Wat sê die Bybel oor bloedlyn vloeke?

Generational curse

In April 2012 het ek ‘n artikel oor bloedlyn vloeke geskryf en dit op die internet geplaas.[1]  Oor die afgelope vyf jaar was daar byna 7000 mense wat op die artikel afgekom het.  In September 2016 het ‘n vriend van my dit op hulle gemeente se Facebook-blad gedeel.  Binne ‘n kwessie van ‘n paar dae, het meer as 3000 mense die artikel ‘besoek’ (baie van hulle het dit seker nie gelees nie).

 

My punt is nie om te sê dat die artikel besonders is nie, maar dat talle Afrikaners vrae het oor die onderwerp. En dit is juis om hierdie rede wat ek besluit het om die saak deeglik te ondersoek.  Voordat ons egter by die Bybelse lering uitkom, moet ons verstaan wat mense bedoel wanneer hulle van bloedlyn vloeke praat.  ‘n Illustrasie sal help.

 

Anjé het ‘n rekord van gebroke verhoudings op haar kerfstok. Ferdi is gedurig siek – die dokters kan nie agterkom wat fout is nie.  Gert is ‘n slaaf van seks en drank.  Dit maak nie saak hoe hard Jan probeer nie, hy bly arm.  Arrie is lui en maak ook lui kinders groot.  Riana het ‘n ernstige humeur probleem.  Fiona se sielkundige sê dat sy ‘n lae selfbeeld het.  Eddie is vasgevang in pornografie.

 

Wat maak dat hierdie mense nie kan losbreek uit die net van hulle sonde nie? Volgens sommige is dit die sondes van hulle voorouers, of te wel bloedlyn vloeke.  Die kinders word gestraf vir dít wat hulle pa’s, oupas en oupagrootjies gedoen het.  Die gevolg is dat Gert se kinders vir drie of selfs meer geslagte aan seks en drank verslaaf sal wees.  Na alle waarskynlikheid is dit demone wat hiervoor verantwoordelik is.

 

Om die patroon te breek, sal een of meer van Gert se familielede vir bevryding moet gaan. Dit gebeur gewoonlik deur ‘n bevryder wat die verslaafde persoon lei om ‘n paar stappe te volg.  Hy sal bv. vir Gert se kleindogter sê om:

 

  1. Haar eie en haar voorouers se sondes so spesifiek as moontlik te bely.
  2. Haar voorouers te vergewe.
  3. Alle sondige geestesbande met haar voorouers te breek.
  4. Die familie-demoon se vloek te breek deur verbaal en in Jesus se Naam vir hom te sê om weg te gaan.
  5. Haar ten volle aan die Here te wy.

 

Wat het die Bybel hieroor te sê? Die term ‘bloedlyn vloeke’ kom nie in die Bybel voor nie.  Maar daar is letterlik honderde tekste wat oor die voor- en nageslagte se sondes handel.  Ek het die tekste opgesoek wat woorde soos geslag, nageslag, kroos, nakroos, voorvaders, kindskinders en soortgelyke terme bevat.  Omdat daar so baie is, is dit doodeenvoudig nie moontlik om in een preek elke teks te bespreek nie.  Dus het ek besluit om die slotsom van my ondersoek onder drie hoofde op te som.

 

God straf nie kinders vir hulle ouers se sondes nie

Het jy al gehoor van ‘n pa wat al sy kinders pak gee as een van hulle stout was? Ek het.  Die Here is nie so nie.  In Dt.24:16 sê Hy:  “Die vaders mag nie vir die kinders, en die kinders mag nie vir die vaders gedood word nie; elkeen moet vir sy eie sonde gedood word.”

 

In Esg.18 sê die profeet dat pa’s regverdig of goddeloos kan wees, terwyl hulle kinders andersom is. Om saam te vat sê Esegiël:  “Die siel wat sondig, dié moet sterwe; die seun sal nie die ongeregtigheid van die vader help dra nie, en die vader sal nie die ongeregtigheid van die seun help dra nie; die geregtigheid van die regverdige sal op hom wees, en die goddeloosheid van die goddelose sal op hom wees.” (Esg.18:20).

 

‘Maar wat van tekste soos Eks.20:5?’ wil iemand weet. In dié teks sê die Here dat Hy “die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat [Hom] haat”.

 

Let op dat woorde soos ‘vloek’ en ‘demoon’ glad nie eers in die vers voorkom nie. In die konteks gaan dit oor ouers wat hulle kinders geleer het om afgode te dien, en sodoende die Here te haat.  En dit was as gevolg hiervan dat die Here (nie ‘n demoon nie!) die pa’s en hulle kinders gestraf het.

 

Die kinders was dus nie onskuldig nie. Dit is nie asof die Here sy gehoorsame kinders vir hulle voorouers se sondes gestraf het nie.  Trouens, in die volgende vers sê die Here Hy “bewys barmhartigheid aan duisende van die wat [Hom] liefhet en [sy] gebooie onderhou.” (Eks.20:6).  As die kinders gehoorsaam was en nie hulle ouers se slegte voorbeeld gevolg het nie, sou die Here sy liefde aan hulle bewys het.  Anders gestel:  as hulle v.6 gedoen het, sou v.5 nie gebeur het nie.

 

Wie sal durf om op grond van Eks.20:6 te sê dat ‘n kind altyd heilig en regverdig sal wees, omdat sy pa en oupa die Here gedien het? Hoekom sê mense dan op grond van Eks.20:5 dat ‘n kind met pedofilia ‘gestraf’ sal word, omdat sy oupa kinders gemolesteer het?  Lees gerus die rekord van Juda se konings om te sien dat kinders nie noodwendig in die strik van hulle ouers se sondes beland nie.

 

Agas was ‘n slegte koning wat afgode gedien het (2 Kron.28:22). Sy seun Hiskia was baie getrou aan die Here (2 Kron.29:1-2).  Hiskia se seun Manasse was seker die slegste koning ooit, maar het later tot bekering gekom (2 Kron.33:1-20).  Sy seun Amon was so sleg soos hy, maar anders as sy pa het hy hom nie bekeer nie (2 Kron.33:21-25).  Amon se seun Josia was ‘n uitstekende koning (2 Kron.34:1-2).  Wat sy seuns betref, is ‘rubbish’ die beste manier om hulle te beskryf (2 Kron.36).

 

Weereens is dit duidelik dat die Here nie kinders vir hulle ouers se sondes straf nie. John Piper sê:  ‘no innocent child has ever been punished for a father’s sins; only guilty children are punished and are guilty of the very sins that their fathers sinned.’[2]  As jy dan op ‘n teks afkom waar dit vir jou lyk of die Here ‘n kind vir sy pa se sonde straf, moet jy ten minste twee dinge onthou.

 

[1] Elke teks het ‘n konteks. As jy die verse noukeurig lees, sal jy sien dat die kinders hulle ouers se verkeerde voorbeeld nagevolg het, en dat dit die rede was hoekom die Here hulle gestraf het.  Kom ons vat vir Manasse as ‘n voorbeeld.  In 2 Kon.21:10-15 het die Here gesê Hy gaan Jerusalem oordeel vir die sondes wat Manasse daarin gedoen het.  Dié wat flink dink sal besef dat Manasse nie die biologiese pa van die hele Jerusalem was nie, en dat die Here se straf daarom nie ‘n bloedlyn vloek kon gewees het nie.

 

Verder leer 2 Kon.21:16 vir ons dat die volk Manasse se bose voorbeeld gevolg het. Soos reeds hierbo gewys, het Manasse hom bekeer.  Omdat die volk haar egter nie van hierdie sondes bekeer het nie, het die Here haar gestraf.  Dit geld ook vir ander voorbeelde, waarin die Here sy volk en haar nageslag gestraf het (bv. Dt.28:45-46, 58-59, Mt.27:25).  As die nageslag hulle bekeer het, sou die Here hulle nie gestraf het nie (Hd.3:19).

 

[2] Die Here sal jou kwalik neem as jy soos Job se vriende dink. Moenie soos hulle wees en vergeet dat slegte dinge met opregte en toegewyde gelowiges kan gebeur nie (Job 1:1, 8).  Volgens Job 42:7 was die Here kwaad vir hulle; hulle het nie die waarheid oor Hom gepraat soos Job nie.  Hulle het o.a. gesê dat die Here Job vir sy sonde vervloek het, en dat dít die rede was hoekom sy kinders gesterf het (5:3-4, 8:4, 18:19, 27:14, 21 vgl. 1:18-19).

 

Job het dit nie aanvaar nie, maar het vir hulle gesê: “You claim God punishes a child for the sins of his father. No!  Let God punish the sinners themselves; let him show that he does it because of their sins.” (Job 21:19, Good News Bible). Moet dan nie vir iemand sê dat die Here haar vir haar ouma of oumagrootjie se sondes straf nie.

 

Miskien wonder jy: ‘Maar wat van Bybelse voorbeelde waarin die kinders nie gesondig het nie, en tog a.g.v. hulle ouers se sonde gesterf het of erg gely het?’  Dit bring my by die volgende punt.

 

Ouers se sondes het ‘n negatiewe invloed op hulle kinders

Ons moet oppas dat ons nie die baba van die negatiewe invloede met die vuil badwater van bloedlyn vloeke uitgooi nie. Hier is dit baie belangrik dat ons ‘n Bybelse balans handhaaf.  ‘n Paar voorbeelde sal help om die punt duidelik oor te dra, en om te wys dat ouers se sonde ‘n reuse invloed op hulle kinders het.

 

As Marco en Rika kwaai vloek, gaan hulle kinders waarskynlik hulle voorbeeld volg. En as Ken probleme met sy vuiste uitsorteer, gaan sy seuns tien teen een in húlle huwelike sy voorbeeld volg.  Sp.22:24-25 wys vir ons dat ‘n kort humeur aansteeklik is.

 

Ons kan dit nie ontken dat ‘n ouer se voorbeeld sy kinders sterk beïnvloed nie. In Gn.37:3 sien ons bv. dat Jakob vir Josef voorgetrek het, net soos wat sý ma hóm voorgetrek het (Gn.25:28).  Op hierdie punt moet jy jouself afvra of jy regtig wil hê jou kinders moet soos jy wees; wil jy hê hulle moet jou voorbeeld volg?

 

Kinders dra ook baie keer die gevolge van hulle ouers se sonde.  Baba Karien kry VIGS, omdat haar swanger ma immoreel was.  A.g.v. Gehasi se sonde het die Here hom gestraf sodat hy melaats geword het, en deur sy gene is dit ook aan sy kinders oorgedra (2 Kon.5:27).  Klein Ben sterf in ‘n motorongeluk, omdat sy pa dronk bestuur het.  Rita en Kobus het nie kos om te eet nie, omdat hulle ouers die geld op dwelms gemors het.

 

Dikwels oes ons nasate die gevolge van die sonde wat ons gesaai het. Die groot les is dat sonde nooit net ‘n persoonlike saak is nie, en dat dit dié wat ná ons kom ernstig beïnvloed. Hierdie invloed versprei nie net na ons kinders toe nie.  Al weet ons dit nie altyd nie, affekteer dit ons geestelike familie (Jos.7, 1 Kor.5:6, 12:26).  Dit is veral waar as ons in ‘n posisie van leierskap staan.

 

Dink maar aan Jerobeam die seun van Nebat, wie se afgodery talle konings van Israel beïnvloed het, sodat die land daardeur tot ‘n val gekom het (1 Kon.12:25-33, 15:26, 34, 16:2, 19, 26, 31, 2 Kon.10:31, 13:2, 11, 14:24, 15:9, 18, 24, 28, 17:21-23). Partykeer raak dit so erg dat ‘n hele nasie deur ‘n leier se sonde beïnvloed word, sodat die meeste mense uiteindelik sy voorbeeld volg.  Ons kan as’t ware van ‘n kulturele sonde praat (Tit.1:12).

 

Dalk wonder jy oor voorbeelde waarin die Here gesê het dat Hy a.g.v. een man se sonde ‘n hele nageslag sou straf: Eli, Dawid en Joab se nageslag sou met die swaard doodgemaak word (1 Sm.2:33, 3:13, 2 Sm.12:10, 13, 1 Kn.2:33).

 

Sover my kennis strek kon nie een van hulle die gevolge van hulle sonde omgekeer het nie; bevryding sou nie gehelp het nie. Selfs toe Dawid hom bekeer het, vergewe is, en ernstig gevas het, het die Here nie die gevolge van sy sonde verwyder nie (2 Sm.12:13, 16).

