Die nuwe hemel en aarde

New heavens and earth

Natasha woon in ‘n baie arm gedeelte van Rusland.  Sy was nog nooit buite haar land se grense nie, en kan ook nie ‘n woord Engels praat nie.  Op ‘n dag toe ontmoet sy vir Pete, ‘n Amerikaner wat vir vyf jaar in Rusland gewerk het.  Hy kon vlot Russies praat.  Hulle het vriende geraak en uiteindelik met mekaar getrou.

 

A.g.v. Natasha se huwelik met Pete, het sy maklik Amerikaanse burgerskap verkry.  Sy kon egter nie die taal praat nie, en moes aan die kultuur gewoond raak.  Maar na tien jaar in die land kon sy vlot Engels praat, en het sy die kultuur aangeleer.  Wat sy aanvanklik net in teorie gehad het, het sy nou in die praktyk geniet.

 

En so is dit ook met die nuwe hemel en aarde.  Daar is ‘n sekere sin waarin ons reeds in die nuwe skepping deel.  Maar in ‘n ander sin sal ons eers die volheid daarvan geniet wanneer Jesus kom.  Dit is wat Johannes in Op.21:1-8 vir ons wil leer.

 

Die nuwe skepping (v.1)

Om een of ander rede het mense die idee dat God se kinders vir ewig in lugkastele gaan woon, gaan rond sweef, op wolke gaan sit, en op goue harpe gaan speel.  Is dit enige wonder dat baie mense nie ‘n begeerte het om daar te wees nie?

 

Die waarheid is eerder dat Jesus die hemelruim met sy sterre en planete, en die aarde met sy bome, berge, riviere, blomme, watervalle, diere, ens. gaan nuut maak.  Dit is o.a. hoe ons v.1 moet verstaan.

 

Johannes het ‘n nuwe hemel en aarde gesien; die eerste hemel en aarde het voor die Here weggevlug (v.1, 20:11).  Hy het dit gebrand en uit die rou materiaal die nuwe hemel en aarde geskep (2 Pt.3:10, 12-13).  Dit is dus nie soos die eerste skepping uit niks gemaak nie (Rm.4:17, Heb.11:3).

 

Soos Hy ons liggame uit die graf uit sal opwek, sal Hy ook die huidige hemel en aarde ‘opwek of wederbaar’ (Mt.19:28).  Alhoewel die nuwe hemel en aarde eers by die wederkoms vervul sal word (v.1), het dit reeds in saadvorm by Jesus se kruisdood begin.  Ons ervaar alreeds iets hiervan wanneer wedergeboorte in ons harte plaasvind:  “Daarom, as iemand in Christus is, is hy ‘n nuwe skepsel” (2 Kor.5:17a).

 

Maar die evangelie stop nie by die redding van sondaars nie.  Omdat Adam se sonde die skepping beïnvloed het (Gn.3:14, 17-18, Rm.8:19-22), sal Jesus die hemel en aarde van Gn.1:1 nuut maak (v.1, Hd.3:21, Kol.1:20).  Die see van die eerste skepping wat mense se dood veroorsaak het (20:13), sal nie meer bestaan nie (v.1).  Maar dit beteken nie dat daar nie ‘n nuwe, skadelose see sal wees nie.

 

Die nuwe Jerusalem (v.2-3)

Elke jaar is daar ‘n Baptiste Paaskonferensie op Cornelia, ‘n klein dorpie in die Vrystaat.  Daar is goeie prediking en heerlike samesang.  Een van die liede wat gesing word, gaan oor die Nuwe Jerusalem.  Dit is ‘n pragtige lied, maar daar is een sin in die lied wat nie Bybels is nie:  ‘Jerusalem, ewig daarbo.’

 

Volgens Op.21:2 sal die Nuwe Jerusalem nie vir ewig daarbo wees nie, maar sal dit na die aarde toe neerdaal.  Die stad verwys natuurlik na die mure, geboue, paleise, poorte en strate (v.9-27, Jh.14:2-3, Heb.11:10, 16, 13:14), maar dit verwys eintlik meer na die inwoners.  Ons is tog die hemelse Jerusalem en die bruid van die Lam (v.2, 9, 19:7-8, Ef.5:31-32, Heb.12:22).

 

Volgens v.2 en 9-27, sal die Nuwe Jerusalem – die huidige hemel – van God af na die aarde toe neerdaal, en die hoofstad van die nuwe aarde wees.  Die stad se hemelse afkoms beteken ook dat ons siele eendag saam met Jesus na die aarde toe sal terugkeer (v.2, Kol.3:4, 1 Ts.3:13, 4:14).  As Hy klaar ons liggame uit die graf uit opgewek en verheerlik het, sal Hy ons siele daarmee verenig (1 Kor.15, 1 Ts.4:13-18).

 

Omdat ons in ‘n sekere sin die Nuwe Jerusalem is, impliseer v.2 ook dat die kerk ‘n hemelse oorsprong het, en dat sy van God af kom.  Ons uitverkiesing, verlossing, wedergeboorte, roeping, regverdiging, heiligmaking, verheerliking kom van God af; ons is burgers van die hemelse Jerusalem (Jh.3:3, 5, Rm.8:29-30, Gal.4:26, Fil.3:20).

 

Volgens Johannes het die Nuwe Jerusalem gelyk soos ‘n bruid wat mooi gemaak is vir haar man (v.2, Jes.61:10).  Jesus het m.a.w. die stad voorberei (Jh.14:2-3).  Deur sy kruisdood, wedergeboorte en die Woord, het Hy ons ook vir Homself voorberei (19:7-8, Ef.5:25-27).

 

God het met ‘n harde stem uitgeroep dat Hy sy tabernakel onder ons opgeslaan het (v.3, Lv.26:11-12).  Dit het begin toe Jesus as mens in Betlehem gebore is (Jh.1:14, Gk.).  Toe Hy na die hemel toe opgevaar het, het Hy persoonlik deur die Heilige Gees in ons harte kom woon (v.3, Mt.28:20, Jh.14:21, 23).

 

Wanneer ‘n gelowige sterf en hemel toe gaan, en wanneer Jesus na die aarde toe terugkeer, sal sy teenwoordigheid tasbaar wees; Hy sal sy tabernakel oor die persoon sprei en hom veilig hou (v.3, 7:15).  Hy sal die Here van aangesig tot aangesig sien (v.3, 22:4, Mt.5:8, 1 Jh.3:2).

 

Die gemeenskap en die verbond wat in Gn.3 verbreek is, sal heeltemal herstel word (v.3).  Dit het reeds by Jesus se kruisdood begin (Jer.31:33, 2 Kor.6:18, Heb.8:10), maar sal in die hemel en op die nuwe aarde finaal vervul wees (v.3).  Ons – die Jode en heidene wat in Jesus glo – sal sy volk wees, en Hy sal ons God wees (v.3, 5:9, Tit.2:14, 1 Pt.2:9)

 

Die nuwe lewe (v.4-8)

Eric Clapton sing ‘n bekende liedjie waarin hy sê dat daar nie trane in die hemel is nie.  Ek wil nie graag my teologie by hom leer nie, maar ek moet sê dat hy op hierdie punt reg is.  In die hemel en op die nuwe aarde, sal God die trane van sy kinders se oë afvee (v.4, 7:17, Jes.25:8, kontr. Op.5:4).  Hy sal ook die dinge wat hierdie trane veroorsaak het, wegvat:  dood, droefheid, pyn, ens. (v.4).

 

Deur sy kruisdood en opstanding het Jesus die dood oorwin, sodat die dood vir God se kinders skadeloos is (Jh.11:25-26, Fil.1:21, 23).  En tog sal die vervloeking van Gn.2:17, 3:19 eers finaal verdwyn wanneer Jesus ons liggame uit die dood uit opwek (v.4, 20:14, Jes.25:8, 1 Kor.15:26, 55).

 

Alhoewel ons nie op begrafnisse treur soos ongelowiges wat geen hoop het nie (1 Ts.4:13), treur ons nogsteeds.  Maar wanneer Jesus na die aarde toe terugkeer, sal ons glad nie treur nie (v.4).  Ons sal ook geen emosionele of fisiese pyn ervaar nie (v.4, kontr. Gn.3:16-19).

 

Jesus het by sy eerste koms en deur wedergeboorte gewys dat Hy die ou dinge kan omkeer om nuut te word (Jh.2-3, 6, 9, 11, 20; 2 Kor.5:17).  By die wederkoms sal Hy dit finaal doen wanneer Hy vir ons onsterflike liggame gee en alles nuut maak (v.1, 4-5, 1 Kor.15).  As dit vir jou onmoontlik klink, kan jy weet dat dit so seker en betroubaar is soos die Bybel self (v.5).

 

Wanneer God dinge op hierdie manier nuut maak, is sy verlossingswerk voltooi (v.6).  Hy is die Alfa en die Omega[1], die Begin en die Einde (v.6, 1:8, 22:13).  Die skepping het in Gn.1 by Hom begin, en in Op.21 het Hy dit nuut gemaak; ons verlossing het voor die skepping in sy gedagtes begin, en sal op die nuwe aarde in Hom vervul word (Rm.8:29-30, Ef.1:3-14, Fil.1:6).

 

Om die lewende water van hierdie verlossing te geniet, hoef jy nie geld vir die kerk te gee of godsdienstige rituele te beoefen nie.  Dit is heetemal gratis en verniet.  Ontvang dit met die leë hande van geloof (v.6, 22:17, Jes.55:1, Jh.4:14, 6:35, 7:37-39).  As jy in die hemel en daarna op die nuwe aarde is, sal jy vir ewig in perfekte gemeenskap met Jesus lewe, en só uit die fontein van die lewe drink (v.6).

 

Hierdie geskenk is vir dié wat tot die einde toe volhard, en só die oorwinning behaal (v.6-7).  Húlle sal nou en vir ewig erfgename en kinders van God wees (v.7, 3, Rm.8:15-17, 2 Kor.6:18).

 

Deur hulle geloof in die Oorwinnaar (Jh.19:30, 2 Tm.1:10, Heb.2:14-15), sal hulle die volgende dinge oorwin:

 

  • Die wêreld (1 Jh.5:4-5).
  • Vervolging (2:10-11, Rm.8:37, 35).
  • Vals lering (2:17, 15, 1 Jh.4:4).
  • Die duiwel (12:11, 15:2).
  • Afvalligheid (2:7, 4).
  • Sonde (v.7-8, 3:4-5).
  • Geestelike louheid (3:21, 15-16).
  • Die dood (1 Kor.15:57, 54-55).
  • Die hel (v.7-8).

 

Daar sal mense wees wat nié oorwin het nie, maar deur die sonde oorwin is (v.8, Gal.5:19-21, 1 Kor.6:9-10).  Hulle lewens het o.a. só gelyk:

 

[1] Vreesagtiges of bangbroeke; mense wat te skaam was om vir Jesus te volg; ‘people pleasers’ wat sonde gedoen het, omdat hulle bang was mense hou nie van hulle nie.

 

[2] Trouelose of ongelowige mense.  Hulle het nie in Jesus geglo nie, en was ook nie lojaal aan die Here, sy Woord en sy liggaam nie.

 

[3] Gruwelike mense wat gruwelike dinge gedoen het.  Die dinge wat hulle gedoen het is so gruwelik, dat jy dit nie in ordentlike geselskap kan noem nie.

 

[4] Moordenaars.  Hulle het ander se lewens geneem, ongebore babas vermoor, en gedurig daaraan gedink om hulle eie lewens te neem.  As hulle dit nie gedoen het nie, het bitterheid en onvergewensgesindheid hulle gedagtes gevul.

 

[5] Hoereerders.  Die Griekse woord [pornos] praat van mense wat seksueel losbandig was: seks voor die huwelik, egbreuk, homoseksualiteit, bestialiteit, pornografie, kindermolestering, prostitusie, wellus, ens. (Mt.5:27-30, 1 Kor.6:9-10, Heb.13:4).

 

[6] Towenaars van enige soort:  dié wat hulle sterretekens in die Huisgenoot gevolg het, en op Jakaranda FM ingebel het om met die dooies te praat, asook dié wat in Satanisme betrokke was (Dt.18:9-14, Hd.19:19, Gal.5:20).

 

[7] Afgodsdienaars.  Sommige het voor beelde van hout, klip en metaal gebuig, terwyl ander ‘n obsessie gehad het hulle liggame, geld, plesier, kos, drank, ens. (Kol.3:5).

 

[8] Leuenaars.  Hierdie is mense wat die waarheid verdraai het, hulle beloftes gebreek het, oordryf het, oneerlik, onbetroubaar en skelm was.  Hulle het ander bedrieg en dubbele lewens gelei.

