Die evangelie in ’n neutedop

nutshell

 

Paulus het ‘n paar boeke vol geskryf waarin hy die evangelie ontrafel het.  Die hele Romeine handel oor die teorie en praktyk van hierdie één onderwerp.  Ons moet egter nie net een aspek daarvan bestudeer nie, maar ook die geheelbeeld kry.  En dit gee Rm.1:17 vir ons.

 

God se geregtigheid

Wat is die geregtigheid van God waarvan Paulus in v.17 praat?  ‘n Mens kan skaars hierdie vraag beantwoord sonder om aan Martin Luther te dink.  Hy wou geweet het hoe hy, ‘n verlore sondaar, aanneemlik kan wees voor God.

 

Die geregtigheid van God in Rm.1:17 het hom mal gemaak.  Hy het gedink dit verwys na God se regverdige karakter waardeur Hy sondaars straf.  ‘Ek het die geregtigheid van God gehaat,’ het hy gesê.  ‘Ek was kwaad vir God.  Deur die mens se erfsonde is hy reeds vir ewig verlore.  Die Tien Gebooie verpletter ons.  En asof dit nie genoeg is nie, dreig die Here ons nog verder met sy geregtigheid en toorn wat in die evangelie geopenbaar word!’

 

Maar na ‘n lang gestoei het die Here sy oë oopgemaak om Paulus se woorde te verstaan:  God het sy geregtigheid as ‘n gratis geskenk belowe aan dié wat in sy Seun glo.  ‘Ek het gevoel dat ek opnuut gebore is, en dat ek deur die oop hekke van die paradys ingegaan het,’ het hy gesê.[1]

 

Maar op daardie stadium (1513) het Luther nog gedink dat regverdigmaking ‘n aksie van God is waardeur hy die sondaar se natuur verander (die Bybel noem dit wedergeboorte).  Hy het eers in 1518/19 besef dat regverdigmaking die aksie van God is waardeur Hy dié wat in Jesus glo, onskuldig en regverdig verklaar.[2]

 

Waar Adam en die res van die mensdom gefaal het, was Jesus Christus volmaak gehoorsaam aan die Vader.  Hy het ook die straf wat ons verdien het op Homself geneem aan die kruis.  Dié wat in Hom glo se sonde word uit die rekordboeke uit verwyder (Kol.2:14); God reken dan sy Seun se volmaakte geregtigheid aan hulle toe, asof dit húlle was wat die wet perfek gehoorsaam het (2 Kor.5:21).

 

Dít is die geregtigheid van God waarvan Paulus in v.17 praat.  En dit is hiérdie geregtigheid wat maak dat die evangelie nie net nuus is nie, maar goeie nuus.  Dit is die hartklop van die evangelie.  Elke ander godsdiens sê:  ‘Probeer net ‘n bietjie harder en hoop vir die beste.’  Die evangelie sê:  ‘Jy kan niks doen om jouself te red nie; God het alles gedoen.  Hy is jou enigste hoop om gered te word:  sý perfekte lewe, kruisdood en opstanding.’

 

Omdat Christus dan ons geregtigheid is (Jer.23:6, 33:16, 1 Kor.1:30), kan ons net aanneemlik wees voor God as Hý in ons plek staan.  Dus moet ons saam met Paulus en Luther begeer om “in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met dié wat deur die geloof in Christus is, die geregtigheid wat uit God is deur die geloof” (Fil.3:9).

 

Sonder hierdie geregtigheid is ons oppad hel toe en is daar vir ons geen hoop om in God se heilige teenwoordigheid in te kom nie.  Volgens 3:21 help dit nie eers jy onderhou die wet om God se guns te probeer wen nie:  “Maar nou is die geregtigheid van God geopenbaar sonder die wet”.  Daar is net een manier om hierdie geregtigheid te kry.  En dit lei ons na die volgende punt toe.

 

Die sondaar se geloof

Ongelowiges het ‘n lae siening van God.  Hulle dink dat hulle Hom deur hulle onvolmaakte gehoorsaamheid tevrede kan stel.  Wanneer Hy hulle deur die wet van hulle sonde oortuig, probeer hulle om een of ander betaling te maak sodat Hy hulle sal vergewe.  Martin Luther en George Whitefield het dit gedoen.[3]

 

Beide van hulle het growwe klere gedra en hulleself in die winter laat koud kry, in die hoop dat hierdie kastyding die Here tevrede sou stel.  Beide van hulle het vir ure op die grond gelê en hulle sondes bely.  Beide van hulle het vir lang tye gevas, sodat hulle liggame swak geword het.

 

In ons kultuur is mense nie so fanaties nie.  En tog het ons ‘n manier ontwikkel waardeur ons probeer om onsself teen die blitsende pyle van God se wet te beskerm.  Wanneer die wet ons in ‘n hoek druk sê ons:  ‘Niemand is perfek nie; dit is maar net menslik om te sondig.’

 

Maar waar het God gesê dat Hy vir ons twee of drie gratis sondes gee?  En wie het gesê dat dit normaal is om te sondig?  Is dit nie abnormaal en die gevolg van die sondeval nie?  Of het die Here sy heilige standaard verlaag en sy volmaakte karakter gekompromeer om by ons aan te pas?

 

Om jou sonde te verskoon of dit met godsdienstige dade te probeer regmaak, gaan nie werk nie.  Daar moet ‘n ander oplossing wees.  En dit is die een wat Paulus in v.17 gee:  “uit geloof tot geloof”.  Dit beteken eenvoudig dat Christus se geregtigheid in die evangelie van begin tot einde deur die geloof verkry moet word.  En as gevolg hiervan kan alle godsdienste in twee kampe verdeel word:

 

[i] Dié waarin mense dink dat hulle in hulleself goed genoeg is om die Here se guns te wen.

 

Soos ‘n klein seuntjie wat dink dat hy nie sy pa se hulp nodig het om oor die straat te loop nie, dink hulle dat hulle nie Jesus se geregtigheid nodig het om voor God aanvaar te word nie.

 

“Want omdat hulle die geregtigheid van God nie ken nie en hulle eie geregtigheid probeer oprig, het hulle hul aan die geregtigheid van God nie onderwerp nie.” (10:3).

 

Hierdie mense vertrou op hulleself en hulle pogings om regverdig te wees voor God.  George Whitefield het gesê dat dit makliker is om met ‘n tou van sand na die maan toe te klim, as om deur jou goeie werke in die hemel te kom.[4]

 

[ii] Bybelse Christenskap waarin die mens homself as ‘n verlore sondaar beskou en geensins op sy goeie werke vertrou nie, maar op “die geregtigheid naamlik van God deur die geloof in Jesus Christus vir almal en oor almal wat glo” (3:22).

 

Die profeet se getuienis

Uit die apostel se aanhaling van Hab.2:4 leer ons dat die regverdige uit of deur die geloof sal lewe.  Maar vandag is daar mense wat dit nie verstaan nie.  Hulle sê dat geloof iets is wat ons tot ons redding bydra, die één ‘werk’ waardeur ons gered moet word.  Volgens hulle word ons nie deur ons geloof gered nie, maar op grond daarvan.  Die nuutse Afrikaanse Bybel vertaal dit ook so.

 

Maar geloof is nie die basis vir ons redding nie – Christus se lewe, kruisdood en opstanding is.  Geloof is maar net die kanaal waardeur ons hierdie geregtigheid van Christus ontvang (v.17).  Kom ek illustreer dit só:

 

Jy voel goor en maak ‘n afspraak by die dokter.  Hy sê vir jou dat jy terminaal siek is:  jy het net ‘n paar weke oor om te lewe.  Maar hy het ‘n vloeistof wat jou kan genees.  Vir die vloeistof om te werk moet hy dit direk in jou are inspuit.  Hy doen dit en jy word gesond.  Wat het jou genees:  die vloeistof of die inspuiting?  Die vloeistof natuurlik.  Maar hoe het hy die vloeistof in jou are gekry?  Deur middel van die inspuiting.

 

Net so is dit nie die inspuiting van geloof wat jou red nie, maar die vloeistof van genade.  Maar die enigste manier om die lewegewende vloeistof van genade te ontvang, is deur die inspuiting van geloof.  Jy kan dan nie sonder geloof gered word nie, maar dit is nie jou geloof wat jou red nie – dit is God se genade.

 

Dit was nog altyd die manier om gered te word, ook in die Ou Testament.  Eva, Moses, Rut en Dawid is nie deur hulle wetsonderhouding gered nie, maar deur hulle geloof in die Messias wat sou kom (vgl. Rm.4, Jes.53, Jer.23:5-6).  Hab.2:4 illustreer dit vir ons.

 

Die Here het vir Habbakuk gesê dat Hy vir Israel deur die Babiloniërs sou straf.  Dié wat hierdie waarskuwing geglo het en hulle bekeer het, sou gelewe het.

 

Net so waarsku die Here ons dat die finale oordeel oppad is.  Dié wat hulle bekeer en in Jesus glo, sal die ewige lewe ontvang (v.17, Jh.10:10, 17:3).

 

Die meeste Suid-Afrikaners het nog nooit hierdie lewe ontvang nie.  Ek twyfel ook nie vir ‘n oomblik dat sommige van hulle van tyd tot tyd in ons kerke sit nie.  Hulle het nog nooit die wonderlike waarheid van regverdigmaking deur die geloof verstaan, of die voordele wat daaruit voortspruit ervaar nie.

 

Hulle het nog nooit skuldig in die hof gestaan, en gesien hoe die Regter hulle boete betaal en hulle skuld afskryf nie.  Hulle het ook nog nooit gehoor dat Hy besluit het om hulle nie na die bouvallige huise van hulle sonde toe terug te stuur nie, maar dat Hy besluit het om hulle as sy kinders aan te neem, sodat die hemel met al sy skatte nou aan húlle behoort.

 

En hulle sal ook nie hierdie dinge verstaan, totdat hulle nie geloof verstaan nie.  Dit is tog deur geloof wat ons elke ander voorreg ontvang.  Daarom is dit baie belangrik om te verstaan hoe die Bybel geloof definieer.  As jy vir die deursnee Afrikaner vra wat geloof is, sal jy een van volgende antwoorde kry:

 

#1:  ‘Geloof is om te weet dat die Here daar is vir jou.  Hy help jou.  Bid daarom elke dag tot Hom, want sonder Hom kan jy nie deur die dag kom nie; sonder Hom kan jy nie lewe nie.’

 

Dit is ‘n tydelike geloof wat niks te doen het met reddende geloof nie.

 

#2:  ‘Geloof is iets wat jy moet uitspreek (‘positive confession’).  Jy moet genoeg geloof hê en in jou woorde glo.  Jy moet in jou geloof glo en nie twyfel nie.  As jy nie die geld of gesondheid kry waarvoor jy gebid het nie, is dit omdat jy nie genoeg geloof het nie.’

 

Hierdie is die Word of Faith beweging se vals geloof.  Dit is jammer dat baie mense dit met reddende geloof verwar.  Reddende geloof het niks te doen met hoe sterk of hoe swak jou geloof is nie.  Eintlik gaan dit nie eers oor jou geloof nie, maar oor die Een in wie jy glo.  Die Puritein,Thomas Watson, het gesê:  ‘A weak faith may receive a strong Christ… The promise [of salvation] is not made to strong faith, but to true [faith].’[5]

 

#3:  ‘Geloof is om te weet dat jy die potensiaal het om ‘n sukses van jou lewe te maak.  Glo daarom in jouself en die vermoeëns wat die Here jou gegee het.’

 

Te veel gelowiges weet nie hoe om te onderskei tussen die Bybel en die teorieë van moderne sielkunde nie.

 

#4:  ‘Geloof is ‘n risiko wat jy neem en ‘n sprong in die donker.  Ek sal eerder die kans vat en in Jesus glo as om uit te vind dat die hel regtig is, en dan vir ewig daar te moet brand.’

 

Iemand wat só praat wys dat hy nie reddende geloof verstaan nie.  Volgens die 1 Kor.15:1-19 en soortgelyke tekste rus ons geloof nie op die verrotte fondasie van ‘n onsekere hoop nie, maar op die historiese feite van Christus se ewige Godheid, sy vleeswording, sy kruisdood vir sondaars, sy begrafnis en sy liggaamlike opstanding.

 

“Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop [nie ‘n onsekere hoop nie, maar ‘n vaste Bybelse hoop], ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie.” (Heb.11:1).

 

#5:  ‘Geloof is om vas te hou aan Jesus se kruisdood en opstanding, en om daarna te strewe om volgens die Bybel te lewe.’

 

Hierdie een is subtiel, maar dit is nie reddende geloof nie.  Dit is die leuen waarteen Paulus die Galasiërs gewaarsku het.  Hierdie mense sê dat geloof in Christus nie genoeg is nie (kontr. 3:28).  Hulle glo in redding deur geloof plus dinge soos kerkbywoning, tiendes, vas en gebed, Sabbatsonderhouding, hulp aan die armes, die navolging van ‘n sekere dieët, ens.  Hulle sê:  ‘As jy genoeg hiervan gedoen het, sal God jou sondige rekord skoonvee en jou regverdig maak (en ook hier is hulle definisie nie Bybels nie).’

 

#6:  ‘Geloof is om te weet dat Jesus die Seun van God is wat mens geword het, aan die kruis gesterf het vir ons sondes, en opgestaan het uit die dood – niks meer nie en niks minder nie.’

 

Vir baie van ons mense klink dit reg, maar ons moet hulle help om nie hiervoor te val nie.  Satan en sy demone glo dit ook, en hulle is nie gered nie (Mk.1:24, 5:7, Jk.2:19).  Om gered te word kan jy nie minder as dit glo nie.  Maar reddende geloof stop nie by die feite nie.  Om bloot op ‘n ‘altar call’ te reageer of ‘n sondaarsgebed op te sê sonder dat jy jou bekeer het, is nie reddende geloof nie.

 

Vandag is daar mense wat nie bekering by hulle definisie van geloof wil insluit nie, omdat hulle dit as ‘werk’ beskou.  In sommige gevalle is dit ‘n poging om vir geliefdes te skerm wat hulle ‘harte vir die Here gegee het’, maar nie verander het nie.  Volgens hulle is dié mense vleeslike Christene wat vir Jesus as Verlosser aangeneem het, maar nog nie as Here nie.

 

Maar Jesus (wat die Verlosser en Here is!) het gesê dat jy die boom aan sy vrugte sal ken.  Dit wys dan vir ons dat mense wat in Jesus glo maar hulle nie bekeer het nie, nie werklik in Hom glo nie.  Geloof en bekering is kante van dieselfde munt (Hd.20:21).  Ons kan praat van ‘n berouvolle geloof en ‘n gelowige bekering.  Om van jou sonde af weg te draai is bekering, en om na Jesus toe te draai is geloof.[6]  Hierdie geloof en bekering sal altyd lei tot goeie werke (Jk.2:14-26, 2 Pt.1:5-7).  John Piper sê:  ‘It is faith alone which justifies, but the faith which justifies is not alone.’[7]

 

#7:  ‘Geloof is om met sekerheid te weet dat jy aan Jesus behoort en dat jy oppad is hemel toe.’