 

Wat die dood van sy kind betref kan ons ook nie sê dat dit ‘n bloedlyn vloek was, waarin die Here die kind vir sy sonde gestraf het nie.  Hoe is dit ‘n straf as 2 Sm.12:23 vir ons aandui dat die kind hemel toe is?

 

Maar is 2 Sm.21 nie die perfekte voorbeeld van ‘n bloedlyn vloek nie? In Jos.9:15 het Josua en die leiers van Israel ‘n verbond met die Gibeoniete gesluit om hulle nie dood te maak nie.  Saul het egter die verbond gebreek en die Gibeoniete doodgemaak.  Toe Saul al dood was, het die Here sy sonde onthou en ‘n droogte oor die land gestuur.  Twee van sy seuns en vyf van sy kleinseuns moes gehang word, alvorens die Here die volk se gebede vir reën verhoor het.

 

As leier het Saul die volk verteenwoordig, en daarom het God die volk vir hierdie sonde verantwoordelik gehou.  Sekerlik was Saul nie alleen hierby betrokke nie.  Die volk moes dus dinge reggestel het, voordat die Here reën kon gee.  Wat Saul se nasate betref kon hulle nie onskuldig gewees het nie, aangesien God self gesê het dat kinders nie vir hulle ouers se sondes gestraf sal word nie (Dt.24:16, 2 Kon.14:5-6, Esg.18:20).

 

Jou kinders sal net onder die Here se oordele beland as hulle Hom haat en hulle ore vir sy gebooie toedruk. Wys daarom vir hulle die regte voorbeeld en sê vir hulle wat die Here van hulle verwag (Gn.18:19, Dt.6:4, Ps.78:3-8).  Moenie nalaat om huisgodsdiens te doen nie, en kom ook in die gewoonte om jou kinders op Sondae onder die lering van God se Woord te bring.  As jy dit reg doen is die kanse goed dat jy deel van die Bybelse statistiek word, sodat jy en jou hele gesin tot bekering sal kom (Sp.14:26, 20:7, Jh.4:53, Hd.10:2, 11:14, 16:15, 30-34, 18:8, 1 Kor.1:16, 16:15).

 

Jesus het reeds die vloek gebreek vir elkeen wat in Hom glo

‘n Man en vrou was briesend toe hulle my vorige artikel oor bloedlyn vloeke gelees het. Die man het gesê dat hy vir almal gaan vertel dat ek ‘n vals leraar is.  Dis byna of hy wou gehad het eyhêdaar moet ‘n bloedlyn vloek oor hom wees.  In sy woede kon hy nie die goeie nuus van Jesus se kruisdood raaksien nie.  Kom ek verduidelik wat ek bedoel.

 

Die enigste ‘bloedlyn vloek’ in die Bybel het gekom deur die sonde van Adam, sodat al sy kinders met ‘n sondige natuur gebore is (Ps.51:7, Rm.5:12, Ef.2:3). En a.g.v. ons sonde, is alle mense onder God se vervloeking (Gal.3:10).  Toe Jesus egter aan die kruis gesterf het, is Hy in ons plek vervloek en het Hy ons van die vloek bevry:  “Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons ‘n vloek te word—want daar is geskrywe:  Vervloek is elkeen wat aan ‘n hout hang” (Gal.3:13).

 

Die vloeke van Lv.26, Dt.27-28 het dus nou nie meer ‘n houvas op dié wat hulle bekeer en op Jesus vertrou om hulle te red nie. Hulle hoef nie boete te doen vir hulle eie sondes, of vir die sondes van hulle voorvaders by wie hulle dit geleer het nie (Lv.26:39-40, Neh.9:2, Jer.14:20, Dn.9:16).  Deur Jesus se kruisdood is daar geen sonde wat ‘n houvas op hulle het nie.  John Piper skryf:  ‘nobody is trapped in anybody’s sin — their own or someone else’s — because of the cross… Christ has paid every debt and broken every curse. ‘[3]

 

Jesus het ons vrygekoop van die nuttelose lewe van sonde wat die voorvaders vir ons geleer het: “omdat julle weet dat julle nie deur verganklike dinge, silwer of goud, losgekoop is uit julle ydele lewenswandel wat deur die vaders oorgelewer is nie, maar deur die kosbare bloed van Christus, soos van ‘n lam sonder gebrek en vlekkeloos” (1 Pt.1:18-19).

 

Soms kyk ons vas in die Here se straf wat tot in die derde en vierde geslag is (Eks.20:5), en mis ons sy liefde wat tot in die duisendste geslag is (Eks.20:6). Ek is bevrees dat bloedlyn vloeke gans te veel Christene se aandag afgetrek het van die seën wat God in Christus aan hulle belowe het:  “Geseënd is die God en Vader van onse Here Jesus Christus wat ons geseën het met alle geestelike seëninge in die hemele in Christus… sodat die seën van Abraham na die heidene kan kom in Christus Jesus” (Ef.1:3, Gal.3:14).

 

Dalk het ons só in bloedlyn- en ander vloeke begin vaskyk, dat ons nie eers weet dat die Here se seën in die Nuwe Testament tien keer meer genoem word as sy vervloeking nie (in die Ou Testament is dit twee keer soveel). Ons het so bang geword vir vloeke, dat ons nie meer raaksien dat byna elke brief in die Nuwe Testament afgesluit word met ‘n seëngroet nie.

 

Hierdie ongesonde fokus op bloedlyn vloeke het ook gemaak dat mense nie die volle verantwoordelikheid vir hulle eie sonde aanvaar nie. Soos Adam sê hulle dat dit iemand anders se skuld is.  En omdat hulle ander blammeer en nie glo dat hulle eie sonde die hele probleem is nie, is Jesus se kruisdood en opstanding nie vir hulle die volkome oplossing om hulle te bevry nie (Gal.1:4).

 

Vir hulle lê ‘n deel van die oplossing in hulle eie geheue om die voorvaders se sondes te onthou, en in die mag wat hulle oor demone het. As hulle egter Jh.8:36 onthou het, sou hulle nie vir maande en jare geglo het hulle is onder een of ander demoniese binding nie:  “As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees.”

 

Nou ja, daar is baie tekste oor sg. ‘bloedlyn vloeke’ waarby ek nie eers uitgekom het nie – tekste soos Gn.9:25, Dt.23:2-8, Jes.14:20-22, Jer.2:9, 13, Mt.23:35-36, ens.  Maar as jy mooi na hierdie tekste kyk, sal jy sien dat dít wat ek hierbo geskryf het waar is.

 

Mense wat in bloedlyn vloeke glo laat my dink aan ‘n kind wat sê dat hy die hond se baas is. As hy egter vir sy maatjies wil wys hoe die hond vir hom luister, word dit duidelik dat die hond eintlik sý baas is.

 

Op dieselfde manier sê die mense wat in bloedlyn vloeke glo dat hulle die mag het om familie-demone te bind. Maar bloot die feit dat hulle dink daar is ‘n bloedlyn vloek in die familie, wys dat hulle eintlik ‘n slaafse vrees vir die duiwel het.  Maar volgens Kol.1:13 is dit heeltemal onnodig, omdat God “ons verlos het uit die mag van die duisternis”.

 

[1] In daardie artikel het ek bloedlyn vloeke, asook vloeke in die algemeen hanteer. Ek het nou ‘n baie dieper studie oor die onderwerp gemaak en twee aparte artikels geskryf.  Die artikel wat handel oor vloeke in die algemeen se titel is: Het ons die mag om lewe en dood te spreek?

[2] http://www.desiringgod.org/interviews/can-my-life-be-plagued-by-generational-sins-hexes-or-curses

[3] Ibid

Advertisements

Het ons die mag om lewe en dood te spreek?

Speaking life and death

Oor die afgelope vyf jaar het hierdie lering populêr geword onder Afrikaners. Juanita du Plessis sing bv.:  ‘Ek spreek lewe, ek spreek lewe.  Want elke woord uit my mond het krag – deur die bloed van Jesus.’[1]  Gretha Wiid skryf:  ‘O, Here Jesus, help my dat ek lewe sal spreek… Wys my asselbief waar ek dood gespreek het oor my eie lewe, my man, my kinders en ons toekoms.’[2]

 

Ek sê nie dat almal wat hierdie lering glo ongered is nie (alhoewel baie van hulle sekerlik nie die Here ken nie). Ek glo dat ware Christene mislei kan word.  En juis om dié rede moet ons soos goeie Bybelstudente nie alles wat mense in ‘Jesus se Naam’ sê en doen vir soetkoek opeet nie (Mt.7:22).  Ons moenie hiper-krities veroordeelend wees nie (Mt.7:1-5), maar ons moet wat mense sê aan die Skrif meet (Hd.17:11).  Daarom moet ons ook luister na wat die Bybel oor hierdie saak te sê het.

 

Wat bedoel mense hiermee?

‘n Vriend van my het verlede jaar by mense gaan kuier. ‘n Vrou wat ook daar gekuier het, het gehoor dat hy hoes en het gevra wat fout is.  ‘Ek is siek,’ het hy gesê.  ‘Ek het ‘n verkoue wat ek net nie kan afskud nie.’  ‘Nee, jy is nie siek nie,’ het sy ingespring.  ‘Jy moet dit nie oor jouself uitspreek nie.’

 

Soos dié vrou, glo baie mense dat ons woorde die mag het om te skep, sodat dit wat jy die dinge is wat gebeur.  Jy moet dus nie sê:  ‘Ek weet nie of my oupa gesond gaan word nie… Ek sukkel om finansieel op my voete te kom… My kind is stout… Ek voel depressief’ nie.  Jy moet ook nie oor die toestand van ons land praat nie, want anders spreek jy dood en maak jy dit erger.

 

Jy moet eerder sê: ‘Ek is ryk… Ek is gesond… Ek is suksesvol… Ons land is besig om vooruit te gaan.’  Jy moet ‘n ‘positive confession’ maak.  ‘What I confess, I possess,’ is dié mense se slagspreuk.[3]  ‘Om net oor iets te bid is nie genoeg nie; jy moet dit hardop verklaar,’ sê hulle.  ‘Die dinge wat jy dan verklaar het, sal die Here doen.  Jou woorde is as’t ware die mag wat Hom beheer.  As die Here dit nié doen nie, het jy nie genoeg geloof gehad nie.’

 

Waarvandaan kom dit?

Essek William Kenyon het gelewe van 1867-1948. Hy was ‘n Amerikaanse ‘Free Will’ Baptiste leraar.  In 1892 het hy na Boston se Emerson College of Oratory toe gegaan.  Dié kollege het o.a. in New Thought metaphysics gespesialiseer.  Phineas P. Quimby was die vader hiervan.  Hy het geleer dat die mens ‘n god is, en dat hy homself deur korrekte denke van siekte en armoede kan bevry.[4]  Kenyon het Quimby se lering met sy eie teologie vermeng.  Kenyon het bv. gesê:

 

‘It makes no difference what the symptoms may be in the body. I laugh at them and in the Name of Jesus I command the author of the disease to leave my body.’[5]  En weer:  ‘You will seldom rise above your words.  If you talk sickness you will go to the level of your conversation.  If you talk weakness and failure you will act it.  You keep saying, “I can’t get work,” or “I can’t do this,” and your words react to your body.’[6]

 

Kenneth Hagin is sterk deur Kenyon se lering beïnvloed.[7]  Volgens sommige is Hagin die vader van die moderne ‘Word of Faith’ beweging.  Dalk is jy beter bekend met die name van dié wat deur Hagin beïnvloed is:  mense soos Benny Hinn[8], Kenneth Copeland, Creflo Dollar, Myles Munroe, Joseph Prince[9], Joyce Meyer[10], Joel Osteen[11] en ander soos hulle.

 

Quimby en Kenyon se lering is ook in die wêreld bekend gemaak deur mense soos Mary Baker Eddy, die stigter van Christian Science.  Volgens haar was siekte ‘n illusie wat deur geloof en gebed oorkom moes word.  Deur haar boek, The Secret, het Rhonda Byrne ook hierdie lering op ‘n populêre vlak toeganglik gemaak vir die man op straat.

 

Wat sê die Bybel?