 

Almal wat soos die bg. mense in hulle sonde wil lewe, sal vir ewig in die poel van swawel en vuur wees – dit is die tweede dood (v.8, 14:10-11, 20:10, 14-15).

 

Die eerste agt verse van Op.21 is gegee om ons aan te spoor en te waarsku.  ‘Bly weg van die hel af, en sorg dat jy eendag op die nuwe aarde sal lewe,’ is wat dit sê.  Natuurlik moet jy nie net eendag in die nuwe skepping deel nie, maar in hierdie lewe al.

 

Het jy al iets hiervan ervaar?  Ek vra nie of jy die sondaarsgebed opgesê het, op ‘n uitnodiging gereageer het, of jou hart vir die Here gegee het nie.  My vraag is of jy ‘n nuwe skepping is?  Is jy ‘n nuwe mens?  Het die Here jou lewe van binne af getransformeer?  Of is jy nog net dieselfde as in die verlede, sodat die dinge wat in v.8 gelys word deel van jou lewe is?

 

Hoekom kom jy nie met ‘n berouvolle hart van geloof na die Here toe nie?  Bely jou sonde, vra vir die Here om jou te vergewe, en drink deur die Woord en gebed uit die fontein van lewende water (v.6).

 

As jy reeds tot bekering gekom het, het ek twee dinge om vir jou te sê.  Eerstens wil ek sê dat jy soos ‘n burger van die hemel moet lewe.  Moenie só lewe dat ongelowiges niks met die Here te doen wil hê nie.  Dit geld vir jou huwelik, ouerskap, taalgebruik, hoe jy jou werk en skoolwerk doen, jou verhouding met dié wat oor jou aangestel is, jou gesindheid, jou maniere op die pad, en meer.

 

Tweedens is dit belangrik om nie te dink dat jy alreeds op die nuwe aarde is, sodat jy verwag dat jou geliefdes altyd gesond moet wees, en nie sal doodgaan nie.  Moenie vir die charismate luister wat dink dat hulle deur hulle woorde gesondheid, lewe en rykdom kan ‘spreek’ nie.  Geen mens se woorde kan die nuwe hemel en aarde skep nie; Jesus alleen kan.

 

Wag daarom vir Hom soos wat ‘n hond vir sy meester wag.  Terwyl jy wag moet jy nie passief wees soos ‘n hond wat in sy hok lê en slaap nie.  Wees aktief en gereed soos ‘n hond wat langs die heining staan en blaf.  Dien die Here, volhard, leef in gemeenskap met Hom, en deel die evangelie met ander.  Op dié manier kan jy solank ‘n voorsmakie van die nuwe hemel en aarde geniet.

 

[1] Die eerste en die laaste letters van die Griekse alfabet.

Die God van Jesaja en Calvyn

Jesus wept

Calviniste is nie mense wat in Calvyn glo nie, maar wat soos hy glo dat God absoluut soewerein is in die redding van sondaars.[1]  Dit beteken dat God in sy vrye liefde besluit het om miljoene sondaars te red, dat Hy sy Seun na die aarde toe gestuur het om hulle met sy bloed te koop, dat Hy hulle deur sy wonderlike genade wederbaar, en dat Hy hulle vir ewig in sy hand sal hou.

 

Omdat Calvyn in God se soewereiniteit geglo het, dink baie mense dat hy hard was.  ‘n Man het verlede jaar vir my gesê dat Calvyn se God narcisties is:  Hy het net Homself lief en gee om vir niemand anders nie.

 

Ek dink nie die man is reg nie, en tog wil ek in dieselfde asem sê dat Calviniste nie God se soewereiniteit só moet beklemtoon, dat hulle van sy deernis en ontferming vergeet nie.  Jes.14:24-16:14 gee vir ons die perfekte balans.

 

Assirië (14:24-27)

Hansie is 9 jaar oud.  Elke pouse boelie Fanie hom.  ‘As jy op Vrydae vir my broodjies en ‘n appel skool toe bring, sal ek jou nie boelie nie,’ sê Fanie.  So was dit ook met Assirië en Israel.  As Israel gereeld vir hulle belasting betaal het, sou die Assiriërs in vrede met hulle gelewe het.  Die Here het egter besluit om hierdie verdrukking tot ‘n einde te bring.

 

Om sy vasberadenheid te wys, het Hy gesweer om die Assiriërs se mag te breek (14:24-25, Heb.6:17).  As hulle na sy land toe gekom het om teen dit te veg, sou Hy hulle op Jerusalem se berge vertrap het (14:25, vgl. hfst.36-38).  Hy sou die Assiriërs se juk en las van Israel se nek en skouers afgehaal het (14:25, 9:3, 10:27).

 

God se veroordeling van Assirië was maar net ‘n voorsmakie van die straf wat Hy oor die antieke wêreld sou bring (hfst.13-24), asook van die finale oordeel wat Hy in die toekoms oor die goddelose sal bring (14:26).  Niemand sal Hom keer om sy bepaalde raadsplan uit te voer nie (14:24, 27, 46:10-11, Job 9:12, 23:13, Sp.19:21, Dn.4:35, Ef.1:11).

 

Daar is net Één wat sy toorn kan afwend, en dit is Hy self.  In Jesus Christus het Hy na die aarde toe gekom en aan die kruis gesterf.  Dáár het Hy soos ‘n spons die toorn ingedrink wat vir ons bedoel was.

 

As ons in Hom glo en ons bekeer, sal Hy ons nie veroordeel nie (Rm.8:1), maar die swaar juk van selfregverdigheid en ‘n skuldige gewete met sy ligte en sagte juk vervang (14:25, Mt.11:28-30).  Hy sal ook ons vyande vertrap:  Satan en sy demone wat ons versoek en vals lering aanhits, OGOD, ISIS, die ou sondige natuur, ens. (14:25, Gn.3:15, Ps.110:1, 1 Kor.15:25-26).  Omdat Hy soewerein is kan Hy dit doen (14:27), en omdat Hy waaragtig is sal Hy dit doen (14:24).

 

Filistia (14:28-32)

Barend is ‘n middelafstand atleet.  Tydens die 1500 meter wedloop op die wêreldspele, is hy voor.  Sowat 5 meter voor die wenstreep, gooi hy sy arms in die lug op om sy oorwinning te vier.  Maar tot sy groot verleentheid steek iemand anders hom verby.

 

So was dit met die Filistyne.  Toe hulle teen Juda en haar stede geveg het, het koning Agas van Jerusalem die Assiriërs teen hulle gehuur (2 Kron.28:16, 18).  Toe Agas dus oorlede is, het hulle gejuig dat die stok wat hulle geslaan het gebreek is (14:28-29).  Maar dit was nie.

 

Dit was eerder die begin van hulle probleme. Uit die dooie slang sou daar ‘n giftige adder gekom het, wat op sy beurt in ‘n vlieënde draak sou verander (14:29).  Die Filistyne se probleme met Assirië het vererger; God sou hulle ook met ‘n hongersnood uitgewis het (14:29-30).  Israel was dié wat so veilig en versorg was soos skape in Nieu-Seeland (14:30).

 

Die Filistyne het rede gehad om bang te wees, en om in die stadspoorte te sit en huil (14:31).  Die stede se hekke sou nie die Assiriërs gekeer het nie (14:31).  Met duisende perde in die stof, het dit gelyk soos ‘n rookwolk wat uit die noorde uit aankom (14:31).  Nie een soldaat het uit pas uit gemarsjeer nie (14:31).

 

En as hulle oppad was, was die Filistyne dom om boodskappers Jerusalem toe te stuur om tong uit te steek en vir hulle te sê:  ‘Na-na-na-na-na!  Agas is dood; nou gaan die Assiriërs julle nie meer help nie (14:32, 2 Kon.28:16, 18).’  Die feite is dat Filistia in die pekel was, en dat God besluit het om Jerusalem te beskerm (14:32).

 

Jou plig is om seker te maak dat jy saam met Jerusalem die Here se beskerming geniet, en dat jy nie saam met Filistia geoordeel word nie.  Jy moet m.a.w. seker maak dat God jou vriend is, en nie jou vyand nie.

 

As Hy jou vyand is, maak dit nie saak hoe goed dit nóú met jou gaan nie – uiteindelik sal dit so sleg gaan, dat jy wens jy is nooit gebore nie (14:29, Mt.26:24).  Maar as Hy jou vriend is, is jy veilig en sal Hy jou beskerm, al versoek Satan en die wêreld jou ook om anders te dink (14:32).

 

Hoe kan jy sy vriend wees?  Om na die Koning toe te kom, moet jy en sy Seun vriende wees.  En hoe kan jy dít weet?  As jy regtig sy vriend is, sal sy kruisdood vir jou spesiaal wees, omdat dít die plek is waar julle vriende geword het (Jh.15:13).  Die kruis sal vir jou sentraal wees (1 Kor.2:2, Gal.2:20, 6:14).

 

As jy die Here se vriend is, sal jy ook doen wat Hy in die Bybel vir jou gesê het (Jh.15:14).  Jy sal sy Woord liefhê en in jou hart bêre (Jh.15:7-8).  Jy sal dit gereeld lees; jy sal dit nie benader asof dit ‘n boek vol van mense se opinies is nie.  Jy sal dit ook nie net lees, omdat dit interessant is nie.  Jy sal dit lees soos iets wat jou beste vriend vir jou geskryf het (Jh.15:15).  Is die Here jou vriend?  Ja?  Dan het jy niks om te vrees nie, maar elke rede om bly te wees.

 

Moab (hfst.15-16)

Jes.15-16 voorspel God se oordeel oor Moab (15:1).  Moab was oos van Israel aan die oorkant van die Dooie See.  Dit was ‘n klein land in die westelike deel van moderne Jordanië (kaart 1 en 2).

Kaart 1

Kaart 2.PNG

Deur die Ou Testamentiese geskiedenis, het die Israeliete en Moabiete sekere dorpe en gebiede in Moab beheer.  Die land se grense was dus nie altyd dieselfde nie (kaart 3 en 4).  Die dorpe in Jes.15-16 strek van die noordelike punt van die Dooie See tot by die suidelike punt (kaart 4).

Kaart 3

Kaart 4

In hierdie hoofstukke wys Jesaja vir ons hoe die Assiriërs in een nag die land se stede verwoes het (15:1).  Die Moabiete het na hulle tempel in Dibon toe gegaan en volgens die rou gebruik hulle hare en baarde afgeskeer en getreur (15:2, kaart 5).  Hulle het met rouklere in die strate geloop; hulle het op die huise se plat dakke en in die dorpe se pleine geween (15:3).

Kaart 5

Selfs die soldate het gehuil; dit was so hard dat dit in ander dorpe gehoor kon word (15:4).  Die Here was ook bedroef, sodat sy hart vir Moab geskreeu het (15:5).  Die Moabiete het na Soar en Eglat-Selisia in die suide toe gevlug (15:5, kaart 6).

Kaart 6

‘n Paar eeue voor dit het Lot in ‘n grot buite Soar met sy oudste dogter geslaap, en is Moab gebore (vgl. Gn.19:17-22).  Die Moabiete het dus huilend na hulle geboorte plek toe teruggekeer (15:5, kaart 7).  Die streek wat eens vrugbaar en groen was, was nou ‘n woestyn; die waters van Nimrim was opgedroog (15:6, kaart 8).

Kaart 7

Kaart 8

A.g.v. die droogte in 15:6, het die Moabiete nie meer oorvloed gehad nie; skielik was die ekstra kos al wat hulle oor gehad het (15:7).  ‘n Mens kan verstaan dat die land gerou het, en dat hulle in die noorde en in die suide gehuil het (15:8).  Die riviere naby Dimon of Dibon was vol van bloed (15:9, kaart 9).  Maar daar het erger dinge op hulle gewag, sodat dié wat nie deur die swaard gesterf het nie, deur leeus gevang sou word (15:9, 2 Kon.17:25).

Kaart 9

Die Moabiete het in Sela bymekaar gekom en besluit om ‘n boodskapper deur die woestyn na Jerusalem toe te stuur (16:1, kaart 10).  Hulle het ‘n lam vir die koning van Israel gestuur, en gevra dat hy die Moabitiese vroue moes help wat soos ‘n bang voël oor die driwwe van die Arnon rivier gevlug het (16:1-2, 2 Kon.3:4, kaart 11).

Kaart 10

Kaart 11

Toe die koning van Israel die boodskap gekry het, was hy bereid om raad en geregtigheid vir hulle te gee (16:3).  Hy was dus nie xenofobies nie, maar sou vir die vlugtelinge skuiling gebied het; Israel sou vir Moab soos koelte op ‘n warm dag gewees het (16:3-4, Dt.10:19).  Hy sou hulle nie aan die Assiriërs oorgegee het nie, maar hulle beskerm het, soos wat Moab hulle in Dawid se tyd gehelp het (16:3, 1 Sm.22:3).

