Optimisties oor die eindtyd

Optimism

Ek het gister in ‘n artikel gelees dat ons gebede vir Suid-Afrika nie gaan help nie, omdat dinge volgens die Bybel slegter gaan word en nie beter nie. Maar is dit regtig Bybels om pessimisties te wees oor die eindtyd?

 

Wanneer ek hoofstukke soos Jes.2 lees, lyk dit vir my of ons eerder optimisties moet wees, omdat daar beter dae vir ons voorlê. Ek hoop om jou in hierdie preek daarvan te oortuig.

 

Jerusalem se voorspoed (v.1-5)

In die 1820’s en 30’s het J.N. Darby Edward Irving se siening oor die eindtyd populêr gemaak. In 1909 het C.I. Scofield dit deur sy Scofield Reference Bible in Amerika bekend gemaak.  Darby en Scofield het o.a. gesê dat die wêreld drasties gaan vererger voordat Jesus weer kom.[1]

 

Maar voor húlle, het Christene in Wallis, Engeland en Skotland geglo dat die evangelie onder al die nasies gaan versprei, en dat daar voor die wederkoms ‘n wêreldwye herlewing gaan wees. ‘The gospel shall be victorious,’ het John Owen gesê.[2]  William Carey het gesê:  ‘[Christ] must reign, till Satan has not an inch of territory.’[3]

 

En David Livingstone: ‘Christianity will triumph.’[4]  Charles Spurgeon het gesê:  ‘The Gospel must succeed; it shall succeed; it cannot be prevented from succeeding; a multitude that no man can number must be saved.’[5]  Ander teoloë en predikers soos Matthew Henry, Jonathan Edwards, George Whitefield, Robert Murray McCheyne en baie van die Puriteine het dit geglo.

 

Ek glo dit ook en dink dat Jes.2 en talle ander tekste dit bewys. Hierdie hoofstuk handel oor die Woord wat Jesaja die seun van Amos aangaande Jerusalem in Juda gesien het (v.1).  Dit sou aan die einde van die dae vervul word (v.2).  Die einde van die dae verwys na die verre toekoms (Dt.4:30, Dn.2:28), na die tyd van die nuwe verbond tussen die Messias se eerste en sy tweede koms (Hd.2:17, 1 Kor.10:11, Heb.1:1, 9:26).

 

In hiérdie tyd sou berg Sion waarop die tempel was, die hoogste en mees verhewe berg gewees het (v.2, Mg.4:1-3). Dit sou m.a.w. belangriker gewees het as die berge waarop die Israeliete hulle afgode aanbid het (1 Kon.15:35, 16:4, Ps.68:17).  Uiteindelik sou Jes.2 in die Nuwe Jerusalem vervul word (Heb.12:22, Op.21:10).

 

Die nasies sou soos ‘n rivier na die Nuwe Jerusalem toe gevloei het (v.2). Dit het by die kruis begin (Jh.3:3, 5, 12:32) en sou deur ‘n toekomstige herlewing ‘n breë rivier geword het wat sy walle oorstroom; die nasies sou in strome na die Here toe gekom het om Hom te aanbid (Ps.2:8, 72:8, 11, 86:9-10, Mal.1:11).

 

Hulle sou mekaar aangespoor het om na die huis van die God van Jakob, die Nuwe Jerusalem, toe te gaan (v.3, Ps.122:1, Sg.8:20-23). Jes.2 is in die Nuwe Testamentiese kerk, die ware tempel, vervul (Gal.4:26-27, Ef.2:19-22, Heb.10:24-25, 19-22).  Uiteindelik sou dit in die hemel en op die nuwe aarde vervul word (Lk.13:29, Op.7:9, 21:24, 26).

 

Die nasies wou na die Here toe gekom het, sodat Hy hulle uit sy Woord en wet gehoorsaamheid kon leer (v.3, Mt.28:19b, Lk.24:47). Daar sou ‘n herlewing van Bybelse prediking gewees het.

 

Die Here sou ook as Regter oor die regsake van die nasies beslis het (v.4). Die volke sou nie meer onder mekaar geveg het nie (v.4b), maar sou na die Here toe gekom het vir geregtigheid (v.4a).  Hulle sou hulle wapens in plaasimplemente verander het; daar sou nie meer oorlog gewees het nie, maar vrede en voorspoed (v.4, 9:7, 65:25, Gn.2:15, Ps.46:10, 72:3, 7, Hos.2:17, Mg.4:4, Sg.9:10, Ef.2:17, Op.20:1-3, kontr. Joël 3:10, Mt.24:7, 9).

 

Hierdie vooruitsig moes vir Israel aangespoor het om haar te bekeer en in die lig van God se waarheid te wandel (v.5, Dt.32:21, Rm.11:11, 13-14, Ps.43:3, 119:105, Ef.5:8, Jh.8:12). Dit sou immers a.g.v. Israel se bekering gewees het wat die nasies in groot getalle na die Here toe gedraai het (v.1-4, 60:3, Gn.12:3, Dt.4:6, Rm.11:12, 15, 1 Pt.2:12).

 

Dalk glo jy soos J.N. Darby dat die wêreld erger gaan word, en basseer jy dit op Mt.24 en Op.4-19. Ek het in ‘n onlangse reeks gewys dat die vg. hoofstukke na die verwoesting van Jerusalem in 70 n.C. verwys, en nie na die einde van die wêreld nie.  Vir meer hieroor kan jy ‘Hoe moet ons Openbaring verstaan?’ opsoek.  Kyk ook na ander preke oor Openbaring in die indeks. An Eschatology of Victory van J. Marcellus Kik sal ook baie help.

 

Buiten vir die verse wat ek reeds genoem het, wys Dn.2:35, Mt.13:31-33 dat Christus se Koninkryk die hele aarde sal vul, dat dit groter sal wees as enige ander godsdiens in die wêreld, en dat dit die hele mensdom sal beïnvloed. Om soos Darby te glo dat die wêreld erger gaan word, beteken nie jy is ongered nie.  Maar dit mag moontlik die volgende implikasies hê:

 

[1] Jy sal nie so optimisties soos die Puriteine bid dat Christus se Koninkryk sal kom nie. Jy sal vir die bekering van individue bid en werk, maar nie dat die nasies uit al vier windrigtings soos ‘n rivier na die Nuwe Jerusalem toe stroom nie (v.2).  Jou idee van sending en evangelisasie sal nie dieselfde wees as Alexander Duff s’n nie:  ‘We think not of individuals merely; we look to the masses… we direct our views not merely to the present, but to future generations.’[6]

 

[2] Jy sal nie hoop hê dat God ‘n groot werk van herlewing onder die Moslems en die res van die heidene gaan doen nie (60:6-7, vgl. Gn.25:4, 13). Wat die kerk se toekoms betref, sal jy pessimisties wees en nie optimisies nie.  Gevolglik sal jy vir ‘n herlewing in jou tyd en omgewing bid, en nie vir die hele wêreld en vir die geslagte wat kom nie (vgl. Jh.17:20).

 

[3] Jy sal dink dat die groot oes in Mt.9:37 na baie mense verwys en nie na baie bekeerlinge nie. Gevolglik sal jy nie baie bekerings verwag wanneer jy die evangelie met mense deel nie, maar ‘n handjievol.

 

[4] Jy sal dink Mt.28:19 beteken dat ons vir die nasies van Jesus moet vertel en verwag dat individue tot bekering sal kom. Jy sal miskyk dat ons die bekering en geestelike groei van hele nasies moet verwag.

 

Ek wil jou uitdaag om jou siening oor die eindtyd te herevalueer. Ek stel voor dat jy The Puritan Hope van Iain Murray koop en dit aandagtig deurlees.  As jy aan die einde daarvan nog nie oortuig is nie, sal jy ten minste iets verstaan van die hoop waartoe die Here ons geroep het (Rm.15:13, Ef.1:18).

 

Jerusalem se oordeel (v.6-22)

Aan die einde van John Bunyan se Pilgrim’s Progress het ‘n sekere mnr. Ignorance in mnr. Vain-hope se boot geklim en rustig oor die Doodsjordaan na die hemelse stad toe gevaar.  Toe hy egter aan die anderkant uitklim, was daar niemand om hom te verwelkom nie.  Tot sy ewige verbasing het twee engele sy hande en voete vasgebind, en hom in die hel gegooi.

 

Daar bestaan iets soos vals optimisme. Wanneer dit dus by die eindtyd en veral die oordeelsdag kom, moet ons seker maak dat ons nie net optimisties is nie, maar ook realisties.  In die verse wat volg sal jy verstaan ek wat bedoel.

 

Alhoewel Jerusalem se toekoms blink gelyk het (v.1-5), was die hede bleek (v.6). God het sy volk verwerp, omdat sy Hom verwerp het en agter vreemde gode aangeloop het (v.6-8).  Jerusalem was gevul met aanbidding uit die ooste en toekoms voorspellers uit die weste (v.6, 2 Kon.1:2, 16:10-11).  Israel het hande gevat met dié wat ander gode aanbid het (v.6, 2 Kon.16:7-8).

 

Hulle het hulle gode van goud en silwer gemaak (v.7). Hulle was geldgierig en materialisties (v.7, 39:2, Dt.17:17).  Hulle het in hulle strydwaens en perde geroem; die ‘stad van vrede’[7] was vol van wapens (v.7, vgl. Dt.17:16, Ps.20:7).  Maar toe hulle alles gehad het, het hulle eintlik niks gehad nie, omdat hulle van die Here af weggedraai het na ander gode toe.  Hulle het voor die werk van hulle vingers en hande gebuig (v.8).  Hoe dwaas is dit nie:  om te sê dat die beeld wat jy gemaak het jou gemaak het (sien 44:9-17)?

 

God sou sy volk vir haar afgodery verneder het; Hy sou gewys het dat die afgode haar nie teen sy oordele kon beskerm nie (v.9, 1:29-31). Omdat Israel haar nie bekeer het nie, sou die Here haar nie vergewe het nie (v.9).  En as mense probeer het om in die rotse en onder die grond vir die Here se verskriklike en glansryke majesteit weg te kruip, sou Hy hulle daar kom uithaal het (v.10).

 

Hulle sou gou agtergekom het dat hulle rykdom en hulle afgode nie so belangrik is soos wat hulle gedink het nie, en dat die Here alleen verhef moet word (v.11, 17, 7-8). Hierdie dag van afrekening was so seker soos die Here self, omdat Hy dit in sy ewige raadsplan bepaal het (v.12, Hd.17:31).

 

Op hierdie dag sou Hy alles en almal wat hoogmoedig was afgemaai het: mense wat hulleself soos groot seder- en eikebome verhef het; dié wat soos heuwels en berge, torings en mure bo ander uitgestyg het; dié wat soos die luukse skepe van Tarsis hoogmoedig was oor hulle rykdom (v.12-16).  Die Here sou gewys het dat die mens en sy gode niks is nie, en dat Hy alleen God is (v.17-18).

 

Wanneer die mense probeer het om in die gate en grotte vir die verskriklike en glansryke oordele van God weg te kruip, sou hulle met vrees en bewing besef het dat hulle afgode hulle nie kan help nie (v.19-21). Hulle sou glad nie meer waarde aan die silwer en goue gode geheg het nie, maar sou hulle as iets onrein vir die onrein molle en vlêrmuise in die gate en grotte gegooi het (v.19-21, 30:22, 31:7, Lv.11:19, 29).

 

Omdat die Here so verskriklik was moes Israel Hóm gevrees het, en nie die opinie van die meerderheid nie (v.22, 51:12, Sp.29:25).  Wat is die mens buitendien as die lewensasem in sy neus soos mis voor die son verdwyn (v.22, 10-21, Gn.2:7, Ps.8:5, 144:3-4, 146:3-4)?

 

Om dan op die oordeelsdag op jou rykdom, jouself of iemand anders te vertrou, is niks anders as ‘n vals optimisme nie. Op daardie dag sal dit nie help dat jou oom ‘n predikant was of dat jy ‘n ouderling, diaken of Sondagskoolonderwyser was nie.  Dit sal nie help dat jou ouma ‘n opregte en toegewyde Christen was, of dat jy baie ryk was nie.  Dit sal nie help dat jy opreg was in jou vals godsdiens van redding deur goeie werke nie.

 

Al wie jou op daardie dag kan help is Jesus Christus. Maar jy kan nie met jou sonde aanhou en verwag dat Hy jou op die oordeelsdag moet help nie.  Jy moet nóú al jou sonde los en glo dat Hy bereid en bekwaam is om jou te vergewe en van God se oordeel te red.  Jy moet vandag in geloof en gebed na Hom toe kom en vertrou dat die Vader sy kruisdood in jou plek sal aanvaar.

 

Solank as wat jy dink dat jy, jou geld, die godsdiens van jou keuse of enigiemand anders jou kan help om hemel toe te gaan, sal jy nie na die Here toe kom nie (v.6-8). En as dít jou gesindheid is, sal Hy jou ook nie vergewe nie (v.9).  Hy haat die hoogmoed wat maak dat jy jouself, jou rykdom, jou selfregverdige godsdiens en ander mense bo Hom verhef.

 

Hy weet dat dit eintlik ‘n poging is om Hom van die troon af te kry, sodat jy sy plek as Koning van die heelal kan inneem (14:14, Gn.3:5). Dit doen ons van geboorte af.  Ons gooi ons speelgoed uit die kot uit as ons nie kry wat ons wil hê nie.  Ons veg in ons huwelike en gesinne, omdat ons wil hê hulle moet weet die lewe gaan oor ons.  Ons verloor ons humeur as ‘n ander motoris gedurf het om voor die ‘here van hemel en aarde’ in te ry.

 

Ons hou daarvan om onsself in die spieël en op foto’s te sien, en verskoon onsself deur te sê dat ons ‘n goeie selfbeeld wil hê. Ons dagdroom oor hoe ons populêr is en mense van ons hou.  Ons raak kwaad wanneer iemand ons teëgaan of kritiseer, en wen dan later die argument in ons gedagtes.  Ons is mal daaroor om op Facebook te kyk hoeveel mense van ons selfie gehou het.

 

As jy hoogmoedig is sal die Here jou aktief weerstaan (vra my, ek weet): “God weerstaan die hoogmoediges” (Jk.4:6).  Hoogmoedige mense kan nie na God toe kom nie – hulle sal ook nie wil nie.  Jesus het gesê:  “As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën… As iemand na My toe kom en hy haat nie…sy eie lewe nie, kan hy my dissipel nie wees nie.” (Lk.9:23, 14:26).