Wat beteken Sp.18:21: “Dood en lewe is in die mag van die tong; en elkeen wat dit graag gebruik, sal die vrug daarvan eet”?  As jy bitter woorde met jou mond gesaai het, sal jy die bitter vrugte daarvan moet eet.  Die mens wat met sy tong sondig, hang homself met sy eie woorde (2 Sm.1:16, Pd.10:12-14, Hos.10:13, Mt.12:36-37).  En dit is in dié opsig wat dood en lewe in die mag van die tong is.

 

Die tong kan ook diep wonde bring deur leuens, vleiery, geskinder, geskreeu en kwaadpratery (Ps.64:4, 140:4, Sp.7:5, 21, 12:18, 15:4, 25:18, Ef.4:29, Jk.3:6). Dieselfde tong kan ook mense opbou, verkwik, bemoedig en die goeie nuus van die lewe met hulle deel (Sp.10:11, 21, 13:14, 15:4, 16:24, Hd.5:20, 1 Ts.5:11).

 

Sp.18:21 het dan niks te doen met ons woorde wat dood en lewe skep nie, maar met ons woorde wat goeie of slegte gevolge kan hê.  Daarom moet ons nie te veel praat nie (Sp.10:19), maar mooi dink voordat ons praat (Sp.15:28).  Dit is ook die punt van Jk.1:19, 3:1-12.

 

‘Maar sê dat Jes.55:11 en Rm.4:17 nie dat ons woorde kan skep nie?’ Nee.  Beide verse praat van God se woorde en nie van ons s’n nie.  Sý woorde kan lewe en dood bring; ons s’n kan nie (Gn.1:3, Mt.11:21, Heb.11:3).  ‘Prosperity’ predikers sê vir mense dat ons gode is, en glo dus dat ons die mag het om lewe en dood te spreek.  Kenneth Copeland het bv. vir sy hoorders gesê:  ‘You’re all god.  You don’t have a God living in you; you are one!  You are part and parcel of God.’[12]

 

Dalk dink jy dat Mt.21:21-22 sê ons kan lewe spreek, omdat alles moontlik is vir die een wat glo. Die vers handel egter nie oor die woorde wat mense in die lug spreek nie, maar oor dít wat hulle in gebed vir die Here sê.  Dit gaan hier oor die almag van die God tot wie ons bid, en nie oor die almag van ons woorde nie.

 

Jesus se les is nie dat jy vir ‘n nuwe Ferrari kan bid, en dat die Hy dit vir jou sal gee omdat jy dit gesê het nie.  Om so te bid is selfsugtig, en daarom sal die Here dit nie beantwoord nie (Jk.4:3).  Die les is eerder dat ons volgens God se karakter en beloftes moet glo dat Hy in antwoord op ons gebede die onmoontlike kan doen (Ef.3:20).

 

Maar wat van vloeke?[13]

Karel is kwaad vir Janie. Hy is so bitter dat hy ‘n toordokter betaal om ‘n vloek oor haar uit te spreek.  Hy lees op oor voodoo magic en ander okkultiese praktyke, sodat hy nog vloeke op haar kan plaas.

 

Hoe moet ons hierdie senario Bybels evalueer? Wat Karel betref is dit duidelik dat hy ‘n ongelowige is:  “Hulle mond is vol vervloeking” (Rm.3:14).  Die Here beskou dit waarmee hy besig is in ‘n baie ernstige lig (Dt.18:9-14).  Job het gesê:  “As ek bly was oor die ongeluk van my hater en uitgejubel het toe onheil hom getref het; [ja, ek het my verhemelte nie toegelaat om te sondig nie, om deur ‘n vloek sy lewe te vorder nie!]” (Job 31:29-30).

 

Janie behoort aan die Here, en hoef daarom nie te vrees vir die vloeke wat Karel oor haar uitspreek nie. Dit mag miskien haar gevoelens seermaak, maar dit kan nie haar siel beskadig nie.  Toe koning Balak van Moab vir Bileam gehuur het om die Israeliete te vervloek, was hy onsuksesvol (Nm.22-24).  Die Bybel sê:

 

  • “Toe sê God vir Bíleam… jy mag die volk nie vloek nie, want hulle is geseënd.” (Nm.22:12).
  • “Kyk, ek [Bileam] het ontvang om te seën; en het Hy geseën, dan kan ek dit nie keer nie.” (Nm.23:20).
  • “Want daar is geen towery teen Jakob of waarsêery teen Israel nie.” (Nm.23:23).
  • “Maar die HERE jou God wou nie na Bíleam luister nie; maar die HERE jou God het vir jou die vloek in ‘n seën verander, omdat die HERE jou God jou liefgehad het.” (Dt.23:5).

 

Verskeie tekste wys hoe hierdie beginsels ook op ons van toepassing is. As mense ons vervloek, sal die Here ons seën (Ps.109:28).  Hy sal die vloek omdraai, sodat dié wat dit uitgespreek het in die gat beland wat hulle vir ander gegrawe het:

 

“En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek” (Gn.12:3). “En die HERE jou God sal al hierdie vloeke op jou vyande en op jou haters lê wat jou vervolg het.” (Dt.30:7, vgl. Ps.109:17-18).  Toe Goliat vir Dawid in die naam van sy gode vervloek het, is doodgemaak en nie Dawid nie (1 Sam.17:43).

 

Vloeke wat oor God se kinders uitgespreek word is soos ‘n mossie of swaeltjie wat geen plek kry om te land nie – dit is oneffektief (Sp.26:2). In die 1800’s het drie toordokters probeer om ‘n sendeling genaamd John Paton met hulle towery en heksery dood te maak.  Hy het hulle uitgedaag om dit te doen, sodat hy kon wys dat sý God sterker is as hulle s’n.  Hulle was onsuksesvol.[14]

 

Omdat die Here ons nie vervloek het nie maar geseën het (Gal.3:14, Ef.1:3), kan niemand ons vervloek nie:  “Hoe sal ek vloek wie Gód nie vloek nie?  En hoe sal ek verwens vir wie die HERE nie verwens nie?” (Nm.23:8).

 

Die Here sal jou net vervloek as jy vir Jesus verwerp en in ongehoorsaamheid aan Hom lewe. Die punt is duidelik:  ‘n vloek is nie iets wat ander vir jou kies nie, maar iets wat jy self kies deur ongelowig en ongehoorsaam te wees:

 

  • “Kyk, ek hou julle vandag seën en vloek voor—die seën as julle luister na die gebooie van die HERE julle God wat ek julle vandag beveel; en die vloek as julle nie luister na die gebooie van die HERE julle God nie, maar afwyk van die weg wat ek julle vandag beveel, om agter ander gode aan te loop wat julle nie geken het nie.” (Dt.11:26-28, vgl. Dt.27-28).
  • “die lewe en die dood, die seën en die vloek het ek jou voorgehou. Kies dan die lewe, dat jy kan lewe, jy en jou nageslag, deur die HERE jou God lief te hê, na sy stem te luister en Hom aan te hang” (Dt.30:19-20).
  • “As iemand die Here Jesus Christus nie liefhet nie, laat hom ‘n vervloeking wees!” (1 Kor.16:22).

 

Dit is laf om bang te wees vir die vloeke wat mense oor jou wil uitspreek, terwyl jy geen vrees het dat die Here jou sal vervloek as jy sy Seun, Woord en evangelie verwerp nie.  God se vervloeking is baie ernstig, omdat dit ewige gevolge het:  “Gaan weg van My, julle vervloektes, in die ewige vuur wat berei is vir die duiwel en sy engele.” (Matt.25:41). Geen professionele bevryder kan die Here se vervloeking breek nie.  Net Jesus kan.  Hoe doen Hy dit?

 

In sy kruisdood het Jesus die vervloeking ontvang wat óns moes kry (Gal.3:13). Dié wat hulle dan van hulle sonde bekeer en op Hom vertrou om hulle te red, sal die seën van God se vergifnis en die ewige lewe ontvang, en nie in die hel vervloek word nie.  As die Here jou dan vergewe en bevry het, kan niemand dit omkeer en jou weer bind nie.

 

Ek is seker dat jy teen hierdie tyd agtergekom het dat dit die Here is wat mense vervloek, en nie die duiwel of bose mense nie.  Dit is nie te sê dat hulle nie sal probeer om jou te vervloek nie, maar dat hulle dit nie sonder die Here se toestemming kan doen nie.  En selfs as Hy vir hulle die toestemming gee sal Hy jou beskerm, sodat hulle jou nie kan beskadig nie (2 Sm.16:5-13, 10-11, Job 1:12, 2:6, Mt.10:28, Jh.10:28-29, Rm.8:31, 33, 38-39, 1 Joh.4:4, 5:18).

 

Maar kan gelowiges nie dalk ‘n vloek oor iemand uitspreek nie? Die Bybel leer vir ons om nie ons vyande te vervloek nie, maar om hulle te seën en vir hulle te bid (Lk.6:28, Rm.12:14).  In sommige gevalle kan ons die Here se vervloeking teen iemand aankondig (bv. 2 Kon.2:24, Jos.6:27-28, 1 Kon.16:34).  ‘n Bybelse berader kan bv. vir ‘n dronklap sê dat hy sy huis, gesin en besigheid gaan verloor as hy nie ophou drink nie (Sp.23:21).  Of hy kan vir ‘n immorele persoon sê dat sy VIGS gaan kry en sterf, indien sy haar nie bekeer nie (Sp.5:11, Gal.6:7-8).

 

Wat van indirekte vloeke?

 

[1] Die betekenis van name

Daar is dié wat glo dat jy jou kind se naam volgens die betekenis daarvan moet kies. Hulle redenasie klink so iets:  ‘As jy jou kind Kobus of Jaco noem (afgelei van Jakobus of Jakob), gaan hy volgens sy naam se betekenis ‘n bedrieër wees.  Jy kan tog nie dag in en dag uit vir iemand sê dat hy ‘n leuenaar is, sonder dat dit hom affekteer nie.’

 

Ek stem saam dat woorde ‘n mens kan seermaak, en dat ons nie mense met ons woorde moet afbreek nie. Maar dit beteken nie dat ons woorde die mag het om sonde of geregtigheid in iemand se karakter te skep nie.  Die Jode het gesê dat Jesus ‘n vraat en ‘n dronklap is, maar dit het Hom nie so gemaak nie (Mt.11:19).

 

Dit is nie waar dat alle Kobusse leuenaars is, of dat ‘n meisie wie se naam Alicia is – afgelei van die Grieks alētheia, wat ‘waarheid’ beteken – nie ‘n leuenaar kan wees nie. Dit is so dat verskeie Bybelkarakters se name hulle missie beskryf het.  Jesus beteken bv. ‘Verlosser’ en Abraham beteken ‘vader van ‘n menigte’.  God het egter vooraf hulle missie geken, en het daarom hierdie name vir hulle gegee.  Jesus het nie die Verlosser geword, omdat Josef en Maria sy Naam genoeg gesê het nie.  Hulle het eerder die Naam vir Hom gegee, omdat dit volgens God se bepaling sy missie sou wees (Mt.1:21).

 

Jy hoef dan nie bang te wees dat die betekenis van jou kind se naam sy karakter gaan bepaal nie. Die Here se genade, die manier waarop jy jou kind grootmaak, jou voorbeeld, en die invloed van ander mense gaan tot ‘n groot mate jou kind se karakter beïnvloed.  Die betekenis van sy naam gaan verseker nie sy toekoms bepaal nie.  Glo jy regtig dat die Here jou kind gaan seën of straf oor ‘n naam wat hy nie vir homself gekies het nie?

 

[2] Lewelose objekte

Ek het eenkeer met ‘n vrou gepraat wat gedink het dat die yster voëls in haar tuin vervloek is, en dat dít veroorsaak het dat haar man egbreuk gepleeg het. Ek sê nie dat dit aanvaarbaar is om Buddha beeldjies in jou huis te hê nie.  Maar hoe gaan jy die oorsprong van elke liewe item in jou huis bepaal?  Om te glo dat yster voëls vir mense se sonde verantwoordelik is, is belaglik.  Dit klink soos Eva wat die slang vir haar ongehoorsaamheid blammeer het.

 

‘n Man het my eenkeer gebel en gesê: ‘Kan jy my asb. kom help, omdat iemand ‘n vloek oor my en my gesin uitgespreek het?’  ‘Hoekom sukkel ons finansieel?’ het hy gesê.  ‘Dit is seker omdat my stupid skoonfamilie iemand gehuur het om vloeke oor ons uit te spreek.’  ‘Hoeveel rand spandeer jy per maand aan drank en sigarette?’ het ek gevra.  ‘Omtrent R2000,’ het hy gesê.