 

Omdat die Assiriërs almal vertrap en vernietig het, sou die Here húlle vertrap en vernietig het (16:4, 14:25).  A.g.v. God se verbondsliefde, sou die Messias in die tent van Dawid gaan sit het om spoedig reg en geregtigheid te doen (16:5).  Moab wou skuiling gehad het, maar wou dit op húlle terme gehad het.  Hulle was te trots om Israel se Messias te aanvaar (16:6).  ‘Ons is goed genoeg, en het nie julle Messias nodig nie.’  Só kan ons 16:5-6 opsom.

 

Toe God hulle hiervoor gestraf het was hulle verslae, en het hulle gehuil (16:7).  Die Here het Moab se voorspoed tot ‘n einde gebring, en die land se wingerde vernietig (16:7-10).  Assirië het wingerde wat oor die land se breedte gestrek het, kaalgestroop (16:8-10, kaart 12).

Kaart 12

Al het God die Assiriërs gestuur, het Hy baie trane saam met die Moabiete gehuil (16:9).  Moab se somer oeste en feeste is met trane vervang (16:9-10).  Die wynboere se lied van blydskap het in ‘n treurlied verander (16:10).  Die mense wat eens gejuig het terwyl hulle die druiwe uittrap, was stil (16:10).

 

Die Here het soos ‘n siter getreur (16:11).  Hy het die Moabiete innig jammer gekry, en die pyn tot in sy ingewande of diepste wese gevoel (16:11).  Hy was hartseer dat Moab sy genade verag het om na hulle gode toe te draai (16:12, 5-6, 15:2).  Die afgode van hout, klip en yster kon hulle nie help nie (16:12, Ps.115:4-7).  God het dit al in die verlede vir hulle gesê, maar hulle wou nie luister nie (16:13).

 

Nou het sy geregtigheid Hom gedwing om hulle binne 3 jaar te straf (16:14).  Moab wat in die verlede heerlik was, sou veragtelik gewees het (16:14).  Die populasie sou behoorlik uitgedun word en papswak gewees het (16:14).

 

Die sentrale les wat ons in hfst.15-16 leer, is dat die Here ‘n God van deernis en ontferming is – selfs oor dié wat Hom verwerp.  Hy geniet dit nie om sondaars te straf nie, en is jammer as Hy dit moet doen.  Luister na die volgende verse:

 

  • “dit die HERE berou dat Hy die mens op die aarde gemaak het, en daar was smart in Sy hart.” (Gn.6:6).
  • “Maar as Hy bedroef het, ontferm Hy Hom na die grootheid van sy goedertierenhede; want nie van harte verdruk of bedroef Hy die mensekinders nie.” (Klg.3:32-33).
  • “Want Ek het geen behae in die dood van hom wat sterwe nie, spreek die Here HERE. Bekeer julle dan en lewe.” (Esg.18:32).
  • “Hoe kan Ek jou oorgee, o Efraim, jou prysgee, o Israel? Hoe kan Ek jou maak soos Adma, jou gelykstel met Seboïm: my hart is omgekeer in My, tegelykertyd is my medelyde opgewek.” (Hos.11:8).
  • “Jerusalem, Jerusalem, jy wat die profete doodmaak en die wat na jou gestuur is, stenig, hoe dikwels wou Ek jou kinders bymekaarmaak, soos ‘n hen haar kuikens onder die vlerke, en julle wou nie.” (Lk.13:34).
  • “En toe Hy naby kom en die stad sien, het Hy daaroor geween en gesê: As jy tog maar geweet het, ja, ook in hierdie dag van jou, die dinge wat tot jou vrede dien!  Maar nou is dit vir jou oë bedek.” (Lk.19:41-42).

 

God huil wanneer Hy mense vir hulle sonde moet straf (16:5, 9, 11).  Hy huil saam met die mense van Knysna, en het tydens die droogte van 2015-2016 saam met die boere gehuil (16:9).  Hy is soos ‘n pa wat seer het as hy sy seuntjie moet pak gee.

 

Ons moenie dink dat God traak-my-nie-agtig op ‘n afstand staan en kyk hoe die wêreld vergaan nie.  God weet beter as enige van ons hoe dit voel om swaar te kry (Mt.26-27).  Hy weet dus hoe om medelye te hê wanneer jy siek is, pyn het, hartseer is, sleg behandel word, deur die duiwel versoek word, en enige ander vorm van lyding moet deurmaak.

 

Die Skrif sê:  “In al hulle benoudheid was Hy benoud” (Jes.63:9).  “Want deurdat Hy self onder versoeking gely het, kan Hy dié help wat versoek word.” (Heb.2:18).  “Want ons het nie ‘n hoëpriester wat nie met ons swakhede medelye kan hê nie, maar een wat in alle opsigte versoek is net soos ons, maar sonder sonde.” (Heb.4:15).

 

God is ook bedroef wanneer Hy mense hel toe stuur.  Hy wil nie hê hulle moet verlore gaan nie, maar dat hulle gered moet word (2 Pt.3:9).  Paulus het in Rm.9:2 oor die ongeredde Jode gesê dat “dit vir my ‘n groot droefheid is en ‘n onophoudelike smart vir my hart.”  God is so.  En tog stuur Hy die goddelose hel toe, omdat hulle dit verdien, en omdat sy heilige geregtigheid dit vereis.

 

Hy doen dit egter met ‘n swaar hart, net soos wat my vriend dit moeilik gevind het om sy geliefde familielid af te dank.  Volgens Thomas Watson is God soos ‘n by wat van nature heuning gee, en net steek indien dit absoluut nodig is.[2]  Die God van Thomas Watson is ook die God van Jesaja en Calvyn.  Ek hoop van harte dat Hy ook jou God is.

 

[1] Vir ‘n goeie verduideliking van Calvinisme kan jy Richard P. Belcher se boek, A Journey in Grace lees.  Randy Alcorn het ook ‘n baie goeie boek oor die onderwerp geskryf.  Die titel is Hand in hand.

[2] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.93

Die heel eerste sonde

Selfie

Tussen 1910 en 1919 was Louis Botha eerste minister van Suid-Afrika.  Die feit dat hy die eerste minister was, dui aan dat hy die belangrikste man in die land was.  Maar hy was ook eerste eerste minister in ons land se geskiedenis.

 

So is dit ook met hoogmoed.  Dit is die eerste sonde wat gepleeg is, maar is ook bo-aan die lys van sondes.  Dit is die atleet wat eerste die wenstreep kruis, maar is ook die ESKOM wat aan elke ander sonde sy krag gee.  Jes.13:1-14:23 wys vir ons waar dit begin het, hoe dit in die praktyk lyk, en wat die skrikwekkende gevolge daarvan is.

 

Eerste in rang (13:1-22)

Arthur is die koning van Engeland.  Terwyl hy in Kontinentale Europa was, het twee mans in die paleis ingekom en die koningin vermoor.  Die koning het hom voorgeneem om hulle te vang en te hang.  Hulle het belowe om vir hom ‘n skatkis vol goud en diamante te gee as hy hulle lewens spaar, maar hy het geweier en hulle doodgemaak.

 

Dit is hoe die Here oor hoogmoed voel:  Hy sal aktief teen jou wees en dinge vir jou nag maak.  In Jes.13 het ons ‘n illustrasie hiervan.

 

Aan die einde van die sewende eeu v.C., het Babilon by Assirië oorgeneem om die wêreld se nuwe supermag geword.  In 586 v.C. het hulle Jerusalem verwoes en die Israeliete gevange geneem.  Veertig jaar later het God die Meders en die Perse gebruik om die Babiloniërs tot ‘n val te gebring en sy volk te bevry.  Meer as 150 jaar voor dit, het Jesaja die seun van Amos dit voorspel (13:1).

 

Die banier moes op ‘n kaal berg opgehef word, sodat die Meders en die Perse dit duidelik kon sien, en hulle Babilon se stadspoorte – die plek waar die edeles gesit het – kon binneval (13:2).  God het die Meders vir Homself afgesonder en hulle beveel om die Babiloniërs aan te val (13:3).  Hy het hulle trotste en dapper helde gestuur om sý wraak uit te oefen (13:3).  Hulle was as’t ware die wapens van sy toorn om die land of aarde te vernietig (13:5).

 

Die gedruis van hierdie groot weermag kon op die berge gehoor word (13:4).  Die Here van die leërskare het die koninkryke van die nasies teen Babilon versamel (13:4).  Medië en Persië was 700 km noord en oos van Babilon.  Vir iemand wat dit per kameel en in sandale gereis het, was dit ‘n ver land aan die einde van die hemel (13:5).

 

Maar alhoewel die land ver was, was die dag van die Almagtige God en sy verwoesting naby (13:6).  Die Babiloniërs sou gehuil het; hulle hande sou slap geword het, hulle harte sou gesmelt het, hulle moed sou in hulle skoene gesak het (13:6-7).

 

Hulle sou verbouereerd en verskrik gewees het (13:8).  Soos ‘n vrou met kraampyne, sou hulle inmekaar gekrimp het (13:8).  Hulle sou met verskrikking en verbasing na mekaar gekyk het.  A.g.v. die verleentheid, sou hulle wange rooi geword het (13:8).  Die dag van God se toorn en vuurgloed sou die land soos ‘n woestyn laat word het, en die sondaars daarin vernietig het – dit sou ‘n verskriklike dag gewees het (13:9).

 

Die sterre en konstelasies, die son en die maan sou opgehou het om lig te gee; dit sou donker gewees het (13:10).  Jesaja gebruik waarskynlik simboliese taal om die Here se oordele mee uit te druk (Esg.32:7-8, Joël 2:2, 10, 31, 3:15, Am.8:9, Sef.1:15, Mt.24:29, Op.6:12-13).

 

God sou nie net die Babiloniërs geoordeel het nie, maar al die bose mense op aarde (13:11, vgl. hfst.14-24).  Hy het hulle vir hulle arrogante hoogmoed geoordeel, sodat mense so skaars geword het soos die goud van Ofir (13:11-12, vgl. 10:19).  Die hemele het gesidder en die aarde is uit sy plek geskud; in sy vurige woede het die Here ‘n geweldige aardbewing gestuur (13:13).

 

Die Babiloniërs was soos ‘n gemsbok wat gejag word, en soos skape sonder ‘n herder:  elkeen het na sy eie land toe gevlug (13:14).  Baie van hulle het nie veilig by die huis aangekom nie, en is met die swaard deurboor (13:15).

 

Die vyand het hulle kinders voor hulle oë teen die rotse doodgeslaan (13:16, Ps.137:8-9).  Hulle het die Babiloniërs se huise geplunder, hulle vroue verkrag, hulle jongmense met pyle doodgeskiet en hulle kinders geslag (13:16, 18).  Geen omkoopgeskenk sou hulle gekeer het nie (13:17, Sp.11:4).  God het hulle teen die Babiloniërs gestuur (13:17, Dn.5:28-31), maar het nie vir hulle gesê om sulke lelike dinge te doen nie; die boosheid was in hulle eie harte (vgl. 10:5-7).

 

En tog was dit God se toorn wat die Chaldeërs of Babilonieërs se heerlikheid en trots vernietig het; dit is Hý wat hulle soos Sodom en Gomorra gemaak het, sodat daar vandag nie meer ‘n stad, mense of skape is nie, maar wilde diere wat in die bouvalle bly (13:19-22).  Die tyd van Babilon se verwoesting was naby, en sou nie vir lank uitgestel word nie (13:22, 6, Op.1:1, 3).

 

Eerste in tyd (14:1-23)

My pa se broer was ‘n sentimeter kort van 2 meter, en het maklik 110 kg geweeg.  Maar toe hy op sy sterbed was, het hy soos ‘n geraamte gelyk.  Sonde is soos ‘n geestelike kanker wat maak dat dié wat in die doderyk is, papswak is.  Die grootste deel van hfst.14 wys dit vir ons.

 

As die Here klaar die Babiloniërs verwoes het (hfst.13), sou Hy weer vir Israel gekies het (14:1, Sg.1:17).  Deur die koning van Persië het Hy vir Israel na die Land toe teruggebring om oor die verdrukkers te heers (14:1-2, 2 Kron.36:22-23).  In die toekoms sou die heidene deel gewees het van God se volk (14:1, Rut 1:16, Rm.11, Ef.2:11-22, 1 Pt.2:9-10).