 

Hier gaan jy vir die enkele depressiewe Eeyore’s in jou gemeente moet wys dat sekerheid van geloof nie dieselfde is as geloof nie.  Dit is moontlik dat iemand ware geloof kan hê, sonder dat hy of sy sekerheid van geloof het.  Jy sal hierdie mense moet help om objektief te fokus en nie subjektief nie.  Ware geloof fokus op Christus, en nie op ‘n gevoel wat jy in jouself het nie.

 

#8:

 

  • Geloof, soos bekering (Hd.5:31, 11:18, 2 Tm.2:25), is iets wat net God vir jou kan gee (Ef.2:8-9, Fil.1:29). Dit is Hy wat jou instaatstel om te kan
  • Geloof beteken om glad nie op jouself of jou pogings staat te maak om aanneemlik te wees voor die Here nie; geloof vertrou volkome op Christus se Persoon, lewe, kruisdood en opstanding. Werke verhef die sondaar; geloof verhef vir Jesus (Ef.2:8-9).
  • Geloof hou nie op wanneer jy tot bekering gekom het nie, maar hou aan totdat jy die dag doodgaan (Mt.10:22, Lk.22:32, Hd.14:22, Kol.1:23).
  • As beproewing maak dat jy nie meer in Jesus glo nie, het jy in die eerste plek nie reddende geloof gehad nie (Heb.10:38-39, 1 Pt.1:5-7).

 

Hierdie laaste definisie van geloof is die regte een.  Die ware Christen bely dit, al kan hy dit nie noodwendig in soveel woorde sê, of al die verse onthou nie.  Ons kan nie bekostig om op hierdie punt te wankel nie.  As iemand sê dat jy op enige ander manier gered kan word, is hulle onder God se ewige vervloeking (Gal.1:8-9).

 

Jy kan nie jou vingers kruis en hoop dat mense op jou begrafnis sal sê:  ‘As daar nou een persoon was wat reguit hemel toe is, is dit sy’ nie.  As jy dít dink, vertrou jy op jouself en is jy oppad hel toe.

 

Wees eerder soos die siek vrou wat in die 1700’s gelewe het.  Martin Boos, ‘n Duitse Katoliek, het haar besoek en gesê:  ‘Ek is seker dat jy in vrede sal sterf; jy het so heilig gelewe.’  Sy het geantwoord:

 

‘As ek op my werke vertrou sal ek verseker verlore wees.  Ek vertrou op Jesus my Verlosser, en daarom kan ek in vrede sterf.  Hoe anders kan ek voor die hemelse Regbank staan, waar ek rekenskap van my woorde moet gee?  Watter een van ons dade sal nié te lig bevind word wanneer dit in God se skaal geweeg word nie?  Nee, as Christus nie vir my gesterf het nie, sou ek vir ewig verlore gewees het, ten spyte van al my goeie werke.  Christus is my hoop, my verlossing en my ewige blydskap.’[8]

 

[1] Michael Reeves, The Unquenchable Flame, pp.47-48

[2] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: vol.3, p.70

[3] Reeves, Ibid, p.38 en Arnold Dallimore, George Whitefield, pp.73-76

[4] Iain Murray, Heroes, p.55

[5] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.220 (eie beklemtoning).

[6] Wayne Grudem, Systematic Theology, p.709

[7] John Piper, Future Grace, p.21

[8] Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.99

Advertisements

Wanneer God bid

jesus-praying

Was jy al ooit in ‘n winkel of ‘n restaurant waar jy kon hoor waaroor die mense langs jou gepraat het? Om dit reg te kry moet jy uitblok wat om jou aangaan.  En so wil ek vra dat jy vir ‘n oomblik die dinge wat jou aandag kan aftrek, sal uitblok.

 

Kom saam met my. Jesus en die elf dissipels het reeds die bovertrek verlaat en was oppad Getsemane toe (14:31).  Maar voor Hy in 18:1 daar aangekom het, het Hy die wonderlike gebed van Jh.17 gebid.  Kom saggies nader en sit jou oor teen die grond om te hoor wat Hy daardie aand gebid het, om te hoor hoe dit klink wanneer God bid.

 

Jesus bid vir Homself (v.1-5)

B.B. Warfield was ‘n Amerikaanse teoloog wat in die 19de en 20ste eeu gelewe het. Hy het van Johannes Calvyn gesê dat geen mens ‘n dieper sin van God gehad het as hý nie.[1]  Sy hoë siening van God se heerlikheid het soos ‘n sterk parfuum deurgekom in sy boeke, lesings en preke.

 

En as dit waar is van Calvyn, hoeveel te meer nie van Jesus nie? Hy self is tog God soos wat die inhoud van hierdie gebed vir ons wys.  Maar die feit dat Hy gebid het, wys vir ons dat Hy ook ‘n mens is.

 

Toe Hy klaar met die dissipels gepraat het, het Hy met die Vader gepraat (v.1). As mens het Hy sy onderdanige afhanklikheid van die Vader erken, en in gebed na die hemel toe opgekyk (v.1, 11:41, Ps.121:1-2, 123:1-2).  Die uur van sy kruisdood het aangebreek (v.1).  Hy het vir die Vader gevra om Hom te verheerlik, sodat Hy die Vader kon verheerlik (v.1).  Deur sy dood aan die kruis sou Hy miljoene sondaars gered het, sodat hulle Hom en die Vader (en ook die Heilige Gees) verheerlik het.

 

Die Vader het aan Hom die gesag gegee om dié mense te red wat Hy voor die skepping van die wêreld as ‘n geskenk aan Hom gegee het (v.2, 6, 9, 24, 6:37, 39, 10:29, 18:9, Ef.1:4, 2 Tm.1:9, Tit.1:1-2). Die ewige lewe wat Hy aan hulle gee is nie die onbewustelike ewige bestaan waarin Buddhiste en Hindoes glo nie.  Dit is eerder ‘n intieme en persoonlike kennis van die enigste ware God en van Jesus Christus wat deur Hom na die aarde toe gestuur is (v.3).

 

Terwyl Hy op die aarde was het Jesus die Vader verheerlik deur die taak te voltooi wat Hy vir Hom gegee het (v.4, 19:30, Fil.2:8). Nou was Hy oppad terug na die Vader toe om die Goddelike heerlikheid te ontvang wat Hy gehad het nog voordat die wêreld bestaan het (v.5, 24, 1:1, Sp.8:30, 22-31, Fil.2:6-7).

 

Dit dui weereens vir ons aan dat Hy volkome God is, omdat God nie sy heerlikheid met enige iemand deel nie (Gn.48:11). Toe Hy dus in v.3 gesê het dat die Vader die enigste ware God is, het Hy nie bedoel dat nie God is nie.  1 Jh.5:20 sê dan vir ons dat Jesus, soos die Vader in Jh.17:3, die ware God en die ewige lewe is.  Jesus se bedoeling is eerder dat die Vader vir Hom die enigste ware God is.  Hy het as mens gepraat toe Hy dit gesê het (vgl. Ef.1:3, 17).

 

Wanneer dit by sy Goddelikheid kom, is Christus se heerlikheid vir ons so belangrik soos die Vader s’n (v.1-5, 24). Ook wanneer ons bid moet niks vir ons belangriker wees as dit nie.  Dit beteken nie dat jy nie vir jou geldsake, huwelik, of jou kind se redding mag bid nie.  Dit beteken egter dat God se heerlikheid ook in hierdie dinge vir jou ‘n prioriteit sal wees.

 

Wyle dr. Martin Holdt het van ‘n man en vrou vertel wat ernstig vir hulle dogter se redding gebid het. Toe daar vir jare niks gebeur het nie, het hulle moedeloos geword en gevas.  Die Here hulle daarvan oortuig dat hulle die verkeerd motief gehad het:  hulle wou hê dat hulle kind gered moet word, sodat sy nie hel toe gaan nie.  Maar eintlik moes hulle gebid het dat die Here haar sou red om Homself daardeur te verheerlik.  Hulle het toe begin om met die regte motief te bid, en ‘n maand daarna het sy tot bekering gekom.

 

Maar wat help dit ons bid as God buitendien in die ewige verlede besluit het wat Hy gaan doen? Dit het nie vir Jesus gekeer nie, omdat Hy geweet het sy Vader gaan hierdie dinge deur gebed tot vervulling bring (v.2, 5, 15, 17, 20-24).  God se soewereiniteit moet ons juis aanspoor om te bid, omdat net Hý dít kan doen wat Hy in sy Woord belowe het (bv. Dn.9:2-3).

 

Jesus bid vir die apostels (v.6-19)

Ouers wat hulle taak ernstig opneem sal alles in hulle vermoë doen om hulle kinders teen slegte invloede te beskerm. Hulle sal hulle kinders leer, waarsku, dissiplineer en liefhê, sodat hulle nie die pad byster raak nie.  Hulle kan dit egter nie waarborg nie.

 

Maar met die Here is dit anders: Hy kan hulle beskerm, sodat nie een van hulle verlore gaan nie.  Hulle mag dalk versoek word en afdwaal, maar omdat Hy in Jh.17 vir hulle gebid het (en volgens Heb.7:25 steeds vir hulle bid) sal hulle nie finaal wegval nie.

 

Terwyl Jesus op die aarde was het Hy die Vader se Naam aan die apostels bekend gemaak (v.6, Mt.13:11). Die Vader het hulle gemaak en aan die Seun gegee om deur die Woord vir Hom te lewe (v.6).  Deur hierdie Woord het hulle geweet dat Hy van die Vader af gekom het, en dat die Vader alles vir Hom gegee het (v.7-8):  hulle (v.6), dié wat in die toekoms gered sou word (v.2, 20, 24), die werk van verlossing (v.4, 18:11), God se woorde (v.8, 12:49-50, 1 Ts.2:13), God se Naam (v.11-12), God se heerlikheid (v.22, 24), alles (v.7, 16:15, 3:35).

 

Omdat die apostels dan aan Hom en die Vader behoort het, het Hy nie vir die ongelowige wêreld gebid nie, maar vir húlle sodat Hy in hulle lewens verheerlik kon word (v.9-10). Hy het vir die Vader gevra om hulle in sy kragtige Naam te bewaar – die Naam wat Hy ook vir die Seun gegee het (v.11, Fil.2:9).  Toe Jesus nog op die aarde was het Hý dit gedoen, sodat nie een van hulle verlore gegaan het nie (v.12, 10:28).  Maar noudat hulle alleen agtergebly het, het Hy vir die Vader gevra om dit te doen (v.11).  So sou hulle as ‘n eenheid tot in die hemel gekom het, net soos wat Hy en die Vader een was (v.11).

 

Judas was die enigste een wat uit die groep uit weggeval het (v.12). Hy was nie een van dié wat die Vader aan die Seun gegee het nie (v.6, 9).  Hy was die seun van die verderf wat aan die duiwel behoort het en in sy diens gestaan het (v.12, 6:70-71, 12:4-6, 13:2, 27, 2 Ts.2:3).  Hy was oppad hel toe (v.12, Hd.1:25).

 

Hy was soos ‘n vlooi op die Leeu se rug: hy het gekies waar hy wou loop – niemand het hom gedwing nie.  Maar met die vlooi op sy rug het die Leeu in die rigting geloop wat Hy van ewigheid af besluit en voorspel het (v.12, 13:18, Ef.1:11).  Die vlooi het nou wel sy bose planne uitgevoer, maar hy kon nie die Leeu se planne omverwerp nie (Lk.22:22, Hd.2:23, 4:27-28, Job 42:2, Jes.46:9-10, Dn.4:35).

 

Die ander elf apostels was nie soos Judas nie. Hulle het Jesus se lering in hulle harte ontvang, en daarom ook sy volkome blydskap ervaar (v.13-14).  Omdat hulle soos Jesus anders was, het die wêreld hulle gehaat (v.14, 15:18-19, 1 Pt.4:3-4).  Jesus het egter nie gebid dat die Vader hulle uit die wêreld moes wegneem nie – dit was nog nie die regte tyd nie – maar dat Hy hulle van die Bose moes bewaar (v.15, Mt.6:13, Lk.22:31-32).

 

Die dissipels was dan in die wêreld (v.15), maar soos Jesus was hulle nie van die wêreld nie (v.16).  Hulle het aan Christus behoort:  Hy het hulle afgesonder om die waarheid van God se Woord te doen en aan die wêreld te verkondig (v.17-18, 1:1, 14, 14:6, 20:21, Mt.28:19).  Hy het Homself eers aan die kruis afgesonder, sodat Hy húlle daardeur kon afsonder om vir Hom te leef en die evangelie te verkondig (v.19, 1 Kor.1:2, 30, 6:11, Tit.2:14, Heb.10:10).

 

Jesus bid vir die kerk (v.20-26)

Ek het al by verskeie geleenthede dié aanhaling van Robert Murray McCheyne gebruik. Omdat dit so goed is, neem ek vrymoedigheid om dit weer te gebruik.  Hy het gesê:  ‘If I could hear Christ praying for me in the next room, I would not fear a million of enemies.  Yet the distance makes no difference.  He is praying for me.’[2]

 

En so maak die verloop van tyd ook nie ‘n verskil nie. Jesus het nou wel 2000 jaar gelede hierdie gebed gebid, maar die effek daarvan ervaar ons vandag nog in ons lewens.  Volgens v.20 het Jesus nie net vir die apostels gebid nie, maar ook vir dié wat in die toekoms deur hulle Woord in Jesus sou glo (v.20, 18-19, Rm.10:14).  Maak dit jou nie dankaar dat Jesus eeue tevore al vir jou redding gebid het nie?

 

En moet ons nie dieselfde doen nie? Laat ons bid, nie net vir ons kinders en kleinkinders nie, maar ook vir húlle agterkleinkinders en vir dié wat oor 250 jaar van nou af gebore sal word.  Ek dink nie ons besef eintlik watse effek ons voorvaders se gebede op ons gehad het, en watse effek ons gebede op Suid-Afrika en die wêreld in die jaar 2450 sal hê nie.

 

Soos wat die Ou Testament gelowiges vir 4000 jaar gebid het dat die Messias moet kom, is elke gebed wat ons bid nóg ‘n druppel in die emmer. Een druppel is nie baie nie, maar kan jy jou indink watse effek dit op die toekoms sal hê as tienduisende van die emmers wat in God se troonkamer staan vol is (Op.5:8, 8:3-5)?

 

Kyk maar na die effek van dit wat Jesus in Jh.17 gebid het. Hy het gebid dat die kerk een sal wees soos wat Hy en die Vader een is (v.21, 10:30, Ef.4:4-6, 1 Jh.1:3).  Die wêreld sien die verskillende denominasies en sê dat Jesus se gebede nie beantwoord is nie.  Hulle sien hoe kerke skeur, en sê dan dat Jesus se gebede misluk het.