 

Eers as jy op hierdie manier na die Here toe gekom het, kan jy optimisties wees oor die eindtyd en veral die oordeelsdag. Vir jou sal die oordeelsdag nie ‘n hofsaak wees om te vrees nie, maar ‘n prysuitdeling waarna jy kan uitsien.

 

Kortom kan ons sê dat jy optimisties oor die eindtyd sal wees. Kan dit anders wees as jy saam met Salomo en Isaac Watts glo dat ganse nasies tot bekering sal kom en voor Jesus Christus sal buig?

 

Jesus shall reign where’er the sun

Does its succesive journeys run,

His Kingdom spread from shore to shore

Till moons shall wax and wane no more

From north to south the princes meet

To pay their homage at his feet,

While western empires own their Lord

And savage tribes attend his Word

 

–Isaac Watts–

Berym uit Psalm 72

 

[1] Iain Murray, The Puritan Hope, pp.185-206

[2] Ibid., p.xii

[3] Ibid., p.141

[4] Ibid., p.184

[5] Ibid., p.238. In die fyn besonderhede van sy eindtydsiening, het Spurgeon nie met sy voorgangers saamgestem nie.  Hy was nie ‘n postmillennialis soos hulle nie, maar ‘n premillennialis.

[6] Ibid., p.181

[7] Jerusalem beteken ‘stad van vrede’.

Hoe moet ons vir Suid-Afrika bid?

Heart hands South African flag

Almal praat oor Saterdag 22 April 2017 se gebedsdag in Bloemfontein. Na my mening is die punt nie of jy teologies op dieselfde bladsy is as Angus Buchan nie, maar dat hierdie ‘n uitstekende geleentheid vir die evangelie is.

 

Ek glo dat elke Christen hierdie golf moet ry en vir die wêreld moet vertel dat Jesus gekom het om die probleme in ons land en wêreld op te los. Volgens 1 Tm.2:1-8 is die primêre probleem nie die regering of die ekonomie nie, en is die oplossing nie die Verenigde Nasies, Amerika of die DA nie.  Die probleem is sonde en die oplossing is Jesus wat deur die evangelie sy kinders se gebede beantwoord – so eenvoudig soos dit.

 

Bid vir alle mense (v.1-2)

Ek het jou al in die verlede vertel van ‘n predikant wat in ‘n erediens vir die huidige regering gebid het. Hiervoor het sy gemeente hom afgedank.  Ek het self het al gehoor hoe mense sê dat hulle nie vir Jacob Zuma kan bid nie.

 

Mense wat dít sê vergeet dat hulle voor hulle bekering net so sleg was soos hy (Tit.3:3). Verder maak hulle ook of 1 Tm.2:1-2 nie op hulle van toepassing is nie.  Kom ons bestudeer die verse om te sien wat die Here van ons vereis.

 

1 Timoteus is geskryf om vir ons te wys hoe die gemeente of huishouding van God ordelik moet funksioneer (3:15). Van eerste belang is dat ons ‘n biddende gemeente moet wees (v.1).  Gebed is die kragtige diesel enjin wat elke ander bediening in die gemeente moet dryf.  Volgens Paulus is dit nie opsioneel nie, en daarom vermaan hy Timoteus om dit te doen (v.1).

 

Om reg te bid moes die gelowiges God vir hulle behoeftes gesmeek het (v.1). Deur gebed moes hulle gedurig met Hom gepraat het (v.1).  Hulle moes ingetree het vir ander (v.1).  En laastens moes hulle God vir sy goedheid en sy antwoorde op hulle gebede gedank het (v.1, Ps.50:23).

 

Op hierdie vier maniere moes hulle vir alle mense gebid het (v.1). Paulus verwys nie hier na elke individu nie, maar na alle klasse en nasies (v.2, 7).  Dit sou konings en hoë amptenare soos keiser Nero ingesluit het (v.2, Esr.6:10).  Volgens Jesus se opdrag in Lk.6:27-28 moes die gemeente vir hulle vervolgers gebid het.

 

Hulle moes gebid het dat God die owerhede se harte sou verander, sodat hulle nie meer die kerk vervolg het nie, maar vir hulle vryheid gegee het (v.2, Sp.21:1, Esr.6:22, 7:27). So kon hulle sonder vrees vir vervolging en met toewyding hulle Christenskap uitgeleef het (v.2).  Soos die res van die samelewing sou ook húlle waardig kon lewe, en nie soos misdadigers behandel word nie (v.2).  Selfs die ongelowiges sou die vrugte van die gelowiges se gebede gepluk het, naamlik ‘n stil en rustige lewe (v.2, Jer.29:7).

 

Dit is nie moeilik om te sien hoe ons hierdie verse moet toepas nie.

 

[1] Om as gemeente saam te bid moet vir ons ‘n prioriteit wees soos wat dit vir die vroeë kerk was (v.1, Hd.1:14, 2:42, 4:24, 31, 12:5, 13:3). Vyf tot agt mense by ‘n biduur (uit ‘n gemeente van 75 lidmate) wys vir my dat gebed by ons nie ‘n prioriteit is nie, en dat ons dink ons het nie die Here nodig nie.

 

[2] Ons is geneig om vir onsself te bid en van ander te vergeet. Maar volgens v.1-2 moet ons vir ander bid en vir hulle intree.  Deur jou gebede kan jy mense bevoordeel, soos wat jy ook (al is jy nie eers bewus daarvan nie) deur ander se gebede sekere voorregte geniet.  Wat Thomas Brooks van persoonlike gebed gesê het, geld ook vir gesamentlike gebed:  ‘let not others suffer by your neglect of private prayer!’[1]

 

Laat ons dan leer om in ons stiltetye, bidure en eredienste vir mekaar, ons geestelike leiers, sendelinge, ons familie en vriende, ons kollegas, ongelowiges, ons vyande, die polisie, die stadsraad en die regering te bid (v.1-2).

 

[3] Maar ons gebede moenie net uit versoeke bestaan nie; ons moet ook die Here dank (v.1, Ps.50:23, Ef.5:20, Fil.4:6, 1 Ts.5:18). Paulus bedoel nie dat ons Hom vir ‘n slegte regering moet dank nie, maar dat ons dankbaar moet wees dat daar nog ‘n mate van wet en orde is.  In Suid-Afrika kan ons ook dankbaar wees vir lopende en warm water, paaie en rioolstelsels, godsdiensvryheid, elektrisiteit en meer.

 

[4] Petisies, optogte en stakings gaan nie Suid-Afrika se probleme oplos nie – gebed gaan (v.1-2). As ons geregtigheid wil hê moet ons nie na die regering toe gaan nie, maar na die Here toe:  “Daar is baie wat die aangesig van die heerser soek, maar die reg van ‘n mens kom van die HERE.” (Sp.29:26).

 

Bid vir bekering (v.3-8)

‘n Paar weke gelede het iemand vir my ‘n Whatsapp gestuur en gevra dat ek saam met hom vir Julius Malema se bekering moet bid. Ek wonder of ons regtig glo dat hy tot bekering kan kom?  Glo jy dat Jacob Zuma tot bekering kan kom?

 

As jy in die Ou Testament gelewe het sou dit seker moeilik gewees het om te glo dat konings soos Nebukadnesar en Manasse tot bekering kon kom. Maar hulle het (2 Kron.33, Dn.4).  En uit verse soos 1 Tm.2:1-8 en Op.21:24 weet ons dat daar nóg konings en owerhede is wat tot bekering sal kom.

 

Om so vir die regering en vir alle mense te bid is goed in God se oë (v.1-3). Die vrug van hierdie gebede, naamlik dat mense gered word en Hom aanbid, is ook vir Hom aanneemlik (v.2-4).  Hy is ‘n Verlosser wat wil hê dat alle mense gered moet word en tot ‘n persoonlike kennis van die waarheid moet kom (v.3-4, Jh.3:16, 2 Pt.3:9).

 

‘Maar hoekom kom almal dan nie tot bekering as God hulle redding begeer nie?’ wil iemand weet. ‘En hoe versoen ons dit met die Bybelse lering oor uitverkiesing?’  Aan die een kant kan ons sê dat ‘alle mense’ in v.4 na alle nasies en klasse verwys, en dat God wil hê hulle moet gered word.  Dit verwys nie na elke individu nie.  Dit is hoe v.1-2 en 7 dit verstaan.

 

Maar dan moet ons in dieselfde asem sê dat God nie ‘n plesier in die dood van die goddelose het nie, maar wil hê dat hulle tot bekering moet kom (Esg.18:23, 32). Hy begeer dus regtig mense se redding, en tog red Hy nie almal nie, maar besluit Hy soms om hulle volgens hulle verdiende loon te straf (Rm.9:22).  Ek weet nie presies hoe dit werk nie, en kan maar net sê dat daar in God se gedagtes dinge is wat ons nie verstaan nie (Dt.29:29, Jes.55:8-9).

 

Indien mense tot bekering gaan kom kan dit nie deur die godsdiens van hulle keuse wees nie. Daar is immers net “een God en een Middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus” (v.5, vgl. 1:17, Dt.6:4, Jes.44:6, 45:5-6, Jh.17:3, 1 Kor.8:6-8).

 

Hoekom kan ons net deur Jesus na God toe kom (Jh.14:6, Hd.4:12)? Om ‘n dik en ‘n dun tuinslang aan mekaar te koppel, kort jy ‘n middelstuk wat oor beide tuinslange pas.  En vir feilbare mense om in God se heilige teenwoordigheid in te kom, kort jy ‘n Middelaar wat God en mens is, Een wat sy hand aan beide kante kan lê (Job 9:32-33).  Jesus alleen kwalifiseer, omdat net Hy God en mens is (v.5, Jh.1:1, 14).  Ons kan nie deur engele, Maria, die heiliges, die geeste van ons voorvaders, Mohammed of enigiemand anders na God toe kom nie.

 

Jesus is tog ook die enigste Een wat aan die kruis gesterf het om ons na God toe te bring (v.5). In sy groot liefde het Hy besluit om Homself as ‘n losprys vir alle mense gegee (v.6, 1, 7, Mt.20:28).  Die losprys moes gelykstaande wees aan die waarde van ons siele; dus kon Hy dit nie met geld betaal het nie, en moes Hy sy bloed of lewe gegee het (Mt.16:26, 1 Pt.1:18-19).

 

Dalk wonder jy hoekom iemand anders dit nie kon betaal het nie? Die persoon wat die losprys betaal het moes sonder sonde gewees het, want anders sou hy vir sy eie sonde gestraf moes word.  Buitendien kon geen mens die ewige straf vir iemand anders se sonde betaal het nie, wat nog te praat van miljoene mense se sonde?

 

Die Psalmdigter sê: “Niemand kan ooit ‘n broer loskoop nie; hy kan aan God sy losprys nie gee nie (want die losprys van hulle lewe is te kosbaar en vir ewig ontoereikend), dat hy vir ewig sou voortlewe, die vernietiging nie sou sien nie.” (Ps.49:8-10).

 

Die Een wat dus die losprys betaal het moes so waardevol gewees het soos miljoene mense se siele. Om die ewige straf namens ons te neem moes Hy ook ewig gewees het.  En wie anders kon dit gedoen het behalwe God self?  “Maar God sal my siel loskoop van die mag van die doderyk” (Ps.49:16).

 

Maar omdat God nie kan sterf nie (1:17, 6:16), moes die Een wat in ons plek gesterf het ook ‘n mens gewees het. Omdat net Jesus God en mens is, kon net Hy die losprys betaal het.  Hierdie getuienis van verlossing het God op die regte tyd bekend gemaak (v.6, Rm.5:6, Gal.4:4, Tit.1:3).  Dit het Hy gedoen deur vir Paulus te kies om ‘n prediker, apostel en leraar van die heidene te wees (v.7, Hd.9:15, 2 Tm.1:11, Tit.1:3).

 

Paulus kon met alle eerlikheid gesê het dat hy dit nie vir homself gekies het nie, maar dat die Here hom daarvoor geroep het (v.7). God het hom gestuur om die waarheid van Jesus en die Christelike geloof aan die heidene te verkondig (v.7).  Alle mense moes die evangelie gehoor het (v.7, 1, 4).

 

Die heidene se bekering was egter nie die einddoel nie – die aanbidding van God was (v.7-8). John Piper sê:  ‘Missions exists because worship doesn’t.’[2]  M.a.w. ons deel die evangelie met mense, sodat hulle gered kan word en die Here kan aanbid.  Oral op die aarde moet mense die Here se Naam grootmaak (v.8, Mal.1:11).  Die mans moet hulle gesinne hierin lei (v.8).  Hulle moet dit nie net op Sondae doen nie, maar ook in die week heilig lewe in hulle verhouding met die Here en met ander mense (v.8, Ps.24:4, Jes.1:15).  Dit help mos nie dat ons vir die land bid, as ons eie harte en dade met sonde besoedel is nie (v.8, Ps.66:18, Jes.59:1-2, Mk.11:25).

 

Voordat jy dan vir die land kan bid, moet jy vir jouself bid. As jy nog dink dat jy hemel toe gaan omdat jy in God glo, opreg is, gedoop is, voorgestel en aangeneem is, en jou bes probeer om volgens die Bybel te lewe, is jy op die verkeerde pad.  Jy vertrou nog op jouself en nie op Jesus nie.

 

Los die dinge waaroor jou gewete jou pla, die sonde waarvoor jy so lief is. Glo God se belofte dat Hy die gratis geskenk van sy verlossing sal gee aan dié wat in sy Seun glo en op Hom vertrou om hulle te red.  Glo dat die Vader sy kruisdood in jou plek sal aanvaar, asook dat Hy ‘n Middelaar is wat gesag het om jou in God se teenwoordigheid in te bring.

 

En as jy besef het hoe verlore jy was en hoe die Here jou gered het (1:13-16), kan jy nie sy verlossing vir jouself hou nie. God se begeerte sal joune word, sodat jy ook passievol is oor die bekering van sondaars.  Jy sal nie iemand uit jou gebede uitsluit nie, maar sal bid dat alle mense gered moet word – ook Jacob Zuma (v.1-8).

 

Jy sal wil hê dat die Here die nasies na Homself toe moet bring. Jy sal ‘n hart hê vir sending en evangelisasie, en jy sal iets daaromtrent doen.  Jy sal bid vir ‘n ware herlewing in Suid-Afrika en die wêreld.  Jy sal nie tevrede wees om net te bid dat die plaasmoorde moet ophou en dat die misdaadsyfer moet afneem nie.  Jou doel is immers nie dat ons ‘n morele land moet word, waarin mense beter lewe maar nogsteeds nie die Here ken nie.  Jou gebed sal eerder wees dat mense tot bekering moet kom, sodat hulle hierdie wonderlike Jesus kan ken.  En nadat jy só gebid het sal jy nie kan stilbly nie, maar vir almal van Jesus vertel.