 

Kort nadat die Here sy volk van die pyn, onrus en harde dienswerk bevry het, het hulle met die koning van Babilon gespot (14:3-4).  ‘Waar is sy onderdrukking nou?’ het hulle gesê (14:4).  ‘Die Here het die goddelose koning se staf gebreek, sodat hy nie meer die nasies daarmee kan slaan nie (14:5-6, 9:3).  Nou kan almal rus en vrede hê, en van blydskap sing (14:7-8).

 

‘Selfs die doderyk het ontwaak en regop gesit.  Die skimme of geeste van bose konings wat op die aarde geheers het, het gereed gemaak om hom te ontmoet (14:9).  Die dood het hulle van hulle trone afgeruk in die doderyk in (14:9).  “Wel, wel, is dit nie die magtige koning van Babilon nie?” het hulle gesê.  “Nou het jy so swak soos ons geword; ‘n skim soos die res van ons.” (14:10).[1]

 

‘Daar lê die trotse koning van Babilon in die doderyk, sonder enige musiek om hom bly te maak; wurms is die matras en die kombers wat aan hom knaag (14:11, 66:24, Mk.9:48).  Hy was so hoogmoedig soos die duiwel, en het daarom soos die duiwel geval (14:12-15, 1 Tm.3:6).  Eintlik het die duiwel hom in sy hoogmoed aangehits, soos hy dit ook met ander konings gedoen het (Dn.10:13, 20-21, Esg.28:11-19).

 

‘In ‘n sekere sin was die val Babilon se koning ‘n herhaling van die duiwel s’n.  “Ek is so skoon soos die môrester en die son wat in die oggend opkom,” het hy gesê (14:12).[2]  Die duiwel was inderdaad beeldskoon en baie wys (Esg.28:12-15).  Maar omdat hy in sy hoogmoed gesondig het, het die Here hom soos ‘n groot boom afgekap (14:12, Esg.28:15-18).

 

‘En omdat die koning van Babilon die nasies tot ‘n val gebring het, het God hom soos die duiwel laat val (14:12).  Die twee van hulle het gesê:  “Ek sal hoër as die sterre van God wees en my troon bo almal op die berg van samekoms in die noorde verhef.  Ek sal bo die wolke wees en myself soos die Allerhoogste maak” (14:13-14, vgl. Gn.3:5, 11:4, 2 Ts.2:4, Mt.11:23).  Satan en die koning van Babilon het hoog geklim, en daarom ook ver geval (14:13, 15).

 

‘Almal in die doderyk het die koning aangekyk:  “Is dít die man wat koninkryke en stede omgekeer het, mense ontvoer het, en die aarde soos ‘n woestyn laat word het?” (14:16-17).  Hy het sy land en volk verwoes, en het daarom nie ‘n koninklike begrafnis gehad nie.  Hy is soos ‘n vrot tak in ‘n massa-graf gegooi, met ‘n klomp lyke bo-op hom.  Sy graf was ongemerk, sodat mense nie eers geweet het hulle trap op hom nie (14:18-20).

 

‘Omdat die koning se seuns hulle pa se slegte voorbeeld gevolg het, het God die familienaam uitgewis (14:20-22).  Babilon het nie meer aan hulle behoort nie, maar aan die wilde diere van die veld (14:23).  Die groot stad met sy pragtige paleis was waterplasse (14:23).  God het dit met die besem van verwoesting gevee (14:23).

 

Hoe moet ons hierdie twee hoofstukke toepas?  God het alles tot sy beskikking om die lewe vir jou moeilik te maak as jy hoogmoedig is.  In Jes.13 alleen het Hy toegelaat dat hoogmoedige Babilon ‘angsaanvalle’ kry (13:8), hulle kinders, huise en besittings verloor (13:16, 18-19, 21), en fisies beskadig word (13:16).  Hy kan ook toelaat dat:

 

  • Jou huwelik en gesin uitmekaar uit val (Sp.15:25).
  • Jy jou belangrike posisie of jou werk verloor, terwyl iemand wat minder bekwaam is as jy, bevorder word (Dn.4, Lk.1:52).
  • Jy verstrooid raak en nie meer reguit kan dink nie (Lk.1:51).
  • Die samelewing jou verwerp (Dn.4:33, 37).
  • Jy in die tronk beland (2 Kron.33:11-12).
  • Mense jou kritiseer, aanval, beskinder en leuens oor jou vertel (2 Kor.12:7, 10).
  • Die duiwel en sy demone jou teister (2 Kor.12:7).
  • Jy jou uiterlike skoonheid verloor (Jes.3:16-24).
  • Jy in sirkels gaan en gefrustreerd raak (Dt.8:2).
  • Jy siek word (2 Kron.26:16, 19-21).
  • Jou gebede nie beantwoord word nie (Job 35:12).
  • Jy jou lewe verloor (2 Kron.33:23-24, Dn.5:22, 30).
  • Enigiets onder die son met jou gebeur.

 

Indien so iets al met jou gebeur het, beteken dit nie noodwendig dat die Here jou tugtig omdat jy hoogmoedig is nie.  Maar die kanse is goed, omdat elke mens van tyd tot tyd met hoogmoed sukkel (sommige meer as ander).

 

Om bv. te bepaal of ‘n groepfoto goed was, kyk jy hoe jý gelyk het:  was jou hare netjies en jou oë oop?  Ons geniet dit om onsself in die winkelvenster te sien.  As ons dit reggekry het om ‘n paar kilogram af te skud, boer ons voor die spieël.  Ons is mal oor selfies, en het ‘n obsessie met wat mense van ons dink op Facebook.  Ons dagdroom oor hoe mense van ons hou, en oor hoe ons suksesvol en populêr is.  Ons doen die dinge waarvan ons hou, en neem nie die res van die gesin se voorkeure in ag nie.

 

Ons verskoon ons sonde, en erken nie sommer dat ons verkeerd is nie.  Ons sukkel om meer as ‘n paar minute aan danksegging te spandeer, omdat ons dink ons verdien die goeie dinge wat met ons gebeur.  Soms is ons biddeloos, omdat ons op onsself en ons vermoeëns staatmaak, en nie op die Here nie.

 

Omdat hoogmoed diep in die mens se hart gewortel is (Mk.7:22), is dit bitter moeilik om uit te roei.  En tog móét ons dit uitroei, omdat God hoogmoedige mense weerstaan en tot ‘n val sal bring (Sp.16:18, Mt.23:12).  Hoe kan ons hierdie dodelike plaag uit ons harte uitroei?

 

[1] Meet jouself aan God se heilige standaard in die Bybel.  Erken dat jy baie ver kortskiet, dat jy vol van sonde is, dat jy God se oordeel in die hel verdien, en dat jy niks kan bydra om sy guns te wen nie.  Sê vir Hom dat jy in sý hande is, en dat Hy met jou kan doen soos Hy wil.  Smeek dat Hy jou genadig sal wees, en bely dat Jesus se lewe, kruisdood en opstanding jou enigste hoop is.

 

[2] Dink ná oor wie die Here is:  ewig, almagtig, alwetend, alomteenwoordig, onveranderlik, ens.  As jy diep en lank genoeg dink, sal jy besef dat jy klein en onbelangrik is.

 

[3] Dink daaroor dat die Here jou sal weerstaan as jy hoogmoedig is (Jk.4:6).

 

[4] Onthou dat hoogmoedige mense in die doderyk en die hel sal wees (Jes.14).

 

[5] Dink aan jou mislukking en sonde van die verlede:  het jy regtig rede om in jouself te roem?

 

[6] Dank die Here dat die goeie dinge wat jy het van Hom af kom (1 Kor.4:7).  Roem in Hóm en nie in jouself nie (1 Kor.1:31).

 

[7] Aanvaar beproewing as God se manier om jou nederig te maak (2 Kor.12:7, 1 Pt.5:6-7).

 

[8] Bid daagliks vir nederigheid.  Bid saam met Augustinus:  ‘Lord, deliver me from that bad man, myself.’

 

[9] Onthou dat Jesus nederig was en die duiwel hoogmoedig.  Soos wie wil jy wees?

 

[10] Assosieer met nederige mense en vermy trotsaards (Rm.12:16, 2 Tm.3:2, 5).

 

[11] Dink oor God se uitverkiesing en genade; jy sal gou agterkom dat jy niks is nie (1 Kor.1:28-29, Ef.2:8-9).

 

Op hoërskool het ek van parasiete geleer:  hulle teer op ‘n ander organisme, en kry hulle lewe en krag van hierdie organisme af.  Met hoogmoed werk dit ook so:  elke ander sonde kry sy krag by hierdie eerste sonde.  Fokus dan daarop om hoogmoed uit te roei, en dan sal baie ander sondes saam met dit vrek.

 

[1] Let op dat die dooies swak is.  Hulle sweef nie op die aarde rond om dié wat nog lewe bang te maak en te verpes nie.  ‘The dead…can neither help nor hurt the living…’ (Alec Motyer, The Prophecy of Isaiah, p.144).

[2] Die karakter in v.12-15 verwys soms na die duiwel, soms na die koning van Babilon, en soms na beide.

Die oordeelsdag: wat om te verwag

Judge's hammer and book

‘n Vrou het eenkeer haar predikant gaan sien.  ‘Ek is bang vir die oordeelsdag,’ het sy gesê.  Hy het die gepaste verse vir haar verduidelik, en vir haar gesê om nie bang te wees nie.

 

‘Maar so-en-so het by ‘n konferensie gesê dat…’  ‘Ek gee nie om wat so-en-so gesê het nie – wat sê die Bybel?’ het hy vir haar gesê.  Op.20:11-15 sal ons help om te sien wat die Bybel oor die oordeelsdag te sê het.

 

Die Regter (v.11)

Greg word daarvan beskuldig dat hy ‘n ernstige misdaad gepleeg het.  Omdat die regter nie alles weet nie, duur die hofsaak vir weke.  Die regter dink dat Greg gehang moet word, maar kan nie die grondwet verander nie.  God is nié so nie.  Hy weet alles en is almagtig, en is daarom die perfekte Een om die wêreld te oordeel.

 

Johannes het ‘n groot wit troon gesien, en Iemand wat daarop sit (v.11).  Die troon wys vir ons dat Hy ‘n Koning en ‘n Regter is; die groot troon wys dat Hy bo alles en almal is; die wit troon wys dat Hy rein en heilig is.  Die feit dat Hy daarop gesit het, wys dat Hy in beheer is.  Hy verwys na Jesus wat die mag het om te oordeel (Mt.25:31, Jh.5:22, 27, Hd.10:42, 17:31, Rm.2:16).

 

Die eerste hemel en aarde het voor die Here weggevlug om plek te maak vir die nuwe hemel en aarde (v.11, 21:1, 2 Pt.3:10-13).  Volgens Johannes het dit by die finale oordeel gebeur, en volgens Petrus by die wederkoms.  Die finale oordeel sal dus by die wederkoms plaasvind, en nie ‘n duisend jaar later soos premils sê nie (vgl. Mt.25:31-46, 2 Ts.1:5-10, 2 Tm.4:1).

 

Wanneer dit sal plaasvind is egter nie die belangrikste nie, maar dat dit oppad is.  Sorg dat jy daarvoor gereed is.  Mense wil dit vermy en hoop dat dit sal weggaan as hulle dit ontken of ignoreer.  Maar dit sal nie.

 

Elke man, vrou, seun en dogter sal voor die Seun van God moet staan.  As jy ongered is, sal Hy die Regter wees wat jou oordeel; as jy gered is, sal Hy die Advokaat wees wat jou verdedig (1 Jh.2:1).  Maak seker dat Hy jou Verlosser en Advokaat is, en nie jou Regter nie.

 

Ek sal later presies vir jou sê hoe om dit te doen.  Vir nou moet jy jouself voorneem om nie meer jou bekering uit te stel nie, maar om vandag jou lewe met die Here reg te maak.  Jy kan dit nie bekostig om met die oordeelsdag te speel nie.

 

Die dooies (v.12a, 13a)

Klink die volgende storie vir jou vergesog:  in 1983 het ‘n 61-jarige boer genaamd Cliff Young, ‘n 875 km ultra-maraton in Australië teen die wêreld se top atlete gewen?  Hy het met 9 ure gewen en die rekord gebreek.  Die ander atlete het vir 18 ure gehardloop en vir 6 geslaap.  Hy het nie geslaap nie, maar vir vyf en ‘n half dae aaneen gehardloop.

 

Dalk klink dit soos ‘n wolhaarstorie, maar dit is nie – dit het regtig gebeur.  Net so is die opstanding van die dooies nie uit iemand se duim gesuig nie, maar die waarheid.  “Why is it thought incredible by any of you that God raises the dead?” (Hd.26:8, ESV).