 

Maar hulle kyk mis hoe die Vader reeds Jesus se gebede begin beantwoord het. Waar het jy al ooit van ‘n godsdiens of ‘n sosiale klub gehoor wat mense uit soveel verskillende agtergronde en kulture in een liggaam kan saambring?

 

Die Moslems sê dat húlle een is, en dat die Chrístene verdeeld is. Maar dit is húlle wat kort na hulle ontstaan in die Sunni en Shia faksies verdeel het, en nogsteeds onder mekaar veg tot die dood toe.  Dit is in Moslem state wat radikale groepe hulle eie mense doodmaak.

 

In die Christelike kerk omhels ons dié wat die Here Jesus en sy evangelie liefhet, al stem hulle nie met ons saam oor die uitverkiesing, die geestelike gawes of die doop nie. En dit is hierdie eenheid wat vir die wêreld wys dat Jesus die Seun van God is, en dat ons sy kinders is (v.21, 13:34-35).

 

Die wêreld het vergeet dat Jesus se gebed nog nie finaal beantwoord is nie, maar dat die Vader nog besig is om hierdie eenheid te bewerk.  Hy is besig om Christus se heerlike beeld in ons te vorm (v.22, 2 Kor.3:18, Kol.1:27).

 

Omdat almal van ons dan meer en meer soos Hý word, lyk ons ook meer na mekaar (v.22). Ons is soos troepe in ‘n weermag, waarvan almal eenders lyk.  Wanneer Jesus kom gaan ons almal soos Hý lyk (1 Jh.3:2).  Dán sal ons volmaak een wees soos wat die Vader en die Seun een is (v.22-23).

 

Hierdie eenheid bestaan nie net tussen ons en ander gelowiges nie, maar ook tussen ons en die Here. Deur die Gees wat in ons woon is ons reeds een met die Vader en die Seun (14:21, 23, Mt.28:19, 2 Pt.1:4).

 

Maar wanneer die Here kom sal ons volmaak een wees met Hom (v.23). Ons eenheid met mekaar is eintlik gebasseer op ons eenheid met Hom.  As ‘n huwelik, gesin, familie of gemeente dan verdeeld is, wys dit dat een of meer van die partye nie in ‘n nabye eenheid met die Here lewe nie.

 

Ek hoop dat dit jou help om te sien hoekom die wêreld se beskouing van Jesus tot ‘n groot mate van ons eenheid met mekaar afhang (v.23).  Die beeld wat hulle van God se liefde het kry hulle deur te kyk na hoe ons mekaar liefhet, net soos wat ‘n kind se gedrag vir jou iets van sy ouers sê (v.23).  Waar gemeentes en individuele Christene verdeeld is, is hulle soos ‘n Hollywood film wat die Here se Naam as ‘n vloekwoord gebruik.

 

Wanneer ek aan hierdie dinge dink, verlang ek daarna om by Jesus te wees. As ons eers in die hemel is, gaan ons eie belange en agendas nie meer vir ons belangrik wees nie.  Al wat vir ons gaan saakmaak is om die Vader en die Seun se wonderbare heerlikheid en ewige liefde te sien en te geniet (v.23-24, 5, Jer.31:3, Rm.9:23, Ef.1:4, 1 Pt.1:20).  Kan jy jou indink hoe dit moet wees om in ‘n wêreld van verwondering en liefde te lewe?

 

Ongelukkig is hierdie wêreld nie vir almal bedoel nie. Dit is net vir dié wat die Here ken en wat glo dat die Vader vir Jesus na die wêreld toe gestuur het om sondaars te red (v.25, 3, 3:16-17).  As jy Hom nie ken nie moet jy jousélf kwalik neem.  Jy het geweet dat Hy goed is en dat Hy bereid was om jou te red.

 

As jy jou sonde los en in geloof na Hom toe draai, sal Hy die Vader aan jou hart bekend maak en kan jy nóú al sy Goddelike liefde ervaar en geniet (v.26, 6, Eks.34:5-7, Lk.10:21-22, Rm.5:5, Heb.2:12). As jy Hom egter verwerp sal jy na ‘n wêreld toe gaan waar dit vir ewig nag is, waar mense en duiwels mekaar haat.

 

Ek hoop nie dat enige van my lesers of hoorders na daardie plek toe sal gaan nie. Ek hoop eerder dat jy mooi sal luister en sal sê:  ‘Shhh!  Dit klink of Jesus my naam bid.  Dit is my naam wat ek daar hoor!  Ek weet wat ek sal doen:  ek sal opstaan, my sonde los en terugkeer na my Vader toe.’

 

[1] B.B. Warfield, Calvin and Augustine, p.24

[2] Alexander Smellie, Biography of R.M. McCheyne: A burning light, p.128

Die blydskap en vrede wat Jesus gee

peaceful

‘n Maand nadat ek klaar gemaak het met skool, het ek by die WIMPY gewerk. Die baas se humeur was so wispelturig en onstabiel soos Kaapstad se weer.  Ek onthou hoe hy een oggend by die restaurant aangekom het en ‘n vrolike deuntjie gefluit het.  Hy het gesien dat iemand by die winkel ingebreek het, en het soos ‘n matroos gevloek.  Sy vrede en blydskap het van die omstandighede afgehang.  Volgens Jh.16:16-33 hoef dit nie so te wees vir Jesus se dissipels nie.

 

Blydskap (v.16-24)

Ek het ‘n dokumentêr oor die blouwildebeeste se migrasie in die Serengeti gekyk. Die film het gewys hoe die Serengeti in die droëseisoen aan die brand slaan, asook hoe die vulkansiese Ol Doinyo berg ontplof en sy as oor die vlaktes strooi.  Aanvanklik is beide rampe nadelig vir die natuur.  Maar in die langduur stel dit sekere minerale in die grond vry, sodat die gras beter kan groei.

 

En so het Jesus se kruisdood en hemelvaart vir die dissipels gelyk of dit nadelig is. Maar die voordele wat daaruit voortgekom het, het vir hulle groot blydskap gebring.  Dit is wat Jesus in v.16-24 vir hulle verduidelik het.

 

Hy het vir die dissipels gesê: “‘n Klein tydjie, en julle sal My nie sien nie; en weer ‘n klein tydjie, en julle sal My sien, omdat Ek na die Vader gaan.” (v.16).  Wat het Hy bedoel?  Dit was maar ‘n paar ure voordat Hy gekruisig sou word en die dissipels Hom nie meer sou sien nie.  Maar na sy kruisdood was dit ‘n kort tydjie voordat hulle weer die lewende Christus gesien het.

 

Na 40 dae sou Hy teruggekeer het na die Vader toe, sodat hulle Hom nie meer gesien het nie. Maar kort daarna sou Hy die Gees op hulle uitgestort het, sodat sy werke deur die Heilige Gees sigbaar geword het.  En dan sou almal van hulle voor die einde van die eerste eeu in die hemel gewees het, en weer vir Jesus gesien het.

 

Die dissipels het nie verstaan wat Hy bedoel het nie; hulle was te bang om Hom hieroor te vra. In ‘n sekere sin wou hulle nie verstaan het dat Hy oppad was na die Vader toe nie – dit was vir hulle te hartseer (v.6, 14:1, 28).  Hulle het besluit om dit onder hulleself te bespreek (v.17, Lk.9:44-45, 18:31-34).    ‘Hoe lank is ‘n klein tydjie?’ het hulle gewonder (v.18).

 

‘Ek weet wat julle bespreek’ het Jesus in effek vir hulle gesê (v.19). ‘Julle is verward en bekommerd, omdat julle nie weet Ek bedoel het nie.  Wat beteken dit toe Ek gesê het dat julle My oor ‘n klein rukkie nie meer sal sien nie, en dan oor ‘n klein rukkie weer sal sien?’ (v.19).

 

Die dissipels sou oor die kruis getreur het (v.20, 20:11, 13, 19, 24-25, Mk.16:10, Lk.23:27, 48-49, 24:17), maar in hulle haat vir Jesus sou die wêreld hulle hierin verbly het (v.20, 7:7, 15:18, Mt.27:22-23, 25, 27-30, 35-44, 47, Lk.22:63-65). Die dissipels se droefheid sou egter in blydskap verander het, omdat Jesus uit die dood uit sou opstaan (v.20, 20:20, 21:7, Mt.28:7-10, Lk.24:31-35, Jer.31:13).

 

Hulle sou soos ‘n vrou in ARWYP se kraamsaal gewees het: die kraam- en geboortepyne is erg, maar wanneer die kind ‘n kort tydjie later gebore word, onthou sy nie eers die pyn nie (v.21).  Die nuwe klein mensie wat in die wêreld ingekom het, het die ma se pyn in blydskap laat verander (v.21).

 

Net so oortref die blydskap van nuwe lewe deur Jesus se opstanding die droefheid van die kruis (v.21-22, Jes.26:16-21). Niemand kon hierdie blydskap by die dissipels gesteel het nie, omdat dit in die lewende Christus gegrond was, en nie in hulle omstandighede nie (v.22).  Nie eers vervolging kon die vuur van blydskap in hulle harte geblus het nie (Hd.5:41, 16:25, 2 Kor.6:10, Fil.4:4).

 

Op die dag waarin Jesus die Heilige Gees en sy blydskap aan die dissipels gegee het, sou hulle nie meer verward gewees het en vrae gevra het nie (v.23). Hy het juis die Gees na hulle toe gestuur om hulle alles te leer (v.12-13).  As hulle iets wou geweet het, kon hulle Hom in gebed gevra het (v.23).  En wat hulle in sy Naam gevra het, sou die Vader vir hulle gegee het (v.23).  Tot op daardie stadium het hulle nie iets in sy Naam gevra nie, omdat Hy by hulle was en hulle Hom direk kon vra (v.24).  Maar nou moes hulle in sy Naam gebid het, sodat hulle deur hulle gemeenskap met Hom en sy antwoorde op hulle gebede, blydskap kon hê (v.24, 15:11).

 

Dit geld ook vir ons. In Christus kan ons ‘n blydskap hê wat bo ons omstandighede uitstyg.  Dit is ‘n blydskap wat die Heilige Gees vir ons gee (Hd.8:8, 13:52, Rm.15:13), ‘n blydskap wat niemand kan steel nie (v.22).  Om dit weg te vat moet die duiwel en mense die Here by jou kan wegvat, en dit kan nie gebeur nie.  Sonde kan maak dat jou blydskap vir ‘n tyd lank verdwyn.  Maar dan sal die Here jou tugtig, sodat jy jou kan bekeer en vergewe word, en jy weer die vreugde van sy verlossing kan ervaar (Ps.51:14).

 

Hoe kan jy hierdie blydskap behou? Heel eerste moet jy seker maak dat jy nie soos ‘n vrou is wat met ‘n man trou omdat hy geld het, of ‘n man wat met ‘n vrou trou omdat sy goed gebou is nie.  Moenie na Jesus toe kom vir die vreugde wat jy by Hom kan kry nie; moet Hom nie soos ‘n anti-depressant gebruik nie.  As jou groot doel is om blydskap te hê, sal jy dit nie kry nie.  Maar as dit jou doel is om in ‘n nabye verhouding met Jesus te lewe, sal blydskap deel van die pakket wees (v.24, 15:11).

 

Moet daarom nie alewig probeer om in jou hart te kyk of daar blydskap is nie. Om te veel introspeksie of selfondersoek te doen is nie goed nie, omdat jy dan op jouself fokus en nie op Jesus nie.

 

C.S. Lewis het gesê dat ons eerder deur geloof na die objek van ons blydskap moet kyk. As jy bv. na ‘n waterval kyk (het hy gesê) dan geniet jy dit en bring dit vir jou blydskap.  Maar sodra jy op die blydskap fokus om te sien of dit eg is en jy nie meer na die waterval kyk nie, dan verdwyn die blydskap.

 

En so is dit ook in ons verhouding met Jesus. Kyk na Hom en moenie ‘n obsessie met sy blydskap hê, sodat jy eintlik op jouself en jou gevoelens fokus nie.

 

As Hý jou fokus is sal jy met Hom aanhou, selfs wanneer jy nie op die bergtop is nie. En as jy só lewe is dit ook waar dat jy nie vir lank in die donker vallei sal wees nie.  Hy sal jou uitbring, sodat die son van sy blydskap op jou sal skyn.

 

Om gedurig hierdie blydskap te geniet moet jy in gemeenskap met die Here lewe (v.24). Maar om net die Bybel te lees is nie genoeg nie.  Iemand kan elke 6 maande deur die Bybel lees en nie die Here se blydskap ervaar nie, omdat hy dit bloot as ‘n literêre werk bewonder, en nie as ‘n liefdesbrief van sy Vader af nie.  Hy leef nie in ‘n verhouding met die Here nie.  Daarom moet hy die Woord in sy hart bêre en dit gehoorsaam (15:7-11).

 

Dit is ook nie genoeg om net te bid nie. Sommige mense bid baie, maar ervaar nie die Here se blydskap nie.  En hulle sal ook nie, omdat Hy nie hulle gebede beantwoord nie.  Hy antwoord nie hulle gebede nie, omdat hulle nie in sy Naam bid nie (v.23-24).

 

Wat beteken dit om in sy Naam te bid? Dit beteken dat jy besef die Vader sal jou verhoor omdat Jesus in jou plek staan, en nie omdat jy opreg was, lank genoeg gebid het, gevas het, tien mense gekry het om saam te stem, genoeg geglo het, dit uitgespreek het, of vir ‘n maand lank opgehou rook het en dit nou ‘pay back time’ is nie.

 

Om in sy Naam te bid beteken ook dat jy nie vir dinge bid waarvoor Hý nie sou bid nie. Daarom moet jy vir die dinge bid wat Hy in die Bybel belowe het.  En as jy hiervoor bid, sal jy ontvang en sal jou blydskap volkome wees (v.24).  Jy sal bly wees omdat Hy so vrygewig is, en nie omdat jy ‘n nuwe speelding gekry het nie.  Jy mag vir dinge bid wat nie in Bybel staan nie, solank dit net nie teen die Bybel is nie.  Maar in sulke gevalle moet jy sê:  ‘Nogtans nie my wil nie, maar U wil geskied.’ (Mt.26:39).

 

Vrede (v.25-33)

Toe ek uit Jh.13 oor Judas gepreek het, het ek van James Bainham vertel. Vandag wil ek iets byvoeg wat ek nie tóé gesê het nie.  Die Katolieke owerhede het vir Bainham met ‘n ketting aan die brandstapel vasgemaak.  Die stadsklerk het vir die laksman gesê om die biskruit aan die brand te steek.  Die vlam het baie gou nader gekom en binne ‘n paar minute die slagoffer se arms en bene weggebrand.

 

Bainham het egter aan sy Verlosser gedink en uitgeroep: ‘Behold! You look for miracles, you may see one here; for in this fire I feel no more pain than if I were on a bed of down [Afr. donsvere], but it is to me as sweet as a bed of roses.’[1]  Bainham het die Here se vrede in sy hart gehad, ‘n vrede wat Hy aan al sy kinders belowe het.