 

En sal die Here dit nie seën as die kerk só op haar knieë gaan en die evangelie met die wêreld deel nie? Hy het dit in 1860 onder Andrew Murray gedoen.  Voor hierdie datum was Suid-Afrika ‘n geestelike woestyn.  In Calvinia kon Nicolaas Hofmeyr bv. vir 6 jaar nie ‘n enkele persoon by die biduur kry nie.

 

Maar toe die herlewing kom het baie gemeentes bidure gehou, het die evangelie versprei, is daar kerke geplant, en moes die kerkgeboue vergroot word.[3]  En kan die Here dit nie weer doen nie?  Wat die psalmdigter vir Israel gebid het, bid ek ook vir ons land:  “Sal U ons nie weer lewend maak, sodat u volk in U bly kan wees nie?” (Ps.85:7).

 

[1] Thomas Brooks, The Secret Key to Heaven, p.186

[2] John Piper, Let the Nations be Glad, p.17

[3] http://frontline.org.za/index.php?option=com_content&view=article&id=1278:andrew-murray-and-the-1860-revival

Die waarheid oor lewe na die dood

Stairway to heaven

Mense het verskillende idees oor wat met jou gebeur wanneer jy doodgaan. Omdat ek in Jesus glo en die Bybel as sy Woord aanvaar, gaan ek my nie steur aan wat Hindoes en Buddhiste oor reïnkarnasie, die Brahman en Nirvana sê nie.  Ons is bestem om een maal te sterf (Heb.9:27); ons bestaan nie in ‘n eindelose siklus van lewe en dood nie.

 

Ek gaan myself ook nie ophou met ateïste wat sê dat daar niks na die dood is nie. Diep in elke mens se hart het hy ‘n sin van die ewigheid:  “[God] has put eternity into man’s heart” (Pd.3:11, ESV).

 

Ek stel ook nie belang in ‘n Paradys met beeldskone maagde waarna miljoene Moslems uitsien nie. Volgens Mt.22:30 gaan ons nie in die hemel trou nie.  Ek het ook nie tyd vir die Katolieke se vagevuur, waarin die vlamme mense se sonde wegbrand, sodat hulle later hemel toe kan gaan nie.  Die plek waar jy is wanneer jy doodgaan is waar jy bly (Lk.16:26).

 

My kwessie is met dié wat sê dat hulle in Jesus en die Bybel glo, maar sy lering oor lewe na die dood verwerp. My kwessie is met dié wat in sieleslaap glo en dit verkondig.  Dit is immers húlle preke, seminare, boeke, tydskrif artikels en blog inskrywings wat God se kinders verwar.

 

In hierdie preek wil ek wys wat die Bybel te sê het oor lewe na die dood. Deur sy opstanding het ons reeds die ewige lewe in ons harte (Jh.6:47, 17:3), en sal ons dit eendag in ons liggame ontvang (1 Kor.15).

 

As jy in Jesus glo sal jy in alle ewigheid nie sterf nie, maar selfs na die dood saam met Hom lewe (Jh.11:25-26). Dit geld natuurlik vir ons siele voordat dit vir ons liggame geld; daar is talle Bybeltekste wat dit bewys.

 

Lewe na die dood in die Ou Testament

Ek het eenkeer ‘n preek gehoor waarin die man gesê het dat Abraham, Noag en ander Ou Testament gelowiges in limbo of die gevangenis van die doderyk was, en dat hulle ná Jesus se kruisdood bevry is. Maar nêrens in die Ou- of Nuwe Testament is daar ‘n teks wat dit sê nie.  Daar is meer genoeg bewyse dat Ou Testament gelowiges aan die einde van hulle aardse lewe hemel toe is.

 

Alhoewel Henog nie gesterf het nie, het God hom aan die einde van sy reis hemel toe gevat (Gn.5:24, Heb.11:5). Elia het ook nie gesterf nie en is met ‘n strydwa van vuur hemel toe (2 Kon.2:11).  In Lk.9:30-31 het hy saam met Moses (wat gesterf het) aan Jesus verskyn op die berg van verheerliking.  Volgens Lukas het hulle in heerlikheid verskyn:  hulle het uit die hemel uit gekom.

 

Toe Jakob sy asem uitgeblaas het, “is hy by sy volksgenote versamel” (Gn.49:33). Dit het gebeur ‘n paar maande voordat hy begrawe is (Gn.50).  Duidelik het sy siel nie in die graf geslaap nie, en beteken die vers dat hy hemel toe is.

 

Jesus het dit ook geglo. Toe die Sadduseërs Hom oor die opstanding probeer vastrek het, het Hy gesê:  “Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie en ook nie die krag van God nie… En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie:  Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob?  God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.” (Mt.22:29, 31-32).

 

Die feit dat die Here nogsteeds hulle God was, beteken dat hulle by Hom in die hemel gelewe het. Hoeveel te meer sou Hy dan nie hulle liggame in die toekoms kon opwek nie?  Die Hebreërskrywer bevestig dat hulle pelgrims op die aarde was, en dat hulle oppad was na die hemelse stad toe (Heb.11:10, 13-16).

 

Vir die volle beloning van nuwe liggame en ‘n nuwe aarde moes hulle vir die wederkoms gewag het (Heb.11:39-40). Tot dan sou hulle saam met talle ander gelowiges van die hemelse pawiljoen af moes toekyk hoe dié wat nog op die aarde was hulle wedloop voltooi het (Heb.12:1).  Dié wat dit tot aan die einde volhard se geeste sal volmaak wees in die hemel (Heb.12:22-23).

 

Die Psalmdigters het ook geglo dat hulle na die dood in die hemel sou wees. Dawid het in Ps.23:4-6 gesê dat gelowiges deur die vallei van die dood sal gaan, en dat hulle daarna vir ewig in die Here se huis sal woon.

 

Ps.49 stel ‘n duidelike kontras tussen die dood van gelowiges en ongelowiges. Ongelowiges se siele daal na die doderyk toe neer (Ps.49:15, 20), terwyl God die psalmdigter se “siel loskoop van die mag van die doderyk, want Hy sal [hom] opneem.” (Ps.49:16).  Daar het jy dit:  ongelowiges daal neer, terwyl die Here gelowiges opneem.

 

Asaf het dit ook geglo. Toe hy ‘n groot krisis beleef het, het hy gesê:  “U sal my lei deur u raad en my daarna in heerlikheid opneem.  Wie het ek buiten U in die hemel?  Buiten U begeer ek ook niks op die aarde nie.” (Ps.73:24-25).  Selfs as sy liggaam beswyk het, het hy ‘n erfenis in die hemel gehad (Ps.73:26).

 

In Pd.12:7 lees ons dat “die stof na die aarde terugkeer soos dit gewees het, en die gees na God terugkeer wat dit gegee het.” Iemand het op ‘n video het gesê dat die gees in Pd.12:7 na die mens se asem verwys.  ‘Wanneer jy sterf blaas jy jou asem uit en slaap jou siel in die graf; jy gaan nie na die Here toe nie,’ het hy gesê.   ‘Dit is wat Pd.12:7 beteken.’

 

Maar as hy die hele gedeelte gelees het, sou hy in Pd.12:5 gesien het dat die persoon na sy ewige huis toe gaan.  Moet ons regtig glo dat die graf sy ewige huis is?  Of is dit die hemel vir dié wat die Here ken en Hom vrees (Pd.12:1, 13)?

 

Lewe na die dood in die Nuwe Testament

Satan en mense se sonde verblind hulle, sodat hulle nie die Bybel verstaan nie (2 Kor.3:14-15, 4:4). Die Jehova’s Getuies gebruik bv. Jh.1:1 (‘…en die Woord was God’) om te wys dat Jesus nie God is nie.

 

Net so is daar mense wat die glashelder Nuwe Testament tekste oor lewe na die dood gebruik om te sê dat daar geen lewe na die dood is nie. As jy egter die verse in hulle letterlike en normale konteks lees, sal jy sien dat hierdie mense die kat aan die stert beet het.

 

Ek het in ‘n vorige preek (‘Jesus se dood en joune’) gewys dat Lk.23:43 presies beteken wat dit sê, en dat die misdadiger aan die kruis dadelik hemel toe is toe hy gesterf het:  “En Jesus antwoord hom:  Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.”

 

Soek gerus die preek op vir ‘n breedvoerige verduideliking van die vers, asook vir ‘n weerlegging van die Sewendedag Adventiste se verkeerde interpretasie daarvan.

 

In Jesus se vertelling van die ryk man en Lasarus, het Lasarus by sy dood na ‘n plek van vertroosting toe gegaan waar Abraham is (Lk.16:22, 25, vgl. 13:28, 22:37-38). Toe die ryk man gesterf het en begrawe is, het hy na ‘n plek van pyniging toe gegaan (Lk.16:22-25).

 

Sommige mense sê dat hierdie ‘n gelykenis is, en dat ons nie ons teologie oor lewe na die dood hieruit moet neem nie. Maar let asseblief op dat Jesus sy lering teen die geldgierige Fariseërs gemik het (Lk.16:14, 1-13, 19).  As dit net ‘n storie was en daar geen pyniging na die dood is nie, sou Jesus se lering nie tande gehad het nie.  Die Fariseërs sou Hom uitgelag het, omdat daar nie lewe na die dood is nie, en omdat ons siele rustig in die graf sal slaap.

 

Jesus se gebruik van eiename soos Abraham en Lasarus dui aan dat sy lering nie net ‘n storie is nie, maar geskiedenis (Hy het nooit eiename in ‘n gelykenis gebruik nie). Maar al kon iemand ‘n saak uitmaak om te wys dat dit ‘n gelykenis is, moet ons nogsteeds vra of Jesus oor lewe na die dood sou gepraat het as dit nie so was nie?  Sou Hy sy hoorders mislei en verwar het as mense se siele eintlik in die graf slaap?  Sou Hy vals inligting in sy storie ingewerk het, soos om te sê dat daar mense in ‘n plek anderkant die graf is, terwyl hulle geliefdes nog op die aarde is (Lk.16:27-28)?  Wat is enigsins die punt van Lk.16:19-31 as daar nie ‘n hemel of hel is ná die dood nie?

 

Soos Jesus het Paulus ook geglo dat gelowiges ná die dood hemel toe gaan. Volgens hom was dié wat nog op die aarde gelewe het in die liggaam, en nie by die Here nie (2 Kor.5:6).  As iemand egter doodgaan en sy liggaam verlaat, is hy by die Here (2 Kor.5:8).  Daar is nie iets tussen-in nie.  As jy nie by Jesus in die hemel is nie, is jy in jou liggaam op die aarde en andersom.  Dit leer Paulus ook in Fil.1:22-23 vir ons:

 

“Maar as ek in die vlees moet lewe, dan beteken dit vir my vrugbare arbeid; en wat ek sal kies, weet ek nie. Want ek word van weerskante gedring:  ek het ‘n verlange om heen te gaan en met Christus te wees, want dit is verreweg die beste”.

 

Vir Paulus was dit beter om te sterf en na Jesus toe te gaan, as om in sy liggaam op die aarde te lewe. As sieleslaap waar is, sou Paulus verseker nie gesê het dat die dood beter is as die lewe nie, “want ‘n lewendige hond is beter as ‘n dooie leeu.” (Pd.9:4).  Die dood is ‘n wins, omdat dit hom na Christus toe neem (Fil.1:21).  As dit hom in die graf gelos het, sou dit ‘n verlies gewees het.

 

In Op.6:9-11, 20:4 lees ons van die onthoofde martelare se siele wat in die hemel is.  Heb.12:23 praat van “die geeste van die volmaakte regverdiges” wat saam met Jesus en sy engele in die hemel is.  In Op.7:9-10 praat Johannes van gelowiges uit alle nasies wat in die hemel is.  Dit gebeur voor die wederkoms, die finale oordeel, die opstanding van die dooies, en die nuwe hemel en aarde (vgl. Op.20-22).

 

Ek het vroeër uit Lk.16:22-24 gewys dat ongelowiges dadelik na ‘n plek van pyniging toe gaan wanneer hulle doodgaan. Daar is ander verse in die Nuwe Testament wat dit bevestig.

 

In Jh.17:12 sê Jesus dat Judas die seun van die verderf is, en volgens Hd.1:18, 25 het hy gesterf en ná sy eie plek toe gegaan. As ons die twee verse saam lees is dit nie moeilik om te raai dat hierdie plek die hel is nie.  Dit is tog wat Jesus in Mt.26:24 bedoel het:  “…wee daardie man deur wie die Seun van die mens verraai word!  Dit sou vir hom goed gewees het as daardie man nie gebore was nie.”

 

2 Pt.2:4, Jud.6 praat van gevalle engele wat in die duisternis van die hel vasgebind is met kettings. Soos hierdie engele is die goddelose ook alreeds in die hel.  2 Pt.2:9 in die ESV sê:  “the Lord knows how…to keep the unrighteous under punishment until the day of judgment”.  Jud.7 praat van die bewoners van Sodom, Gomorra en die omliggende stede wat huidiglik “die straf van die ewige vuur ondergaan.”

 

As ‘n misdadiger gevang word moet hy in die tronk sit, totdat sy saak voor die hof kom en hy gevonnis word. So is dit ook met die ongelowiges:  hulle gaan dadelik hel toe wanneer hulle sterf; hulle moet daar wag vir die oordeelsdag om voor God se hof te verskyn en gevonnis te word.

 

Elke ongelowige sal vir ewig gevonnis word (Mt.25:41, 46), maar Judas se straf sal bv. erger wees as keiser Augustus s’n, omdat hy van beter geweet het. Hy het meer lig gehad as die keiser, maar het dit verwerp.  Dit is presies wat verse soos Mt.11:20-24, Lk.12:47-48, 20:47, Jk.3:1, Op.20:12-13 vir ons leer.

 

Lewe na die dood en sieleslaap

‘n Vrou het my eenkeer kom sien oor ‘n artikel wat sy op die internet ontdek het. Die outeur het gesê dat gelowiges nie hemel toe gaan wanneer hulle sterf nie, maar dat hulle siele in die graf slaap.  Hy het ‘n paar tekste aangehaal om dit te ‘bewys’.  Die vrou was verward.  Ons het elke vers in sy konteks gelees en tot die volgende slotsom gekom:

 

[1] Ps.115:17 gaan nie oor sieleslaap nie: “Die dode en almal wat na die stilte neerdaal, sal die HERE nie loof nie”.  Die konteks gaan oor mense wat afgode aanbid, en so leweloos soos hulle gode word (Ps.115:4-8).  Húlle is dié wat in die doderyk neerdaal en nie die Here loof nie.