 

Johannes het die dooies voor die troon gesien staan:  klein en groot (v.12a).  Niemand is voorgetrek omdat hy die president was, of omdat sy in die laerskool was toe sy dood is nie – al die dooies het voor God se troon verskyn (v.12-13 Rm.2:11).  Die mense wat nog lewe wanneer Jesus weer kom, sal ook voor die troon verskyn (2 Tm.4:1).

 

Wanneer Johannes in v.13 sê dat die dooies uit die doderyk en uit die see uit opgekom het, wil hy beklemtoon dat almal opgestaan en voor die troon verskyn het (v.12-13).  Die implikasie is dat daar een opstanding en oordeel is, en nie twee of meer soos wat die premils sê nie.[1]  Let gerus op die volgende verse:  11:18, Dn.12:2, Mt.12:41-42, 25:31-46, Jh.5:28-29, Hd.24:15, Rm.2:1-16.

 

Lesse wat ons uit v.12a, 13a leer is die volgende:

 

[1] Die idee dat jou siel of gees belangriker is as jou liggaam, kom van Griekse filosowe af, en nie uit die Bybel nie.  God red nie net ons siele nie, maar ook ons liggame.  Wanneer jy dus sterf en hemel toe gaan, is jou verlossing nie voltooi nie; jou liggaam moet nog opgewek en verheerlik word (Rm.8:23, 30).  En as die Here ook jou liggaam verlos het, moet jy Hom daarmee dien en eer (Rm.6:12-13, 12:1, 1 Kor.6:19-20).

 

[2] Jou nuwe liggaam sal vir ewig jonk, sterk, gesond, onsterflik, en onder die leiding van die Heilige Gees wees (1 Kor.15:42-44).  Laat hierdie vooruitsig jou in jou siekte en pyn vertroos (Job 19:25-27).

 

[3] As jy ongered is sal jou liggaam afskuwelik en afgryslik wees, al het jy ook ‘n skoonheidskompetisie op die aarde gewen (Jes.66:24, Dn.12:2).  Sonde en die gevolge daarvan sal vir ewig in jou liggaam wees:  kanker, gout, asma, migraine, tandpyn, depressie, angs, ‘n skuldige gewete en baie ander probleme.  Moet asb. nie na hierdie verskriklike plek toe gaan nie.

 

Die boeke (v.12b, 13b)

Michelle is nie ‘n vreeslike kenner van bome nie.  Hoe sal sy dan die verskil tussen ‘n appel-  en ‘n perskeboom ken?  Sy sal na die vrugte kyk.  Net so sal die goeie of slegte vrugte van iemand se lewe vir jou sê of hy gered is of nie (Mt.3:8, Jk.2:14-26).  Al word niemand deur sy dade gered nie (Ef.2:8-9), spreek dit boekdele oor wat in sy hart aangaan (Mt.15:19).

 

Toe die dooies voor die troon gestaan het, is die boek van die lewe oopgemaak; daar is ook ander boeke oopgemaak (v.12, Dn.7:10).  Hulle is geoordeel volgens hulle woorde, gedagtes, dade, motiewe, begeertes, karakter en lewens wat daarin opgeteken is (v.12-13, 22:12, Pd.12:14, Rm.2:16, Mt.7:21-23, 12:37, 16:27, Rm.2:6-8, 2 Kor.5:10).

 

Hoe beïnvloed dit jou?  As jy in sonde lewe, sal die finale oordeel vir jou ‘n hofsaak wees.  Alle ongelowiges sal vir ewig in die hel wees, maar party sal swaarder gestraf word as ander (v.12-13, 22:12, Mt.10:15, 11:20-24, Mk.12:40, Lk.12:47-48, Jh.19:11b).

 

As jy jou sonde gelos het om vir Jesus te volg, sal die oordeelsdag vir jou ‘n prysuitdeling wees.  Saam met elke ander gelowige sal jy vir ewig in die hemel wees, maar sommige sal ‘n groter beloning ontvang as ander (v.12-13, 11:18, 22:12, Mt.25:23, 28, Lk.19:17, 19, 1 Kor.4:5, 2 Kor.5:10, 2 Tm.4:8, 2 Jh.8).  Hoe jy die Here in sy kerk en Koninkryk gedien het, sal dit bepaal (1 Kor.3:12-15, 1 Tm.6:17-19).

 

As jy die Here liefhet en aan Hom behoort, hoef jy nie bang te wees vir die oordeelsdag nie (1 Jh.4:16-18).  Jy kan met blydskap daarna uitsien soos na ‘n gradeplegtigheid (Mt.25:34, Rm.2:6-7, 10, Jud.24).  Jou sonde sal nie voor die wêreld genoem word nie.  Jesus het dit reeds aan die kruis afgeskryf; toe jy in Hom geglo het, het Hy sý volmaakte rekord vir jou gegee (Ps.103:12, Mg.7:19, Jes.43:25, 44:22, Jh.5:24, Rm.8:1, 2 Kor.5:21, Kol.2:14, Heb.10:17).

 

As jy nié die Here dien en volg nie, moet jy baie bang wees.  Wat jy in die geheim gedoen het, sal van die dakke af verkondig word (Lk.12:2-3).  Ons weet nie hoe lank die oordeel vir jou gaan vat nie.  Dalk gaan die Here oomblik vir oomblik deur jou lewe.  Met ‘n ewigheid wat voorlê, is daar niks wat Hom jaag nie.

 

Dalk wonder jy of mense wat as babas gesterf het geoordeel gaan word?  Omdat ons volgens ons dade geoordeel word (v.12-13), dink ek nie dat die Here hulle gaan oordeel nie.  Uit die voorbeeld van Dawid se kind wat gesterf het en hemel toe is (2 Sm.12:23), lyk dit of hulle deur die Here se genade en op grond van Jesus se kruisdood gered sal word.

 

Die hel (v.14-15)

‘n Man het eendag vir sy vriend gevra:  ‘Wanneer gaan jy oor jou pa se dood kom?’  ‘By die opstanding en die finale oordeel,’ het hy geantwoord.  Volgens Johannes sal die dood eers dan vernietig word (v.14).  Volgens Paulus sal God dit by die wederkoms en die opstanding van die heiliges doen (1 Kor.15:26, 52-55).  Die punt is weereens dat die wederkoms, die opstanding en die finale oordeel op dieselfde tyd sal plaasvind.

 

Omdat Jesus deur sy kruisdood en opstanding die sleutels van die dood ontvang het, het Hy die mag om dit in die poel van vuur te vernietig (v.14, 1:18, Heb.2:14-15).  Die eerste dood is deur die tweede dood van die hel ingesluk, soos wat die Atlantiese Oseaan die Amasone rivier insluk.[2]

 

‘Die tweede dood’ impliseer dat die duiwel, sy engele en ongelowiges in die hel sal doodgaan, maar nooit finaal sterf nie (v.14, 10, 21:8, Mt.25:41, 46).  ‘Always dying, but never dead,’ is wat Thomas Watson gesê het.[3]

 

Almal wie se name nie voor die skepping in die boek van die lewe geskryf is nie, sal in die poel van vuur gegooi word (v.15, 12, 3:4-5, 13:8, 17:8, 21:27, Lk.10:20, Fil.4:3).  En as jy eers in die hel is, kom jy nie weer daar uit nie (v.15, 10, 21:8, 14:10-11, Mt.13:42-50, Mk.9:43-48).[4]

 

Moet daarom nie rus totdat jy uitgevind het of jou naam in die boek van die lewe is nie.  Die manier om hiervan seker te maak, is om jou te bekeer en in Jesus te glo (Hd.13:48, 2 Pt.1:5-11).

 

As jy gereeld oor die oordeelsdag dink, sal dit jou help om die Here te vrees en deur geloof in Hom te skuil (Fil.3:9, 1 Jh.2:28).  Wees egter versigtig dat jy nie soos Felix bang is, sonder dat jy jou bekeer nie (Hd.24:25).

 

Gereelde gedagtes oor die oordeelsdag kan jou ook op die volgende maniere help:

 

  • Om jou gewete skoon te kry (Hd.24:15-16, 1 Jh.3:21).
  • Om heilig te lewe (2 Pt.3:11, 14, 1 Jh.3:2-3).
  • Om jou beste vir die Here te doen en nie op te gee nie (1 Kor.3:12-15, 15:58, 50-57).
  • Om mense te vergewe en te weet dat die Here hulle sal oordeel (Rm.12:19, 1 Pt.2:23).
  • Om vrede te maak in jou huwelik en gesin, asook met jou familie, ander gelowiges en alle mense (2 Pt.3:14).
  • Om gerus te wees in ‘n wêreld vol van onreg, omdat die Here sal sorg dat geregtigheid geskied (Kol.3:25).
  • Om met dringendheid die evangelie te deel (2 Kor.5:10-11).
  • Om nie ‘n ‘people pleaser’ te wees nie, maar om die Here te vrees en te behaag.

 

Jare gelede het wyle dr. Martin Holdt ‘n spreker aangevat.  ‘Jy verstaan die oordeelsdag verkeerd, en is besig om die Here se kinders bang te maak,’ het hy gesê.  Die man het Martin se kritiek ter harte geneem, en besef dat hy verkeerd was.

 

As jy ‘n gelowige is en tot vandag toe bang was vir die oordeelsdag, kan jy jou vrese begrawe en uitsien om die Here van aangesig tot aangesig te ontmoet.

 

[1] Sien my preek, Die millennium en daarna, vir ‘n verduideliking van die eerste opstanding in Op.20:4-6.

[2] Marcellus Kik, An Eschatology of Victory, p.265

[3] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.62

[4] Indien jy nog vrae oor die hel het, kan jy my preek oor Op.14 lees.  Die titel is:  Maak seker van jou bestemming.

Die Perfekte Regering

Perfect government

Die Perfekte Regering?  Dit klink soos een of ander Utopia, soos iets wat nie bestaan nie.  Maar dit bestaan.  ‘Waar?’ wil iemand weet.  Dit bestaan nie in Amerika, in die ANC, of in ons land se vorige regering nie – alles behalwe.  Dit bestaan in die Messias en sy ewige Koninkryk.  Jes.11-12 beskryf dit vir ons.

 

Haar Koning (11:1-5)

Onkunde oor die geskiedenis veroorsaak soms dat ons dink geen era in die verlede was so erg soos ons s’n nie.  Ons maak of die regering van ons kinderjare nie korrup was nie, en of hulle nie die armes onderdruk het nie.

 

Maar daar bestaan nie so iets soos ‘n perfekte regering nie.  Die enigste perfekte regering is Jesus s’n, omdat net Hý die perfekte Koning is.  Dit is waaroor 11:1-5 gaan.

 

As God die boom van Assirië afgekap het, sou dit nie weer gespruit of gegroei het nie (10:34).  Maar met Israel was dit anders.  Die Messias sou soos ‘n groen takkie uit die stomp van Isai en Dawid gespruit het (11:1, 6:13, 9:5, Mt.1:1-16, Hd.13:22-23).  Hy sou ‘n groot tak geword het wat die vrug van baie bekeerlinge gedra het (11:1, 4:2).

 

Om Hom vir sy Koninklike taak te bekragtig, sou die Gees van die Here op Hom gerus het en Hom nie verlaat het, soos Hy dit met Simson en Saul gedoen het nie (11:2, Rgt.16:20, 1 Sm.16:13-14, Mt.3:16-17, Jh.1:33).

 

Die Gees het Hom met wysheid en insig gevul, sodat Hy reg kon regeer (11:2).  Hy het Hom met raad en sterkte gevul, sodat Hy nie raadgewers en ‘n weermag nodig gehad het nie (11:2).  Deur die Gees in Hom, het Hy ‘n intieme kennis van God gehad (11:2).  Om die Vader te vrees en sy wil uit te voer was vir Hom vreugde (11:2-3).

 

Hy het nie soos ander konings op grond van die uiterlike geoordeel nie (11:3, Jh.7:24).  Met sy bonatuurlike wysheid het Hy mense se harte geken, en kon Hy hulle regverdig oordeel (11:2-4, Jh.2:24-25, Heb.4:12-13).  Hy het nie die armes onderdruk nie, maar het aan hulle geregtigheid verskaf (11:4, 10:2, Ps.72:2, 4).

 

Hy het ook die sagmoediges met bilikheid geoordeel (11:4, Mt.5:5).  Met woorde van oordeel het Hy die goddelose doodgemaak, met die roede van sy mond en die asem van sy lippe (11:4, Ps.2:9, 2 Ts.2:8, Op.19:15).  Hy het geregtigheid en getrouheid soos ‘n gordel aangetrek (11:5, Ef.6:14).

 

Om hierdie verse reg toe te pas, moet ons die eerste lesers se situasie verstaan.  Die volk en haar leiers het in sonde gelewe, en daarom het die Here belowe om haar te oordeel (hfst.1-10).  Dit was in die midde van sulke dreigemente wat Jes.11-12 aan die volk geprofeteer is.