 

Ek is seker jy kry die boodskap. Ons kan nie ander mense se vloeke blammeer vir ons sonde nie.  Die manier om hierdie dinge op te los is nie om ‘n bevryder te bel sodat hy die vloeke kan breek nie, maar om in ware berou en bekering na Jesus Christus toe te draai.  “En julle sal die waarheid ken, en die waarheid sal julle vrymaak… As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees.” (Jh.8:32, 36).

 

Moet dan asb. nie in vrees lewe oor die skadelose speelgoed en ornamente wat jy in jou huis het nie (soos reeds gesê, moet jy nie opsetlik afgode en okkultiese dinge in jou huis hê nie). Wat saakmaak is dat jy die Here moet ken, omdat dit Hý is wat ‘n persoon se huis seën of vervloek:  “Die vloek van die HERE is in die huis van die goddelose, maar Hy seën die woning van die regverdiges.” (Sp.3:33).

 

Dalk wonder jy hoekom alles in jou lewe skeef loop? Dit mag wees dat jy nie die Here ken nie, en dat Hy jou vir jou ongehoorsaamheid vervloek (Dt.28:15-19, 20-68).  Dit mag ook wees dat jy die Here ken, en dat Hy jou tugtig (Heb.12:5-11).  In beide gevalle wil Hy hê dat jy jou sonde moet los en na Hom toe moet draai (Ps.32:1, 2 Kon.22:19-20).

 

Dalk is jy ‘n gelowige wat die Here getrou dien, maar dit gaan sleg met jou. Die Here wil nie hê jy moet dink dat Hy jou vervloek het, of dat Hy jou nie teen die duiwel en bose mense se vloeke kan beskerm nie.  Trouens, jou beproewing is waarskynlik ‘n seën van die Here om jou meer soos Jesus te maak (Lk.6:20-23, Rm.8:28-29, Heb.12:10-11, Jk.1:2-4).

 

Die slotsom van alles is dat die teologie van ‘lewe en dood spreek’ nie Bybels is nie, maar ‘n vermenging van bygelowige afgodery en die Bybel (byna soos die ZCC, maar net op ‘n ander vlak). Dit is ‘n vals godsdiens waarin die duiwel en die wêreld sterker is as die Here, en waarin die Here nie sy kinders kan beskerm nie.  Dit het tyd geword vir die kerk van Jesus Christus om ontslae te raak van hierdie lering.

 

[1] Juanita du Plessis – Ek spreek lewe (www.youtube.com)

[2] Wanneer ‘n vrou vir haar gesin bid (www.grethawiid.co.za)

[3] John MacArthur, Strange Fire, p.28.

[4] Ibid

[5] Ibid, p.276 n.53

[6] Ibid, p.29

[7] Ibid, p.30

[8] Die meeste mense weet dat predikers soos Hinn, Copeland, Dollar en Munroe hierdie dinge glo. Baie weet egter nie dat Prince, Meyer en Osteen dit glo nie.  Daarom het ek nie moeite gedoen om te wys dat die e.g. predikers dit glo nie.  Soek gerus op hulle webtuistes om te sien dat hulle dit glo.

[9] Speak and Step into God’s Supply (www.josephprince.org)

[10] How saying the right things can change your life! en List of Confessions by Joyce Meyer (www.joycemeyer.org)

[11] Change your Words, Change your World, Shape your Future (www.joelosteen.com)

[12] Strange Fire, p.11

[13] Ek hanteer glad nie bloedlyn vloeke in hierdie artikel nie. Ek het ‘n aparte artikel geskryf onder die titel: Wat sê die Bybel oor bloedlyn vloeke?

[14] John G. Paton, Missionary to the New Hebrides, pp.140-142

Die wonderlikste Man in die geskiedenis

Peter swimming to Jesus

Drie Sondae gelede het ‘n klein seuntjie vir my gevra of ek Jesus is. Ek het gelag en mooi vir hom gesê dat ek nie Jesus is nie.  ‘Jesus is God en ek is net ‘n mens,’ het ek vir hom gesê.  As hy oud genoeg was om dié preek uit Jh.21 te volg, sou hy geweet het dat daar ‘n oneindige verskil tussen enige mens en Jesus is.

 

Sy wonderlike voorsiening (v.1-14)

In hfst.20 het Jesus twee keer aan die dissipels verskyn, en in hfst.21 vir ‘n derde keer. Dit het gebeur terwyl hulle by die See van Galilea of Tiberias was (v.1).  Hier is hoe dit gebeur het.

 

Sewe van die dissipels was bymekaar (v.2). Simon Petrus was die nie-amptelike leier.  Dan was daar Thomas die tweeling [Gk. Didumos], opregte Nataniël van Kana in Galilea (1:48, 2:11), die seuns van Sebedeüs (Johannes en Jakobus, Mt.4:21), en twee ander dissipels (dalk Andreas die broer van Petrus, en Filippus die vriend van Nataniël, vgl. 1:41-42, 46).

 

Simon Petrus het vir hulle gesê hy gaan visvang (v.3). Sommige dink dat hy skaam was, omdat hy die Here verloën het, en dat hy daarom na sy ou beroep toe teruggekeer het.  Maar die teks vereis nie so ‘n interpretasie nie.  Miskien het hy besluit om saam met sy vriende vis te vang, terwyl hulle vir Jesus gewag het (Mk.14:28, 16:7).

 

Na ‘n hele nag op die meer, het die dissipels niks gevang nie (v.3). Teen dagbreek het Jesus op die strand gestaan (v.4).  Weens die swak lig en ook a.g.v. hulle geestelike blindheid, het die dissipels Hom nie herken nie (v.4, 20:14, Lk.24:16).  ‘Kinders (soortgelyk aan ‘n rugby kaptein wat sy span boys noem), het julle enige vis gekry?’ het Hy gevra (v.5).  ‘Nee,’ het hulle Hom geantwoord (v.5).

 

‘As julle die nette aan die regterkant van die boot laat sak sal julle iets vang,’ het Hy gesê (v.6). Ek wonder wat hulle gedink het?  Hoekom sou die visse gebyt het as hulle die net vyf meter na regs geskuif het?  Hulle het egter sy raad gevolg (v.6).  Eweskielik was die net so vol van visse, dat die sewe van hulle nie sterk genoeg was om dit in te sleep nie (v.6).

 

Die dissipel vir wie Jesus lief was (Johannes, vgl. v.20-24) het ‘n soortgelyke episode uit die verlede onthou (Lk.5:4-7) en vir Petrus gesê dat dit die Here is (v.7). Om gemakliker te werk het Petrus sy bokleed uitgetrek, maar nou het hy die los ente ingesteek, in die see ingeduik, en na Jesus toe geswem (v.7).  Die ander dissipels het in die boot aangekom en met moeite die net agter hulle aangesleep (v.8).  Hulle was sowat 45 meter van die strand af (v.8).

 

Toe hulle die strand bereik het, het hulle uit die boot uitgeklim (v.9). Jesus het ‘n koolvuur met gebraaide vis en braaibroodjies gereed gehad (v.9).  Waar het Hy dit gekry?  Vir Jesus was dit nie ‘n probleem om vir almal van hulle genoeg brood en vis te voorsien nie (hfst.6!).

 

Die oorvol nette het dit bewys. Jesus het vir hulle gevra om vis uit die nette te haal, sodat almal genoeg kon eet (v.10).  Petrus het op die boot gestaan en die net na die kant toe gesleep (v.11).  In v.6 kon sewe van hulle dit nie insleep nie, maar ons moet onthou dat die vis nou in die vlakwater was en dus nie so maklik in die net kon spartel nie.

 

Volgens v.11 was die net nie vol van klein vissies waarmee ‘n mens niks kan doen nie; dit was vol van groot visse, 153 van hulle. T.s.v. die groot hoeveelheid vis het die net nie geskeur nie (v.11, kontr. Lk.5:6).

 

Ons hoef nie soos party mense ‘n simboliese waarde aan die 153 visse te heg nie. Johannes se punt is eerder om te wys dat hy ‘n ooggetuie was, en dat hierdie ’n geskiedkundige boek is.  En as die episode van die 153 visse so is, kan ons ook sy getuienis m.b.t. Jesus se opstanding glo.

 

Jesus het vir die dissipels gesê om nader te staan, omdat die ontbyt gereed was (v.12). Nie een van die dissipels het dit gedurf om vir Jesus te vra wie Hy is nie, omdat hulle geweet het dat dit Hy is (v.12).  Miskien was hulle nogsteeds in verwondering dat Jesus gekruisig is en weer uit die dood uit opgestaan het.

 

Of dalk bedoel Johannes dat hulle geweet het die Man op die strand is Jesus. Sy verskyning na die opstanding, asook die wonderwerk wat Hy nou-net gedoen het, het egter bevestig dat Hy die Here is (v.12).  Niemand van hulle kon dít betwyfel het nie.

 

Hy het brood gevat en vir sy dissipels gegee, en net so ook die vis (v.13). Soos in hfst.13, het die nederige Messias sy dissipels bedien.  Hierdie was die derde keer wat Hy na sy opstanding aan die dissipels verskyn het (v.14).  Dit was nie meer moontlik vir hulle om te twyfel, of om te dink dat hulle ‘n spook gesien het of dat hulle gehallusineer het nie.

 

Jesus is nie meer in sy liggaam by ons teenwoordig nie. Maar sy wonderlike voorsiening wys dat Hy nogsteeds vir ons omgee.  Dit is so dat ons hard moet werk, en dat dit die normale manier is hoe die Here vir ons voorsien (v.3, Eks.20:9, Sp.6:6-11, 10:4-5, 14:23, 28:19, Ef.4:28, 2 Ts.3:6-15).

 

En tog moet ons ook besef ons nie onsself onderhou nie, maar dat Hý die Een is wat in ons behoeftes voorsien (v.3, 6, Mt.6:11). Die hemel, die aarde en die see met al hulle rykdom behoort aan die Here (1 Kron.29:11, Ps.24:1, 50:10-12, Hg.2:8).  Die mens se vermoeë om ryk te word kom van Hom af (Dt.8:18, 1 Kron.29:12, Sp.10:22).

 

Dit is dan dwaas om te dink dat jy nie genoeg sal hê om van te lewe nie, of dat die Here nie in beheer is van jou toekoms, die ekonomie, die weer, jou kinders se opvoeding en die beskikbaarheid van werk nie (Ps.127:2, Mt.6:25-34, Fil.4:19, Heb.13:5). Die Here sal vir sy kinders sorg, selfs wanneer daar ‘n ekonomiese resessie is (Gn.47:4-6, Ps.33:19, 37:19).  Ook as jy in ‘n finansiële krisis is, kan die Here baie maklik gee wat jy nodig het (v.6, 11, Nm.11:21-23).

 

Sy wonderlike vergifnis (v.15-19)

Na die ontbyt het Jesus met Petrus gepraat (v.15). Omdat hy gewankel het en nie rotsvas gestaan het nie (Petrus beteken rots), het Jesus hom ‘Simon’ genoem (v.15-17, vgl. 1:41).  ‘n Paar weke tevore het hy by ‘n koolvuur drie keer vir Jesus verloën (13:38, 18:18).  Nou het hy weer by ‘n koolvuur die geleentheid gehad om drie keer te sê dat hy vir Jesus liefhet (v.9, 15-17).

 

‘Simon, seun van Jona, het jy My lief meer as hulle hier?’ het Jesus gevra (v.15-17). Voor Jesus se kruisdood het Petrus gesê dat hy Hom die meeste liefhet van al die dissipels (Mt.26:33).  Hy het intussen vir Jesus verloën.  Het hy regtig nog gedink dat sy liefde vir Jesus die grootste is?  Dalk wou Jesus ook geweet het of Petrus Hom bo sy suksesvolle vissersbedryf kies (v.15).  Was Jesus vir hom belangriker as tydelike sukses?