 

In hfst.14-16, asook in die res van sy lering het Jesus beeldspraak gebruik (v.25, 21, 15:1-8, Mt.13:10-17). Die dissipels het dit nie verstaan nie (2:22, 12:16, 13:7, Mt.13:36), maar deur die Gees sou Hy die Vader aan hulle mistige harte en gedagtes geopenbaar het (v.25, 12-13).  Om die Vader beter te ken kon hulle in Jesus se Naam met Hom gepraat het (v.26).  Dit was nie nodig dat Hy namens hulle moes vra omdat die Vader hulle vir onthalwe verdra het, soos wat ‘n vrou haar skoondogter vir haar seun se onthalwe verdra nie (v.26).

 

Nee, maar die Vader self het hulle liefgehad, en daarom kon hulle met vrymoedigheid na Hom toe gekom het (v.27, 3:16).  Hy het ‘n spesiale liefde vir dié wat glo dat Jesus van die Vader af gekom het, net soos wat ‘n man liewer is vir sy eie vrou en kinders as vir ander mense s’n (v.27-28, 14:21, 23).

 

‘Nóú verstaan ons U!’ het die dissipels vir Hom gesê (v.29). ‘Dit is beter as U nie in beelde praat nie, maar eenvoudige taal gebruik (v.29).  U voorspelling oor U toekoms by die Vader gee vir ons die versekering dat U alles weet, en dat U daarom regtig van God af kom (v.30, 13:19, 16:4, 21:17, 2:24-25, Jes.41:23, 42:9).  En as U alles weet hoef ons U nie te bevraagteken nie (v.30).’  Só moet ons die dissipels se woorde in v.29-30 verstaan.

 

Die dissipels het gedink dat dit nie meer nodig was om vrae te vra nie, omdat hulle Jesus se lering verstaan het (v.23, 29-30).  Jesus het egter vir hulle gewys dat hulle te vinnig gepraat het.  ‘Is julle seker dat julle nou in My glo?’ het Hy in v.31 vir hulle gevra.  ‘Die uur is hier dat almal van julle My gaan verlaat om in julle huise weg te kruip.  Julle sal soos skape uitmekaar spat wanneer die wolwe op hulle afstorm (v.32, Sg.13:7, Mt.26:31).’  Duidelik was hulle geloof in Jesus nie so sterk soos wat hulle gedink het nie.

 

Maar al het hulle Hom ook alleen gelos was Hy nie heeltemal alleen nie, omdat sy Vader met Hom was (v.32, 8:29). Die Vader sou vir ‘n tydjie sy guns onttrek het (Mt.27:46), maar aan die einde van sy lewe het Jesus gebid en gesê:  “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!” (Lk.23:46).  Jesus het dan nie gejok toe Hy gesê het dat die Vader by Hom was nie.

 

En soos wat die Vader aan die einde van alles sy vrede aan Hóm gegee het, gee Hy dit ook aan ons (v.33, 14:27). Ons het dit veral nodig as ons in ‘n situasie soos die dissipels s’n is, waarin dit vir ons voel of die Here ons verlaat het (13:36).  Ons het dit nodig wanneer ons verward is en nie weet wat die Here besig is om te doen nie (v.19).  Ons het dit nodig wanneer die toekoms bleker lyk as wat ons besef het (v.32).  Ons het dit nodig wanneer ons diep bedroef is (v.6, 20).

 

Hoe kan ons in hierdie tye die Here se vrede ervaar? Om die vrede van God te hê, moet jy eers vrede met Hom hê.  En dit kan jy net kry as Hy die sonde wat verdeeldheid tussen jou en Hom gebring het, vergewe.  Hoe kan jou sonde vergewe word?  Hoe kan Hy jou sondeskuld afgeskryf?

 

Jesus het aan die kruis gesterf en sy Vader se straf oor ons sonde geabsorbeer, soos wat droë grond water absorbeer. As jy op Jesus vertrou om jou te red en in Hom glo, sal die Vader sy kruisdood in jou plek aanvaar en jou sonde afskryf.

 

Maar omdat daar nou vrede tussen jou en God is, sal die wêreld jou haat (15:18-21). Ons kan sê dat die wêreld se vervolging ‘n gegewe is (v.33, Hd.14:22).  Maar ons kan ook sê dat die vrede van God in ons harte ‘n gegewe is (v.33).  Ons hoef dan nie bang te wees as die wêreld probeer om die Christelike geloof soos ‘n kers dood te blaas nie.  Jesus het die wêreld deur sy kruisdood en opstanding oorwin, en daarom kan die wêreld nie suksesvol wees nie (v.33).

 

Omdat ons in Jesus glo is sý oorwinning oor die wêreld ook óns s’n (Rm.8:37, 1 Kor.15:57, 1 Jh.5:4-5, Op.3:21, 12:11). Dit beteken dat die wêreld ons nie by die Here kan wegvat, of ons erfdeel in die hemel kan steel nie.  Hoe sal hulle dit regkry as die Oorwinnaar, die Here, aan ons kant is (Rm.8:31)?

 

En tog kom die Here se vrede nie outomaties na ons harte toe nie. Ons moet die middele gebruik wat Hy tot ons beskikking gestel het:

 

  • Bid en wees dankbaar (Fil.4:6-7, 2 Ts.3:16, 1 Pt.5:7).
  • Leef in vrede met ander mense (Ef.4:3, Kol.3:15, Heb.12:14).
  • Wees lief vir die Woord en word met die Gees gevul (Ps.119:165, Gal.5:22).
  • Bewaar jou gedagtes en dink reg (Rm.8:6).
  • Bely jou sonde en bekeer jou daarvan (Rm.5:1, Kol.1:20).

 

Kan ek jou reguit vra of jy hierdie vrede het? Nee? Hoekom nie? Is dit omdat jy nog ongered is? Toe my swaer tot bekering gekom het, het hy gesê dat dit vir hom gevoel het soos ‘n las wat van sy skouers afval. Hy het vrede gehad, en jy kan dit ook hê as jy na Jesus toe kom.

 

Is jy gelowige wat nie die Here se vrede in jou hart ervaar nie? Is dit omdat jy nie jou probleme in gebed na die Here toe vat nie? Skeep jy miskien die Bybel af? Is daar ‘n sonde wat jou gewete pla? Moet jy miskien vrede maak met iemand? Maak reg wat verkeerd is.

 

As jy dít gedoen het sal jy nie net vrede hê nie, maar ook blydskap. “those who plan peace have joy.” (Sp.12:20, ESV).

 

[1] J.H. Merle d’Aubigne, The Reformation in England: vol.1, p.101

Pas my skape op

shepherd-and-sheep

Spurgeon het van een ouderling gesê: ‘[He] has earned for himself the title of my hunting dog, for he is always ready to pick up the wounded birds.’[1]  As dit vir hierdie ouderling gelyk het of iemand ná die preek onder sonde oortuiging was, het hy met die persoon gaan praat en die evangelie met hom of haar gedeel.  So het hy baie mense na die Here toe gelei.

 

Maar die ouderlinge moenie net jaghonde wees nie. Hulle is ook skaaphonde wat die skape moet oppas en beskerm; herders wat vir die skape moet omgee en hulle versorg.  Dit is waaroor 1 Pt.5:1-4 gaan.

 

Die inleiding (v.1)

Jare gelede het iemand vir my ‘n reeks boodskappe van John MacArthur gegee. Dit het gehandel oor die werk van ‘n ouderling.  In een preek het hy vertel van ‘n teologiese student wat deur ‘n baie moeilike tyd gegaan het.  Die man het na hom toe gekom en sy hart voor hom uitgestort.

 

Aan die einde van hulle gesprek het MacArthur gesê hy wil vir die man bid. Toe hy by sy stoel gekniel het, het die man met sy elmboë op MacArthur se rug gesteun.  MacArthur het dit nie verwag nie, maar het gesê dat dit vir hom ‘n illustrasie was van hoe die ouderlinge mense se laste moet dra.  Hou dit asb. in gedagte wanneer jy v.1 lees.

 

In die vorige 4 hoofstukke het Petrus met die gelowiges oor lyding gepraat. In 4:12-19 het hy vir hulle gesê om lyding te verwag.  Nou, in 5:1-3, moedig hy die ouderlinge aan [Gk. parakaleō] om die gelowiges in hulle lyding te help en hulle te ondersteun.  Omdat Petrus self ook ‘n ouderling was, kon hy vir húlle gesê het hoe om ouderlinge te wees (v.1).

 

Die woord ouderling [presbuteros] verwys nie noodwendig na iemand wat oud is nie (vgl. 1 Tm.4:12, 14), maar praat eerder van iemand wat ‘oud in die Here’ of geestelik volwasse is.  Volgens Paulus in 1 Tm.3:6 moet ‘n nuwe bekeerling nie ‘n ouderling wees nie, al is hy ook hóé ywerig en aan die brand vir die Here.  ‘n Ouderling moet geestelike wysheid en ervaring hê.  As ek oor my eie lewe terugkyk, dink ek ek kon 10 jaar langer gewag het voordat ek ‘n ouderling geword het (nie dat ek nóú dink ek het geestelik gearriveer nie).

 

Die Griekse woord staan in ‘n manlike vorm wat vir ons sê dat ouderlinge mans moet wees. Hy moet die man van een vrou wees, en ook sy huisgesin goed lei (1 Tm.3:2, 4).  Hy moet die gemeente lei deur vir hulle die Woord van God te leer (1 Tm.3:2, 5:17, Tit.1:9).  Volgens 1 Tm.2:11-12, 1 Kor.14:34-35 moet die vroue nie vir die mans lering gee, en sodoende ‘n posisie van gesag uitoefen nie.  Die implikasie is duidelik:  hulle mag nie ouderlinge of predikante wees nie.

 

Die Here het tog eerste vir Adam gemaak (1 Tm.2:13, 1 Kor.11:3, 8-9). Hy moes vir Eva gelei het en nie andersom nie.  Die man moenie net die leiding in sy eie gesin neem nie, maar ook in die huisgesin van God (vgl. 1 Tm.3:15).

 

Verder weet ons ook wat gebeur het toe die duiwel vir Eva versoek het om die leiding te neem, en Adam agter haar aangeloop het (1 Tm.2:14, Gn.3:1-6). God het die man gemaak om leiding te neem.  Hy het die man op so ‘n manier saamgestel, dat ‘n aggressiewe leierskap deel van sy DNA is.  Wat beteken dit prakties?

 

  • Mans en nie vroue nie, moet bloed op hulle gesigte hê omdat hulle in die voorste linies teen die duiwel geveg het.
  • Mans en nie vroue nie, moet bereid wees om die harde kritiek in die gemeente te vat.
  • Mans en nie vroue nie, moet tydens die ergste storms aan die stuur van die skip staan.
  • Mans en nie vroue nie, moet soos kwaai honde op die wolwe en hulle vals lering afstorm om die skape te beskerm.
  • Mans en nie vroue nie, moet in die kansel staan en die Koning se boodskap uitroep.
  • Mans en nie vroue nie, moet bereid wees om die gemeente te bestraf as dit nodig is.
  • Mans en nie vroue nie, moet moeilike dinge doen soos om die finale stappe van kerkdissipline toe te pas.

 

Vroue kan geestelik volwasse wees, die Bybel goed ken, en oor leierseienskappe beskik. Maar wanneer dit by die Here se gemeente kom, moet mans die leiding neem.  En tog kan geen man dit op sy eie doen nie.  Volgens die Bybel moet daar meer as een ouderling per gemeente wees (v.1, Hd.14:23, 20:28, Fil.1:1, Jk.5:14).  Dit is immers in die veelheid van raadgewers wat daar veiligheid en oorwinning is (Sp.11:14, 15:22, 24:6).  Baie koppe is beter as een.

 

Daarom is dit verkeerd om te maak asof die predikant die alleen-leier van die gemeente is. En tog is daar iets wat ons in Engels noem ‘first among equals’.  Petrus is ‘n voorbeeld hiervan:  hy was ‘n apostel, maar ook die leier van die apostels; ‘n ouderling (v.1, 2 Jh.1, 3 Jh.1), maar ook hulle leier.

 

Op dieselfde manier is die dominee en die ander ouderlinge gelyk. En tog is hy ‘n ‘first among equals’ (Op.2:1, 8, 12, 18, 3:1, 7, 14).  Soos Petrus van die apostels, is hy die ouderlinge se segsman.  En soos Petrus, gaan sy hele lewe oor Christus se heerlikheid en lyding (v.1).  Dit geld ook vir die ander ouderlinge, al was nie een van hulle ‘n ooggetuie hiervan soos Petrus nie (v.1, Mt.26:58, 2 Pt.1:16-18).

 

Om in Christus se heerlikheid te deel, moet die ouderlinge eers van sy lyding getuig (v.1). En hoe moet hulle van sy lyding getuig?  Natuurlik moet hulle die boodskap van Jesus se kruisdood vir sondaars verkondig (1 Kor.1:23, 2:2).  Maar om dit effektief te doen moet hulle self ook gekruisigde manne wees.

 

Dit beteken dat ‘n ouderling homself moet verloën, sy kruis elke dag moet opneem en vir Jesus volg (Lk.9:23). Hy moet die begeertes van sy sondige vlees kruisig, en met die Here se hulp ‘nee’ sê daarvoor (Gal.5:24, Tit.2:11-12).  Hy moet bereid wees om vir die Here se Naam te ly, sodat hy ander gelowiges kan bemoedig wanneer hulle deur moeilike tye gaan (2 Kor.1:3-11).

 

En as hy op hierdie maniere in Christus se lyding gedeel het, sal hy ook in die heerlikheid deel wat by die wederkoms geopenbaar sal word (v.1, 4:13, 5:10, Rm.8:17). Dit geld vir elke gelowige.  Jy hoef egter nie tot dan te wag om iets van hierdie heerlikheid te smaak nie; jy kan nou al iets daarvan ervaar.

 

Hoe? Deur die Here se verlossing en vergifnis; in die Bybel, gebed, die nagmaal, die samekoms van die gelowiges en lofliede; deur die Gees se werk in jou hart wanneer jy vir Jesus se onthalwe moet ly (4:14, 1:8).

 

Het dit al gesmaak en gesien dat die Here goed is?  Nee?  Jy sal ook nie, totdat jy nie die bitter smaak van jou eie sonde geproe het nie:  jou hoogmoed, selfsug, wellus, egbreuk, jaloesie, gierigheid, onvergewensgsindheid, haat, leuens en baie ander sondes.  Jy moet eers deur geloof en bekering oor die kruis struikel, voordat die Here vir jou die kroon van die lewe sal gee; lyding voor heerlikheid (v.1).