 

Wat God se kinders betref sê die Psalmdigter in die volgende vers:  “maar óns sal die HERE prys, van nou af tot in ewigheid.  Halleluja!” (Ps.115:18).  Wanneer ongelowiges doodgaan prys hulle nie die Here nie; gelowiges doen dit wel.

 

[2] Ps.146:4 gaan nie oor sieleslaap nie: “Sy gees gaan uit, hy keer terug na sy aarde toe; op daardie dag is dit met sy planne gedaan.”  Die Psalmdigter se punt is dat ons nie op mense moet vertrou nie, omdat hulle toekomsplanne daarmee heen is wanneer hulle doodgaan (Ps.146:3-4).  Hy sê nie dat daar nie lewe na die dood is nie.

 

[3] Pd.9:5, 10 gaan nie oor sieleslaap nie: “Want die lewendes weet dat hulle moet sterwe, maar die dooies weet glad niks nie, en hulle het geen loon meer nie, want hulle nagedagtenis word vergeet… Alles wat jou hand vind om te doen, doen dit met jou mag, want daar is geen werk of oorleg of kennis of wysheid in die doderyk waar jy heengaan nie.”

 

Weer moet ons na die konteks kyk. Volgens Pd.9:6, 9 het die mense wat in die doderyk is nie meer deel aan die werk, kennis, wysheid of plesier wat onder die son plaasvind nie.  Salomo se punt is dat ons hard moet werk en beplan terwyl ons nog op die aarde is.

 

Sy punt is dieselfde as Jesus s’n in Jh.9:4: “Ek moet die werke doen van Hom wat My gestuur het, so lank as dit dag is; die nag kom wanneer niemand kan werk nie.”  Niemand dink op grond van hierdie teks dat Jesus na sy dood nie meer kon werk nie.  Hoekom dink ons dit dan wanneer ons Pd.9 lees?

 

Dié wat gesterf het verloor nie hulle identiteit of persoonlikheid nie. Jy bly Joe van Jaarsveld as jy in die hemel is (Lk.16:23).  Jou siel raak ook nie onaktief nie.  Jy sal die Here saam met ‘n groot menigte van hemelwesens en gelowiges prys (Op.7:9-12).  Jy sal die Here se teenwoordigheid, liefde, troos, verkwikking en versorging geniet (Op.7:15-17).  Jy sal nie hartseer wees, pyn hê of sonde doen nie, maar volmaak wees (Op.7:17, Heb.12:23).

 

[4] Hd.7:60 en ander verse wat van gelowiges se dood as ‘slaap’ praat, beteken nie dat ons siele in die graf slaap nie: “En [Stefanus] het op sy knieë neergeval en met ‘n groot stem uitgeroep:  Here, reken hulle hierdie sonde nie toe nie!  En met dié woorde het hy ontslaap.”

 

Volgens Hd.7:55-56 het Stefanus gesien hoe die hemel oopgaan; hy het God se heerlikheid gesien en Jesus wat aan die regterhand van God staan. Terwyl sy vyande hom gestenig het, het hy uitgeroep:  “Here Jesus, ontvang my gees!” (Hd.7:59).  Stefanus het geglo dat hy oppad was na Jesus toe vir Wie hy nou-net gesien het.  Vir Stefanus was die dood so skadeloos soos slaap.

 

[5] 1 Ts.4:15 gaan nie oor sieleslaap nie. Paulus sê “dat ons wat in die lewe oorbly tot by die wederkoms van die Here, die ontslapenes hoegenaamd nie sal vóór wees nie.”

 

Dit is belangrik om te onderskei tussen wat met ‘n gelowige se liggaam gebeur wanneer hy doodgaan, en wat met sy siel gebeur.  En dit is Paulus se punt.  Dié wat nog by die wederkoms lewe se liggame sal nie voor hulle afgestorwe broers en susters s’n verheerlik word nie (1 Ts.4:16-17).

 

Dié wie gesterf het se siele is egter by die Here.  Wanneer Jesus kom sal hulle saam met Hom na die aarde toe terugkeer (1 Ts.3:13, 4:14, Kol.3:4).  Hy sal hulle liggame opwek en verheerlik, en hulle siele daarmee verenig (1 Ts.4:16, 1 Kor.15:35-55).

 

“Bemoedig mekaar dan met hierdie woorde,” sê die apostel in 1 Ts.4:18. As die vorige verse oor sieleslaap gaan, kan ons nie vir Karen op haar sterfbed sê:  ‘Jy gaan vir Jesus in sy heerlikheid sien’ nie (Jh.17:24).  Ons sal eerder moet sê:  ‘Lekker slaap.’  En hoe bemoedig dít haar?

 

Sal dit haar nie meer help om die waarheid te hoor, dat elke gelowige by sy of haar dood hemel toe gaan nie? En omdat Jesus die dood oorwin het, hoef sy dit nie te vrees nie (1 Kor.15:55, Heb.2:14-15, Op.1:18).  Dit geld vir almal wat in Jesus glo.

 

As jy nog nie in Hom glo nie wil ek by jou aandring om dit vandag te doen. Jy sal nie spyt wees nie, maar sal wens dat jy dit al vroeër gedoen het.  En as jy die dag op jou sterfbed lê, sal jy saam met die Paulus kan sê:  “Want vir my is die lewe Christus en die sterwe wins.” (Fil.1:21).

Jesus se dood en joune

Dying thief

In sy lied, Another day in Paradise, sing Phil Collins van hoe die ryk mense in ons samelewing die armes ignoreer.  Volgens hom moet ons twee keer dink en dankbaar wees vir die voorregte wat ons het:  ‘O, think twice… just another day for you and me in Paradise.’

 

Maar solank as wat daar sonde in die wêreld is, kan geen aardse rykdom dit in ‘n Paradys verander nie. Om die poorte van die Paradys oop te maak, moes Jesus aan die kruis gesterf het.  Dit is o.a. die les wat ons in Lk.23:39-43 leer.

 

Bespotting (v.39)

As jy vandag vir ‘n Jood vra wie die Beskermer van Israel is, sal hy vir jou sê dat dit die Israeli weermag is. Israel vertrou al lankal nie meer op die Here nie, maar op hulle militêre vernuf.  Dit is ook algemeen bekend dat hulle ‘n militêre Messias verwag.  Dit was ook waar van die misdadiger in v.39.

 

Volgens Mt.27:44 het beide misdadigers vir Jesus uitgelag.  “As U die Christus is, verlos Uself en ons,” het een van hulle in v.39 gesê.  Hy het nie ‘n gekruisigde Messias gesoek nie, maar een wat hom van die Romeine se onderdrukking en van die dood sou red.

 

Vandag nog is daar sulke mense: hulle wil hê dat Jesus hulle van sonde se gevolge moet red (die dood en die hel), maar nie van die sonde self nie.  En omdat Hy nie aan hulle eise voldoen nie, laster hulle Hom en sê hulle dat Hy nie die ware Here, Messias en Verlosser is nie (v.39).  Maar hulle het vergeet dat Hy gekom het om ons van ons sonde te bevry, en nie sodat ons vry kan wees om dit te doen nie.

 

Vermaning (v.40)

Sommige mense se harte word sag wanneer hulle ouer word. Maar daar is ander wat hard word.  Hulle lig hulle vuiste na die hemel toe as dit met hulle sleg gaan (Op.16:9, 11).  Selfs op hulle sterfbeddens is hulle so hard soos graniet, en wil hulle niks met die Here te doen hê nie.

 

‘n Ateïs op sy sterfbed in Glasgow het op John Paton gespoeg toe hy met hom oor Jesus gepraat het. Toe Paton vir hom wou bid het hy gesê:  ‘Pray for me to the devil… I have hated [God] in life, and I hate Him in death!’  Met hierdie woorde is hy die ewigheid in.[1]

 

Een van die misdadigers aan die kruis was so, en hieroor het die ander een hom aangespreek. Die man het tot sy sinne gekom en wou nie meer saam met sy vriend gelaster het nie.  ‘n Paar dinge kon dit veroorsaak het.

 

  • Dalk het hy gesien dat Jesus nie terug gelaster het nie (1 Pt.2:23).
  • Dalk het Jesus se gebed vir sy oortreders hom beïndruk (v.34).
  • Dalk het hy die bordjie bokant Jesus se kop oordink, en besef dat Hy regtig die Koning van die Jode is (v.38).

 

Hoe dit ookal sy, God het sy oë oopgemaak vir die waarheid. Hy wou nie meer deel gehad het aan sy eie of ander se sonde nie, en het daarom sy vriend bestraf en gesê:  “Vrees jy ook God nie, terwyl jy in dieselfde oordeel is?” (v.40).

 

Sy vriend het onder God se vervloeking aan ‘n kruis gehang (v.40, Dt.21:22-23). Hy was op die randjie van die ewigheid.  Elke hartklop of asemteug kon sy laaste gewees het.  Moes hy dan nie eerder die Here gevrees het (v.40), om genade gesmeek het en hom bekeer het, as om vir Jesus te laster nie?

 

Moenie dink jy kan jou bekering uitstel totdat jy op jou sterfbed lê nie. Jy weet nie eers of jy ‘n sterfbed sal hê nie; dalk gaan jy opslag dood in ‘n karongeluk.  Of dalk het jy op jou sterfbed geen begeerte om tot bekering te kom nie, omdat jy so verhard geraak het soos die rower in v.39.

 

Gebruik dan die kans wat die Here vir jou gee en bekeer jou. Moenie die sonde oortuiging wat jy vandag in jou hart voel uitstel nie, maar reageer daarop.  J.C. Ryle het gesê:  ‘Het jy ‘n neiging om te begin bid?  Stel dit dadelik in plek.  Dink jy daaraan om regtig die Here te dien?  Begin onmiddellik.  Geniet jy geestelike lig?  Sorg dat jy daarvolgens lewe.  Moenie die kanse wat jy het verspeel nie, want anders sal die dag kom wat jy dit wil gebruik, maar nie kan nie.’[2]

 

As hierdie woorde jou hart aanspreek, moet jy vandag in berouvolle gebed na Jesus toe kom. Sê vir Hom van die lelike dinge wat jy gedoen het en van die bose dinge wat in jou hart is (Hy weet buitendien).  Glo dat Hy bekwaam is, en dat sy kruisdood voldoende is om jou te red.

 

Bekering (v.41-42)

David Brainerd vertel van ‘n Indiaan wat gesê het dat God regverdig sou wees as Hy besluit het om haar in die hel te straf. Sy het gesê dat sy niks kon doen om haarself te red nie, en dat sy vir ewig hel toe sou gaan as Christus nie alles vir haar gedoen het nie.[3]

 

‘n Ander vrou het in gebroke Engels vir hom gesê: ‘Me try, me try, save myself, at last my strength be all gone (meaning her ability to save herself)… Den last, me forced let Jesus Christ alone, send me hell if He please… Did not me care where He put me, me lobe [love] Him for all.’[4]

 

Die rower aan die kruis was soos hulle en het vir sy vriend gesê dat hulle hierdie straf verdien (v.41). Hy het sy sonde erken, die skuld op homself gepak, indirek bely dat God regverdig was om hom te straf, en dat hy die verdiende beloning vir sy dade ontvang het (Rm.3:4).

 

Jesus het dieselfde straf as hulle ontvang, maar het niks verkeerd gedoen nie. Die man het dit bely; hy kon uit Jesus se optrede gesien het dat Hy die onskuldige Seun van God is (v.41, 4, 15, 22, 47, Jh.8:46, 2 Kor.5:21, Heb.4:15, 1 Pt.2:22).

 

“Dink aan my, Here, wanneer U in u koninkryk kom,” het hy vir Jesus gesê (v.42). Hy het geweet dat die klag in v.38 waar is, en dat Jesus die Messiaanse Koning van die Jode is.  Hy het ook geweet dat Jesus t.s.v. sy kruisdood op die troon sou sit om as Koning te regeer.

 

Op grond van Jesus se sagmoedige liefde en die gebed in v.34, het hierdie misdadiger die vrymoedigheid gehad om te vra dat Jesus in sy Koninkryk aan hom moes dink. Dit is asof hy gesê het:  ‘Ek weet dat ek nie ‘n plek in die Koninkryk verdien nie, maar al wat ek vra is dat U aan my sal dink wanneer U daar kom.’  Hy het besef dat hy nie iets kon doen om God se guns te verdien nie, maar dat hy geheel en al afhanklik was van sy genade.

 

Om soos die rower gered te word moet die volgende vyf dinge met jou gebeur:

 

[1] Jy moet besef dat jy verlore is. Hoe kan iemand tot bekering kom as hy nie sy nood vir die Verlosser sien nie?  Iain Murray skryf:  ‘No one was converted without knowing that he needed to be.’[5]

 

[2] Jy moet erken dat jy God se straf verdien, en dat Hy regverdig is om jou te straf: jý is skuldig en Hý nie (v.41).  As jy dit nie erken nie, sal jy sy Naam laster wanneer jy in pyn op jou sterfbed lê (v.39).

 

[3] Jy moet God se oordele vrees (v.40). Sal jy op jou knieë voor die Koning val en om genade smeek as jy Hom nie vrees nie?

 

[4] Jy moet erken dat Jesus die Koning en Here is (v.42). Jy moet jouself bereid verklaar om onder sy heerskappy te lewe, en nie maar net ‘n Verlosser soek wat jou van die slegte gevolge van sonde kan red nie (v.39).

 

[5] Jy moet glo dat Hy ‘n liefdevolle Verlosser is, en dat Hy vol van genade is. Iemand wat dit nié glo nie, sal nie die vrymoedigheid hê om Hom vir vergifnis en die ewige lewe te vra nie (v.42).

 

Ek het reeds onder die vorige punt gewys dat niemand so vermetel moet wees om te dink hy gaan op sy sterfbed tot bekering kom nie. En tog leer v.40-43 ook vir ons om nie wanhopig te raak nie; Jesus is instaat om dié te red wat baie erg gesondig het, asook dié wat op hulle sterfbeddens lê.

 

Verlossing (v.43)

Oor die afgelope paar jaar het verskeie mense vir my gesê dat hulle nie meer seker is of God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan nie. ‘Kan dit dalk wees dat ons siele saam met ons liggame in die graf sal slaap totdat Jesus weer na die aarde toe terugkeer?’ het hulle gevra.

 

Maar uit v.43 en talle ander Bybeltekste weet ons dat gelowiges se siele dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Kom ek wys vir jou wat ek bedoel.