 

Petrus het bely dat hy vir Jesus liefhet (v.15-17). ‘U is God en weet alles; U weet dat ek U liefhet’ het hy hartseer gesê (v.15-17, 2:24-25, 16:30).  In die Grieks gebruik Johannes twee verskillende woorde vir liefde.  Ons kan dit soos volg uiteensit:

 

Vers 15: Het jy my lief [agapaō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

Vers 16: Het jy my lief [agapaō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

Vers 17: Het jy my lief [phileō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

 

Volgens party kommentators is agapaō ‘n diep Goddelike liefde, terwyl phileō ‘n sterk gevoel van broederlike liefde is.  In hulle gedagtes het Jesus vir Petrus se totale liefde gevra, maar wou hy nie weer daarin geroem het dat hy vir Jesus só liefgehad het nie.  Gevolglik het hy vir Jesus gesê dat hy Hom broederlik liefhet.  Op die einde het Jesus sy standaard verlaag, en het Hy Petrus se sub-standaard toewyding aanvaar.

 

Persoonlik dink ek nie dat dit die korrekte interpretasie is nie, aangesien agapaō en phileō partykeer sinonieme terme is.  In 3:35 gebruik Johannes agapaō vir die Vader se liefde vir die Seun, en in 5:20 gebruik hy phileō om dieselfde liefde te beskryf.  Hy gebruik ook beide woorde om Jesus se liefde vir Lasarus (11:5, 36), asook sy liefde vir Johannes te beskryf (13:23, 20:2).  Dus kan ons nie sê dat agapaō noodwendig ‘n spesiale soort liefde is, terwyl phileō ‘n laer vlak van liefde is nie.  Buitendien het Petrus ‘ja’ en nie ‘nee’ gesê, toe Jesus vir hom gevra het of hy Hom liefhet nie.

 

Hoe kon Petrus vir Jesus gewys het dat hy Hom liefhet? Hy moes sy lammers en skape opgepas het en in die groenigheid van sy Woord laat wei het (v.15-17, hfst.10, Ps.23, Jes.40:11, Jer.3:15, Hd.20:28, 1 Tm.4:13, 2 Tm.4:2, 1 Pt.5:1-3).

 

Hy moes ook bereid gewees het om in die toekoms sy lewe vir Jesus te gee, en nie weer sy Naam te verloën nie (v.18-19). Toe Petrus jonk was, was hy vry en onafhanklik; hy het gegaan waar hy wil (v.18).  Maar in sy oudag sou hy sy arms uitgestrek het; hy sou vir die Here se onthalwe gearresteer word en met sy lewe betaal het (v.18, 13:36).[1]

 

Toe Jesus klaar met Petrus gepraat het, het Hy vir hom gesê: ‘Volg My’ (v.19, Lk.5:10-11, 9:23).

 

Wat is die een sonde wat jou gewete pla, ‘n donker geheim wat jy nie kan vergeet nie?  Is dit dalk iets wat jy gesê het, iets wat jy nie kan terugtrek nie?  Het jy dalk iets lelik, skelm of onwettig in die geheim gedoen?  Het jy dalk iets teen iemand anders gedoen waarvan hulle nie eers bewus is nie?

 

Hier is hoe jy dit kan regstel:

 

[1] Geen mens kan self sy sonde bedek en sy gewete reinig nie; net die bloed van Jesus kan (Ps.32:1-5, Heb.9:14, 10:22, 1 Jh.1:7, 9). Bely dus jou sonde aan die Here, hou op daarmee, en vra vir Hom om jou te vergewe.  As jy dit nie wil erken nie en dit wegsteek, sal dit met jou sleg gaan.  Maar as jy dit bely en laat staan, sal die Here barmhartig wees (Sp.28:13).

 

[2] As die Here jou vergewe het, moet jy jou bes doen om nie meer daaraan te dink nie. Vra Hom om jou te help (Ps.25:7).  Onthou ook dat Hý dit nie teen jou hou nie, maar dat Hy jou volkome vergewe het (Ps.103:12, Mg.7:19, Jes.1:18, 43:25, 44:22, Heb.10:17).  Omdat dit so is moet jy nie sê:  ‘Ek kan myself nie vergewe nie.’  Om dit te sê is hoogmoedig, omdat jy indirek sê dat jou standaard hoër is as die Here s’n (Hý het jou vergewe, maar jý kan nie).

 

[3] Bely jou sonde aan die persoon teen wie jy gesondig het. As jy sleg van iemand gedink het, hoef jy dit nie aan hom te bely nie, maar net aan die Here (ons is nie Katolieke nie).  As jy direk teen iemand gesondig het, moet jy dit bely (Jk.5:16).  Maak ook restitusie waar dit nodig is (bv. om die gesteelde goed terug te gee).  As jy voor ‘n groep mense teen iemand gesondig het, moet jy dit voor hulle bely.  Iemand het dit só opgesom:  ‘Secret sins, secret confession.  Private sins, private confession.  Public sins, public confession.’

 

Maar wat as die persoon teen wie jy gesondig het dit nie weet nie? Vra die Here vir wysheid.  In sommige gevalle mag jy dalk jou pêrels vir die varke gooi en wat heilig is vir die honde, as jy dit aan iemand bely wat voortaan alles in sy vermoeë sal doen om jou lewe hel te maak (Mt.7:6).  Só ‘n belydenis verheerlik nie die Here nie.  Maar as dit wat jy in die geheim gedoen het groot skade aan die Here se Naam, jou gewete en die gemeente sal maak indien dit uitkom, moet jy dit bely.

 

Sy wonderlike dade (v.20-25)

Terwyl Petrus vir Jesus op die strand gevolg het, het hy omgedraai en die geliefde Johannes gesien wat by die nagmaal naby Jesus gesit het en vir Hom gevra het wie Hom gaan verraai (v.20, 13:24-25). Toe hy hom dan sien het hy vir Jesus gevra:  ‘Maar wat van hom Here?’  Dit is asof hy gesê het:  ‘Johannes is my vriend.  Gaan hy ook ‘n martelaarsdood dood moet sterf soos ek?’

 

Jesus het gesê: ‘My plan is nie dieselfde vir almal nie Petrus.  As Ek wil hê dat hy moet lewe totdat Ek kom, dan is dit My besluit.  Jy hoef nie my planne vir almal te ken nie.  Sorg net dat jy My volg volgens die opdrag en plan wat Ek vir jou gegee het.’  Dit is hoe ons sy woorde in v.22 moet verstaan.

 

‘n Storie het toe onder die gelowiges versprei dat Johannes nie sou sterf nie (v.23). Maar dit is nie wat Jesus gesê het nie.  Hy het gesê:  ‘As Ek wil hê dat hy moet lewe totdat Ek kom, wat het dit met jou te doen?’

 

Dalk het Jesus bedoel dat Johannes nog sou gelewe het as Hy in 70 n.C. in oordeel Jerusalem gekom het (Mt.10:23, 16:28). Of miskien het Hy bedoel dat Hy vir Johannes tot by die wederkoms kon laat lewe het as dit sy wil was.

 

Dit is hierdie Johannes wat dié boek onder die inspirasie van die Heilige Gees geskryf het (v.24, 14:26, 16:13-15).  Dit is hý wat ‘n ooggetuie van Jesus se Persoon, lering, wonderwerke, kruisdood en opstanding was (v.24, 20:30-31).  Sy gewete en die Heilige Gees het getuig dat hy die waarheid praat (v.24, 15:27, 19:35).

 

Die dinge wat Johannes oor Jesus geskryf het is nie al wat Hy gedoen het nie (v.25).  Jesus is ook die Een wat die heelal geskep het, wat die wêreld onderhou, en wat baie ander wonderwerke gedoen het (v.25, 1:1-3).  As al die werke van hierdie wonderlike God-mens opgeteken moes word, was die biblioteek van die wêreld nie naastenby groot genoeg nie (v.25, Job 5:9, Ps.40:6).

 

D.A. Carson sê: ‘It is as if John has identified himself (v.24), but is not content to focus on himself… He must close by saying his own work is only a minute part of all the honours due the Son.’[2]

 

En wanneer ons dít besef kan ons nie anders as om hierdie wonderlike Man, hierdie wonderlike God, te volg nie.  Wie is so ryk in sy deernis, liefde, barmhartigheid, genade, ontferming, vergifnis, goedheid, guns en verlossing soos Hy?  Wie is so divers en almagtig in sy dade soos Hy?  Wie kan so volmaak voorsien soos Hy?  Waar is daar ‘n versekeringsmaatskappy, mediese fonds of enigiemand anders wat so persoonlik vir jou welstand en toekoms omgee soos Hy (v.21-22)?

 

Nog nooit in die geskiedenis was daar iemand soos Hy nie, en ook in die toekoms sal daar nie so iemand wees nie. Geen held of wêreldberoemde kan met Hom vergelyk word nie.  Hy is ook nie net ‘n mens met buitengewone kragte soos die fiktiewe Superman en die Avengers nie.  Ons kan ook nie name soos Buddha en Mohammed in dieselfde asem noem as syne nie.  Hy is die unieke, spesiale, een-van-‘n-soort Seun van God (3:16).  Hy is die Messias, die Here wat as die ewige God aanbid moet word (1:1, 5:23, 20:28, 30-31).  En sy Naam is Jesus.

 

[1] Volgens oorlewering is dit presies wat gebeur het. Toe keiser Nero vir Petrus wou doodmaak, het hy uit Rome uit gevlug.  Jesus het langs die pad aan hom verskyn.  ‘Waarheen gaan U?’ het Petrus vir Hom gevra.  ‘Ek gaan om weer gekruisig te word,’ het Jesus geantwoord.  Petrus het toe teruggedraai en is onderstebo gekruisig.  Hy het gesê dat hy nie waardig is om soos sy Here gekruisig te word nie (John Foxe, Foxe’s Book of Martyrs, pp.12-13).

 

Ons kan nie met sekerheid sê dat dit so gebeur het nie. Maar ons kán sê dat Petrus die Here in sy dood vir Christus se onthalwe verheerlik het (v.19, 1 Pt.4:14-16, 2 Pt.1:14).

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.686

Is jy deel van die Nuwe Eksodus?

New Exodus

Wat is die Nuwe Eksodus? Dit klink soos ‘n kultus of Hollywood se verdraaiing van die geskiedenis van Moses en die Israeliete.  Toemaar, dit is nie; jy kan maar ontspan.  Dit is heeltemal Bybels.  Toe Jesus op die berg van verheerliking was, het Hy met Moses en Elia gepraat oor die uitgang wat Hy in Jerusalem sou volbring (Lk.9:31).  Die Griekse woord vir ‘uitgang’ is exodos.

 

Soos wat die Here vir Moses gebruik het om die Israeliete uit Egipte en deur die Rooi See te lei, het Jesus ons deur sy kruisdood uit die mag van sonde en die duiwel bevry, en sal Hy ons veilig deur die wêreld lei. Dit is o.a. die les wat Johannes in Op.15:1-8 vir ons leer.

 

Die plae (v.1)

Ek het in die Metodistekerk groot geword. Toe ek in gr.3 of 4 was, het die groter klas ‘n toneel oor die tien plae opgevoer.  Dit was vol van kinderhumor.  Met die negende plaag het Farao bv. na sy flits in die donker gesoek.

 

Maar ek wonder hoe dit moes wees om hierdie plae deur te maak? Enigiemand wat die gewig van God se toorn in sulke plae voel, sal verseker nie dink dat dit ‘n grap is nie.

 

En vir Johannes was die groot en wonderlike teken van die sewe engele met sewe plae ook baie ernstig (v.1). Die plae is veronderstel om ons aan Eks.7-12 te herinner, toe die Here plae gestuur om sy volk uit Egipte te verlos.  ‘Maar hoekom praat Johannes van sewe plae en nie van tien plae soos in Egipte nie?’ wonder iemand.

 

Sewe is die volmaakte getal, en dui dus op die volmaakte toorn van God. Reeds in Moses se tyd het die Here gesê dat Hy sy volk sewevoudig met die plae van Egipte sou straf, indien hulle nie opgehou het met hulle sonde nie (Lv.27:18, 21, 24, 28, Dt.28:27, 60).

 

Jerusalem het die nuwe Egipte geword (11:8), sodat die Here haar sewevoudig met sy plae gestraf het (6:1-17, 8:1-9:21, 10:3-4, 11:15-19, 15:1-16:21). Dit het Hy in 70 n.C. gedoen toe Hy die ou verbond, die tempel, die priesters en die offers finaal tot ‘n einde gebring het (v.1, Mt.24:1-3, 34, Heb.7:12, 8:13, 10:9, 19-21).