 

Die opdrag (v.2-3)

Daar is twee predikante vir wie ek so lief is en vir wie ek soveel respek het, dat ek al gewens het om ‘n lidmaat in hulle gemeentes te wees. Hulle is vir my ‘n goeie voorbeeld van wat dit beteken om ‘n Bybelse herder te wees, omdat hulle die opdrag in v.2-3 ernstig opneem.  Wat is die opdrag?

 

“Hou as herders toesig oor die kudde van God wat onder julle is” (v.2, vgl. Jer.23, Esg.34, Jh.21:15-17). Die ouderlinge moet vir die skape doen wat ‘n herder vir sy kudde doen (Ps.23, Jh.10):

 

[1] Hy moet vir hulle die groen weiding en vars water van God se Woord gee (Jer.3:15).

 

[2] Hy moet seker maak dat al die skape veilig in die kraal van God se gemeente is. As hy sien dat hulle in die duisternis van sonde verdwaal het, moet hy hulle gaan haal.

 

[3] Hy moet die skape wat met sonde besig is dissiplineer.

 

[4] Hy moet dié wat geestelik siek is met die medisyne van God se Woord voed.

 

[5] Hy moet die skape teen die vals lering van die wolwe beskerm.

 

[6] Hy moet die salf van vertroosting en bemoediging op hulle wonde smeer.

 

[7] Hy moet sag werk met die lammers, met die jong bekeerlinge.

 

[8] Hy moet geduldig werk met die ou en siek skape wat agter raak, asook met dié wat emosioneel uitgeput is.

 

In al hierdie dinge moet hy onthou dat hy met God se kudde werk, die kudde wat Hy met sy bloed gekoop het (v.2, Jh.10:11, Hd.20:28).  Die skape behoort nie aan Mnr. Ouderling om met hulle te maak soos hy wil nie.  Hy gaan rekenskap moet gee oor hoe hy met die Here se skape gewerk het (Heb.13:17, Jk.3:1).

 

Die ouderlinge moet ook die skape ken om hulle reg te voed. Hulle moet weet wie die melk van vertroosting moet drink en wie die inspuiting van vermaning nodig het.  Hulle moet weet wie deel van die kudde is en wie nie.  Hulle moet weet wie nog nie deur die hek van geloof en bekering in die kraal ingekom het nie.

 

‘Die kudde onder julle’ (v.2) impliseer ook dat ons vir die mense in ons gemeente verantwoordelik is.  Dit is nie ons plig om Jan se susterkind in die hospitaal te besoek, of om tannie Sarie van Klerksdorp te beraad nie.  Húlle ouderlinge moet dit doen.

 

Ons moet ook versigtig wees vir mense wat net in die kerk belangstel wanneer hulle siek is en ‘n besoek nodig het, wanneer hulle berading soek, wanneer hulle hulle kinders wil toegewy, wanneer hulle wil trou, of as hulle ‘n familielid moet begrawe.

 

Sodra jy hulle klaar gehelp het, dan verdwyn hulle belangstelling in die Here en sy gemeente soos mis voor die son. Hulle is nie deel van die kudde onder ons nie (v.2), en daarom is hulle nie primêr ons verantwoordelikheid nie.  Ons mag hulle help, maar hoef nie skuldig te voel as ons nie die tyd daarvoor het nie.

 

Om die Here se kudde te versorg moet ons as herders toesig oor hulle hou (v.2, Hd.20:28, 1 Tm.3:1, Tit.1:7). Met een oog moet ons hulle behoeftes raaksien, en met die ander oog moet ons op die uitkyk wees vir gevaar.  Om meer spesifiek te wees is daar drie dinge wat ons moet doen, en drie wat ons nie moet doen nie:

 

“NIE uit dwang nie, maar gewilliglik; NIE om vuil gewin nie, maar met bereidwilligheid; ook NIE as heersers oor die erfdeel nie, maar as voorbeelde vir die kudde.” (v.2-3, eie beklemtoning).

 

Niemand moet ‘n herder wees, omdat die Afrikaner-kultuur, sy familie tradisie of sy vriende hom gedwing het nie (v.2). Die onuitblusbare vuur van God se roeping in sy hart moet hom gewilliglik verplig om dit te doen (v.2, 1 Tm.3:1, 1 Kor.9:16, Jer.20:9).  ‘…willingly, as God would have you’ sê die ESV (v.2).

 

Die gewillige dwang impliseer ook dat hy nie lui moet wees nie. Indien hy dink:  ‘Ek wil ‘n dominee word, want dan hoef ek net op Sondae te werk,’ moet hy eerder strate gaan vee.  Ouderlinge moet hard werk.  Dié van hulle wat voltyds in die amp dien het nie die tyd om ‘n ander inkomste te genereer nie, en daarom moet die gemeente hulle vergoed (1 Tm.5:17-18).

 

Maar hulle moet versigtig wees dat geld nie die rede word hoekom hulle dien nie (v.2, 1 Tm.3:3, Tit.1:7).  Hulle moenie op mense se gevoelens speel om geld te kry nie (Lk.16:14, 20:47, Tit.1:11).  ‘n Brandende ywer vir Christus en nie die verterende vuur van geldgierigheid nie, moet hulle dryf (v.2).

 

‘n Wellus na mag moet ook nie ‘n plek hê in hulle lewens nie: hulle moenie soos ‘n kultus-leier here wil wees oor mense se lewens nie (v.3, Esg.34:4, Mt.20:25-28).  Hulle gesag begin by Gn.1 en eindig in Op.22.  God het aan hulle die reg gegee om deur die Woord te regeer oor die erfdeel wat Hy aan hulle toevertrou het (v.3, 1 Tm.5:17).

 

Hulle mag daarom vir die gemeente te sê: ‘Moenie tyd mors op Facebook, jou neus in ander mense se sake steek, of toelaat dat jou oë lelike dinge sien nie.’  Maar in hulleself het hulle geen gesag nie, en daarom het hulle nie die reg om te sê:  ‘Vir enige gemeentelid om op Facebook te wees is sonde’ nie.

 

Maar ‘n ouderling moenie net vir die mense wat om te doen nie; sy lewe moet ‘n voorbeeld wees (v.3, 1 Tm.4:12, Tit.2:7-8).  Hy moet ‘n 1 Tm.3-tipe karakter voor die gemeente uitleef (v.3).  Hy moenie ‘n bokwagter wees wat die kudde met sy bevele dryf nie, maar ‘n skaapwagter wat hulle deur sy voorbeeld lei.  ‘Volg my voorbeeld, soos ek die voorbeeld van Christus volg’ is wat hy vir hulle moet sê (1 Kor.11:1, NAV).

 

Die motivering (v.4)

In vers 2 van Halleluja-lied 242 sing ons: ‘Nie vir glorie stry ons, nie vir kroon of palm’.  Ek weet nie wat die outeur daarmee bedoel het nie, maar dit is tóg so dat die Here ons soms met belonings motiveer (1 Kor.3:12-15).  Hy weet dat die ouderlinge se taak dikwels ‘n ondankbare werk is.  Daarom motiveer Hy hulle met die beloning wat die Opperherder, Jesus, by sy wederkoms vir hulle sal gee (v.4, 2:25, Ps.23:1, Jh.10:11, Heb.13:20).  Dit moet hulle aanspoor om v.2-3 uit te voer en getrou te dien.

 

Wat is die beloning? Petrus praat van ‘n onverwelklike kroon van heerlikheid (v.4).  Hy wil hê dat sy lesers moet dink aan die blarekrans [Gk. stephanos] wat in antieke sportspele aan die oorwinnaar gegee is; ‘n blarekrans wat na ‘n paar dae verlep het.  In kontras daarmee sou die Opperherder aan hulle ‘n kroon van heerlikheid gegee het wat nie verlep nie (v.1, 4, 1 Kor.9:25).

 

Hiervoor het die Here ons gered, “sodat ons ‘n onverganklike en onbesmette en onverwelklike erfenis kan verkry, wat in die hemele bewaar is vir ons” (1:4). Geskenke wat jy op die aarde kry word oud en vergaan.  Maar die beloning wat jy op die oordeelsdag sal kry word nuuter, beter en voller hoe langer jy dit het.

 

Dit kan nie anders nie, omdat Christus self die beloning is: “In dié dag sal die HERE van die leërskare wees tot ‘n sierlike kroon en ‘n pragtige krans vir die oorblyfsel van sy volk” (Jes.28:5).  Dit is nie dat Jesus beter kan word nie, maar dat ons ervaring van Hom al hoe ryker sal word.  ‘Ever-increasing joy,’ is wat Jonathan Edwards dit noem.

 

Dit sal nie wees soos iemand wat in ‘n sjokolade fabriek werk en vir ‘n maand lank elke dag sjokolade eet, maar dit daarna soos die pes vermy nie. Hoe meer jy van Jesus en sy heerlikheid smaak, hoe meer sal jy wil hê (Jh.17:24, 2 Ts.1:10).  Wees dan soos Paulus en “vergeet die dinge wat agter is en strek [jou] uit na wat voor is, en jaag na die doel om die prys te verkry van die hoë roeping van God in Christus Jesus.” (Fil.3:14).

 

‘n Olimpiese atleet wat vir maande lank 05:00 moes opstaan, geoefen het totdat sy naar is, en haarself gedissiplineer het om reg te eet, gee nie om vir die moeite wanneer sy die dag die goue medalje wen nie.

 

Net so sal geen herder of lidmaat spyt wees oor die opoffering as hulle eendag die glimlag op Jesus se gesig sien, en Hy vir hulle sê: “Mooi so, goeie en getroue dienskneg, oor [min] was jy getrou, oor [baie] sal ek jou aanstel.  Gaan in in die vreugde van jou heer.” (Mt.25:21).

 

Wees daarom “standvastig, onbeweeglik, altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat julle weet dat julle arbeid in die Here nie tevergeefs is nie.” (1 Kor.15:58).

 

[1] Autobiography: vol.2, p.76

Hoe moet ons dissipline toepas?

church-discipline

Ek is al vir 12½ jaar in ons gemeente, en nog nooit het die ouderlinge vir my gevra om oor ‘n spesifieke onderwerp te preek nie. Maar by hierdie week se vergadering het hulle vir my gevra om oor kerkdissipline te preek, omdat daar nog mense in die gemeente is wat dit nie verstaan nie.  Die duidelikste lering hieroor vind ons in Mt.18:15-20.

 

Die stappe van dissipline (v.15-17)

In my gesprekke met mense hoor ek dat daar dissiplinêre prosesse by hulle skole, besighede en maatskappye is. Iemand word nie summier afgedank nie – daar is ‘n proses wat gevolg moet word.

 

En so is dit ook in die kerk. As God se kinders hulleself nie kan dissiplineer om van hulle sonde ontslae te raak nie (v.7-9), is daar ‘n proses in plek om die Here se verlore skape terug te bring (v.15-17, 10-14).

 

Moenie dink dat dit eers dissipline is wanneer die persoon se naam voor die gemeente genoem word nie. Om een tot een met iemand oor sy sonde te praat (bv. in berading) is ook dissipline.  Hoe lyk hierdie proses in die praktyk?

 

Stap 1: Gaan alleen

Jesus praat hier van ‘n broer wat sonde doen (v.15), van iemand wat deel is van die gemeente (v.17).  Kerkdissipline is dan nie vir ongelowiges bedoel nie, maar vir gelowiges (1 Kor.5:12-13, Heb.12:6-8).  Dit is die Here se voorreg aan hulle om hulle te help as hulle van die pad afgedwaal het.

 

Jesus gee nie ‘n spesifieke lys van sondes waarvoor ons dissipline moet toepas nie. In hierdie verse gaan dit oor enige sonde waarin ‘n Christen volhard.  Maar moet my nie verkeerd verstaan nie.  Hier gaan dit nie oor ‘n gelowige wat sy sonde haat en daarteen stry, maar vir jare daarmee sukkel nie.  In v.16 staan daar letterlik dat die broer glad nie wil luister nie [Gk. ], en volgens v.17 weier hy om na die getuies en na die gemeente te luister [Gk. parakouō].

 

Dit gaan dus oor iemand wat opsetlik en moedswillig met sy sonde aanhou (selfs iemand wat dat hy wil ophou, maar nie regtig ‘n ernstige poging aanwend om dit te doen nie).

 

Wie se plig is dit om die dissipline toe te pas? Myne.  Joune.  Elke gelowige s’n.  Dit is nie net die ouderlinge se taak om dit te doen nie.  As jou broer teen jou gesondig het, moet jy na hom toe gaan (v.15).  Ook die twee of drie getuies van v.16 kan enige gelowiges in die gemeente wees.

 

Maar moet jy by die proses betrokke raak as die persoon nie direk teen jóú gesondig het nie? Dalk het die persoon nie direk teen jou gesondig deur van jou te skinder nie.  Maar as 15-jarige Fanie verslaaf is aan dwelms, sondig hy indirek teen sy ouers omdat hy húlle naam deur die modder sleep.  En so is dit ook in die gemeente.  Daarom geld kerkdissipline nie net wanneer iemand direk teen jóú gesondig nie.

 

Wat moet jy doen as jy uitvind dat iemand besig is met sonde? Moenie net vir die persoon bid nie, maar gaan na hom toe (v.15).  Sonde verblind en verlei ons (Jer.17:9, Heb.3:13), sodat ons dit nie raaksien nie.  Soms is dit nodig dat iemand dit vir jou moet uitwys.  Ons is geneig om vir ander te vertel wat die persoon gedoen het, eerder as om direk na haar toe gaan.  Maar dit hoort nie so nie:  gaan na die persoon toe en praat met haar – alleen (v.15, Lv.19:16-17).

 

Voordat jy dit doen moet jy seker maak dat jy die gesindheid van Jesus het: wees nederig en sagmoedig, en let op jouself dat jy nie óók versoek word nie (Gal.6:1-2).  As die persoon vir jou geluister het, het jy hom vir die Here gewen (v.15, Jk.5:19-20).  Dit is tog die doel van dissipline:  om gelowiges wat in die put van sonde beland het uit te help, omdat hulle dit nie op hulle eie regkry nie.  As die persoon hom dan bekeer het, is dit nie nodig vir verdere dissipline nie – al het hy ook seksuele sonde gepleeg of dronk geword.

 

Soms is daar egter gevalle waarin ons dadelik vir die gemeente sê, omdat almal reeds van die persoon se sonde weet.  Die dissipline moet so publiek wees soos die sonde.  Daar is uitsonderlike gevalle waarin ons ‘n persoon onmiddellik van die gemeente moet afsny.  As ‘n lidmaat bv. ‘n skoolmeisie ontvoer, verkrag en doodmaak, neem ons aan dat hy ‘n ongelowige is, en sny ons hom dadelik van die gemeente af (vgl. 1 Kor.5).

 

Stap 2: Vat getuies saam

Iemand wat ná stap 1 nie wil luister om hom te bekeer nie, het verdere hulp nodig. Daarom moet jy een of twee persone saamvat as jy met die persoon gaan praat (v.16).  “in die veelheid van raadgewers is redding.” (Sp.11:14).  “Twee is beter as een” (Pd.4:9).

