons eie belange en agendas nie meer vir ons belangrik wees nie.  Al wat vir ons gaan saakmaak is om die Vader en die Seun se wonderbare heerlikheid en ewige liefde te sien en te geniet (v.23-24, 5, Jer.31:3, Rm.9:23, Ef.1:4, 1 Pt.1:20).  Kan jy jou indink hoe dit moet wees om in ‘n wêreld van verwondering en liefde te lewe?

 

Ongelukkig is hierdie wêreld nie vir almal bedoel nie. Dit is net vir dié wat die Here ken en wat glo dat die Vader vir Jesus na die wêreld toe gestuur het om sondaars te red (v.25, 3, 3:16-17).  As jy Hom nie ken nie moet jy jousélf kwalik neem.  Jy het geweet dat Hy goed is en dat Hy bereid was om jou te red.

 

As jy jou sonde los en in geloof na Hom toe draai, sal Hy die Vader aan jou hart bekend maak en kan jy nóú al sy Goddelike liefde ervaar en geniet (v.26, 6, Eks.34:5-7, Lk.10:21-22, Rm.5:5, Heb.2:12). As jy Hom egter verwerp sal jy na ‘n wêreld toe gaan waar dit vir ewig nag is, waar mense en duiwels mekaar haat.

 

Ek hoop nie dat enige van my lesers of hoorders na daardie plek toe sal gaan nie. Ek hoop eerder dat jy mooi sal luister en sal sê:  ‘Shhh!  Dit klink of Jesus my naam bid.  Dit is my naam wat ek daar hoor!  Ek weet wat ek sal doen:  ek sal opstaan, my sonde los en terugkeer na my Vader toe.’

 

[1] B.B. Warfield, Calvin and Augustine, p.24

[2] Alexander Smellie, Biography of R.M. McCheyne: A burning light, p.128