 

Vir die Jode was dit slegte nuus. Maar vir die res van die wêreld was dit goeie nuus, omdat die verwerping van Israel die redding van die wêreld beteken het (Mt.21:43, Hd.13:45-48, 18:5-6, 28:28, Rm.11:11).  Dié wat in Jesus glo is die ware volk van God, die ware Israel (Rm.2:28-29, 9:4-6, Gal.3:7, 14, 16, 29, 4:28, 6:16, Ef.2:12, 19, 3:6, Tit.2:14, 1 Pt.2:9).

 

Jy is nie deel van God se volk omdat jy ‘n sekere taal praat, in ‘n sekere land bly, aan ‘n sekere kerk behoort, en ‘n sekere velkleur het nie. Ons glo nie in die ou Afrikaner-sakralisme, waarin jy ‘n gedoopte lid van die NG-Kerk (of een van die susterskerke) moet wees en vir die Nasionele Party moet stem om hemel toe te gaan nie.

 

Om deel te wees van die Nuwe Eksodus van die ware Israel, moet jy vertrou dat Jesus die slawe-kettings van jou sonde deur sy kruisdood kan breek (1 Jh.3:8). Jy moet ook glo dat die bloed van God se Paaslam jou teen die plae van sy oordeel kan beskerm.  En as jy hierdie waarheid van Jesus en sy evangelie glo, sal jy waarlik vry wees (Jh.8:32, 34, 36).

 

Die see (v.2)

Wanneer ons ‘n boek soos Openbaring lees en bestudeer, moet ons seker maak dat ons dit reg interpreteer. Om dit reg te kry moet ons onthou dat Johannes baie beeldspraak gebruik het.

 

Ons kan dus nie sê dat daar in die toekoms regte diere met sewe koppe en tien horings op die toneel gaan verskyn nie. Dn.7 leer immers vir ons dat die diere met hulle koppe en horings ‘n simboliese uitbeelding van spesifieke konings en nasies is.

 

En tog moet ons versigtig wees dat ons nie die simboliek te ver voer nie. ‘n Man het eenkeer vir my gesê dat die 666 eintlik ‘n verwysing na die televisie is.  Hoe kan ons dan weet of ons interpretasie van Openbaring korrek is of nie?  Om seker te maak, moet ons dit met die res van die Skrif vergelyk.

 

Johannes het iets gesien soos ‘n see van glas wat met vuur gemeng is (v.2). Dit was in die hemelse heiligdom voor die troon van God (v.2, 5, 4:6, Eks.24:10).  Volgens 1 Kon.7:23-26 en 1 Kron.4:6 was daar ‘n gietyster see in die tempel.  Die priesters wat aan diens gekom het, het hulleself daarin gereinig.  Die punt van die see in v.2 is dan dat dié wat deur Jesus gereinig is, voor God se troon in sy hemelse tempel mag kom.

 

Die see was gemeng met vuur en was dus rooi (v.2). Dit is veronderstel om ons aan die Rooi See te herinner, waar die Israeliete langs die see gestaan het om die Here vir sy verlossing te prys (v.2-3, vgl. Eks.14-15).  Die vuur is simbolies van God se oordeel (v.2, Dn.7:10-11), terwyl die rooi kleur ons aan die bloedbad van 14:19-20 herinner.  God se kinders het nie in die ‘see’ verdrink nie, maar het veilig op die hemelse strand gestaan (v.2).  Hulle het die dier, sy beeld, en die nommer van sy naam oorwin (v.2, vgl. hfst.13).[1]  Wat beteken dit?

 

Hulle het nie aan die versoeking toegegee om in hulle denke en dade soos die wêreld te wees nie (13:16). Hulle het geweier om ‘n inkarnasie of beeld van die dier te wees, en is daarom ekonomies benadeel (13:14, 17).  Maar ten spyte daarvan het die dier nie daarin geslaag om hulle van die Here af weg te draai nie (v.2, 12:11, Mt.24:13).

 

Dit is dan duidelik dat die dier nie die gelowiges oorwin het nie (13:7), maar dat hulle hom oorwin het (v.2, Rm.8:36-37).  Die dood self kon nie hulle redding wegvat nie, maar het hulle dadelik hemel toe gevat.  Daar het God vir hulle harpe gegee, en het hulle Hom vir sy groot verlossing geprys (v.2-3, 5:8, 14:2).

 

Is jy seker dat jy eendag saam met hulle daar sal wees? Is jy deel van die Nuwe Eksodus wat uit die slawehuis van die wêreld verlos is (v.2)?  Of sal die wêreld jou uit die hemel uithou, omdat jy net soos hulle lewe (v.2)?  Dink en doen jy soos die meeste mense by jou skool, werk en die res van die samelewing (Ef.2:2)?

 

Luister jy na dieselfde immorele musiek as hulle? Is jy ‘okay’ met hulle TV programme en films wat sonde goedpraat, solank hulle nie die Here se Naam ydelik gebruik en sekstonele wys nie?  Verskoon jy die immorele romanne wat jy lees deur te sê dat dit darem nie visuele pornografie is nie?

 

Het jy gemaklik geraak met die gay agenda wat in die media gedryf word? Fokus jy meer op die uiterlike as op die innerlike; wy jy jouself daaraan om goed te lyk deur diëte, oefening en gesond eet, terwyl jy nie baie daaraan werk om ‘n goeie karakter en ‘n sterk verhouding met die Here te hê nie?

 

Is jy van sonop tot sononder by die werk, sodat jy, jou huweliksmaat en jou kinders in dieselfde huis bly, maar verby mekaar lewe? Werk jy langer as wat jy moet, omdat jy soos die res van jou mal kollegas vir geld en besittings lewe:  jy het meer as genoeg, maar soek nog?

 

Is jy van dié wat soveel ure by die werk deurbring, dat dit jou gesondheid affekteer? In daardie geval het werk vir jou ‘n afgod geword.  Of dalk is jy van dié wat weet dat jou lyn van werk nooit vir jou die gewenste miljoene gaan gee nie.  Om hierdie rede het jy skuld gemaak wat jy nie kan bekostig nie – jy wil dinge hê wat die Here nie vir jou gegee het nie.

 

Dalk het jy vir die strategie geval wat sê dat jy soveel as moontlik geld kan maak met so min as moontlik moeite. Of miskien is jy uitgevang, omdat die wêreld ‘n Christelike baadjie hiervoor aangetrek het:  hulle het vir jou gesê om genoeg geloof te hê en die rykdom oor jouself uit te spreek.

 

Moenie soos die wêreld wees nie (Rm.12:2). Moet jou ook nie steur aan dié wat luuks lewe, terwyl jy moet sukkel om kop bo water te hou nie (Ps.73).  Kry ‘n langtermyn visie; dink aan die hemelse rykdom wat vir jou voorlê.  Onthou dat die besittings en plesiere van hierdie wêreld agterbly wanneer jy doodgaan (Lk.12:20, 1 Tm.6:17-19, 1 Jh.2:15-17).  Hoekom lewe jy dan asof daar niks meer is as hierdie wêreld nie (Mt.6:19-20, 2 Tm.4:10)?

 

Die lied (v.3-4)

Sommige kerke glo dat ‘n mens net die Psalms en ander skrifberymings moet sing. Ons is nie een van hulle nie.  Maar ons het in ‘n ander strik getrap en tot ‘n groot mate vergeet om Kol.3:16 te gehoorsaam en die Psalms te sing.

 

En as gevolg daarvan prys ons die Here vir sy karakter, vir sy skepping, vir sy verlossing en vir sy voorsienigheid. Maar ons laat na om Hom volgens die Psalms vir sy oordele te prys.  Selfs in die hemel vergeet hulle nie om dit te doen nie (vgl. 19:1-2).

 

Die gelowiges het langs die see gestaan ‘n lied gesing (v.2-3). Dit was die lied van Moses en die lied van die Lam (v.3).  In Eks.14-15 het die Israeliete langs die Rooi See gestaan.  Moses het hulle in sang gelei om die Here te prys dat Hy hulle vyande in die Rooi See verdrink het.  In Dt.32 het Moses weer vir hulle ‘n lied geleer en gesê dat die Here hulle gaan straf, omdat hulle Hom versaak het.

 

In Op.15 het dié wat in die hemel was ook ‘n lied gesing, omdat hulle deel was van die Nuwe Eksodus. Aan die kruis het die Lam sy bruid verlos deur haar vyande in die see van sy oordeel te verdrink.  Dit was vir hierdie groot en wonderlike verlossing wat die Almagtige Here God se kinders Hom geprys het (v.3).  Op grond van sy regverdige en waaragtige karakter het Hy sy vyande geoordeel, omdat hulle sy kinders doodgemaak het (v.3, 6:9-10, 16:6-7, Dt.32:4).  Dit is duidelik dat hulle nie mooi gedink het toe hulle aan die soewereine Koning se bruid gevat het nie (v.3, Sg.2:8).

 

En moet ons nie hierdie groot God vrees en sy Naam verheerlik as Hy selfs die Jode gestraf het toe hulle sy kinders doodgemaak het nie (v.4, 14:7, Jer.10:7)?  Hy alleen is heilig, afgesonder, gans anders, verhewe bo alles en almal, uniek, een-van-‘n-soort, in ‘n klas van sy eie (v.4, 4:8, Eks.15:11, Jes.6:3).  Die nasies sal Hom aanbid, omdat Hy sy regverdige oordele geopenbaar het (v.4, 5:9, 7:9, 21:24, 26, Ps.22:28-29, 67:4-6, 68:32-33, 72:11, 86:9, Lk.13:29).  Sy oordeel oor die Jode het verlossing vir die heidene beteken (sien punt nr.1 hierbo).

 

Ek wonder hoeveel van ons bitterheid sal verdwyn as ons meer aan die Here se oordele dink? As ons aan die ongelowiges dink wat ons beskadig het, en onthou dat hulle vir ewig onder God se verskriklike en almagtige toorn in die hel gaan ly, sal ons hulle jammer kry en vir hulle bekering bid.

 

As ons aan Jesus se kruisdood dink en onthou hoe Hy ‘n grudood vir sy kinders se sondes gesterf het, sal ons nie so haastig wees om vir maande en jare die sonde van ander gelowiges teen hulle te hou nie. Ons sal nie hoogmoedig wees en dink dat ons sonde teen die Here baie kleiner is as die sonde wat ander mense teen ons gedoen het nie.  Ons sal eerder onthou dat ons baie lelike dinge gedoen het, en dat dít die rede vir Jesus kruisdood was.  Ons sal dan die mense wat teen ons gesondig het vergewe, soos wat die Here ons vergewe het (Ef.4:32).

 

Voortaan sal ons besluit om nie meer ander mense te oordeel nie. Ons sal dit vir die Here los, omdat Hy nooit te swaar of te lig oordeel nie (Rm.12:19).  Ons sal nie opstandig raak teen die Here, sodat ons in ons harte sê:

 

‘Het U nie geweet dat hierdie persoon gestraf moet word nie? Hoekom is U so geduldig en onbekwaam om regverdig te oordeel?  As ek die regter was, sou ek ‘n baie beter werk gedoen het!’ (Jk.4:11-12).

 

Soos Jesus, sal ons die sonde wat ander mense teen ons gedoen het in gebed opdra aan Hom wat regverdig oordeel (1 Pt.2:23). Ons sal ons daarby berus dat Hy sal doen wat reg is.

 

Die tabernakel (v.5-8)

Ek het eenkeer ‘n spotprent gesien van God wat op ‘n gemakstoel sit, ‘n bak ‘popcorn’ in sy hand het, en met plesier ‘n film kyk van hoe mense op die aarde swaarkry.

 

Maar dit is ‘n verdraaide beeld van God, omdat dit impliseer dat Hy die oorsaak van ons lyding is, terwyl ons eie sonde eintlik die oorsaak is.  Dit impliseer ook dat Hy nie goeie dinge vir ons gee nie.  En laastens impliseer dit dat ons goeie mense is, en dat God slegte dinge met ons laat gebeur wat ons nie verdien nie.

 

Op.15 wys egter vir ons dat God groot en heilig is, en dat Hy nie sy humeur verloor wanneer Hy sy vyande straf nie. Die straf wat dus in v.5-8 beskryf word is heeltemal regverdig, omdat dit voortspruit uit ‘n begeerte vir wat reg is.