 

In antwoord op die rower se versoek het Jesus gesê: “Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.” (v.43).  Dit is asof Hy gesê het:  ‘Jy hoef nie te wag tot in die toekoms nie.  Ek het vir jou redding gebid en vir jou sonde gesterf (v.34, 1 Pt.3:18); jy sal vandág al saam met My in die Paradys wees.’

 

Daar is mense wat sê dat die Paradys nie dieselfde plek is as die hemel nie. Maar volgens 2 Kor.12:2-3, Op.2:7, 22:14 is die Paradys nie ‘n ander plek as die hemel nie.  Die Griekse woord Paradys [paradeisos] verwys na ‘n tuin of park van plesier, en volgens Op.22 is dit presies wat die hemel is.  Dit is as’t ware ‘n herstelde tuin van Eden – net beter.

 

Ander sê weer dat daar nie leestekens in die Grieks is nie, en dat die vertalers die komma op die verkeerde plek gesit het. Volgens hulle het Jesus nie gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees’ nie.  Hy het eerder gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag:  Jy sal saam met My in die Paradys wees.’

 

Die implikasie is dat Jesus nie vir die man gesê het wanneer hy saam met Hom in die Paradys sal wees nie, maar net dat hy eendag saam met Hom daar sal wees.  Volgens dié wat so glo, het die man se siel saam met sy liggaam in die graf geslaap (of opgehou om te bestaan).  Maar daar is ten minste vyf probleme met hierdie interpretasie.

 

[1] Jesus het nooit gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag’ nie.  Hy het altyd gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou,’ en dan volg wat Hy gesê het.  Hoekom sou Jesus buitendien vir die man gesê het dat Hy vandag iets vir hom sê?  Dit is mos voor die hand liggend dat Hy dit nie gister of môre vir hom wou sê nie.

 

[2] Om in Grieks ‘n woord te beklemtoon, moet jy dit voor in die sin plaas. In dié geval maak dit perfek sin dat ‘vandag’ die eerste woord in Jesus se aanhaling is.  Die man wou baie graag in Christus se Koninkryk gedeel het (v.42).  Jesus het hom verseker dat sy begeerte op dieselfde dag nog vervul sou word (v.43).  Toe die man daardie oggend opgestaan het was hy oppad hel toe, en toe hy teen die aand oorlede is was hy in die hemel!

 

[3] Toe Jesus in v.46 gesterf het, het Hy gesê: “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!”  Toe Jesus sy laaste asem uitgeblaas het, het Hy sy oorwinning in die doderyk aangekondig en is Hy hemel toe (v.46, 1 Pt.3:18-20, Ef.4:8-10, Kol.3:15).[6]

 

In die Ou Testament het die hoëpriester ‘n dier se bloed in die allerheiligste ingebring (Lv.16); toe Jesus Homself vir ons geoffer het, het Hy as die hemelse Hoëpriester in die allerheiligste van die hemel ingegaan (Heb.9:24).

 

As Jesus dan in v.46 in die hemel was, maak dit sin dat Hy in v.43 vir die rower gesê het dat hy saam met Hom daar sou wees.

 

[4] Dit sou nie vir die man ‘n troos gewees het om te weet dat hy eers by die wederkoms saam met Jesus in die hemel gaan wees nie. Die troos het juis daarin gelê dat dit op dieselfde dag nog gebeur het.

 

[5] Die res van die Skrif leer vir ons dat God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Vir nou gaan ek net die verwysings gee; in die volgende preek (‘Die waarheid oor lewe na die dood’) sal ek die verse hieronder uitlê, en ook die tekste verduidelik wat skynbaar die dwaallering van sieleslaap verdedig.

 

Verse wat direk of indirek bewys dat gelowiges dadelik hemel toe gaan as hulle sterf is die volgende: Gn.5:24 en Heb.11:5, 2 Kon.2:11 en Lk.9:30-31, Ps.23:4-6, 49:16, 73:24-25, Sp.14:32, Pd.12:7, Mt.22:32, Lk.16:22-26, Jh.17:24, Hd.7:55-60, 2 Kor.5:8, Fil.1:21, 23, Kol.3:4, 1 Ts.3:13, 4:14, Heb.12:22-23, Op.7:9-10, 14:13, 20:4.

 

Tog is die grootste prys nie om hemel toe te gaan nie, maar om by Jesus te wees. Dit is beter om saam met Jesus in die storm te wees, as op droë land sonder Hom; saam met Hom in die woestyn, as in die Beloofde Land sonder Hom; langs Hom aan die kruis, as in die Paradys sonder Hom (v.43).

 

Die groot troos van v.43 is nie ‘die Paradys’ nie, maar ‘saam met My’.  Jesus is die juweel van die hemel.  Dit is Hy wat die hemel hemel maak.  As jy Hom eers ontmoet het sal jy verstaan wat ek bedoel.  Niemand is soos Hy nie.  Waar het jy al ooit iemand ontmoet wat so liefdevol, volmaak, sagmoedig, goed, sterk, barmhartig, vriendelik, goedhartig, nederig, gehoorsaam, lieflik, gaaf, getrou en geduldig is soos Hy?

 

Ken jy enigiemand anders wat ‘n gruweldood deurgemaak het om sy haters van hulle sonde en God se oordeel te red? Wie ken jy wat ‘n geharde misdadiger sal vergewe en vir hom ‘n plek in die hemel sal gee, nadat hy aanvanklik gespot en gelaster het (v.34, 43, Mt.27:44)?

 

Jesus se liefde vir sondaars is soos ‘n kristalhelder fontein wat vir duisende jare aanhou vloei, soos die Vaaldam wat oorloop, soos die sonskyn wat jou omring en die hele hemel ophelder, en soos die suikersoet stroop wat ‘n koeksister deurweek. As jy jou bekeer en in Hom glo sal sy dood die giftige angel uit joune uittrek, sodat jou dood so skadeloos sal wees soos slaap (1 Kor.15:55, Hd.7:60).

 

[1] John G. Paton: Missionary to the New Hebrides, p.44

[2] J.C. Ryle, Holiness, p.182 (vry vertaal)

[3] Jonathan Edwards, Works: vol.2, pp.406-407

[4] Ibid, p.403

[5] Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.22

[6] Sommige sê op grond van Jh.20:17 dat Jesus nie na sy dood hemel toe is nie. Sien my preek, Die wonderwerk wat my lewe verander het vir ‘n verduideliking van hierdie vers.  Op dieselfde trant verduidelik D.A. Carson hierdie vers breedvoerig op pp.641-646 van sy Johannes-kommentaar.

Die breekpunt van God se toorn

Breaking point

Soms dink ons dat God se geduld nie grense het nie, maar dit het. In sommige gevalle gebeur dit dat mense Hom te ver druk en sy toorn breekpunt bereik.  Ons sien dit bv. toe Nadab en Abihu in die tabernakel gespeel het, en God vuur uit die hemel gestuur het om hulle dood te brand.  Ons sien dit toe Ussa aan die ark gevat het en onmiddellik gesterf het.  Ons sien dit toe Ananias en Saffira gelieg het, en die Here hulle doodgeslaan het.

God is ‘n baie liefdevolle en geduldige Vader, maar Hy is nie jou speelmaat nie. Die plae wat Hy in die Ou Testament oor Egipte gebring het, het Hy in Op.16 oor Israel en Jerusalem gebring.  In Op.8 het Hy hulle gedeeltelik gestraf, maar in hierdie hoofstuk sien ons hoe Hy hulle tot die uiterste toe geoordeel het.

Jerusalem het as’t ware die nuwe Egipte geword (11:8). God het toe vir die sewe engele gesê om die bakke van sy toorn oor haar uit te giet, soos wat Hy dit in die Ou Testament met die heidene gedoen het (v.1, Ps.79:3, 6, 10, 12, Jer.10:25).  Hy kon dit nie langer terughou nie:  die bakke het vol geword met die gebede van die gelowiges wat uitgeroep het dat Hy wraak sou neem oor hulle moordenaars (5:8, 6:9-11, 8:3-4).

In Op.16:1 was Hy gereed om sy toorn soos die bloed van die Ou Testamentiese offers uit te giet (vgl. 8:5, Lv.4:7). Die bakke se inhoud – die plae van God se toorn – sou Israel en haar sonde uit die land [Gk. ] uit verwyder.  Kom ons kyk met die mikroskoop van gebed en studie na die eerste vyf bakke.

Swere (v.2)

Iemand het my hond met ‘n gaspistool in die been geskiet. Dit het ‘n 20-sent grootte gat gelos.  Ek moes hom veearts toe vat sodat hulle dit kon toewerk.  Hoe moet dit wees om vyftig of ‘n honderd sulke oop wonde op jou liggaam te hê?

Die swere in v.2 herinner my aan Job s’n: dit was so pynlik dat hy dit met ‘n potskerf gekrap het (Job 2:7-8).  Dit het hard geword en weer oopgebreek.  Sy vel het swart geword en afgeval; daar was wurms in die swere.  Die inflammasie het sy bene soos vuur laat brand (Job 7:5, 30:30).  Uit 2 Kon.20:7, 1 leer ons dat hierdie swere dodelik was.  Hou dit asb. in gedagte wanneer jy v.2 lees.

Die eerste engel het sy bak op die land [Gk. ] uitgegiet (v.2).  Skadelike en pynlike swere het gekom oor die Jode wat saam met die wêreld agter die duiwel aangeloop het, oor dié wat die merk van die dier gehad het en sy beeld aanbid het (v.2).[1]

Die Here het reeds in Dt.28:27, 35, 60-61 vir sy volk gesê dat Hy hulle met die swere van Egipte sou tref as hulle sy verbond gebreek het (vgl. Eks.9:8-12). In Op.16:2 het Hy sy belofte vervul:  dié wat die merk van die dier gehad het, het nou die merk van ongeneeslike swere gekry.

Bloed (v.3-7)

Die tweede en derde engele het hulle bakke op die see, riviere en waterfonteine uitgegiet, sodat dit in bloed verander het (v.3-4). Die see het soos die bloed van ‘n lyk geword, en soos met die eerste plaag in Egipte het die visse en waterdiere gevrek (v.3, Eks.7:19-21, kontr. 8:8-9).  Johannes wou weer gewys het dat Israel soos Egipte geword het (11:8), en dat God die lewe (water) van haar af weggevat het.

Josefus was ‘n Joodse geskiedkundige wat in die eerste eeu geleef het. Hy was nie ‘n gelowige nie, en tog stem sy rekord van die geskiedenis ooreen met dié van Openbaring.  Sonder dat Josefus dit geweet het, het hy die vervulling van v.3-4 in detail beskryf.

Hy vertel bv. hoe ‘n paar duisend Jode vir die Romeine gevlug het en in die See van Galilea gespring het. Sommige van hulle het verdrink, en ander is met pyle doodgeskiet.  Ander se koppe en hande is afgekap toe die Romeine hulle met bote agterna gesit het.  Party het tot by die kant geswem en is dáár doodgemaak.  Josefus sê:  ‘the lake [was] all bloody, and full of dead bodies, for not one of them escaped.’[2]

By ‘n ander geleentheid het die na Joppe toe gevlug, op skepe geklim en in die Middellandse See ingevaar. Die swart noorde wind het hulle skepe teen mekaar en teen die rotse stukkend geslaan.  Sommige het verdrink en ander het hulleself met hulle eie swaarde doodgemaak.

Weer sê Josefus: ‘the sea was bloody a long way, and the [coastal] parts were full of dead bodies; for the Romans came upon those that were carried to the shore, and destroyed them; and the number of the bodies that were thus thrown out of the sea was four thousand and two hundred’.[3]

Volgens Josefus het daar ook hope van die Jode se lyke in die Jordaanrivier gelê, sodat die water ondrinkbaar geword het[4] (vgl. 1 Kon.18:40).  Verder het die Jode se bloed soos riviere in Jerusalem se strate afgestroom.[5]  Daar was so baie bloed, ‘that the fire of many of the houses was quenched with these men’s blood.’[6]

Die buitekant van die tempel het oorgeloop met die bloed van 8500 lyke wat daar gelê het.[7]  Groot plasse bloed het soos mere in die binne- en buitehof van die tempel gelê.[8]

Dit het nie gebeur omdat die Here bloedlustig is nie, maar omdat Hy heilig en regverdig is, en omdat Hy sonde haat (v.5-6). Hy is ook die ewige God wat is en wat was (v.5, Eks.3:14), en dus het Hy nie oorhaastig opgetree het toe Hy sy Ou Testamentiese volk geoordeel het nie.

Vir honderde jare het hulle God se diensknegte – die heilige apostels, profete en die Messias – doodgemaak (v.6, 18:20, 24, 2 Kron.36:15-16, Lk.11:47-51, 13:34, Hd.7:52, 1 Ts.2:14-16). Hulle het bloed vergiet, en moes daarom volgens God se geregtigheid en hulle eie verdienste bloed gedrink het (v.6, 4).  Volgens God se belofte in Dt.28:53-57 en Jes.49:26 het dit gebeur toe die Romeine Jerusalem in 70 n.C. omsingel het:  die Jode het hulle eie kinders geëet.[9]

Die stemme wat onder die altaar was het die engel se woorde in v.5-6 ge-eggo: “Ja, Here God, Almagtige, waaragtig en regverdig is u oordele.” (v.7).  In 6:9-11 het hulle gebid dat God Hom op hulle moordenaars sou wreek (6:9-11).  Omdat Hy Almagtig, getrou en regverdig was, kon Hy dit gedoen het (v.7, 19:2, Gn.18:25, 119:137, Rm.3:4).

Vuur (v.8-9)

A.g.v. ons familie se Britste, Amerikaanse en Franse voorsate, het ons baie ligte velle. Beide ek en my broer het al tydens ‘n vakansie so rooi soos tamaties gebrand.  Ek hoef seker nie vir jou te sê dat dit verskriklik seer is nie.  Hoe seer moes die sonbrand in v.8-9 dan nie gewees het nie?

Die vierde engel het sy bak oor die son uitgegiet (v.8). Die son wat gewoonlik lig, lewe en hitte gee, het die mense geskroei en hulle gebrand soos wat net vuur kan (v.8-9).  In die hemel kon hierdie plaag nie die gelowiges beskadig het nie (7:16), maar op die aarde het God se volk nie meer sy beskerming gehad nie (v.8, Ps.105:39, 91:1, 121:5-6).

A.g.v. die hitte het mense God se Naam gevloek en gelaster (v.9). Hulle het geweet dat dit Hý is wat die plae gestuur het (v.9).  Die doel was dat die mense hulle moes bekeer het en God met hulle lippe en lewens verheerlik het.