 

In ons land gaan dinge nie veel beter nie:  Suid-Afrika se burgers en leiers is ewe korrup.  Die probleme wat ons beleef kan direk na ons sonde toe teruggelei word.  Die Here se hand rus swaar op ons.  En tog is alles nie verlore nie.  God het immers nie sy Seun na die wêreld toe gestuur om ons te veroordeel nie, maar sodat mense deur Hom gered kan word (Jh.3:17).

 

Met die Messias se eerste koms was sy Koninkryk tot die Jode beperk, maar binne drie dekades daarna het dit die buitewyke van die antieke wêreld bereik (Rm.16:26, Kol.1:6, 23).  Daarna het dit na al die kontinente toe versprei, en vandag is dit in die meeste lande op aarde.  Daar is nog volke wat onbereik is, maar in die toekoms sal ook húlle in die Koninkryk inkom (Ps.72:8).

 

Moenie nalaat om hiervoor te bid en vir mense van die Koning te vertel nie (Mt.6:10).  Sê vir hulle dat hulle Hom persoonlik kan ken.  As hulle in Hom glo en vertrou dat sy kruisdood en opstanding voldoende is om hulle te red, sal Hy hulle aanneem en erfgename van die Koninkryk maak.  As hulle hulle sonde los en na Hom toe draai, sal Hy dit nie teen hulle hou nie maar hulle vergewe.  As hulle egter kies om met hulle sonde aan te hou, sal hulle die skrikwekkende gevolge moet dra (11:4b).

 

Haar vrede (11:6-9)

Toe ek ‘n student was het een van my dosente gesê dat die ‘leeu en die lam’ nie net oor die hemel gaan nie.  Ek het altyd gewonder wat hy bedoel.  Nou weet ek.

 

Die uitbreiding van die Messias se Koninkryk sal ook die diereryk beïnvloed.  Die wolf sal saam met die lam wees, die luiperd sal langs ‘n jong bokkie lê, leeus, kalwers en vetgemaakte vee sal saam wees, en volgens die opdrag in Gn.1:28 en Ps.8:7-9 sal ‘n kind hulle lei (11:6).

 

‘n Koei en ‘n beer sal saam wei; hulle kleintjies sal nuwe instinkte hê en saam in die gras lê (11:7).  Soos panda bere en vrugte vlêrmuise, sal leeus hulle skerp tande gebruik om plante te eet (11:7, Gn.1:30).  Babas en kleuters sal by ‘n giftige slang se nes speel en nie gepik word nie (11:8).  Slange sal nie meer ‘n bedreiging wees vir mense nie (Gn.3:15).

 

Mense en diere sal nogsteeds doodgaan (65:20, Rm.8:19-22).  Die Here sal egter hulle instinkte verander na wat dit voor die vloed was, sodat hulle mekaar nie meer sal doodmaak nie (11:6-9, Gn.9:2-3).  Dit sal gebeur omdat die ware kennis van God die aarde sal vul soos wat water die seebodem vul (11:9).  Die Here se heilige berg sal nie tot Jerusalem beperk wees nie; dit sal die hele aarde vul (11:9, Dn.2:35, Jh.4:20-24, Heb.12:22).

 

Jes.11:6-8 moet in die toekoms vervul word, en tog sal dit nie gebeur as ons op ons agterstewe sit en daarvoor wag nie.  Dit is nie dat ons die Koninkryk moet inbring nie, maar volgens 12:4-5 en Mt.6:10 sal die Here dit deur ons prediking en gebede doen.  Christus se Koninkryk sal kom deur die kennis van die Here wat oor die hele aarde versprei (11:9).

 

In ons evangelie-prediking moet ons vir mense sê dat die Koning oppad is, en dat Hy vir ewig sy Koninkryk op die aarde gaan vestig.  Dié mense wat hulle bekeer sal vergewe word, terwyl die rebelle in sy Koninkryk in die helse vuur gegooi sal word (Mt.13:41-42).

 

Dit is hartseer dat ons nie eintlik die evangelie van die Koninkryk met die nasies deel nie (en ek sluit myself hierby in).  Ons stuur elke maand ‘n paar rand vir sendelinge, en verwag dat húlle dit moet doen.

 

Maar hoeveel buitelanders is daar in ons dorpe en stede?  Met die lughawe naby ons, is Kempton Park multi-kultureel – die wêreld het na óns toe gekom.  Ons het die gulde geleentheid om deur plaaslike evangelisasie die evangelie van die Koninkryk na die nasies toe te vat.  Met die internet en sosiale media, kan ons deur die druk van ‘n knoppie die wêreld bereik.  Mag die Here ons traagheid vergewe en ons help om nie die groot opdrag van Mt.28:18-20 te ignoreer nie.

 

Haar mense (11:10-16)

Toe George Whitefield gepreek het, het mense in hulle tienduisende opgedaag om na hom te luister.  Die kerkgeboue waarin Spurgeon gepreek het was te klein – hy het soms vir sy lidmate gevra om by die huis te bly, sodat ander ook ‘n geleentheid kon kry om na die Woord te luister.

 

Diep in my hart begeer ek dat dit by ons moet gebeur.  Ek besef dat ek nie George Whitefield of Charles Spurgeon is nie, en dat hulle unieke gawes gehad het.  Maar sonder bekerings kan my siel nie rus nie, en joune moet ook nie.  Bid daarvoor en smag daarna.

 

Tydens die wêreldwye herlewing van 11:9, sal die nasies na die Messias vra (11:10, 2:3).  Hy sal in hulle midde rus en vir hulle rus gee (11:10, Ps.132:8, 14, Mt.11:28-30, Heb.4).  Hulle sal sy heerlikheid sien en sy teenwoordigheid begeer (11:10, 6:3, Ps.72:19, Hab.2:4).  Hulle sal daarna uitsien om saam met ander gelowiges die Here te aanbid (11:10, Ps.122:1, Sg.8:20-23).

 

Hulle sal besef dat Hy nie net ‘n mens uit die nageslag van Isai is nie, maar ook die God wat vir Isai gemaak het, die Spruit en die Wortel van Isai (11:1, 10, Mt.22:41-45, Op.22:16).  Hy sal ook ‘n banier oor al die nasies wees om te wys dat hulle deur Hom gered kan word (11:10, Jh.3:14-15, 12:32, Rm.15:12).

 

Soos Hy sy hand uitgestrek het om Israel deur die Rooi See te lei, sal Hy vir ‘n tweede keer sy hand uitstrek en die banier van die Koninkryk waai om die uitverkorene Jode en heidene uit die vier hoeke van die aarde te versamel (11:11-12, 19:23-25, 24:15, 27:13, 42:4, 45:14, 66:19, Jer.49:39, Mt.24:31, Lk.13:29, Jh.11:51-52, Hd.1:8, Rm.11:25-26).

 

Die noordelike en suidelike koninkryke van Israel sal mekaar nie meer haat of teen mekaar baklei nie, maar soos een man teen die Here se vyande veg (11:13-14, 4, Esg.37:16-24).  Wie is hierdie vyande?  Die nasies in v.14 bestaan nie meer nie, en is dus generiese name vir die Here se vyande.  Jesaja het dit so gebruik, omdat sy lesers hiermee bekend was.

 

Die nasies wat hulle aan die Here onderwerp, sal genade vind (11:14).  Na die oorlog in 11:14, sal daar nie meer oorlog wees nie, maar vrede (11:9, 2:4).  Met ‘n sterk hand sal God sy volk uit die nasies terugbring, net soos Hy hulle in die verlede uit Egipte en Assirië verlos het (11:15-16, 11).

 

Al glo jy nie presies soos ek oor die eindtyd nie, moet daar ten minste in jou hart die begeerte wees dat mense tot bekering sal kom.  En as jy bereid is om te glo dat daar in die toekoms baie mense tot bekering sal kom, sal jy daarna smag en met versugtig daarvoor bid (11:10-11, 35:10).

 

Die hoop sal soos ‘n vuur in jou hart brand.  Jy sal in jou geestesoog sien hoe baie nasies na die Here toe draai.  In vergelyking met die vervulling van Jesaja se profesie, sal die openingseremonie van die Olimpiese spele soos ‘n laerskool konsert lyk.

 

As jy hierdie hoop het, sal dit jou uitkyk op die probleme in ons land en wêreld verander, en jou help om te sien dat die oplossing nie polities of ekonomies is nie, maar geestelik.  Die oplossing se Naam is Jesus.

 

Haar blydskap (12:1-6)

Deur die geskiedenis was die Jode bekend vir hulle opstandigheid.  In die Ou Testament het hulle in die woestyn gerebelleer, en toe die Messias aarde toe gekom het, het hulle Hom vermoor.  Vandag nog is hulle daarvoor bekend dat hulle teen die Moslems veg.  Maar in die toekoms sal dit verander.

 

In die dag van Christus se Koninkryk, sal Israel dankbaar wees dat Hy sy toorn weggedraai het om hulle te troos (12:1, 10:4, Rm.3:25).  Hulle sal Hom prys dat Hy hulle verlos het, en nie meer bang wees dat Hy hulle gaan oordeel nie; hulle sal op Hom vertrou (12:2).

 

Soos in Eks.15:2 by die Rooi See, sal hulle erken dat die Here hulle lied, sterkte en verlossing is (12:2, Ps.118:14).  Met harte vol van blydskap sal hulle die leë emmer van geloof na die Messias toe bring om die lewende water van verlossing by Hom te kry (12:3, Jh.4:13-14, 7:37-39).

 

Met lofliede van blydskap en dank, sal hulle die Here se Naam aanroep (12:4-6, Gn.12:8, Eks.15:1).  Hulle sal sy heerlike Naam en dade onder die nasies bekend maak, en verkondig dat Hy – die Heilige van Israel – verhewe is in hulle midde (12:4-6, Ps.105:1).  En wanneer die Jode dít doen, sal al die nasies in die Messias glo (12:4-5, 11:9-11, Rm.11:12, 15).

 

Vandag is baie nasies en individue anti-semities:  hulle haat die Jode.  Oorkant die lughawe is daar ‘n advertensiebord wat sê:  Boycott Apartheid Israel.  Op ‘n ander advertensiebord in Edenvale sê Nelson Mandela dat ons die Palestyne se vryheid moet soek.  Die logiese implikasie is dat ons teen Israel moet wees.

 

My punt is nie dat ons vir Israel op ‘n politieke vlak moet ondersteun nie, maar eerder dat ons hulle nie moet haat nie.  Ons moenie soos baie mense in die kerk se geskiedenis téén hulle wees nie.  Aan die ander kant moet ons nie maak of hulle God se onskuldige witbroodjies is nie.  Hulle het die Messias verwerp en gekruisig, en daarom het die Here hulle aan hulle ongeloof oorgegee en hulle verhard.

 

Die Bybelse reaksie is nie om hulle te haat nie, maar om vir hulle bekering te bid, en die goeie nuus van Jesus met hulle deel as jy die geleentheid kry.  Ons moet glo dat die Here ons gebede sal verhoor en hulle tot bekering sal lei (Jes.12, Rm.11).

 

Maar selfs as die Jode en die nasies die Here dien, sal die wêreld nog nie perfek wees nie.  Sy heerskappy is perfek, maar om ‘n volmaakte wêreld te hê moet Hy weer kom en alles nuut maak, sodat daar glad nie meer sonde en dood is nie.  “Christus onder julle, die hoop van die heerlikheid.” (Kol.1:27).

Die millennium en daarna

Burning earth

Mense het ‘n natuurlike nuuskierigheid oor die toekoms.  Dit is hoekom daar so iets soos toekomsvoorspellers is.  Hulle kan egter nie regtig die toekoms voorspel nie, omdat net die ware God dit kan doen (Jes.41:22-23).  Hy het in die Bybel deur die apostels en die profete vir ons gesê wat in die nabye en in die verre toekoms gaan gebeur.  Op.20:4-10 is een van vele tekste wat oor hierdie dinge praat.

 

Die millennium (v.4-6)

John Owen was ‘n prediker en teoloog wat in die 1600’s gelewe het.  Hy is daarvoor bekend dat hy moeilik geskryf het.  Dié wat dit geniet om hom te lees sal egter vir jou sê jy kan hom verstaan as jy hom noukeurig en stadig lees.  So is dit ook met Op.20:  dit is moeilik, maar as jy dit frase vir frase neem kan jy dit verstaan.  Selfs as jy nie elke detail verstaan nie, is dit moontlik om die breë trekke te verstaan.