 

Hierdie mense hoef nie getuies van die persoon se sonde te wees nie, maar moet o.a. insit sodat dit nie uiteindelik jou woord teen hare is indien dit dalk voor die gemeente moet kom nie (Dt.19:15). Anders sal mense rede hê om agterdogtig te wees en te dink dat jy ‘n persoonlike vendetta teen die persoon het.

 

Stap 3: Sê vir die gemeente

Die gemeente is die gelowiges wat hulleself deur lidmaatskap tot ‘n spesifieke liggaam toe verbind het. In ons konteks vra ons hulle na die erediens om vir ‘n paar minute agter te bly.  Ons sê vir hulle wat aan die gang is (v.17a).  Volgens die Bybelse vereiste noem ons die persoon se naam, asook die sonde wat hy gedoen het (1 Kor.5:1, 1 Tm.1:20, 2 Tm.2:17-18, 3 Jh.9-10, Op.2:20).  Die gemeente hoef nie al die lelike detail te weet nie, maar ons sê vir hulle genoeg dat hulle kan weet dit is ernstig.  Op hierdie punt sny ons nie die persoon af nie, maar ons vra dat die gemeente sal probeer om hom terug te wen.

 

Stap 4: Sny die persoon af

As die persoon ná stap 1-3 nogsteeds nie na die gemeente wil luister nie, moet ons hom afsny. Volgens Jesus moet ons hom as ‘n heiden en ‘n tollenaar beskou (v.17b).  Die Jode het die heidene en tollenaars as onrein beskou (Jh.18:28), en sou ook nie saam met hulle geëet het nie (Mt.9:11, Hd.11:2-3).  Wat beteken dit prakties vir ons?

 

[1] Ons moet die persoon vermy (Rm.16:17, 2 Tm.3:5). Ons moenie geselsies met hom aanknoop of saam met hom kuier nie.

 

[2] Ons moet ons van hom onttrek en geen gemeenskap met hom hou nie (v.17b, Ef.5:11, 2 Ts.3:6, 14, Tit.3:10). Ons moet hom nie by die eredienste, Bybelstudies, bidure en ander gemeentebyeenkomste verwelkom nie.

 

[3] Ons moet hom uit ons midde verwyder, sodat hy nie meer ‘n lidmaat van die gemeente is nie (1 Kor.5:2, 7, 13).

 

[4] Ons moet hom aan die Satan oorlewer (1 Kor.5:5, 1 Tm.1:20). Dit beteken o.a. dat hy nou in die wêreld lewe en nie meer deel het aan die voorregte, vreugdes en beskerming van die Here Jesus se gemeente nie (1 Jh.5:19).

 

As ek 15 jaar jonger was, sou ek gesê het dat hy nou vir homself moet ‘fend’. Al verantwoordelikheid wat ons teenoor die persoon het, is om vir hom te bid en om die evangelie met hom te deel.

 

[5] Ons moenie met hom assosieer of saam met hom eet nie (v.17b, 1 Kor.5:11). Dit beteken dat ons nie saam met hom die nagmaal moet eet nie.  Ons moet ook nie op ‘n vriendskaplike basis saam met hom koffie drink of braai nie.

 

Die doel van hierdie streng optrede is om…

 

  • Te keer dat die persoon se sonde die res van die gemeente beïnvloed (1 Kor.5:6-7).
  • Ons bang te maak dat ons nie dieselfde paadjie loop nie (1 Tm.5:20),
  • Die Here se Naam te beskerm, sodat die wêreld nie met Hom spot nie (Rm.2:24).
  • Die persoon skaam te maak en tot sy sinne te bring, sodat hy hom bekeer (1 Kor.5:5, 2 Ts.3:14).

 

Die gesag van dissipline (v.18-20)

Mense hou nie van dissipline nie; hulle soek dit nie. In ons eie gemeente het mense al gevra dat ons daarmee moet wegdoen.  Ander het al vir hulle ‘n nuwe gemeente gaan soek, omdat hulle nie daarvan hou nie.

 

Ek het eenkeer ‘n e-pos gekry waarin die persone gesê het hulle soek ‘n God van liefde, en nie ‘n God van dissipline nie (sien Heb.12:6, Op.3:19). Mense het al vir my gesê:  ‘Wie gee vir julle die reg om dit te doen?’

 

Volgens v.18-20 gee Jesus vir ons die reg om dit te doen; ons doen dit met sý goedkeuring.  Dit wat ons op die aarde bind, is ook in die hemel gebind (v.18 vgl. 16:19).  Anders gestel:  wanneer ons op die aarde iemand van die gemeente afsny, is die God van die hemel besig om hom te tugtig.  Dus is kerkdissipline nie bloot ‘n formaliteit nie – die Here dissiplineer regtig die persoon.

 

Die vers impliseer ook dat die persoon wat van die gemeente afgesny is onder die Here se dissipline bly totdat sy haar bekeer.  Dit help dan nie dat sy haarself wip en na ‘n ander gemeente toe gaan nie.

 

Verder sê Jesus dat dit wat op die aarde ontbind is, ook in die hemel ontbind is (v.18). M.a.w., as die persoon hom regtig bekeer het en hy deur die gemeente vergewe en herstel word, sal die Here hom nie verder tugtig nie, maar die swaar hand van sy dissipline lig.  Die Griekse konstruksie wys eintlik dat die gemeente optree, omdat die Here reeds in die hemel die proses aan die gang gesit het.[1]

 

Jesus bevestig dat gelowiges wat op die aarde is, die hemel se gesag het om sy dissipline toe te pas (v.19).  Waar die twee getuies van v.16 oor die dissipline saak saamstem, sal die Here hulle hulpgeroep hoor en hulle beantwoord (v.19).  Die gebed in v.19 het niks te doen met ‘n biduur nie; dit gaan oor kerkdissipline.

 

As ons dan enigiets in hierdie spesifieke verband vra, sal ons Vader wat in die hemel is ons gebede beantwoord (v.19). Gebed is dan ‘n belangrike aspek van kerkdissipline.  As ons die Here aanroep, sal Hy vir ons die nodige krag gee om hierdie moeilike proses deur te sien (v.19).

 

Hy sal self ook by ons teenwoordig wees wanneer ons in sy Naam vergader het om dissipline toe te pas (v.20, 1 Kor.5:4). Waar die twee of drie getuies van v.16 met die persoon moet praat of dit voor die gemeente moet bring, sal Jesus self teenwoordig wees om hulle te help.  Dit is asof Hy sê:  ‘Ek weet dit is moeilik, maar julle doen die regte ding.  Ek is met julle en keur goed waarmee julle besig is.’  Daarom moet ons nie nalaat om dissipline toe te pas, omdat ons mense vrees nie – die Here is met ons.

 

Ek weet dat ek nie noodwendig al jou vrae oor kerkdissipline beantwoord het nie. Laat my toe om enkele vrae te beantwoord.  Indien jy nóg vrae het, is daar verskeie boeke en preke wat jou kan help.[2]

 

[1] Wat sal gebeur as ons nié dissipline toepas nie? Dan sal God die gemeente tugtig (Op.2:14-16, 20).

 

[2] Hoeveel tyd moet ons tussen die verskillende stappe toelaat? Dit hang van die situasie af.  As Karen traag is om die eredienste by te woon, gaan stap 1 en 2 jou waarskynlik ‘n paar maande vat.  Dit sal veral die geval wees as sy nou en dan ‘n poging aanwend om kerk toe te kom.  Maar as Gideon Dinsdag sy vrou gelos het om by sy sekretaresse in te trek, gaan jy binne twee of drie weke stap 1, 2 en 3 doen.

 

Daar moet genoeg tyd wees vir die persoon om haar te bekeer. “En ons versoek julle, broeders, vermaan die onordelikes, bemoedig die kleinmoediges, ondersteun die swakkes, wees lankmoedig teenoor almal.” (1 Ts.5:14).  Iemand het gesê:  ‘Die liefde is geduldig, maar dis nie blind nie.’

 

[3] Wat moet jy doen as die persoon nie ‘n afspraak met jou wil hê nie, en hy jou boodskappe en oproepe vermy? Moenie te gou opgee nie.  Vra vir een van die ander getuies om die persoon te kontak.  Daag by sy huis op.  Skryf vir hom ‘n brief, maar maak seker dat jy jou woorde mooi kies.  Vra vir die ander getuies om dit deur te lees en voorstelle te maak voordat jy dit stuur.

 

As geeneen van jou pogings werk nie, het die persoon indirek gesê dat hy nie vir jou of die ander getuies wíl luister nie.  In daardie geval moet jy vir die leiers sê, sodat hulle dit voor die gemeente kan bring (v.17, 3 Jh.10).

 

[4] Wat as die persoon haar bekeer het – hoe moet ons dán te werk gaan? Hier moet ons ‘n balans handhaaf.  Aan die een kant moet ons nie naïef wees en dink dat sy haar bekeer het, net omdat so gesê het nie.  Om jammer te wees oor die gevolge van sonde, is nie dieselfde as om jammer te wees oor die sonde nie.  Ons wil daarom die vrug van bekering sien, en gewoonlik gebeur dit nie binne twee weke nie (2 Kor.7:10-11).

 

Indien daar egter ware bekering is, moet ons die persoon vergewe, haar as ‘n lidmaat van die gemeente herstel, en versigtig wees dat ons haar nie moedeloos maak omdat ons haar op ‘n afstand hou nie (v.21-35, 2 Kor.2:5-11).

 

‘n Ouer predikant het eenkeer vir my gesê: ‘Kerkdissipline werk nie – dit maak mense kwaad en dit dryf hulle weg.’  Hy was reg om te sê dat dit hulle wegdryf.  Toe God in Hd.5 vir Ananias en Saffira doodgemaak het, het die ongelowiges dit nie gewaag om by die gemeente aan te sluit nie (Hd.5:13).  Die predikant was egter verkeerd om te sê dat dit nie werk nie, want in dieselfde teks lees ons dat die Here meer en meer mense by die gemeente gevoeg het (Hd.5:14).

 

In die begin van John MacArthur se bediening het sy vriende vir hom gesê om nié kerkdissipline toe te pas nie, omdat dit die gemeente sal doodmaak. Hy het nie vir hulle geluister nie.  Die gemeente het gegroei van 400 tot meer as 10 000.  Dit laat my dink aan die vers wat sê:  “die wat My eer, sal Ek eer; maar die wat My verag, sal veragtelik wees.” (1 Sm.2:30).

 

[1] Wayne Grudem, Systematic Theology, p.891

[2] [i] Handbook of Church Discipline deur Jay Adams.  [ii] Church Discipline deur Jonathan Leeman.

[iii] Hoofstukke oor kerkdissipline in Wayne Grudem se Systematic Theology, John MacArthur se Master’s Plan for the Church, Mark Dever se 9 Marks of a Healthy Church en The Deliberate Church deur dieselfde outeur.  [iv] Willem Nel van Krugersdorp Baptistekerk se audio preek hieroor.  Jy kan dit aflaai by:  http://baptistekerk.org/Hulpbronne/Preke/Volgens-Titel-2/post/gemeentelike-dissipline—n-bybelse-oorsig [v] Ek het twee ander preke oor die onderwerp gepreek.  Jy kan dit lees by:  https://baptistekerkkemptonpark.wordpress.com/2016/05/01/wat-moet-ons-doen-met-lidmate-wat-van-die-gemeente-afgesny-is/ EN https://baptistekerkkemptonpark.wordpress.com/2015/04/23/die-enigste-oplossing-vir-sonde-in-die-kerk/

God se grootste gawe aan ons

receive-gift

Ek is op 6 Desember 2003 getroud. Kom ek vertel jou van die grootste geskenk wat ek op daardie dag gekry het.  Dit was nie die wasmasjien, die silwer potte of geld nie.  Dit was my vrou.

 

En net so is God se grootste gawe aan ons nie iets nie, maar Iemand, naamlik Hy self.  Hy het Homself eers in sy Seun aan ons gegee, en toe in die Heilige Gees.  Kom ons kyk wat Jh.16:5-15 hieroor te sê het.

 

Die Gees se teenwoordigheid (v.5-7)

Jesus was oppad terug na die Vader toe wat Hom gestuur het (v.5). En tog het nie een van die dissipels vir Hom gevra waarheen Hy oppad is nie (v.5).  Toe Petrus en Thomas dit in 13:36 en 14:5 gevra het, het hulle aan hulleself gedink en nie aan Jesus nie.

 

Hulle was soos kinders wie se pa vir hulle sê dat hy nie met hulle kan speel nie, omdat hy na ‘n vergadering toe moet gaan. ‘Ahhh!  Waarheen gaan pa?’ wil hulle weet.  Dit is nie dat hulle regtig wil weet waarheen hy oppad is nie, maar hulle is ongelukkig omdat hy nie met hulle kan speel nie.[1]

 

So was dit ook met die dissipels, en volgens v.5-6 het Jesus dit geweet. Hulle het nie aan Jesus se verheerliking gedink (14:28), of besef dat dit vir hulle voordelig sou wees nie (v.7).  As Jesus nie na die Vader toe teruggekeer het nie, sou die Trooster – die Heilige Gees – nie na hulle toe gekom het nie (v.7).  Maar as Jesus by die Vader was, sou Hy die Trooster vir hulle gestuur het (v.7, 15:26, Hd.2:33).  In al hierdie dinge het Jesus die waarheid gepraat (v.7).

 

Moenie die fout maak om te dink dat Jesus ‘n leemte gelos het, en dat die Heilige Gees dit sou vul nie. Die waarheid is eerder dat Jesus deur die Gees teenwoordig sou wees om die leemte te vul (14:23).  Moet dan nie dink dat dit vir jou beter sou gewees het om op die aarde te lewe toe Jesus hier was nie.  In sy menslike liggaam kon Hy nie oral gewees het of in die dissipels gewoon het nie.  Maar deur die Gees kan Hy, en daarom is dit vir ons beter dat Hy weggegaan het en die Gees na ons toe gestuur het (v.7).

 

Deur die Gees is Jesus altyd by jou en sal Hy jou nooit verlaat nie (Mt.28:20, Heb.13:5). Dit moet jou veral bemoedig wanneer jy beproef word en jy hartseer, eensaam en angstig is (v.6, 14:1).  Hy is nie ‘n telefoon oproep weg, sodat jy vir 5 minute moet wag voor Hy jou kan help nie.  Nee, Hy is nader aan jou as wat jy aan jouself is.

 

Die Gees se oortuiging (v.8-11)

Die Bybel leer vir ons dat niemand tot bekering kan kom as hy of sy nie eers gesien het dat hulle verlore is nie. Daar moet ‘n duidelike oortuiging van sonde wees.  Dit beteken egter nie dat almal oor hulle sonde moet huil nie.  Dit beteken ook nie dat almal wat onder sonde oortuiging is tot bekering gekom het nie (Hd.24:24-25).  Dit is nie ‘n kuns om mense te laat huil nie.