Maar soos Farao het hulle hulle harte verhard en dit nie gedoen nie (v.9, 7:13-14, 22, 8:15, 19, 32, 9:34-35, kontr. 11:13). Weereens het God se volk gewys dat hulle die nuwe Egipte is (11:8).  David Chilton sê:  ‘Israel has become an Egypt, hardening its heart; and, like Egypt, it will be destroyed.’[10]

Duisternis (v.10-11)

Êrens in elke mens se lewe is hy of sy bang vir die donker: ‘n mens kan nie sien of daar gevare in die skadus wegkruip nie.  Hoe erg moet dit dan wees om soos in v.10-11 vir ewig in die buitenste duisternis gewerp te word?

Die vyfde engel het sy bak oor die troon van die dier uitgegooi, sodat sy koninkryk in die duisternis gewerp is (v.10, kontr. 13:4). Ek het reeds in hfst.13 gewys dat die dier Nero en die Romeinse Ryk is, en dat die Jode Rome en haar keiser bo die Messias gekies het (Jh.19:15).  Sy was deel van die dier en sy Koninkryk, en sou daarom saam met hulle in die duisternis gewerp word (v.10, 2).

Weereens kan ons sê dat Israel soos die wêreld en Egipte geword het (11:8, Eks.10:21-29). Daardeur het sy die Here geterg, sodat sy toorn breekpunt bereik het.  Uiteindelik het Hy haar saam met Rome en haar boosaardige keisers in die duisternis van die hel gewerp (v.10-11, 14:10-11, 19:20, Mt.8:10-12).

Dit was so erg dat die mense soos my vriend gemaak het toe ‘n nagadder hom op sy hand gepik het. Om die pyn te versit, het hy sy kop teen ‘n muur geslaan.  Net so het dié wat in die duisternis van die hel gewerp is, hulle tonge gekou (v.10, Lk.16:24).  Dit is seer genoeg as jy per ongeluk jou tong raak byt terwyl jy eet, maar omdat die pyn van die hel so erg is, het hierdie mense hulle eie tonge gekou om die pyn te versit.

Hulle wou egter net van die pyn ontslae geraak het, en nie van dit wat die pyn veroorsaak het nie, nl. sonde. A.g.v. die pyn en swere het hulle die God van die hemel gevloek en gelaster (v.11).

Die feit dat hulle nog die swere van v.2 gehad het (v.11), impliseer dat die siekte en pyne wat ongelowiges op die aarde gehad het, hulle ook in die hel sal hê. As ongelowige Fanie dan met kanker doodgaan, sal dit hom verder teister in die hel.  Omdat ongelowiges selfs in die hel nie ophou om die Here te haat en Hom te laster nie, hou Hy aan om hulle te straf (v.11).

Moenie vir ‘n oomblik dink dat dié wat in die hel is graag by Christus in die hemel wil wees nie. Hulle haat Hom en sal eerder in die hel wees sonder Hom, as in die hemel saam met Hom; in die hel waar hulle hulle sonde kan hê, as in die hemel waar hulle daarmee moet ophou.  Ons speel nie met woorde wanneer ons sê dat hulle die hel vir hulleself gekies het, en dat hulle eerder daar wil wees as in die hemel nie.

Hoe moet ons Op.16 op onsself toepas? Omdat niemand van ons weet wanneer God se toorn breekpunt bereik nie, moet ons dit nie waag om sy geduld te toets nie.  Ons moenie ná vele waarskuwings aanhou om teen die Here te sondig nie.  God is geduldig sodat ons ons kan bekeer, en nie sodat ons verder kan sondig nie (Rm.2:4, 2 Pt.3:9, 15).  Hy sal nie vir ewig geduldig wees nie, en mag dalk op ‘n dag besluit om nie verder te praat nie, maar om op te tree.

Om die breekpunt van sy toorn te vermy, moet jy jou bekeer. Jy kan nie soos die Jode dat jy aan die Here behoort, terwyl jy in die week soos die wêreld lewe nie.  Dit geld vir jou gesinslewe, taalgebruik, humor, drinkgewoontes, gebruik van die internet, ontspanning, dit waarop jy jou tyd en geld deurbring, en meer.  As jy soos die wêreld wil lewe, sal jy saam met hulle gestraf word (v.2).

Moet asb. nie die Here se geduld toets as Hy al oor en oor vir jou gesê het om jou te bekeer nie. Die Here het ‘n groter verlange dat jy saam met Hom in die hemel moet wees as wat jy het (1 Tm.2:4).  Moet dan nie dom wees en die kans verbeur, omdat jy jou eie kop gevolg het en vir jouself gelewe het nie.  As jy eendag hel toe gaan is dit jou eie skuld.  Jy het geweet dat die probleme in jou lewe van die Here af kom, maar soos ‘n hardkoppige ateïs het jy het gekies om in jou sonde te volhard eerder as om jou te bekeer (v.9, 11).

Om dit te doen is heeltemal onnodig, veral as die Here tot die maksimum toe gegaan het om sondaars te red. Uit liefde vir sondaars het God die oorvol bakke van sy toorn oor sy geliefde Seun uitgestort, sodat elkeen wat in Hom glo nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê (v.1, Jh.3:16).

Jesus het ons so lief gehad dat Hy op Golgota die dood gesterf het wat sondaars soos ek en jy verdien. In die duisternis het Hy aan ‘n aaklige kruis gehang, sodat ons vir ewig in sy lig kan lewe (v.10, Mt.27:45, Kol.1:12-13).  Sy liggaam het ‘n see en riviere van bloed geword, sodat ons in die oseaan van sy liefde kan swem en kan drink uit die strome van lewende water wat daar in die hemel is (v.3-4, Esg.47:1-12, Jh.19:34, Op.22:1, 17).

Hoekom kom jy nie vandag na die Here toe nie? Hoekom steek jy nie beide hande uit om sy gratis verlossing te ontvang nie?  Moenie soos ‘n kind wees wat die wêreld se 10-sente van sonde kies, omdat dit volgens jou berekening swaarder weeg as die $900 triljoen tjek van die hemel nie.

Enigiemand met ‘n halwe brein weet mos dat dit beter is om in hierdie wêreld jou sonde te los en hemel toe te gaan, as om vir ewig jou tong te kou in die hel. En hoekom sal jý anders dink?

Is jy miskien gered? Vir jou wil ek twee dinge sê:

[1] Het ‘n familielid, vriend, kollega of iemand anders jou sleg en onregverdig behandel omdat jy ‘n gelowige is? Het jy dit in gebed met die Here gedeel, maar dit lyk of Hy nie omgee nie?  Moenie die gereg in jou eie hande neem nie; los dit vir die Here.  Op die regte tyd sal Hy hierdie mense oordeel (v.5-7).

[2] Moenie dink dat die pyn (hetsy emosioneel of fisies) en duisternis wat jy tans ervaar ‘n oordeel van die Here is, soos wat dit in Op.16 vir die ongelowige was nie. Wanneer die Here ons deur moeilike tye neem, is liefde altyd die dryfveer.  Hy sal jou beproewing soos staalwol gebruik om jou blink te skuur en om jou meer soos Jesus te maak (Rm.8:28, Heb.12:10-11).

Omdat jy altyd na die Here toe terugdraai en nie probeer om die liniaal van sy geduld met jou sonde te breek nie, het sy toorn vir jou nie ‘n breekpunt nie.

 

[1] Sien my preek, Oor die vals profeet en die Antichris (of die berugte 666), vir ‘n verduideliking van die merk van die dier.

[2] The Wars of the Jews, Book III, 10:9

[3] Ibid, 9:2-3

[4] Ibid, Book IV, 7:6

[5] Ibid, 1:10

[6] Ibid, Book V, 8:5

[7] Ibid, Book IV, 5:1

[8] Ibid, Book V, 1:3

[9] Ibid, Book VI, 3:3-4

[10] David Chilton, The Days of Vengeance, p.164

Die toekoms van Suid-Afrika

Faded South African flag

Wanneer mense depressief is, sien hulle nie die goeie dinge wat om hulle gebeur nie. Alles wat gebeur sien hulle deur die morbiede swart lense van hulle depressie.  En as ons nie versigtig is nie, kan dieselfde met ons gebeur.

 

Elke dag sê die media vir ons hoe sleg dit in ons land gaan: stakings, misdaad, korrupte leiers en meer.  Ek ontken nie dat dinge onderstebo is nie, maar ons moet ook weet dat daar by die Here hoop is.  Wat in Jes.1 vir Israel gegeld het, is ook op ons van toepassing.

 

Morele verval (v.1-9)

‘n Vriend van my het laas naweek vir my ‘n boek persent gegee. Die titel is The State of Africa deur Martin Meredith.  Dit handel oor wat in elke Afrika staat gebeur het nadat dit onafhanlikheid verkry het:  diktators, siekte, korrupsie, ekonomiese verval, droogte, verwoesting en dood was die gevolg.

 

Hoekom? Dit het te doen met godsdiens.  Is die morele, ekonomiese, mediese, politieke, sosiale en opvoedkundige verval van soveel lande wat Jesus Christus en die evangelie ignoreer toevallig?  Is dit toevallig dat die lande wat deur ateïstiese kommunisme gedryf word, gevou het?  Hoekom gaan die lande waar Islam regeer tot niet?  En hoekom is daar soveel misdaad in die lande waarin Afrika-godsdienste die oorhand het?  Hoekom kan hulle ekonomies net nie op hulle voete kom nie; hoekom moet hulle bakhand staan vir westerse hulp?  Vergelyk dit ‘n bietjie met lande wat oor die afgelope eeu of meer ‘n sterk Christelike invloed gehad het:  op byna elke vlak floreer hulle.

 

Dus is daar ‘n duidelike verband tussen ‘n land se godsdiens en haar voorspoed. Jes.1 wys dit vir ons.  Hierdie boek is ‘n profesie van Jesaja, die seun van Amos (v.1, nie die profeet Amos nie).  God het dit meer as sewe eeue v.C. in visioene aan hom geopenbaar, gedurende die koningskap van Ussia, Jotam, Agas en Hiskia (v.1, vgl. 2 Kron.26-32).  Die profesie handel oor die streek van Juda en haar hoofstad Jerusalem in die hede, nabye- en verre toekoms onder die Messias (v.1, hfst.1-39, 40-66).

 

Rakende die huidige Jerusalem het God hemel en aarde as getuies in sy hof ingeroep om teen hulle te getuig (v.2, Dt.4:26, 30:19, 32:1). As Vader van sy volk het Hy hulle opgevoed, maar t.s.v. sy goedheid het hulle soos rebelse kinders dwarsgetrek (v.2, Dt.32:6, 10, 15).  Hulle het God nie geken nie, en was daarom erger as redelose osse en donkies wat darem hulle eienaars ken (v.3, vgl. Jer.8:7).

 

Hulle was oorlaai met sonde; hulle het die Here se verbond versaak, die Heilige van Israel verag, en hulle van Hom vervreem (v.4, Esg.14:5). Die nageslag van Abraham het ‘n nageslag van boosaards geword; God se kinders was kinders wat korrup gehandel het (v.4, 2).

 

As hulle hiermee aangehou het, sou die Here hulle erger gestraf het (v.5, 9:13). Is dit wat hulle wou gehad het as Hy hulle reeds van kop tot tone met sy tugroede gewond het (v.5-6)?  As hulle maar net na die Here toe gedraai het, sou Hy die wonde van hulle sonde met die olie en verbande van sy vergifnis genees het (v.6, 61:1, Ps.147:3, Jer.8:21-22).

 

Maar hulle het nie, en daarom het die land in puin gelê (v.7). Vreemde nasies het dit verwoes en met vuur verbrand (v.7, 6:11, Dt.28:33, 51-52).  Israel was so weerloos soos ‘n sekuriteitshut in ‘n wingerd of ‘n komkommerland, soos ‘n stad wat omsingel word (v.8).  As God nie in sy almag en genade ingetree het en ‘n oorblyfsel gelos het nie, sou Israel en Jerusalem soos Sodom en Gomorra gewees het wat nie meer bestaan nie (v.9, Rm.9:27-29).

 

Ons land is op dieselfde pad. Soos die res van die wêreld het ons teen God en sy Woord gerebelleer.

 

  • Ou mense word brutaal vermoor.
  • Op 11 en 12 jarige ouderdom is kinders seksueel aktief, raak hulle swanger, word hulle dronk en gebruik hulle dwelms.
  • Ongebore babas word in groot getalle afgemaai soos koring en geslag soos skape.
  • Om saam te bly en homoseksueel te wees word nie net verdra nie, maar is hoog mode.
  • Skoliere en studente se rebellie en sonde word deur die wet beskerm; ‘n mens kan byna sê dat hulle die land regeer (3:4, 12).
  • Ons wys ‘n vinger na die korrupsie van ons president en ministers, maar die gemiddelde besigheidsman is net so skelm soos hulle.

 

Dit is God se genade dat ons nie verder heen is as wat ons is nie (v.9). Ons het nie net ekonomiese rommelstatus bereik nie, maar het ook geestelik en moreel geflop.  En as ons nie drasties optree en ons tot die Here wend nie, gaan Hy die bankskroef stywer draai.

 

Godsdienstige verval (v.10-20)

Vir baie jare het die deursnee Afrikaner op Sondae kerk toe gegaan om die Here te aanbid; dit was deel van ons kultuur. In die week het ons egter nie soos Christene gelewe nie – ons was skynheilig.

 

Baie predikante was geldgierig en het hulle gesag misbruik. Hulle het die Woord aan ander verkondig terwyl hulle self nie weergebore was nie.  Talle ouderlinge het egbreuk gepleeg en te veel gedrink.

 

Diakens het gevloek en onder-die-belt grappe vertel. Ongelowiges kon nie die verskil sien tussen hulle en dié wat elke Sondag kerk toe gaan nie.  Baie Afrikaners het God met hulle lippe aanbid, maar hulle harte was ver van Hom af (Mt.15:8).

 

Jerusalem was so. Sy en haar leiers het soos Sodom en Gomorra gelewe (v.10, 3:9, Jer.23:14, Op.11:18), sodat die Here haar byna soos hulle verwoes het (v.9).  Tot nou toe het hulle nie na God se Woord en sy wet geluister nie; maar nou moes hulle hulle ore gespits het (v.10).  Wat het die Here vir hulle gesê?

 

Hy het geen plesier gehad in die hoeveelheid, verskeidenheid en kwaliteit van die offers wat hulle vir Hom gebring het nie (v.11, Lv.3:16-17). Alhoewel hulle dit volgens die wet gedoen het, het hulle dit nie met ‘n opregte hart gedoen nie (1 Sm.15:22, Ps.51:18-19, Sp.15:8, 21:3, Hos.6:6, Mg.6:6-8, Mal.1:10).