 

Johannes het trone gesien:  dié wat gesag ontvang het om te oordeel het daarop gesit (v.4).  Hy het ook die siele gesien van dié wat vir die getuienis van Jesus en vir die Woord van God onthoof is (v.4).  Hulle het nie die dier of sy beeld aanbid nie; hulle het ook nie sy merk op hulle regterhande of voorkoppe ontvang nie; hulle het die Here gevolg en nie soos die wêreld gelewe nie (v.4).[1]

 

Wat beteken hierdie vers?  Dié wat op die trone gesit het, mag dalk die apostels wees wat die hele kerk verteenwoordig (Lk.22:30).  Alhoewel die martelare se siele aandui dat hulle in die hemel was (v.4, Heb.12:23), was dié wat op die trone gesit het in die hemel en op die aarde.  In die toekoms sal ons op trone sit en saam met Jesus regeer (3:21, 5:10, 22:5).  En tog is daar ‘n sekere sin waarin ons reeds saam met Hom in hemelse plekke sit (Ef.2:6, Kol.3:1, 3).

 

Die martelare se siele het lewend geword en vir ‘n duisend jaar saam met Jesus regeer (v.4).[2]  Dit is die eerste opstanding (v.5).  Die eerste opstanding verwys na Jesus se opstanding (2:8, 1 Kor.15:20, 23, Kol.1:18), en na dié wat deur wedergebore daarin deel (v.6, Kol.2:12, Ef.2:5-6).

 

Die tweede dood of die hel het geen mag oor hulle nie (v.6, 14, 21:8).  Hulle is wedergebore en sal daarom nie hel toe gaan nie (2:11).  Tydens die duisend jaar sal hulle as priesters en konings van God en die Messias regeer (v.6, 1:6, 5:10, 1 Pt.2:9).

 

Die res van die dooies in v.5 het nie deur wedergeboorte in Jesus se opstanding (die eerste opstanding) gedeel nie, maar sou net aan die einde van die duisend jaar in die tweede opstanding van die liggaam gedeel het (v.5).

 

Premils maak beswaar:  ‘Hoe kan jy sê dat die eerste opstanding geestelik is, terwyl die tweede een liggaamlik is – is jy nie besig om in die teks in te lees wat daar nie staan nie?’  Nee.  Die konteks en die res van die Skrif vereis dat ons die teks so moet interpreteer.  Buitendien is die eerste opstanding nie net geestelik nie maar liggaamlik, omdat dit na Jesus s’n verwys.

 

Omdat ons deur wedergeboorte daarin deel, kan ons sê dat die eerste opstanding liggaamlik en geestelik is, terwyl die tweede een net liggaamlik is (Rm.8:11).  Die eerste dood is liggaamlik, terwyl die tweede een liggaamlik en geestelik is in die hel (Mt.10:28).

 

As Johannes dan die twee dode verskillend interpreteer, weet ek nie hoekom premils dink dit is vergesog wanneer post- en amils die twee opstandings verskillend interpreteer nie.  Johannes self het dit so geïnterpreteer:  Jh.5:24-25 praat van ‘n geestelike opstanding, terwyl Jh.5:28-29 van die opstanding van die liggaam praat.

 

In die lg. teks wys Johannes ook dat daar net een opstanding van liggaam is, en nie twee of meer soos wat premils sê nie.  Ek sal in die volgende preek meer hieroor sê.

 

As jy vir mense van Jesus vertel en die Woord van God met hulle deel, sal hulle jou haat (v.4, 6:9).  Een van ons lidmate is hierdie week deur haar baas ingeroep.  ‘Jy mag nie meer die evangelie by die werk deel nie; as jy weer oor Jesus praat gaan ons jou afdank,’ het hy gesê.  Die wêreld sal jou haat net omdat jy aan Jesus behoort (Jh.15:18-25).

 

Maar moenie dat dit jou afsit nie.  Onthou dat jy saam met Jesus regeer, en dat die wêreld jou erfdeel is (v.4, 6, Mt.5:5, 1 Kor.3:21-23).  God het jou geheilig of afgesonder om in hierdie seën te deel (v.6, 14:13, Ef.1:3).  Jou taak is om seker te maak dat jy deur wedergeboorte in Jesus se opstanding deel (v.4-6).

 

Hoe doen jy dit?  Net soos wat ‘n kind homself nie verwek en in die wêreld inbring nie, kan geen mens homself wederbaar nie.  Geestelike geboorte kom van God af; dit is Hý wat ons in die eerste opstanding laat deel (Jh.1:13, Ef.2:4-6, Jk.1:18, 1 Pt.1:3).

 

Vra dan vir Hom om Christus se lewe in jou hart te plant.  Glo dat Hy dit sal doen, omdat Jesus in sy kruisdood die straf gevat het wat ons moes kry.  Glo ook dat Hy dit kan doen, omdat Jesus uit die dood uit opgestaan het en vir ewig lewe.  Los die sonde waarvoor jy so lief is, en vra dat Hy jou sal vergewe.  As jy dit nié doen nie, sal jy in die tweede dood van die hel deel (v.6).  En dit sal die fout van jou lewe wees.

 

Die wederkoms (v.7-10)

Toe ek in Nelspruit gebly het, het ek elke tweede Sondag ‘n man in die tronk gaan besoek.  Hy was baie bly toe hy uitgekom het.  Ek het met hom gepraat toe hy weer by sy ouers gebly het.  Maar van wat ek verstaan het hy na sy ou weë toe teruggekeer, en is hy tronk toe.  Blykbaar het die tronk nie sy hart verander nie.

 

Net so het die duiwel se tronk in v.1-3 nie sy hart verander nie (nie dat dit die bedoeling was nie).  Toe hy vrygelaat is, het hy sy bose streke voortgesit (v.7-8, 3).  As ‘n laaste poging het hy probeer om die nasies te mislei (v.8).  Hy het die ongelowiges onder hulle van oral af gebring om God se kinders te vervolg (v.8).

 

Hulle was soos die sand van die see.  Volgens die Bybelse gebruik van die term beteken dit dat daar ‘n paar honderd duisend of dalk ‘n paar miljoen van hulle was (Dt.1:10, Jos.11:4, Rgt.6:5, 7:12, 1 Sm.13:5, 1 Kon.4:20, Heb.11:12).  Die teks dui dus nie noodwendig aan dat hulle meer was as die gelowiges nie.

 

Volgens v.8 is hulle Gog en Magog genoem.  In Esg.38-39 is Gog en Magog ‘n ander naam vir Antiochus Epifanes wat teen Israel baklei het, maar deur God se ingrype oorwin is.[3]  In Op.20:8 is Gog en Magog ‘n simboliese naam vir die nasies wat onder die duiwel se invloed teen God se kinders baklei het.  Soos met die ander name in Op.2, 11, 18 (Isebel, Sodom, Babilon), verwys Gog en Magog in v.8 nie na die Ou Testamentiese figure nie, maar is dit ‘n simboliese naam.

 

Soos in Esg.38-39 het God die duiwel en sy handlangers teen die kerk versamel, omdat Hy hulle op een slag wou uitwis.  Hulle het oor die breedte van die land of aarde gekom om die kamp en die geliefde stad van die heiliges te omsingel (v.9, Hab.1:6).  Die kamp en die geliefde stad verwys na die hemelse Jerusalem of die kerk (21:2, 2 Kor.11:2, Gal.4:26, Heb.12:22, 13:12-14).

 

Volgens die belofte in Mt.16:18 kon Satan nie teen die kerk gestaan het nie.  Jesus het na die aarde toe teruggekeer om hom en sy goddelose magte met vuur te vernietig (v.9, 2 Ts.1:6-8, 2 Pt.3:10, 12, vgl. Gn.19:24, 2 Kon.1, Esg.38:22, Lk.9:54).  Hy is in die poel van vuur en swawel gegooi waar die dier en die vals profeet alreeds was (v.10, 19:20).  Daar het God hom vir sy boosheid gepynig – vir ewig (v.10, 14:10-11).

 

Die duiwel kan nie met Jesus vergelyk word nie. Sy mag is geleen; hy kan nie doen wat hy wil nie.  As hy en sy demone die Here se kinders wil versoek of ander groot bewegings wil maak, moet hulle toestemming kry (Job 1:6-12, 2:1-6, Lk.8:32, 1 Jh.5:18).  Dit is nie ‘n gelyke speelveld tussen Christus en die duiwel nie (v.9).

 

Wat ‘n charismaat eenkeer vir my gesê het, is loutere onsin:  ‘Omdat daar so iets soos geestelike wette is, moet God by die reëls hou.  Gevolglik kan die duiwel partykeer vir Hom sê om dinge te doen wat Hy andersins nie sou of wou doen nie.’  Die implikasie is dat die duiwel vir God kan ‘black mail’.  Hy kan Hom m.a.w manupileer, in ‘n hoek dryf, en in skaak sit.

 

Bog, snert, vuilgoed en twak.  Die duiwel sidder voor God en praat nie terug wanneer Hy vir hom sê wat om te doen nie (Mt.4:10-11, Mk.1:23-26, Jk.2:19).  Sorg daarom dat die duiwel en nie Jesus nie, jou vyand is.  Dank die Here dat jy aan die wen kant is, en dat die Heilige Gees wat in jou woon sterker is as die duiwel (Rm.8:31, 1 Jh.4:4).

 

Ons moenie die duiwel uittart nie (2 Pt.2:10-11, Jud.8-9), maar ons moet ook nie in vrees lewe asof hy die mag het om te doen wat hy wil nie.  Jesus sal ons beskerm en die duiwel se aanvalle gebruik om ons te bevoordeel (Rm.8:28).  En as Hy hom klaar soos ‘n ou stoflap gebruik het om ons blink te vryf, sal Hy hom vir ewig in die hel gooi (v.10).

 

Moet asb. nie die idee kry dat die hel ‘n plek is waar die duiwel met ‘n drietand vurk rondloop om ongelowiges te pynig nie.  Dit is nie naastenby die geval nie.  In 2004 het Rick Holland by ‘n konferensie gesê:  ‘Satan is not the captain of hell, but the chief captive of hell’ (vgl. Mt.25:41).  God is soewerein oor Satan.

 

As jy ‘n goeie fliek kyk en jou kind vir jou sê hoe dit gaan eindig, is dit ‘n anti-klimaks en kan jy net sowel die storie afsit.  Maar met die millennium en dit wat daarna gaan gebeur is dit nie so nie.  Die feit dat God reeds die einde bepaal het (Jes.46:10, Ef.1:11) en vir ons gesê het hoe dit gaan afspeel, stel ons gerus.

 

[1] Sien my preek, Oor die vals profeet en die Antichris (of die berugte 666) vir ‘n verduideliking hiervan.

[2] In die vorige preek het ek gewys dat die duisend jaar simbolies is van die tydperk tussen Jesus se eerste koms en sy tweede een.  Die preek se titel is, Die goue era van postmillennialisme as jy dit dalk wil opsoek.

[3] David Chilton, The Days of Vengeance, p.206 en William Hendriksen, More Than Conquerors, pp.232-234

God se byl

Axe

Jy ken seker die storie van Thor se hamer?  In Noorse mitologie was Thor die god wat met donderweer geassosieer is.  Die naam Donderdag of Thursday is van hierdie naam afgelei (Thor’s Day).  Sy hamer se naam is Mjölnir, en is veronderstel om een van die magtigste wapens op aarde te wees.  Die ou Noorweërs het gesê dat die berge kon platslaan.  Ons weet natuurlik dat Thor nie regtig bestaan het nie, en dat dit ‘n mite is.  Die God van Israel en sy byl is egter nie mite; Jes.10:5-34 praat daarvan.

 

Die val van Assirië (v.5-19)

God was kwaad oor goddelose Israel se sonde, en het vir Assirië as sy staf en roede gebruik om haar te slaan (v.5-6, 9:16).  Hy het nie maar net die Assiriërs toegelaat om vir Israel aan te val nie, maar het hulle beveel soos wat Hy die sneeu en die wind beveel (v.6, vgl. Hab.1:6).  Hy het vir hulle gesê om sy volk dood te maak, om hulle te plunder, en om hulle soos modder in die strate te vertrap (v.6, 8:1-4).

 

Assirië se motief was egter nie om die Here se heilige en regverdige oordele uit te voer nie, maar om sy eie mag te toon en om absoluut te verwoes (v.7).  Sy motief was sondig (v.7), terwyl die Here s’n heilig was (v.5-6).

 

Dit is byna soos ‘n ma wat haar vierjarige dogter met ‘n boodskap na haar boeties toe stuur:  ‘Gaan sê vir jou boeties ék sê hulle moenie so rof met jou speel nie.’  Met die gesag van ‘n grootmens gaan sy na haar boeties toe.  Sy steek vir hulle tong uit en sê:  ‘Mamma sê julle moet dadelik ophou om so rof met my te speel, anders gaan sy julle pak gee!’  Die ma se intensie verskil heeltemal van haar dogter s’n.  So was dit ook met God en Assirië (v.5-7).