 

Toe die Israeliete in die woestyn was, het God vir Moses gesê om ‘n tabernakel te bou. Dit was ‘n skadubeeld van die hemelse tabernakel (Heb.8:5, 9:23-24).  In v.5 het Johannes gesien hoe die tempel of allerheiligste van die tabernakel van die getuienis oopgemaak word (vgl. 11:19).  Sewe engele het uitgekom (v.6).  Hulle het die sewe plae gehad (v.6).  Soos die priesters in die Ou Testament het elke engel ‘n rein en blink linne kleed met ‘n goue band om sy bors gehad (v.6, vgl. 1:13, Eks.28:39, Lv.16:4).

 

Een van die vier lewende wesens of gerubs (4:6-8, Esg.1) het vir die sewe engele sewe goue bakke [Gk. phialē] vol van die ewige God se toorn gegee (v.7).  Die gelowiges se gebede was in hierdie bakke; in antwoord hierop moes die sewe engele God se toorn oor die kerk se vervolgers gebring het (v.7, 8:3-5, 6:9-11).

 

Soos in die Ou Testament het die tempel vol van rook geword (v.8). Dit was die rook van God se heerlikheid en krag (v.8, 14:11, Eks.19:18, Jes.6:3-4).  En soos in die Ou Testament, kon niemand in die tempel ingegaan het, terwyl die rook van God se heerlikheid dit gevul het nie (Eks.40:34-35, 1 Kon.8:10-11, Esg.10:2-4).  Wat beteken dit?  Niemand kon meer gebid het om God se toorn oor Israel te keer nie; sy besluit was finaal (Jer.7:16, 11:14, 14:11, 15:1).

 

Omdat dit so is, moet jy die geleentheid gebruik terwyl jy dit het. Moenie jouself oortuig dat die Here se geduld nie kan opraak nie.  Moenie vir jouself sê dat jy later jou sonde kan los, en dat jy dit nog net een keer wil doen nie.

 

Moenie dink dat jy van volgende maand af erns sal maak met die Here, of dat jy na die vakansie jou sondige verhouding met verslawing, ‘n getrou man of vrou, ‘n verkeerde vriend, of watse sonde ookal sal los nie.  Moenie langer uitstel om te doen wat die Here al weke, maande of jare gelede vir jou gesê het nie.

 

Die Here wil hê dat jy vandag dinge met Hom moet regmaak.  “Soek die HERE terwyl Hy nog te vinde is; roep Hom aan terwyl Hy naby is.” (Jes.55:6).  “Kyk, nou is dit die tyd van die welbehae; kyk, nou is die dag van heil.” (2 Kor.6:2).  “Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie soos in die verbittering nie.” (Heb.3:15).

 

As jy aanhou om jou ore vir die Here toe te druk, mag die hemelse tempel dalk vol van die rook van sy heerlikheid word, sodat Hy besluit om nie jou gebede te verhoor nie (1 Sm.28:6, Sp.1:28, Jes.1:15, Esg.8:18, Mt.25:10-12, 1 Jh.5:16). Maar as jy vandag tot Hom roep, sal Hy vir jou wys hoe groot sy genade is oor dié wat Hom met hulle hele hart soek, oor dié wat dinge met Hom wil regmaak.

 

Hy sal nie doen wat Exodus International in 2013 gedoen het nie. Exodus International was ‘n organisasie wat in 1976 begin is.  Die doel was om homoseksuele mense uit die slawerny van hulle sonde te bevry.

 

Maar in Junie 2013 het die voorsitter van die organisasie, Alan Chambers, vergifnis gevra dat hulle vir byna 40 jaar die Gay en Lesbian gemeenskap seergemaak het. Hy het verskoning aangebied dat hulle vir soveel jare verkeerd was om te sê dat homoseksualiteit sonde is.[2]

 

Die waarheid is dat Chambers en Exodus International ná 2013 duisende mense gefaal het.  Hulle het verby dié geloop wat in die tronkselle van hulle sonde sit, en vir hulle gesê:  ‘Moenie bekommerd wees as dit vir julle voel of julle in boeie is nie, want eintlik is julle vry.’

 

Die Here is nie so nie. Hy sal baie duidelik vir jou sê dat jy vasgevang is in die vangnet van jou sonde.  Maar dan sal Hy net so gou wees om vir jou te sê dat Hy aarde toe gekom het om die ystertralies van jou sonde oop te buig.  Hy het gekom sodat jy deel kan wees van die Nuwe Eksodus.

 

[1] Om meer oor die dier te verstaan, kan jy die volgende twee preke opsoek: [1] Christene, keiser Nero, en die ANC.  [2] Oor die vals profeet en die Antichris (of die berugte 666).

[2] Vir meer inligting oor homoseksualiteit kan jy die volgende preke op hierdie blog lees: [1] Sê die Bybel REGTIG homoseksualiteit is sonde? [2] ‘n Reaksie op gay huwelike in die NG-Kerk. [3] ‘n Oplossing vir homoseksualiteit.

Skepties oor die opstanding

Sceptic

In die 18de en 19de eeu het mense gesê dat hulle verlig geword het. Vir hulle was die mens se vermoeë om te redeneer alles.  Geen regdenkende mens kon meer in die ‘feëverhale’ van Jesus se opstanding en wonderwerke glo nie.

 

Maar die bewyse van sy opstanding is oorweldigend, sodat die skeptiese mense wat dit verwerp eintlik dié is wat logiese denke by die venster uitgegooi het.  As jy Jh.20:19-31 met ‘n oop kop lees, sal jy dit sien.

 

Jesus en die dissipels (v.19-23)

Ek het eenkeer na ‘n inbel program geluister waarin ‘n ateïs gesê het dat daar meer bewyse vir die bestaan van ‘aliens’ is, as vir God se bestaan. As ‘n Christen negatief hierop reageer, sal hulle hom afskiet en sê dat hy bevooroordeeld is.  Maar as ‘n eks-ateïs soos C.S. Lewis negatief reageer, is dit ‘n ander storie; hulle kan nie sê dat hy bevooroordeeld is nie, omdat hy self op ‘n tyd aan húlle kant van die heining gestaan het.

 

En so is dit ook met die dissipels en Jesus se opstanding. As hulle dit verwag het, kon ons nog gesê het dat hulle gehallusineer het of dat hulle dit opgemaak het.  Maar nie een van hulle het dit verwag of eers geglo toe die vroue dit vir hulle vertel het nie (Lk.24:9-11).  Hulle was skepties en moes sy opstanding met hulle sintuie ervaar het voor hulle dit geglo het.  Ons hoef daarom nie skepties te wees en te wonder of die dissipels se getuienis van Jesus opstanding waar is nie.

*****

Jesus het reeds in v.11-18 aan Maria Magdalena verskyn, en daarna aan die ander vroue (Mt.28:9). In die middag het Hy aan nog twee dissipels verskyn wat oppad was na ‘n dorpie met die naam van Emmaus, en ook aan Petrus (Lk.24:13-32, 34, 1 Kor.15:5).

 

Toe dit aand geword het, was die dissipels bymekaar (v.19). Thomas was nie daar nie, en Judas ook nie (v.24, Mt.27:5).  Die tien apostels was daar, asook ‘n paar ander dissipels en die Emmaus-gangers wat oomblikke tevore daar aangekom het (v.19, Lk.24:33).  Hulle wóú nog vertel het dat hulle vir Jesus gesien het, maar die ander het hulle voorgespring en gesê dat Jesus aan Petrus verskyn het (Lk.24:34).  Daarna het die Emmaus-gangers ook húlle storie vertel (Lk.24:35).

 

Maar die opgewondenheid het nie hulle vrese gekeer nie: hulle was agter geslote deure, omdat hulle bang was vir die Jode (v.19).  As die Jode hulle Leier doodgemaak het, sou hulle sy dissipels nie gespaar het nie.  Maar die vrees in hulle harte kon nie die opgewondenheid demp nie.

 

Terwyl hulle stories uitgeruil het, het Jesus in hulle midde gestaan (v.19, Lk.24:36). Die teks sê nie dat Hy soos ‘n gees deur die muur geloop het nie (kontr. Lk.24:37-39).  Maar dit kan wees dat Hy in sy almag die geslote deur oopgemaak het, en dat die dissipels te ‘blind’ was om dit te sien (Lk.24:16, 32, Hd.5:19, 23, 8:39, 12:10, 18).[1]

 

Jesus het hulle met die tipiese Hebreeuse shâlôm gegroet.[2]  ‘Vrede vir julle!’ het Hy gesê (v.19).  Hy het dit meer as net ‘n blote ‘hello’ bedoel.  Die punt was eerder dat daar deur sy kruisdood vrede tussen God en die mens was (Rm.5:1, Kol.1:20).

 

Die dissipels was nie dadelik bly nie, omdat hulle gedink het hulle sien ‘n spook (Lk.24:37). Jesus het hulle gerusgestel en vir hulle gesê om aan sy hande, voete en sy te vat (v.20, Lk.24:39, 1 Jh.1:1).  Hy het die kruiswonde vir hulle gewys (Lk.24:40).  Hulle was verwonderd en bly (v.20, 16:22), maar het nogsteeds nie heeltemal geglo nie (v.20, Lk.24:41).  Jesus het toe ‘n stuk vis voor hulle geëet (Lk.24:41-43).

 

Omdat hulle nogsteeds bang was, het Jesus hulle met sy vrede verseker (v.21). Hy het toe hulle harte oopgemaak om die profesieë oor sy kruisdood en opstanding te verstaan (Lk.24:44-46).  Soos wat die Vader Hóm gestuur het om deur sy kruisdood vrede te bewerk, het Hy sy dissipels gestuur om hierdie boodskap van vrede aan al die nasies die verkondig (v.21, 3:17, Lk.24:47-48, Jes.52:7).

 

Daarna het Hy op hulle geblaas en gesê hulle moet die Heilige Gees ontvang (v.22). Wat het hierdie aksie beteken?  Jesus het nie bedoel dat hulle nou eers tot bekering gekom het nie.  Sy aksie het te doen gehad met die prediking van die evangelie, en nie met hulle persoonlike bekering nie (v.21-23).

 

Soos wat die Here in Gn.2:7 sy asem in Adam geblaas het, het Hy in Jh.20 gewys dat Hy deur die dissipels se evangelie-prediking ‘n nuwe skepping in mense se harte sou bring (v.21-23, 2 Kor.5:7).  Sommige dink dat die dissipels die Heilige Gees hier soos ‘n asem en druppels ontvang het, terwyl hulle Hom soos ‘n rukwind en stortreëns ontvang het op Pinksterdag.

 

Maar in v.21 het Jesus gesê dat Hy die dissipels stuur, terwyl Hy volgens Lk.24:49 en Hd.1:4-5, 8 duidelik gesê het hulle moet vir die uitstorting van die Heilige Gees wag voordat hulle uitgaan.  Dus was Jesus se opdrag in v.21 ‘n voorskou van wat hulle ná sy hemelvaart moes doen.

 

Net so was sy aksie in v.22 ‘n waarborg dat Hy 50 dae later die Heilige Gees oor hulle sou uitstort.  As die vers beteken dat hulle reeds met die Heilige Gees gedoop is, dan was Thomas, die vroue, en baie ander dissipels nie daar om Hom te ontvang nie.

 

Die teks wys eerder dat Christus hulle deur die Gees bekragtig het om in die evangelie God se vergifnis vir mense te bring (v.23, Mt.16:18-19). Vir mense wat in hulle sonde volhard het kon die dissipels gesê het dat Here nie hulle sondes sal vergewe nie (v.23, Mt.18:18, 15-17).  Dié vers het dan niks te doen met Katolieke priesters wat maak asof hulle die volmag het om mense se sondes te vergewe nie.

 

Die punt van hierdie verse is eintlik om vir ons sterk bewyse van die opstanding te gee. Laat my asb. toe om te verduidelik.

 

[1] Soos hierbo genoem, het die skeptiese dissipels Hom gesien en aan Hom gevat. Is dit moontlik dat almal van hulle gehallusineer het – veral as Jesus op verskillende tye aan baie mense verskyn het (Hd.1:3, 1 Kor.15:5-8)?

 

[2] Deur die eeue het Christene wat vir hulle geloof vervolg is, ‘n onverklaarbare en bonatuurlike vrede ontvang (v.21, 14:27, 16:33). Is dit moontlik om op die brandstapel jou lewe vir Jesus te gee en liede te sing, as jy nie seker is dat Hy regtig opgestaan het nie?