 

Volgens 2 Kor.7:10 bestaan daar so iets soos wêreldse berou waarin mense skuldig voel en oor die gevolge van hulle sonde huil, maar hulle nie bekeer nie. Jy is nie gered bloot omdat jy besef het jy is verlore nie.  Iain Murray sê:  ‘It is essential to understand that to be awakened is not the same as to be saved.’[2]  Hou dit asseblief in gedagte wanneer ons v.8-11 van nader bekyk.

 

Die Heilige Gees het o.a. gekom om die wêreld – die bose mensdom wat volgens Ef.2:2 en 1 Jh.5:19 agter die duiwel aanloop – te oortuig van sonde, geregtigheid en oordeel (v.8). In die konteks van v.13-15, 15:26-27 lyk dit of Hy dit hoofsaaklik deur die apostels se geïnspireerde briewe en prediking sou doen (bv. Hd.2:36-37).  Hy sou die Woord soos ‘n swaard gebruik het om die haat en sondige intensies in hulle harte bloot te lê (15:18, Heb.4:12-13, 1 Kor.14:24-25).

 

Ons verstaan dan iets van wat dit beteken dat Hy die wêreld van sonde oortuig. Maar wat beteken dit dat Hy hulle van geregtigheid en oordeel oortuig?  Kommentators verskil oor wat dit beteken.  Volgens een interpretasie sal die Heilige Gees die wêreld oortuig van hulle sonde, Jesus se geregtigheid en God se oordeel.  Maar na my mening is dit nie wat Jesus bedoel het nie.  Dit lyk eerder of die Gees hulle sal oortuig van hulle sonde, hulle geregtigheid en hulle oordeel.  Kom ek verduidelik.

 

[1] Die Heilige Gees sal die wêreld van hulle sonde oortuig, omdat hulle nie in Jesus glo nie (v.9).  Ongeloof in Jesus as die Messias en Here is die sonde wat hulle in die hel laat beland, en is ook die wortel van elke ander sonde (8:24).

 

[2] Die Heilige Gees sal die wêreld daarvan oortuig dat hulle selfregverdig is, en dat hulle Christus se volmaakte geregtigheid verwerp (v.10). Hy sal vir hulle wys dat hulle regverdige dade soos ‘n besoedelde kleed is (Jes.64:6).  Toe Jesus op die aarde was het Hy dit gedoen (Mt.23, Lk.18:9, 16:15).  Maar noudat Hy oppad was na die Vader toe sou die Gees dit deur die apostels gedoen het (v.10b).

 

[3] Die Heilige Gees sal die wêreld daarvan oortuig dat hulle verkeerd was om vir Jesus op grond van die uiterlike te oordeel (v.11, 7:24, Jes.53:3). In húlle gedagtes het sy kruisdood gewys dat God Hom vir sy sonde geoordeel het, en dat Hy daarom nie die Messias was nie (Jes.53:4, Mt.27:43).  Maar hulle was verkeerd, omdat die kruis gewys het dat Hy vir Satan – die regeerder van hierdie wêreld – geoordeel het (v.11, 12:31, Gn.3:15, Kol.2:15, 1 Jh.3:8, 5:19).

 

Sonder die Heilige Gees kan die wêreld nie ‘n akkurate beeld van hulle sonde, geregtigheid en oordeel hê nie. Sonder Hom kan hulle nie sien dat hulle harte boos is nie.  Hulle meet hulleself aan ander en dink dan dat hulle nie só sleg is nie.  Hulle definieer sonde as dit wat ander mense seermaak, en verskoon daarom hulle homseksuele dade, wellus, pornografie en ander lelike dinge.  Hulle dink nie daaraan dat alle sonde ‘n oortreding van God se wet is, en dat dit teen Hom gedoen word nie (Ps.51:6).

 

Verder het hulle nie ‘n idee hoe baie die Here hulle selfregverdigheid haat nie. Hulle dink dat hulle goed genoeg is om hemel toe te gaan, en dat hulle net harder moet probeer om sy guns te wen.  Hulle behandel Hom asof Hy ‘n afgod is wie se woede deur hulle godsdienstige pogings bedaar kan word.  Hulle dink dat hulle Hom kan omkoop met tiendes, bydraes aan die armes, kerkbywoning en vas.

 

Hulle verstaan ook nie hoe skeef hulle oordeel is nie. In hulle oë is Jesus die sondaar (9:24) en hulle die goeie mense.  As ‘n swanger ma te veel gedrink het sodat haar baba met ‘n defek gebore word, dan is dit die Here se skuld en nie hare nie.  As mense seksueel losbandig lewe en besluit om die ongebore baba te vermoor, is dit húlle keuse en kan nie die Bybel nie vir hulle sê wat om te doen nie.  ‘Dit is mý liggaam,’ is wat hulle sê.  Maar as hulle VIGS kry, dan is die Here die vark in die verhaal.

 

Mense is so blind dat hulle hierdie dinge nie kan insien nie. Daarom moet die Gees die swaard van God se Woord in hulle harte insny.  Só wys Hy dat hulle vol van sonde en selfregverdigheid is, en dat hulle nie die vermoeë het om reg te oordeel wanneer dit by geestelike dinge kom nie.  Hy sê nie net vir hulle om hulle sonde te los nie, maar ook die goeie dade waarop hulle staatmaak om gered te word (Rm.9:31, 10:3, Fil.3:4-6).  Met harte vol berou moet hulle in geloof na die gekruisigde Jesus toe draai, sodat Hy hulle kan vergewe en sý volmaakte geregtigheid aan hulle kan toereken (Fil.3:7-9).

 

Die Gees gebruik gewoonlik Bybelse prediking en Christene se heilige lewens om die wêreld hiervan te oortuig. Daarom kan ons nie die wêreld vir die Here wen as ons soos hulle is nie – ons moet heilig wees.  Maar heiligheid op sy eie is nie genoeg nie:  ons moet ook ons monde oopmaak en die evangelie met mense deel.

 

As ons onthou dat net die Heilige Gees mense kan oortuig, sal ons meer vir hulle bid, en nie ons tyd mors om met hulle te stry nie. Maar omdat Hy mense deur die evangelie oortuig, sal ons soos Paulus wees en alles in ons vermoeë doen om hulle te probeer oorreed (Hd.18:4, 19:8, 2 Kor.5:11).

 

Die Gees se inspirasie (v.12-15)

Tydens die Europese hervorming was daar ‘n jong Duitser genaamd Thomas Müntzer. Hy het gesê dat die Bybel nie die belangrikste in ons geestelike ervaring moet wees nie, maar dat die Gees se direkte woorde tot ons harte primêr is.  Volgens hom was Martin Luther ‘n vyand van die Heilige Gees wat die ‘dooie letter’ van die Bybel aanbid het.[3]

 

As ons egter v.12-15 bestudeer, word dit duidelik dat die Heilige Gees die Bybel geïnspireer het, en dat Hy deur die Bybel met ons praat.  Sodra ons die Bybel eenkant toe skuif, word dit onmoontlik om te weet of dit die Heilige Gees of die duiwel was wat met ons gepraat het.

 

Jesus wou nog baie ander dinge vir hulle gesê het, maar hulle kon dit nie op daardie stadium verstaan het nie (v.12). Die Gees moes eers gekom het voordat hulle die volle betekenis van Jesus en sy verlossingswerk kon verstaan (v.13).  Die Gees sou hulle in die waarheid van Christus en sy Woord gelei het (v.13, 14:6, 17:17, Ps.25:5).  Soos wat Jesus die Vader se woorde gespreek het (12:49-50), sou die Heilige Gees Jesus se woorde gespreek het (v.13).

 

Dit wat Hy vir die apostels gesê het, het Hy met Christus se gesag gespreek, sodat die woorde wat hulle in die Nuwe Testament opgeteken het, die Woord van God is (1 Ts.2:13, 4:8, 15, 1 Tm.5:18, 2 Pt.3:15-16).  Die Heilige Gees het hulle aan Jesus se woorde herinner, sodat hulle dit akkuraat neergeskryf het (14:26).  Hy het ook nuwe dinge vir hulle geleer – dinge wat nie noodwendig in Lukas of Johannes staan nie, maar in 1 Korintiërs, Judas en Openbaring (v.13).

 

Die Heilige Gees het die apostels gelei om Jesus se woorde neer te skryf, sodat Hy in die lees en verkondig daarvan verheerlik kon word (v.14). Dit is sy belangrikste bediening:  soos wat Jesus die Vader verheerlik het (17:4), sou die Heilige Gees vir Jesus verheerlik het (v.14, 5:23).  Hy het dus seker gemaak dat Jesus die middelpunt van die apostels se geïnspireerde briewe was.

 

Dit is nie dat Hy van die Vader vergeet het nie. Jesus en die Vader is een, sodat alles wat aan die Vader behoort ook syne is (v.15, 10:30, 14:9, 17:10).  Ook sy woorde kom van die Vader af (v.15, 15:15).  Daarom kan ons sê dat die apostels se woorde in die Nuwe Testament die Heilige Gees, die Seun en die Vader s’n is (v.15).  Moet dan nie val vir mense wat maak of Jesus se woorde meer gesag dra as Paulus s’n nie:  Paulus en die ander apostels se woorde is Jesus s’n!

 

Wat is die lesse wat Jesus in v.12-15 vir ons wil leer? Die Heilige Gees het die apostels en profete geïnspireer om die Bybel te skryf (v.13-15, 2 Tm.3:16, 2 Pt.1:20-21).  Ons mag nie daarby byvoeg of daaruit wegvat nie (Dt.4:2, 12:32, Sp.30:6, Heb.1:1, Op.22:18).  Die Gees gee dus nie meer vir mense geïnspireerde woorde om neer te skryf nie.  Derhalwe glo ons ook dat Hy ons in die waarheid van die Bybel lei (v.13), en nie deur nuwe openbarings in drome, visioene en profesieë nie.

 

Moet dan nie dink dat jou subjektiewe emosies en ervarings onfeilbaar is nie. Maak eerder seker dat die Heilige Gees se leiding in die Bybel jou kompas is.  So sal jy weet dat dit Gees is wat jou lei, en nie jou emosies, hormone, die duiwel, slapeloosheid, siekte, stres, vrees, voedsel vergiftiging, die newe-effekte van jou medikasie, ens. wat jou bedrieg nie.

 

Jy kan ook die Gees se werk meet deur vir jouself te vra of Jesus sentraal is (v.14). Waar mense hoofsaaklik op die Heilige Gees fokus, is dit nie die Heilige Gees nie maar ‘n vals gees.  Dit is hoekom ek nie tyd het vir kerke waarin mense ‘n ekstatiese ervaring van die Gees soek, terwyl Jesus aan die agterspeen moet suig nie.  In alles wat Hy doen, verheerlik die Heilige Gees vir Jesus.

 

Sy werk sluit onder meer die volgende in:

 

  • Hy kom na God se kinders toe om in hulle te woon en om hulle te help (v.7, 14:16-17, 1 Kor.3:16, 6:19). Hy bring die Vader en die Seun na ons harte toe (14:23, 2 Kor.13:13).
  • Hy wys vir die wêreld hulle sonde (v.8-11).
  • Hy het die apostels en profete se woorde geïnspireer (v.12-15, 14:26, 15:26-27, 2 Pt.1:20-21).
  • Hy lei ons (v.13, Ps.143:10, Rm.8:14).
  • Hy is die Skepper (Gn.1:2, Job 33:4, Ps.104:30).
  • Hy gee geestelike gawes, bekragtig ons vir diens, en help ons om van Jesus te getuig (Hd.1:8, 4:31, 1 Kor.12:4-11).
  • Hy maak ons soos Jesus en vorm sy karakter in ons (2 Kor.3:18, Gal.5:22).
  • Hy roep mense om ouderlinge te wees (Hd.20:28).
  • Hy openbaar God se liefde aan ons (Rm.5:5, Ef.3:16-19).
  • Hy sal eendag ons liggame uit die dood uit opwek (Rm.8:11).
  • Hy help ons om teen sonde te veg (Rm.8:13).
  • Hy gee vir ons sekerheid van redding en die hemel (Rm.8:16, 2 Kor.1:22, 5:5, Ef.1:13-14).
  • Hy bid vir ons en help ons om te bid (Rm.8:26-27, Ef.6:18, Jud.20).
  • Hy help ons om God te aanbid (4:24, Fil.3:3).
  • Hy gee vir ons hoop (Rm.15:13).
  • Hy maak ons een met ander Christene (Ef.4:3).
  • Hy help ons in vervolging (Fil.1:19, 1 Pt.4:14).
  • Hy maak ons heilig (2 Ts.2:13, 1 Pt.1:2).
  • Hy wederbaar ons (Tit.3:5, Jh.3:5).
  • Hy praat met ons deur die Woord (Op.2:7, 11, 17, 29, 3:6, 13, 22).

 

Soos wat jy ‘n baie duur diamant oppas en in jou kluis bêre, moet jy die Heilige Gees se teenwoordigheid in jou lewe koester. Moet Hom nie weerstaan as Hy jou van jou sonde oortuig nie (Hd.7:51). Moet Hom nie met jou sonde bedroef nie (Ef.4:30). En moenie die vlam van sy werk in jou hart uitblus nie (1 Ts.5:19). Wees eerder dankbaar vir God se grootste gawe aan jou en begeer dat Hy in jou hart sal woon.

 

[1] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.533

[2] Revival and Revivalism, p.209

[3] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: Part 3, pp.129-130

‘n Waarskuwing aan gelowiges

persecuted-church

Het iemand jou al ooit in die rug gesteek? Dit is erg dat die persoon jou seergemaak het, maar wat dit erger maak is dat jy dit nie verwag het nie.  Om dan te keer dat ons omkant gevang word, het Jesus in Jh.15:18-16:4 gewaarsku dat die wêreld ons gaan haat.

 

Die wêreld se haat (15:18-21)

Ek het onlangs ‘n natuurprogram gekyk wat oor die jaarlikse ‘sardine run’ gaan. Honderde miljoene sardyne swem elke jaar van die Kaap af tot in Natal.  Naby Durban se kus wag daar vir hulle ‘n verrassing:  omtrent 5000 dolfyne, 1000 haaie, 200 000 of 300 000 malgasse (seevoëls), ‘n klomp robbe en ‘n walvis is gereed om hulle te eet.

 

Tydens die vispartytjie steur die roofdiere hulle nie aan mekaar nie. Selfs die robbe swem baie gemaklik saam met die haaie, omdat daar net een kuiergas op die spyskaart is:  sardyne.

 

En so is dit ook met die wêreld en Jesus. Die wêreld haat mekaar (Tit.3:3).  Maar wanneer dit by Jesus en sy volgelinge kom, dan staan die wêreld saam (Lk.23:12, 22:66, vgl. Hd.23:7-8).  In hulle haat vir Jesus is hulle een.