 

Assirië was arrogant en het nie erken dat sy mag van die Here af kom nie.  Hy het in homself geroem (v.9-11):  ‘Wanneer ek ‘n nasie oorwin, word hulle koning ‘n leier in my weermag.  Ek het ook die groot stede wat in die strook langs die Middellandse See lê, platgevee.  Van noord tot suid was dit Karkemis, Arpad, Kalno, Hamat, Damaskus en Samaria.  Dit is net logies dat Jerusalem die volgende groot stad in my visier is.  Toe ek my hand uitgestrek het om die nasies vir myself te vat, het nie een van hulle gode my gekeer nie.  Hoe gaan Jerusalem en haar gode my dan keer?’

 

Die onsigbare God van Israel en Juda sou hom gekeer het (2 Kon.19:17-19).  As die Here klaar sy volk getugtig het, sou Hy die arrogante koning van Assirië vir die trots in sy hart en oë gestraf het (v.12, 37:37-38).  In sy arrogantheid het hy gesê:

 

‘Deur my sterk hand en wyse oorlogstrategie het ek al hierdie stede verower en hulle skatkamers geplunder.  Ek skuif lande se grense soos ek wil.  Ek is soos ‘n bul wat rooi sien:  ek bring konings op hulle knieë voor my; ek bring hulle van hulle trone af (v.13).  Ek is soos iemand wat ‘n verlate nes vol eiers kry – ek vat dit vir myself.  Die rykdom van die volke en van die hele aarde is myne.  Soos ‘n bang voël het niemand dit gewaag om ‘n vlerk te flap of te twiet nie’ (v.14).

 

God het vir die arrogante koning van Assirië gelag.  ‘Waar het jy al gesien dat ‘n byl of saag beter is as die een wat dit gebruik?  Sonder die houtkapper is die gereedskap nutteloos.  Tel die staf of roede die man op of andersom?  Die staf is van dooie hout gemaak en kan niks doen nie’ (v.15, 5).

 

Die Here van die Leërskare het besluit om die koning van Assirië en sy dapper soldate met ‘n verwoestende siekte te straf (v.16).  Só het Hy hom en sy heerlikheid in een nag vernietig (v.16-17, 37:36).  Assirië was die doringtakke en die onkruid; God was die vuur wat hulle verteer het (v.16-17, Heb.12:29).

 

God het die Assiriërs gebruik om sy volk soos ‘n woud aan die brand te steek (9:17-18).  Nou het Hy húlle soos ‘n woud aan die brand gesteek (v.16-18).  Hy sou hulle liggaam en siel verwoes het soos wat siekte ‘n mens se liggaam uitteer (v.18, Mt.10:28).  As God klaar die Assiriërs vernietig het, sou hulle soos ‘n woud gewees het waarvan die bome afgekap is.  Die soldate in sy weermag sou m.a.w. so min gewees het, dat ‘n kind hulle kon tel (v.19).

 

Om v.5-19 reg toe te pas, moet ons verstaan dat dit oor God se soewereiniteit gaan, en dat Hy oor alles en almal regeer (Ps.103:19).  Hy is soewerein oor bose nasies en hulle konings (v.5-6).  Dit is Hy wat konings aanstel en hulle weer afsit (Dn.2:21).  Al dink ‘n regering of ‘n leier dat hulle in beheer is, is God die Een wat hulle aangestel het (v.5-15, Rm.13:1).  Die mag wat hulle het kom van Hóm af (Jh.19:11).

 

Ons hoef dus nie bang te wees wanneer sekere leiers in ons land arrogant is en praat asof húlle in beheer is nie.  Ons moenie die toekoms vrees nie, maar op die Here vertrou.  Hy is by magte om mense se bose dade te gebruik om sy goeie planne uit te werk (v.5-7, Gn.45:5, 8, 50:20, Ps.105:17, Hd.2:23, 4:27-28).

 

Dit geld ook op ‘n individuele vlak.  Die Here is soewerein as Sarel sy vrou sleg behandel, of as Alicia van haar man skinder.  Hy is soewerein as Gert rebels is en sy ouers se hart breek.  Hy is soewerein as Retha se vyand ‘n leuen oor haar vertel, of as Pieter se kollegas hom kritiseer.

 

Soos met Israel, gebruik Hy mense om ons te verneder en na Hom toe te draai.  Ondersoek daarom jou eie hart om te sien of dinge in jou lewe reg is.  Indien nie, moet jy dit regstel.  Bely jou sonde en bekeer jou daarvan.  Lê stil onder die Here se swaar hand, en wag totdat Hy jou op die regte tyd verhoog (1 Pt.5:6).  Probeer om nie bitter te raak nie, maar gee aanhoudend jou probleem in gebed vir die Here (1 Pt.5:7).

 

Die punt wat ek wil maak is nie dat die Here kop in een mus is met die mense wat teen jou sondig nie.  Sy intensies met jou beproewing is goed, terwyl die mense wat Hy gebruik slegte motiewe het (v.5-7).  Die troos lê egter daarin dat selfs slegte mense nie kan doen wat hulle wil nie.  Die Here sal hulle gebruik om sý planne uit te voer (v.5-15).  En aan die einde van alles sal Hy hulle oordeel vir wat hulle aan sy kinders gedoen het (v.16-19).  Laat ons dan leer om deur geloof en gebed ons probleme in sý bekwame hande te los.

 

Die bekering van Israel (v.20-34)

Het jy al ooit ‘n plant in jou tuin gehad wat jy nie kon uitroei nie?  Sodra jy dink jy het dit uitgeroei, kom dit weer op.  Dit is asof jy dit net nie kan uitroei nie.  Maar as jy hard probeer sal jy dit regkry.

 

Met God se kinders is dit anders.  Al staan al die magte van die hel teen God se kinders op, kan hulle ons nie uitroei nie.  So was dit in v.20-34 met God se volk.

 

Ons onthou uit hfst.7 hoe die konings van Israel en Sirië vir Jerusalem aangeval het.  Jerusalem het vir Assirië gevra om te help, maar op die ou end toe draai hy om en toe veg hy téén haar (1 Kon.16:7, 2 Kron.28:20).

 

Maar in die toekoms sou dit nie so gewees het nie.  Die oorblyfsel van Israel sou nie meer op die koning van Assirië vertrou het nie, maar op die Here (v.20, vgl. die betekenis van Sjear Ja-sjub in 7:3).  Met ‘n opregte hart en in waarheid sou hulle op die Heilige van Israel gesteun het (v.20).

 

Na Israel se ballingskap sou die oorblyfsel van die volk nie net na die land toe teruggekeer het nie, maar na die Here toe (v.21).  Hulle sou dus tot bekering gekom het en in die magtige God van Jakob geglo het (v.21, 9:5).

 

Volgens God se belofte aan Abraham was Israel soos die sand van die see, maar nou het hulle as ‘n oorblyfsel teruggekeer (v.22, Gn.22:17).  Volgens die Here se raadsplan het Hy die volk verwoes en uitgeroei (v.22).  Dit het Hy gedoen omdat Hy vol van geregtigheid was, en die volk vol van sonde (v.22).  Sy besluit om hulle uit te roei was heeltemal heilig en regverdig (v.22).  Sy oordele het nie net vir Israel gegeld nie; die ander nasies sou ook deurgeloop het (v.23).

 

God het die Assiriërs gebruik om vir Samaria te straf.  Hulle sou egter nie suksesvol gewees het teen Jerusalem nie; dit was onnodig dat sy die roede van Assirië gevrees het soos wat sy dit in Moses se tyd onder die Egiptenare gedoen het (v.24, 2 Kon.19:6, Eks.2:11, 23).

 

‘n Kort tydjie na Assirië se aanval op Jerusalem, het die Here hom vernietig (v.25).  So het die eens magtige wêreldryk tot ‘n val gekom, sodat daar vandag minder Assiriërs is as Afrikaners.  Soos wat hy ‘n roede teen Israel was (v.24), sou die Here ‘n sweep teen hom gewees het (v.26, 37:36-38).  God sou hom getref het soos wat Hy in Gideon se tyd die Midianiete getref het (v.26, 9:3, Rgt.7:25).  Die Here sou sy staf oor Assirië gelig het soos Hy dit by die Rooi See oor Egipte gelig het (v.26).

 

Daarna sou Assirië se slawejuk nie meer op Jerusalem se nek en skouers gewees het nie (v.27, 9:3, 2 Kon.18:14, Nah.1:13).  Wat beteken v.27 as dit sê dat die juk a.g.v. die vettigheid vernietig sal word?  Die Hebreeuse woord [shemen] verwys na die salfolie waarmee Israel se konings gesalf is.  Die juk sou dus gebreek word, omdat God ‘n verbond met Dawid en sy nageslag gemaak het (2 Sm.7:14).  Assirië kon dit daarom nie regkry om vir Israel te sink nie.

 

Hy het wel die kleiner dorpies in Juda vernietig, en was van daar af oppad om teen Jerusalem te veg (v.28-32).  Die dorpies wat gelys word is ‘n paar kilometer van Jerusalem af.  Hulle was bang en het na Jerusalem toe gevlug.  Die Assiriërs was oppad om teen Juda se hoofstad (Jerusalem) te veg.  Hulle het egter 2 km van Jerusalem af by ‘n dorp genaamd Nob gehalt (v.32).  Assirië het sy vuis vir Jerusalem gewys, maar God het hom gekeer om teen haar te veg (v.32).

 

Assirië was ‘n byl in die Here se hand (v.15).  Die Here het egter die situasie omgekeer en met almagtige houe die reuse en hoogmoedige boom van Assirië afgekap (v.33, 2:11-13, 17).  Met ‘n geweldige slag sou die boom aarde toe gekom het (Esg.31, 17:24, Dn.4).  Met sy byl het God die boom en die hele bos se takke afgekap (v.34, 18, kontr. v.15).  Babilon was die nuwe byl wat Hy gebruik het om hierdie majestieuse en magtige seder van Lebanon – Assirië – af te kap (v.34, Esg.31).

 

Hoe moet ons hierdie gedeelte toepas?  Vandag is daar bittermin Jode wat in die sterke God van v.21 en 9:5 glo (Rm.9:27-28, 11:5), maar in die toekoms sal baie van hulle tot bekering kom (Rm.11:25-26).  Onthou dat die Jode se bekering groot seën vir die wêreld sal beteken, en dat baie heidene as gevolg daarvan gered sal word (Rm.11:12, 15).

 

Moet dan nie nalaat om vir hulle bekering te bid nie.  ‘n Skotse prediker in die 1600’s het gesê:  ‘They forget a main point of the Church’s glory, who pray not daily for the conversion of the Jews.’[1]  Ek bedoel nie dat ons nie ernstig vir die redding van al die nasies moet bid nie, maar eerder dat ons nie van Israel moet vergeet nie.

 

Nog ‘n les is dat ons nie die vyand hoef te vrees nie (v.24).  Hy mag miskien sterker as ons wees, maar Hy is nie sterker as die Here nie.  God sal hom met ‘n almagtige slag tref en finaal tot ‘n einde bring.

 

Wat Hy in v.24-34 met die Assiriërs gedoen het, sal Hy met elke arrogante regering doen.  Soos groot bome sal Hy hulle afkap.  Die boom van sy Koninkryk sal die grootste wees (Dn.2, Mt.13:31-32).  En wat Hy met die Koninkryke van hierdie wêreld gedoen het, sal Hy ook met Satan en die koninkryk van duisternis doen.

 

Dit help nie dat enige vyand sy of haar vuis teen Jesus en sy kerk lig nie (v.32, Mt.16:18).  Jy kan dan moed skep en weet dat die Here nooit een van sy kinders sal laat val nie.  Niks kan ons van sy liefde skei nie, en niemand kan ons uit sy hand uit ruk nie (Jh.10:28-29, Rm.8:38-39).  Hy het die goeie werk van verlossing in jou begin, en sal dit voltooi tot op die dag wanneer Jesus terugkeer (Fil.1:6).

 

As God aan jou kant is, is sy byl nie gevaarlik nie.  Ek bedoel nie dat dit nooit met jou sal sleg gaan nie, maar dat Hy selfs die beproewing waardeur jy op die oomblik gaan tot jou voordeel sal gebruik.  Sy byl sal vir jou ‘n operasiemes wees wat die kanker van sonde uitsny, en nie ‘n voorwerp van verwoesting nie.

 

[1] Robert Leighton aangehaal in Iain Murray, The Puritan Hope, p.75