 

Hulle was Sabbat-soekers en Maandag-vloekers, en daarom het Hy hulle aanbidding gehaat (v.13-14, hfst.58, Jer.7:9-11). Dit was vir Hom soos ‘n klomp beeste wat die voorhowe van sy tempel vertrap (v.12).  Daarom het hulle offers en Feeste niks vir Hom beteken nie, maar was dit vir Hom ‘n swaar las; ook hulle geurige wierook offers het Hom gewalg (v.13-14).

 

Selfs toe hulle gereeld gebid het en hulle hande na Hom toe uitgestrek het, het Hy sy gesig van hulle af weggedraai (v.15, kontr. Nm.6:25). Hy het dit gehaat dat hulle die vermetelheid het om in die week moorde te pleeg, en dan op die Sabbat hulle bebloede hande in gebed na Hom toe uit te strek (v.15, vgl. 1 Tm.2:8).

 

Hulle moes deur berou en bekering hulle bloedbevlekte hande en harte gereinig het (v.16, Ps.24:4, Jk.4:8). Hulle moes die smerige klere van hulle boosheid uitgetrek het, en die skoon klere van reg en geregtigheid aangetrek het (v.16-17, Ef.4:22-24, Jk.1:27).  Hulle kon dit egter nie self gedoen het nie (Jer.2:22), maar moes na die Here toe gekom het (v.18).  Hy was bereid om die saak met hulle uit te praat en die diep rooi vlekke van sonde uit die klere van hulle lewens te was, sodat hulle wit geword het soos sneeu en soos wol (v.18, 15, Ps.51:9).

 

As hulle gewillig en gehoorsaam was, sou hulle die goeie oes van die Beloofde Land geëet het (v.19). Maar as hulle in rebellie volhard het, sou die vyand se swaard hulle soos brood geëet het (v.20).  God het gespreek en daarom sou dit so gebeur het (v.20, Nm.23:19).

 

Ons moenie soos Israel godsdienstig wees sonder dat ons gered is nie. Moenie die Here aanbid terwyl jou hande met die bloed van jou naaste bevlek is nie.  Dalk het jy nie ‘n moord gepleeg nie, maar in jou hart, gedagtes en lewe is daar haat, rassisme, onvergewensgesindheid, bitterheid, onenigheid, egskeiding en bakleiery.

 

Dit geld ook vir ander sondes. Dit help nie dat ons op 22 April vir misdadigers en ons korrupte regering wil bid, terwyl ons dieselfde sondes as hulle doen nie (v.15).  As dinge in Suid-Afrika gaan regkom moet dit nie by die regering begin nie, maar by die kerk.  Verder gaan dit ook nie by ‘n lofprysingsdiens begin nie, maar by ‘n biduur waar ons op ons gesigte voor die Here is en ons sonde bely.

 

En dan moet ons dit nie net bely nie, maar laat staan. Ons moenie meer vir Jesus op dieselfde vlak as die vals gode van die wêreld plaas, asof alle paaie na die hemel toe lei nie.  Ons moenie meer dink dat die Bybel ‘n oudmodiese boek is, en dat sy lering oor die skepping, die rol van mans en vroue in die huwelik, homoseksualiteit, en dissipline in die huis nie meer relevant is nie.  Ons moet in geloof en bekering na die gekruisigde en opgestane Christus toe draai, sodat Hy die diep skandvlekke van ons sonde kan wegwas met sy bloed (v.18, Op.7:14).

 

Sosiale verval (v.21-31)

A.g.v. die mens se sondige hart het Facebook, Twitter en ander sosiale platvorms meer skade gedoen as goed. Ons is meer effektief en kan vinniger kommunikeer as in die verlede, maar in ons menseverhoudings het ons ook oppervlakkiger geword.  Hieroor sê David Wells:

 

‘have you noticed that while everyone is speaking, no one is really listening?… And while we are surfing the Internet, e-mailing, watching television or playing video games, we are doing it all alone. We are wired, but we are also more lonely and have fewer confidants than ever before… we are in touch with everyone potentially, but we know and are known by almost no one in particular.’[1]

 

Maar selfs as daar nie sosiale media was nie, sou die mens se bose hart aan ander maniere gedink het om op ‘n sosiale vlak te sondig. Dit wys v.21 e.v. vir ons.

 

Jerusalem was ‘n tragedie. In die verlede was sy getrou en regverdig, maar nou het sy nie vir God of mense omgegee nie, en was sy vol van moord en geestelike prostitusie (v.21, Esg.16, 23, Jk.4:4).  In die verlede was sy soos pure silwer en goeie wyn, maar nou het haar silwer dros geword en was haar wyn gemeng met water (v.22, Jer.6:30, Esg.22:18).  Sy het slegte leiers gehad:  rebelle en die vriende van skelms (v.23).  Hulle was korrup en het vir ‘n ‘omkoopgeldjie’ die gereg verdraai (v.23).  Die arm weduwee en weeskind wat nie ‘n omkoopgeskenk kon gee nie, is eenvoudig nie gehelp nie (v.23).

 

As gevolg daarvan het die hemelse Regter, die verhewe Here van die leërskare, die Magtige van Israel, ‘n uitspraak gemaak (v.24). Hy het sy swaard geslyp; Hy was gereed om wraak te neem en die tornado van sy toorn oor sy vyande te laat woed (v.24, Dt.32:41).  Hy sou sy hand teen hulle gedraai het (v.25, Ps.81:15).  Soos dros uit silwer, sou Hy die goddelose uit Jerusalem verwyder het; met die koeksoda van sy oordele sou Hy Jerusalem blink gemaak het (v.25, 22).

 

En as Hy dit klaar gedoen het, sou Hy die goeie regters en raadgewers in Jerusalem herstel het (v.26, Jer.33:7). Deur geregtigheid en bekering sou sy weer die getroue en regverdige stad gewees het (v.26-27).  Dié wat hulle nie bekeer het nie maar die Here versaak het, sou Hy met die vuur en hamer van sy toorn gebreek het en verswelg het (v.28).

 

Die afgode met wie hulle onder terpentynbome en in tuine gehoereer het, het hulle in die skande gesteek en kon hulle nie teen die Here se toorn help nie (v.29, 57:5, 65:3, 66:17, Jer.2:20, 3:6, Hos.4:13, 19). Hulle sou nou soos ‘n tuin sonder water en ‘n boom in die winter gewees het (v.30, Jer.17:8).  Dié wat ander gode aanbid, word soos hulle (Ps.115:8).

 

Voorheen was hulle soos sterk bome, maar nou sou hulle soos vlas gewees het wat vlam vat as daar ‘n vonkie is (v.31, Am.2:9). Die Here sou hulle en hulle gode in die ewige vuur van die hel vernietig het (v.31, 30:33, 66:24, Mk.9:44, 46, 48).

 

Suid-Afrika is in baie opsigte soos Jerusalem. Ons leiers is ook korrup:  hulle is kop-in-een-mus met skelms en aanvaar omkoopgeskenke.  Ons aanbid miskien nie beelde van goud en silwer nie, maar afgodery is aan die orde van die dag.  Ons roem in ons voorspoed en rykdom, en werk van vroeg tot laat om meer te kry.

 

Ons sit ons kinders in naskole en spandeer nie tyd met hulle nie, omdat ons soos mal hase jaag om ryker te word. Ons sê dat ons nie geld het nie, terwyl die waarheid is dat ons nie ons hoë lewenstandaard kan handhaaf as ons gewone ure moet werk nie.

 

Die afgod van geld het baie ander sondes tot gevolg gehad (1 Tm.6:10). Miskien is diefstal, bedrog, korrupsie en die aanbidding van werk die mees algemeen, maar dit is verseker nie die enigstes nie.  Die hele dwelmbedryf en haar twee stiefsusters genaamd prostitusie en mensehandel gaan oor geld.  Hollywood en die bose dinge wat hulle vir ons wys gaan oor geld.

 

Die nasionale lotery en die dobbel industrie gaan oor geld. Die ontheiliging van die Here se dag gaan oor langer besigheidsure, meer kliënte en meer geld.  Die ‘Word of Faith’ beweging se vals evangelie van voorspoed en gesondheid gaan oor geld.  Die lys is lank.  Is dit nie tragies dat hierdie mense alles gaan verloor wanneer hulle doodgaan, en dan vir ewig arm gaan wees in die hel nie?

 

Maar ten spyte van die verval in ons land, het ons ‘n boodskap van liefde, hoop en vergifnis om te verkondig. Ja, Suid-Afrika is soos ‘n bus wat sonder remme teen ‘n steil afdraende afry.  Maar is dit vir die Here onmoontlik om hierdie bus te stop?  Is dit vir Hom onmoontlik om ‘n magtige herlewing te stuur?  In die 1700’s het Hy dit deur George Whitefield en John Wesley gedoen toe Engeland erger was (glo dit of nie!) as wat Suid-Afrika nou is.  Martyn Lloyd-Jones het gesê:  ‘When you look back [in history] you will see that people have said, “This is the end.”  Then a revival has come.’[2]

 

[1] David Wells, The Courage to be Protestant, p.31

[2] Martyn Lloyd-Jones, The Life of Joy and Peace, p.157

Wat sê die Bybel oor bloedlyn vloeke?

Generational curse

In April 2012 het ek ‘n artikel oor bloedlyn vloeke geskryf en dit op die internet geplaas.[1]  Oor die afgelope vyf jaar was daar byna 7000 mense wat op die artikel afgekom het.  In September 2016 het ‘n vriend van my dit op hulle gemeente se Facebook-blad gedeel.  Binne ‘n kwessie van ‘n paar dae, het meer as 3000 mense die artikel ‘besoek’ (baie van hulle het dit seker nie gelees nie).

 

My punt is nie om te sê dat die artikel besonders is nie, maar dat talle Afrikaners vrae het oor die onderwerp. En dit is juis om hierdie rede wat ek besluit het om die saak deeglik te ondersoek.  Voordat ons egter by die Bybelse lering uitkom, moet ons verstaan wat mense bedoel wanneer hulle van bloedlyn vloeke praat.  ‘n Illustrasie sal help.

 

Anjé het ‘n rekord van gebroke verhoudings op haar kerfstok. Ferdi is gedurig siek – die dokters kan nie agterkom wat fout is nie.  Gert is ‘n slaaf van seks en drank.  Dit maak nie saak hoe hard Jan probeer nie, hy bly arm.  Arrie is lui en maak ook lui kinders groot.  Riana het ‘n ernstige humeur probleem.  Fiona se sielkundige sê dat sy ‘n lae selfbeeld het.  Eddie is vasgevang in pornografie.

 

Wat maak dat hierdie mense nie kan losbreek uit die net van hulle sonde nie? Volgens sommige is dit die sondes van hulle voorouers, of te wel bloedlyn vloeke.  Die kinders word gestraf vir dít wat hulle pa’s, oupas en oupagrootjies gedoen het.  Die gevolg is dat Gert se kinders vir drie of selfs meer geslagte aan seks en drank verslaaf sal wees.  Na alle waarskynlikheid is dit demone wat hiervoor verantwoordelik is.

 

Om die patroon te breek, sal een of meer van Gert se familielede vir bevryding moet gaan. Dit gebeur gewoonlik deur ‘n bevryder wat die verslaafde persoon lei om ‘n paar stappe te volg.  Hy sal bv. vir Gert se kleindogter sê om:

 

  1. Haar eie en haar voorouers se sondes so spesifiek as moontlik te bely.
  2. Haar voorouers te vergewe.
  3. Alle sondige geestesbande met haar voorouers te breek.
  4. Die familie-demoon se vloek te breek deur verbaal en in Jesus se Naam vir hom te sê om weg te gaan.
  5. Haar ten volle aan die Here te wy.

 

Wat het die Bybel hieroor te sê? Die term ‘bloedlyn vloeke’ kom nie in die Bybel voor nie.  Maar daar is letterlik honderde tekste wat oor die voor- en nageslagte se sondes handel.  Ek het die tekste opgesoek wat woorde soos geslag, nageslag, kroos, nakroos, voorvaders, kindskinders en soortgelyke terme bevat.  Omdat daar so baie is, is dit doodeenvoudig nie moontlik om in een preek elke teks te bespreek nie.  Dus het ek besluit om die slotsom van my ondersoek onder drie hoofde op te som.

 

God straf nie kinders vir hulle ouers se sondes nie

Het jy al gehoor van ‘n pa wat al sy kinders pak gee as een van hulle stout was? Ek het.  Die Here is nie so nie.  In Dt.24:16 sê Hy:  “Die vaders mag nie vir die kinders, en die kinders mag nie vir die vaders gedood word nie; elkeen moet vir sy eie sonde gedood word.”

 

In Esg.18 sê die profeet dat pa’s regverdig of goddeloos kan wees, terwyl hulle kinders andersom is. Om saam te vat sê Esegiël:  “Die siel wat sondig, dié moet sterwe; die seun sal nie die ongeregtigheid van die vader help dra nie, en die vader sal nie die ongeregtigheid van die seun help dra nie; die geregtigheid van die regverdige sal op hom wees, en die goddeloosheid van die goddelose sal op hom wees.” (Esg.18:20).

 

‘Maar wat van tekste soos Eks.20:5?’ wil iemand weet. In dié teks sê die Here dat Hy “die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat [Hom] haat”.

 

Let op dat woorde soos ‘vloek’ en ‘demoon’ glad nie eers in die vers voorkom nie. In die konteks gaan dit oor ouers wat hulle kinders geleer het om afgode te dien, en sodoende die Here te haat.  En dit was as gevolg hiervan dat die Here (nie ‘n demoon nie!) die pa’s en hulle kinders gestraf het.

 

Die kinders was dus nie onskuldig nie. Dit is nie asof die Here sy gehoorsame kinders vir hulle voorouers se sondes gestraf het nie.  Trouens, in die volgende vers sê die Here Hy “bewys barmhartigheid aan duisende van die wat [Hom] liefhet en [sy] gebooie onderhou.” (Eks.20:6).  As die kinders gehoorsaam was en nie hulle ouers se slegte voorbeeld gevolg het nie, sou die Here sy liefde aan hulle bewys het.  Anders gestel:  as hulle v.6 gedoen het, sou v.5 nie gebeur het nie.

 

Wie sal durf om op grond van Eks.20:6 te sê dat ‘n kind altyd heilig en regverdig sal wees, omdat sy pa en oupa die Here gedien het? Hoekom sê mense dan op grond van Eks.20:5 dat ‘n kind met pedofilia ‘gestraf’ sal word, omdat sy oupa kinders gemolesteer het?  Lees gerus die rekord van Juda se konings om te sien dat kinders nie noodwendig in die strik van hulle ouers se sondes beland nie.