 

Die dissipels moes mekaar liefgehad het (15:17), maar die wêreld sou hulle gehaat het (15:18, 1 Jh.3:13). Hulle moes daaraan gedink het dat die wêreld vir Jesus gehaat het voordat dit hulle gehaat het (15:18).  Hulle het nie daarvan gehou dat Hy hulle sonde uitgewys het nie, en daarom het hulle Hom gehaat (7:7).

 

As die dissipels deel van die wêreld was, sou die wêreld hulle liefgehad het en na hulle geluister het (15:19, 1 Jh.4:5). Hulle het egter die dissipels gehaat, omdat Jesus hulle uit die wêreld gekies het om aan Hom te behoort (15:19, 16, 17:9, Mt.10:22, Gal.1:4).  Hulle het dit gehaat dat die dissipels nie meer soos húlle was nie (17:14, 1 Pt.4:3-4).

 

Die dissipels moes onthou het hoe Jesus in 13:16 vir hulle gesê het dat ‘n slaaf nie groter is as sy Meester nie (15:20). As die wêreld dan die Meester vervolg het, sou hulle nie teruggestaan het vir sy slawe nie (15:20, Mt.10:24-25).

 

En as hulle die Meester se Woord gehoorsaam het, sou hulle ook geluister het na die slawe wat dit verkondig (15:20, 13:20, Mt.10:40, Lk.10:16, 1 Jh.4:6).  Die wêreld sou die dissipels vir Jesus se onthalwe gehaat en vervolg het, asook omdat hulle nie die Vader geken het nie (15:21).

 

Die wêreld se sonde (15:22-25)

Die wêreld het nie ‘n verskoning gehad vir hulle haat nie (15:22-24). Deur sy lering en een-van-‘n-soort wonderwerke, het Jesus die Vader aan hulle bekend gemaak (15:22, 24, 9:32, Mt.9:33).  Dit was dan duidelik dat Hy die Messias en die Seun van God was.  As Hy hulle nie geleer het en wonderwerke gedoen het nie, sou hulle nog rede gehad het om Hom te verwerp (15:22, 24).

 

Maar nou het hulle geen verskoning gehad nie, omdat hulle die waarheid gesien en gehoor het, en nogsteeds van Hom af weggedraai het (15:22, 24, 9:41). Hulle het teen die lig gesondig, en sou dus ‘n swaarder straf ontvang het (Mt.11:22, 24, Lk.12:47-48).  In hulle haat vir Jesus het hulle ook die Vader gehaat, omdat Hy en die Vader een is (15:23, 10:30).

 

Die wêreld se haat kon egter nie die Here se verlossingsplan omvergewerp het nie. Hy het hulle haat gebruik om sy ewige raadsplan te vervul (15:25). ‘n Illustrasie sal jou help om te verstaan wat ek bedoel.[1]

 

Die wêreld is soos plat-annas (plat, slymerige paddas) in ‘n vistenk. God is die Eienaar van die vistenk.  Die plat-annas kan swem waar hulle wil.  As hulle kies om in die modder van haat op die tenk se bodem te gaan lê, dan is dit nie die Eienaar se skuld nie maar húlle s’n.  Dit is nie Hý wat hulle versoek het om Hom te haat nie (Jk.1:13).

 

Gestel die Eienaar besluit om die plat-annas van die kombuis af na die stoep toe te skuif. As die plat-annas wil, kan hulle nogsteeds in die modder van haat gaan lê.  Die Eienaar het nie met hulle besluit ingemeng nie.  Hy het egter hulle haat oorheers om sý groter besluite uit te voer.  Hulle keuse om te haat kon nie die Eienaar se ewige raadsplan ontspoor het nie.  As die Eienaar wou, kon Hy selfs die plat-annas in goudvisse verander het, sodat hulle nie meer ‘n begeerte sou hê om in die modder van haat te gaan lê nie (vgl. Paulus in Hd.9).

 

Jesus se kruisdood was deel van God se ewige raadsplan (Ef.1:11). Hy het dit reeds 1000 jaar v.C. in Ps.69:5 voorspel:  ‘Hulle het my sonder oorsaak gehaat.’ (15:25).  God het deur die wêreld se haat sy goeie plan uitgevoer, sodat sondaars gered en vergewe kon word.  Die wêreld het dit vir die slegte bedoel, maar God het dit vir die goeie bedoel (Gn.50:20).  Die plat-annas se besluit om in die modder van haat te gaan lê, kon nie die Eienaar keer om volgens sy soewereine keuse die vistenk te skuif nie.

 

Die apostels se hulp (15:26-16:4)

Sommige klein hondjies is braaf wanneer hulle by hulle eienaars is: hulle is gereed om jou op te vreet.  Maar wanneer hulle alleen is, is hulle bang.  Ander honde is klein, maar het die hart van ‘n leeu en is bang vir niks.

 

Petrus was so. Toe hy saam met Jesus in die tuin was, het hy sy swaard uitgetrek en was hy gereed om hom te verdedig.  Maar toe hy later alleen om die vuur gesit het, het hy vir Jesus verloën.  En toe gebeur daar iets wat gemaak het dat hy daarna in moeiliker omstandighede nie vir Jesus verloën het nie.  Hy het later selfs sy lewe prysgegee vir Jesus en die evangelie.  In 15:26-16:4 sien ons hoekom hy verander het.

 

Die wêreld se haat en vervolging moes nie die dissipels verhinder het om van Jesus te getuig nie. Sodra Hy weer in die hemel was sou Hy die Trooster of Gees van die waarheid – wat van die Vader af uitgaan – gestuur het om hulle te help (15:26-27, 14:16-17, 26).  Die Gees sou hulle bekragtig het om d.m.v. wonders en tekens van Jesus se opstanding te getuig (15:26-27, Hd.1:8, 4:33, Heb.2:3-4).  Hulle getuienis sou gewys het dat Hy die Messias en die Seun van God is.

 

Hoekom het Jesus spesifiek die apostels gekies om in die Gees se krag van Hom te getuig?  Dit is omdat hulle van die begin af saam met Hom was (15:27, Hd.1:21-22, 10:40-41).  Hulle het ‘n eerstehandse ervaring van sy Persoon, lering en wonderwerke gehad, en daarom kon hulle beter as enigiemand anders van Hom getuig het.

 

Die Gees sou hulle hierin gehelp het. Jesus het dit vooraf vir hulle gesê, sodat hulle nie sou wegval tydens die vervolging nie (16:1).  In hulle haat vir Jesus sou die wêreld (in hierdie geval, die Jode) hulle uit die sinagoges uit verban het (16:2, 9:22, 34, 12:42).  Die Jode was van mening dat die moord op Christene vir die Here aanneemlik is (16:2, Hd.22:3-4, Gal.1:13-14, Fil.3:6, vgl. Jes.66:5).[2]  Dít het hulle in onkunde gedoen, omdat hulle nie vir Jesus of die Vader geken het nie (16:3, 8:19, Hd.3:17, 1 Tm.1:13).

 

Jesus het die dissipels daaraan herinner dat Hy hierdie dinge vooraf vir hulle gesê het om hulle te waarsku (16:4, 1). Hy wou hulle voorberei het, sodat hulle nie omkant gevang word nie.  Die rede hoekom Hy hulle nie vroeër gewaarsku het nie, was omdat Hy by hulle was om hulle te beskerm (16:4).  Toe Hy by hulle was, was dit ‘n tyd om bly te wees en nie ‘n tyd om te treur nie (Mt.9:15).  Hulle was ook nog nie gereed vir die vervolging nie.  Jesus moes eers die Gees gestuur het om hulle te versterk, sodat hulle dit kon verduur (16:7).

 

Jesus se les in hierdie gedeelte is duidelik: as jy die Here met erns wil dien, sal jy vervolg word (15:20, 2 Tm.3:12).  Sal die wêreld jou Meester vervolg en nie vir jou nie (15:20)?  Sal die Meester se pad met dorings besaai wees en sy slawe s’n met roosblare?

 

Partykeer wil ons hê dat die wêreld van ons moet hou. Ons wil hê hulle moet mooi dinge van ons sê, en hoop dat hulle van ons kerk en ons prediking sal hou.  Maar hulle sal nie (15:18-19).  As hulle van ons hou moet ons weet dat iets nie reg is nie, en dat ons waarskynlik op die verkeerde pad is (15:19).  Jesus het gesê:  “Wee julle wanneer al die mense goed van julle praat, want hulle vaders het net so aan die valse profete gedoen.” (Lk.6:26).

 

Verder hou die wêreld nie daarvan dat jy ‘n nat vaddoek is nie. Hulle haat dit as jy nie saam met die matrieks lelike dinge met die graad 8’s se ontgroening wil doen nie.  Hulle is kwaad as jy nie saam met die res van die skool onder-die-belt liedjies by die atletiekbyeenkoms wil sing om ‘gees’ te vang nie.  Hulle kan dit nie vat dat jy so ‘oudtyds’ is om te glo dat seks net vir die huwelik tussen ‘n man en ‘n vrou bedoel is nie.

 

Hulle skuif jou uit omdat jy nie saam met hulle by die jaareindfunksie dronk word nie. Hulle sê dat jy wetties is as jy nie saam met hulle films wil kyk waarin mense die Here se Naam vloek of saam in die bed spring nie.  Hulle sê dat jy fanaties is omdat jy nie daarvan hou om op ‘n Sondagoggend en -aand weg te bly van die kerk af nie.  Hulle haat jou omdat jou heilige lewe die donker kolle in hulle harte uitwys, en dit hulle skuldig laat voel.

 

In al hierdie dinge moet jy onthou dat die Here ‘n groter en wyser plan het, en dat Hy hierdie mense se bose planne sal oorheers en dit vir jou voordeel sal uitwerk (15:25, Rm.8:28). Onthou ook dat Hy die Heilige Gees gestuur het om jou by te staan (15:26).  Om dit te waardeer sal dit help as jy ‘n Bybelse verstaan het van wie hierdie Gees is.

 

Volgens Jesus het die Gees van die Vader af uitgegaan (15:26). Uit Jh.14-16 leer ons ook dat die Vader en die Seun Hom gestuur het (14:26, 15:26, 16:7).  Daarom word Hy nie net die Gees van God genoem nie, maar ook die Gees van Jesus, die Gees van Christus en die Gees van die Seun (Hd.16:7, Rm.8:9, Gal.4:6, Fil.1:19, 1 Pt.1:11).  As Hy van die Vader en die Seun af uitgaan het, bevestig dit dat Hy een is met die Vader en die Seun (Mt.28:19).

 

Soos die Vader en die Seun, is die Heilige Gees ewig (Heb.9:14), alwetend (1 Kor.2:10-11), alomteenwoordig (Ps.139:7-8) en ook die Skepper (Gn.1:2, Job 33:4, Ps.104:30). Hy is nie ‘n abstrakte krag soos wat die Jehova’s Getuies sê nie, maar is volkome God (Hd.5:3-4, 2 Kor.3:17-18).

 

Maar sy eenheid met die Vader en die Seun beteken nie dat Hy nie ‘n aparte Persoon is nie. Die feit dat Hy van die Vader af uitgaan het, en dat die Seun Hom gestuur het (15:26) wys dat Hy ‘n unieke Persoon is wat kan dink, voel, praat, getuig, troos, help, bid, onderrig gee en gawes uitdeel (14:16, 26, 15:26, 16:13, Hd.8:29, Rm.8:16, 26-27, 1 Kor.2:10-11, 12:11, Ef.4:30).

 

Ons glo dan dat die Vader, die Seun en die Heilige Gees een God is (Dt.6:4, Jes.45:5-6) in drie Persone (Mt.3:16-17, 28:19, 2 Kor.13:13, Ef.4:4-6, 1 Pt.1:2).  En dit is hierdie Gees wat vir ewig by jou sal wees om jou te help (14:16).  Moet Hom nie verneder deur van Hom te praat asof Hy ‘n warm gevoel in jou bors is nie.  Glo in Hom, wees lief vir Hom en gehoorsaam Hom.  Aanbid en eer Hom soos wat jy dit met die Vader en die Seun doen.

 

Buiten daarvoor dat die Heilige Gees jou sal help om staande te bly, sal dit jou ook help om te onthou dat Jesus vervolging voorspel het (16:1, 4).  Hierdie les is veral belangrik as jy ‘n nuwe bekeerling is.  Moenie so naïef wees om te dink jy sal nie vervolg word nie.  Berei jouself eerder voor, sodat dit jou nie verras nie.  In die Bybel staan daar:

 

[1] “Ons moet deur baie verdrukkinge in die koninkryk van God ingaan” (Hd.14:22).

 

[2] “ons het Timótheüs…gestuur om julle te versterk en julle te bemoedig in julle geloof, sodat niemand verontrus mag word onder hierdie verdrukkinge nie; want julle weet self dat ons hiervoor bestemd is. Want ook toe ons by julle was, het ons julle vooruit gesê dat ons verdruk sou word, soos dit ook gebeur het en soos julle weet.” (1 Ts.3:2-4).

 

[3] “Want hiertoe is julle geroep, omdat Christus ook vir julle gely het en julle ‘n voorbeeld nagelaat het, sodat julle sy voetstappe kan navolg” (1 Pt.2:21).

 

[4] Geliefdes, verbaas julle nie oor die vuurgloed van vervolging onder julle wat tot julle beproewing dien, asof iets vreemds oor julle kom nie” (1 Pt.4:12).

 

Onthou ook asseblief dat die vervolging nie net van buite af sal kom nie, maar ook van binne af (16:2). Dit sal nie net die Moslems en Hindoes wees wat jou vervolg nie, maar ook mense wat sê dat hulle Christene is (soos wat die Rooms-Katoliekekerk in die verlede die Protestante vervolg het).  Die vervolging sal van predikante, lidmate, ouderlinge en diakens af kom.  En hulle sal dit doen, omdat hulle nie die Here ken nie (16:3).

 

Richard Wurmbrand het in Kommunistiese Romenië gebly. Hy was vir 14 jaar in die tronk en is later vrygelaat.  Kort voordat hy die land verlaat het, het hy ‘n groep van 15 seuns en dogters dieretuin toe gevat.  Hy het voor die leeus se hok gaan staan en vir hulle gesê:

 

‘Your forefathers in faith were thrown before such wild beasts for their faith. Know that you also will have to suffer.  You will not be thrown before lions, but you will have to do with men who are much worse than lions.  Decide here and now if you wish to pledge alegiance to Christ.’

 

Hy sê dat die kinders trane in hulle oë gehad het toe hulle ‘ja’ gesê het.[3]  Wat sou jý gesê het as jy daar was?  Sal jy die Here volg, al beteken dit ook dat die wêreld jou haat?

 

[1] Ek het die illustrasie aangepas en verander uit p.157 van Randy Alcorn se boek hand in Hand

[2] Mishnah Sanhedrin 9:6 aangehaal in D.A. Carson, The Gospel According to John, p.531

[3] Aangehaal in John Piper, Let the Nations Be Glad, p.79