 

Agas was ‘n slegte koning wat afgode gedien het (2 Kron.28:22). Sy seun Hiskia was baie getrou aan die Here (2 Kron.29:1-2).  Hiskia se seun Manasse was seker die slegste koning ooit, maar het later tot bekering gekom (2 Kron.33:1-20).  Sy seun Amon was so sleg soos hy, maar anders as sy pa het hy hom nie bekeer nie (2 Kron.33:21-25).  Amon se seun Josia was ‘n uitstekende koning (2 Kron.34:1-2).  Wat sy seuns betref, is ‘rubbish’ die beste manier om hulle te beskryf (2 Kron.36).

 

Weereens is dit duidelik dat die Here nie kinders vir hulle ouers se sondes straf nie. John Piper sê:  ‘no innocent child has ever been punished for a father’s sins; only guilty children are punished and are guilty of the very sins that their fathers sinned.’[2]  As jy dan op ‘n teks afkom waar dit vir jou lyk of die Here ‘n kind vir sy pa se sonde straf, moet jy ten minste twee dinge onthou.

 

[1] Elke teks het ‘n konteks. As jy die verse noukeurig lees, sal jy sien dat die kinders hulle ouers se verkeerde voorbeeld nagevolg het, en dat dit die rede was hoekom die Here hulle gestraf het.  Kom ons vat vir Manasse as ‘n voorbeeld.  In 2 Kon.21:10-15 het die Here gesê Hy gaan Jerusalem oordeel vir die sondes wat Manasse daarin gedoen het.  Dié wat flink dink sal besef dat Manasse nie die biologiese pa van die hele Jerusalem was nie, en dat die Here se straf daarom nie ‘n bloedlyn vloek kon gewees het nie.

 

Verder leer 2 Kon.21:16 vir ons dat die volk Manasse se bose voorbeeld gevolg het. Soos reeds hierbo gewys, het Manasse hom bekeer.  Omdat die volk haar egter nie van hierdie sondes bekeer het nie, het die Here haar gestraf.  Dit geld ook vir ander voorbeelde, waarin die Here sy volk en haar nageslag gestraf het (bv. Dt.28:45-46, 58-59, Mt.27:25).  As die nageslag hulle bekeer het, sou die Here hulle nie gestraf het nie (Hd.3:19).

 

[2] Die Here sal jou kwalik neem as jy soos Job se vriende dink. Moenie soos hulle wees en vergeet dat slegte dinge met opregte en toegewyde gelowiges kan gebeur nie (Job 1:1, 8).  Volgens Job 42:7 was die Here kwaad vir hulle; hulle het nie die waarheid oor Hom gepraat soos Job nie.  Hulle het o.a. gesê dat die Here Job vir sy sonde vervloek het, en dat dít die rede was hoekom sy kinders gesterf het (5:3-4, 8:4, 18:19, 27:14, 21 vgl. 1:18-19).

 

Job het dit nie aanvaar nie, maar het vir hulle gesê: “You claim God punishes a child for the sins of his father. No!  Let God punish the sinners themselves; let him show that he does it because of their sins.” (Job 21:19, Good News Bible). Moet dan nie vir iemand sê dat die Here haar vir haar ouma of oumagrootjie se sondes straf nie.

 

Miskien wonder jy: ‘Maar wat van Bybelse voorbeelde waarin die kinders nie gesondig het nie, en tog a.g.v. hulle ouers se sonde gesterf het of erg gely het?’  Dit bring my by die volgende punt.

 

Ouers se sondes het ‘n negatiewe invloed op hulle kinders

Ons moet oppas dat ons nie die baba van die negatiewe invloede met die vuil badwater van bloedlyn vloeke uitgooi nie. Hier is dit baie belangrik dat ons ‘n Bybelse balans handhaaf.  ‘n Paar voorbeelde sal help om die punt duidelik oor te dra, en om te wys dat ouers se sonde ‘n reuse invloed op hulle kinders het.

 

As Marco en Rika kwaai vloek, gaan hulle kinders waarskynlik hulle voorbeeld volg. En as Ken probleme met sy vuiste uitsorteer, gaan sy seuns tien teen een in húlle huwelike sy voorbeeld volg.  Sp.22:24-25 wys vir ons dat ‘n kort humeur aansteeklik is.

 

Ons kan dit nie ontken dat ‘n ouer se voorbeeld sy kinders sterk beïnvloed nie. In Gn.37:3 sien ons bv. dat Jakob vir Josef voorgetrek het, net soos wat sý ma hóm voorgetrek het (Gn.25:28).  Op hierdie punt moet jy jouself afvra of jy regtig wil hê jou kinders moet soos jy wees; wil jy hê hulle moet jou voorbeeld volg?

 

Kinders dra ook baie keer die gevolge van hulle ouers se sonde.  Baba Karien kry VIGS, omdat haar swanger ma immoreel was.  A.g.v. Gehasi se sonde het die Here hom gestraf sodat hy melaats geword het, en deur sy gene is dit ook aan sy kinders oorgedra (2 Kon.5:27).  Klein Ben sterf in ‘n motorongeluk, omdat sy pa dronk bestuur het.  Rita en Kobus het nie kos om te eet nie, omdat hulle ouers die geld op dwelms gemors het.

 

Dikwels oes ons nasate die gevolge van die sonde wat ons gesaai het. Die groot les is dat sonde nooit net ‘n persoonlike saak is nie, en dat dit dié wat ná ons kom ernstig beïnvloed. Hierdie invloed versprei nie net na ons kinders toe nie.  Al weet ons dit nie altyd nie, affekteer dit ons geestelike familie (Jos.7, 1 Kor.5:6, 12:26).  Dit is veral waar as ons in ‘n posisie van leierskap staan.

 

Dink maar aan Jerobeam die seun van Nebat, wie se afgodery talle konings van Israel beïnvloed het, sodat die land daardeur tot ‘n val gekom het (1 Kon.12:25-33, 15:26, 34, 16:2, 19, 26, 31, 2 Kon.10:31, 13:2, 11, 14:24, 15:9, 18, 24, 28, 17:21-23). Partykeer raak dit so erg dat ‘n hele nasie deur ‘n leier se sonde beïnvloed word, sodat die meeste mense uiteindelik sy voorbeeld volg.  Ons kan as’t ware van ‘n kulturele sonde praat (Tit.1:12).

 

Dalk wonder jy oor voorbeelde waarin die Here gesê het dat Hy a.g.v. een man se sonde ‘n hele nageslag sou straf: Eli, Dawid en Joab se nageslag sou met die swaard doodgemaak word (1 Sm.2:33, 3:13, 2 Sm.12:10, 13, 1 Kn.2:33).

 

Sover my kennis strek kon nie een van hulle die gevolge van hulle sonde omgekeer het nie; bevryding sou nie gehelp het nie. Selfs toe Dawid hom bekeer het, vergewe is, en ernstig gevas het, het die Here nie die gevolge van sy sonde verwyder nie (2 Sm.12:13, 16).

 

Wat die dood van sy kind betref kan ons ook nie sê dat dit ‘n bloedlyn vloek was, waarin die Here die kind vir sy sonde gestraf het nie.  Hoe is dit ‘n straf as 2 Sm.12:23 vir ons aandui dat die kind hemel toe is?

 

Maar is 2 Sm.21 nie die perfekte voorbeeld van ‘n bloedlyn vloek nie? In Jos.9:15 het Josua en die leiers van Israel ‘n verbond met die Gibeoniete gesluit om hulle nie dood te maak nie.  Saul het egter die verbond gebreek en die Gibeoniete doodgemaak.  Toe Saul al dood was, het die Here sy sonde onthou en ‘n droogte oor die land gestuur.  Twee van sy seuns en vyf van sy kleinseuns moes gehang word, alvorens die Here die volk se gebede vir reën verhoor het.

 

As leier het Saul die volk verteenwoordig, en daarom het God die volk vir hierdie sonde verantwoordelik gehou.  Sekerlik was Saul nie alleen hierby betrokke nie.  Die volk moes dus dinge reggestel het, voordat die Here reën kon gee.  Wat Saul se nasate betref kon hulle nie onskuldig gewees het nie, aangesien God self gesê het dat kinders nie vir hulle ouers se sondes gestraf sal word nie (Dt.24:16, 2 Kon.14:5-6, Esg.18:20).

 

Jou kinders sal net onder die Here se oordele beland as hulle Hom haat en hulle ore vir sy gebooie toedruk. Wys daarom vir hulle die regte voorbeeld en sê vir hulle wat die Here van hulle verwag (Gn.18:19, Dt.6:4, Ps.78:3-8).  Moenie nalaat om huisgodsdiens te doen nie, en kom ook in die gewoonte om jou kinders op Sondae onder die lering van God se Woord te bring.  As jy dit reg doen is die kanse goed dat jy deel van die Bybelse statistiek word, sodat jy en jou hele gesin tot bekering sal kom (Sp.14:26, 20:7, Jh.4:53, Hd.10:2, 11:14, 16:15, 30-34, 18:8, 1 Kor.1:16, 16:15).

 

Jesus het reeds die vloek gebreek vir elkeen wat in Hom glo

‘n Man en vrou was briesend toe hulle my vorige artikel oor bloedlyn vloeke gelees het. Die man het gesê dat hy vir almal gaan vertel dat ek ‘n vals leraar is.  Dis byna of hy wou gehad het eyhêdaar moet ‘n bloedlyn vloek oor hom wees.  In sy woede kon hy nie die goeie nuus van Jesus se kruisdood raaksien nie.  Kom ek verduidelik wat ek bedoel.

 

Die enigste ‘bloedlyn vloek’ in die Bybel het gekom deur die sonde van Adam, sodat al sy kinders met ‘n sondige natuur gebore is (Ps.51:7, Rm.5:12, Ef.2:3). En a.g.v. ons sonde, is alle mense onder God se vervloeking (Gal.3:10).  Toe Jesus egter aan die kruis gesterf het, is Hy in ons plek vervloek en het Hy ons van die vloek bevry:  “Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons ‘n vloek te word—want daar is geskrywe:  Vervloek is elkeen wat aan ‘n hout hang” (Gal.3:13).

 

Die vloeke van Lv.26, Dt.27-28 het dus nou nie meer ‘n houvas op dié wat hulle bekeer en op Jesus vertrou om hulle te red nie. Hulle hoef nie boete te doen vir hulle eie sondes, of vir die sondes van hulle voorvaders by wie hulle dit geleer het nie (Lv.26:39-40, Neh.9:2, Jer.14:20, Dn.9:16).  Deur Jesus se kruisdood is daar geen sonde wat ‘n houvas op hulle het nie.  John Piper skryf:  ‘nobody is trapped in anybody’s sin — their own or someone else’s — because of the cross… Christ has paid every debt and broken every curse. ‘[3]

 

Jesus het ons vrygekoop van die nuttelose lewe van sonde wat die voorvaders vir ons geleer het: “omdat julle weet dat julle nie deur verganklike dinge, silwer of goud, losgekoop is uit julle ydele lewenswandel wat deur die vaders oorgelewer is nie, maar deur die kosbare bloed van Christus, soos van ‘n lam sonder gebrek en vlekkeloos” (1 Pt.1:18-19).

 

Soms kyk ons vas in die Here se straf wat tot in die derde en vierde geslag is (Eks.20:5), en mis ons sy liefde wat tot in die duisendste geslag is (Eks.20:6). Ek is bevrees dat bloedlyn vloeke gans te veel Christene se aandag afgetrek het van die seën wat God in Christus aan hulle belowe het:  “Geseënd is die God en Vader van onse Here Jesus Christus wat ons geseën het met alle geestelike seëninge in die hemele in Christus… sodat die seën van Abraham na die heidene kan kom in Christus Jesus” (Ef.1:3, Gal.3:14).

 

Dalk het ons só in bloedlyn- en ander vloeke begin vaskyk, dat ons nie eers weet dat die Here se seën in die Nuwe Testament tien keer meer genoem word as sy vervloeking nie (in die Ou Testament is dit twee keer soveel). Ons het so bang geword vir vloeke, dat ons nie meer raaksien dat byna elke brief in die Nuwe Testament afgesluit word met ‘n seëngroet nie.

 

Hierdie ongesonde fokus op bloedlyn vloeke het ook gemaak dat mense nie die volle verantwoordelikheid vir hulle eie sonde aanvaar nie. Soos Adam sê hulle dat dit iemand anders se skuld is.  En omdat hulle ander blammeer en nie glo dat hulle eie sonde die hele probleem is nie, is Jesus se kruisdood en opstanding nie vir hulle die volkome oplossing om hulle te bevry nie (Gal.1:4).

 

Vir hulle lê ‘n deel van die oplossing in hulle eie geheue om die voorvaders se sondes te onthou, en in die mag wat hulle oor demone het. As hulle egter Jh.8:36 onthou het, sou hulle nie vir maande en jare geglo het hulle is onder een of ander demoniese binding nie:  “As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees.”

 

Nou ja, daar is baie tekste oor sg. ‘bloedlyn vloeke’ waarby ek nie eers uitgekom het nie – tekste soos Gn.9:25, Dt.23:2-8, Jes.14:20-22, Jer.2:9, 13, Mt.23:35-36, ens.  Maar as jy mooi na hierdie tekste kyk, sal jy sien dat dít wat ek hierbo geskryf het waar is.

 

Mense wat in bloedlyn vloeke glo laat my dink aan ‘n kind wat sê dat hy die hond se baas is. As hy egter vir sy maatjies wil wys hoe die hond vir hom luister, word dit duidelik dat die hond eintlik sý baas is.

 

Op dieselfde manier sê die mense wat in bloedlyn vloeke glo dat hulle die mag het om familie-demone te bind. Maar bloot die feit dat hulle dink daar is ‘n bloedlyn vloek in die familie, wys dat hulle eintlik ‘n slaafse vrees vir die duiwel het.  Maar volgens Kol.1:13 is dit heeltemal onnodig, omdat God “ons verlos het uit die mag van die duisternis”.

 

[1] In daardie artikel het ek bloedlyn vloeke, asook vloeke in die algemeen hanteer. Ek het nou ‘n baie dieper studie oor die onderwerp gemaak en twee aparte artikels geskryf.  Die artikel wat handel oor vloeke in die algemeen se titel is: Het ons die mag om lewe en dood te spreek?

[2] http://www.desiringgod.org/interviews/can-my-life-be-plagued-by-generational-sins-hexes-or-curses

[3] Ibid