 

[3] Mense wie se gewetens hulle gepla het, het vrede ontvang toe hulle in Christus geglo het en vir sy vergifnis gevra het (v.19, 21, 23, 26). Hulle en dié wat hulle ken kan daarvan getuig dat hulle lewens handomkeer verander het.  Ja, die Gees van die lewende Christus het hulle lewens getransformeer (v.22).

 

Wie anders as Jesus kan maak dat depressiewe mense blymoedig geword, dat twisgierige mense vredeliewend word, dat harde mense sag word, dat chaotiese mense ordelik word, dat slegte mense goed word, dat ongeduldige mense geduldig word, dat onrein mense rein word, dat nors mense vriendelik word, dat vuil mense skoon word, dat dronk mense nugter word?

 

Jesus en Thomas (v.24-29)

Die Jehova’s Getuies het ‘n paar teorieë om te verduidelik hoekom Thomas vir Jesus sy Here en God genoem het. Volgens een teorie het Thomas by die Here God gesweer dat hy nou in Jesus se opstanding glo.  Volgens ‘n ander teorie het Thomas vir Jesus here of mnr. genoem, en daarna vir God aanbid.  ‘n Ander teorie sê dat hy so geskrik het, dat hy ‘Here’ en ‘God’ as vloekwoorde gebruik het.

 

Maar geeneen van hierdie teorieë kan teen die konteks van Johannes, of teen die res van die Skrif opmeet nie. Die botsende teorieë wys ook dat hulle nie ‘n idee het van wat die teks eintlik beteken nie.

 

‘n Vrou wat saam met my suster werk, het vir haar gesê om Johannes te lees. ‘As jy dít doen, sal jy besef dat Jesus nie God is nie,’ het sy gesê.  Die waarheid is dat Johannes presies die teenoorgestelde wil wys.  Min verse wys dit duideliker as Jh.20:28.

*****

Thomas die tweeling [Gk. Didumos] was een van die twaalf (‘n generiese term), maar was nie daar toe Jesus aan die dissipels verskyn het nie (v.24).  ‘Ons het die Here gesien!’ het die ander vir hom gesê (v.25).  Hy het dit nie geglo nie, en het seker gedink dat hulle ‘n gees gesien het.  ‘Tensy ek nie die spykermerke en die sy-wond sien en daaraan vat nie, sal ek nooit glo dat Jesus uit die dood uit opgestaan het nie,’ het hy gesê (v.25, 4:48, Ps.22:17).

 

Agt dae later – getel van dié Sondag af tot by die volgende een – was die dissipels weer agter geslote deure bymekaar, en was Thomas by hulle (v.26, 19). Soos in v.19 het Jesus op een of ander manier deur die geslote deure gekom en tussen hulle gestaan (v.26).  Weer het Hy hulle met die vrede van God se verlossing gegroet (v.26).

 

Jesus het toe vir Thomas die spykermerke in sy hande gewys en die wond in sy sy (v.27). ‘Sit jou vinger in die spykermerke en jou hand in my sy,’ het Hy vir hom gesê.  ‘Moenie ongelowig wees nie, maar gelowig’ (v.27).  Jesus se kennis van Thomas se geheime woorde en gedagtes het hom laat besef dat Hy God is (v.28, Ps.139:2).  Die opstanding het dit bevestig (v.28, Rm.10:9, Fil.2:9-11).

 

Thomas het toe bely dat Jesus die Here en God van die Ou Testament is (v.28, 1:1, 5:23, Ps.35:23). Hy het dit persoonlik gemaak toe hy van my Here en my God gepraat het (v.28).  Dit kon nie anders gewees het nie, omdat Jesus ook vir Thomas deur sy kruisdood en opstanding gered het.  Jesus het hom aangeprys omdat hy geglo het (v.29).  Daar was ook groot seën vir dié wat nié soos Thomas en die res van die dissipels vir Jesus gesien het nie, maar tog geglo het (v.29, 2 Kor.5:7, 1 Pt.1:8).

 

Dit is nie nodig dat jy vir Plato of Farao moes gesien het om te glo hulle het bestaan nie.  En net so kan ons op grond van die menigvuldige getuienis van ander glo dat Jesus uit die dood uit opgestaan het.  Vir mense soos die Ou Apostels en liberale teoloë, is dit genoeg dat Jesus ‘geestelik in jou hart’ opgestaan het.

 

Maar vir Thomas was dit nie genoeg nie. Hy wou vir Jesus gesien het en aan Hom gevat het.  Vir hom sou die liggaamlike opstanding bewys het of Jesus die Messias en die Seun van God is of nie.  Hy sou nie geval het vir ‘n akteur wat min of meer soos Jesus gelyk het nie.  Vir hom moes die liggaam wat hy gesien het dieselfde een gewees het wat gekruisig is; hy wou die merke in Jesus se hande en sy gesien het.  Maar hy was nie tevrede om dit net te sien nie, want anders kon iemand dit dalk met grimmering nagemaak het:  hy wou aan die wonde gevat het om te voel of dit eg is.

 

Wat moet ons uit Thomas se ongeloof leer? Ons moet leer dat ons partykeer net soos hy is, en sigbare bewyse soek voordat ons glo.  Maar dis nie altyd nodig vir sigbare bewyse voor ons glo nie (v.29).  Ek bedoel nie dat geloof ‘n blinde sprong in die donker is nie.  Trouens, geloof is gebasseer op Jesus se Persoon en op die historiese feite van sy kruisdood en opstanding.

 

Maar as ons in Jesus wil glo, moet ons die getuienis van mense kan aanvaar wat hierdie dinge met hulle eie oë gesien het, en dit in die Bybel opgeteken het. As ons nie hulle getuienis kan glo nie, sal niks ons oortuig nie (Lk.16:31).  Moet dan nie vir enige bewyse buite die Bybel soek nie, maar lees die getuienis van die vier Evangelies noukeurig om te sien of die apostels se getuienis waar is, en of Jesus regtig uit die dood uit opgestaan het.  Uiteindelik sal jy moet erken dat die Bybel waar is, en dat jy geen gronde het om dit te betwyfel nie.

 

Jesus en jy (v.30-31)

Ek onthou hoe ek 2½ jaar gelede vir een man en vrou gesê het om Johannes te lees. Hulle het teruggekom en geglo dat Jesus die Messias en die Seun van God is.  Hulle kon nie ophou om te vertel hoe wonderlik Hy is nie.  Ek het hulle vir ‘n jaar lank gedissipeleer, en vandag volg hulle nogsteeds vir Jesus.

 

Volgens v.30-31 is dit die rede hoekom Johannes die boek geskryf het, en sewe van Jesus se wonderwerke opgeteken het. Jesus het natuurlik baie meer as net sewe wonderwerke gedoen (v.30, 21:25).  Maar Johannes het dié wonderwerke opgeteken, sodat ons in Jesus kan glo, al het ons Hom nie gesien nie (v.29-31, Rm.10:17).

 

Die wonderwerke is eintlik tekens wat bewys dat Jesus die Seun van God en die Messias is (v.30). Die vermeerdering van die brood wys bv. dat Hy die Brood van die Lewe is (6:35), terwyl die opwekking van Lasarus vir ons wys dat Hy die Opstanding en die Lewe is (11:25).

*****

Wat bedoel Johannes wanneer Hy sê dat Jesus die Seun van God en die Messias is? ‘Seun van God’ beteken dat Jesus gelyk is met die Vader (Jh.5:18 e.v., 10:33, 36,vgl. Kol.1:19, 2:9, Heb.1:3).  ‘Messias’ beteken dat die Vader Hom gesalf of afgesonder het, om deur sy kruisdood en opstanding die Verlosser van sondaars te wees (Jes.53).  Aan dié wat só in Hom glo, sal God die ewige lewe in sy Naam gee (v.31, 3:15-16, 10:10, 17:3).

 

Niemand wat dan Jesus se volkome Godheid en sy Messiaskap ontken, kan die ewige lewe ontvang nie (v.31). Jesus het in 8:24 gesê dat dié wat nie glo dat Hy die God (EK IS) van Eks.3:14 is nie, in hulle sondes sal sterf.  Glo jy dit?  Het jy al sy Goddelike krag en lewe in jou hart ervaar?  Is jy vry van jou sonde, omdat Jesus jou gered het?  Is Hy jou persoonlike Here en Verlosser?  Wat help dit jy glo in sy wonderwerke en in sy opstanding, as jy nog nie die wonderwerk daarvan in jou lewe ervaar het nie?

 

‘n Outeur genaamd Lee Strobel het dit ervaar toe hy moeite gedoen het om Jesus se opstanding te ondersoek. Hy was skepties toe hy begin het, maar moes op die einde die knie voor die opgestane Christus buig.  Sy boek, The Case for Christ gee vir ons ‘n idee van die pad wat hy gestap het.  Ek hoop van harte dat jy hierdie selfde lewe ontvang het, en dat jy nie skepties sal wees oor Jesus se opstanding nie.

 

[1] Wayne Grudem gee ‘n volledige bespreking hiervan op pp.610-613 van sy Systematic Theology.

[2] Johannes het nou wel in Grieks geskryf, maar Jesus sou Hebreeus of Aramees met die dissipels gepraat het.

Die goedheid en strengheid van God

Goodness and severity

Goedheid en strengheid is so teenoorgestelde soos satyn en graniet. En tog vind ons dit in perfekte proporsie in die Persoon en karakter van Jesus Christus; Hy is die Leeu en die Lam.  In Op.14:14-20 het ons ‘n voorbeeld hiervan.

 

‘n Oes van verlossing (v.14-16)

Op.14 praat van twee oeste. ‘n Man op ‘n wolk het die eerste oes ingesamel (v.14-16), terwyl ‘n engel die tweede oes ingesamel het (v.17-20).  Die eerste oes is nie in ‘n parskuip gegooi nie, terwyl die tweede oes daarin uitgetrap is (v.19-20).  Dit is dan duidelik dat ons hier met meer as een oes te doen het.

 

Die Man op die wit wolk het soos die Seun van die Mens gelyk (v.14). Hy het ‘n goue kroon op sy kop gehad en ‘n skerp sekel in sy hand (v.14).  Wat beteken dit?  Die Seun van die Mens in v.14 verwys na Jesus wat nogsteeds ‘n mens is (1:13, Hd.7:56, 17:31, 1 Tm.2:5).  Dit is ook ‘n Goddelike titel wat in Dn.7:13-14 van Hom gebruik word.  Volgens dié teks en Hd.1:9, het Hy met ‘n wolk na die Oue van Dae toe opgevaar om die ewige Koninkryk te ontvang.

 

Die wit wolk en die kroon van oorwinning [Gk. stephanos] verwys dan na sy Koningskap in die hemel, en nie na sy wederkoms nie:  Hy het op die wolk gesit en nie daarop teruggekeer soos wat Hy eendag in die toekoms sal doen nie (v.14, vgl. Hd.1:11).  Jesus het ‘n skerp sekel in sy hand gehad (v.14).  Hiermee het Hy die eerstevrug van die gelowiges uit die Jode geoes, en sodoende ‘n verdere oes onder die heidene gewaarborg (v.4, Jer.2:2-3, Mt.3:12a, Mk.4:29, Rm.1:13, 11:16, Jk.1:1, 18).

 

‘n Engel het uit die hemelse tempel uitgekom, en met ‘n harde stem vir Jesus gesê om sy sekel in die oes in te steek (v.15, vgl. v.17, 11:19). ‘Die tyd het aangebreek, omdat die oes van die land [Gk. ] ryp is,’ het hy gesê (v.15).

 

Moet asb. nie hieruit aflei dat Jesus onder die bevel van ‘n engel gestaan het nie. Die punt is eerder dat Hy die gelowiges se gebede uit die hand van die engel ontvang het (8:3-4).  Dit was húlle wat met dringende erns vir die Here gevra het om ‘n groot oes in te samel (Mt.9:37-38).[1]  Hy het hulle gebede verhoor en sy sekel oor die Beloofde Land [Gk. ] geswaai (v.16, Hd.2:41, 47, 4:4, 5:14, 6:1, 7, 9:31).

 

Soos die Jode in die eerste eeu n.C., moet ons bid dat die Here deur ons getuienis ‘n groot oes sal insamel. Ons moet bid dat baie mense tot bekering sal kom.  Ons moet bid dat die Here ‘n nuwe werk van herlewing in die kerk, asook in ons land en wêreld sal doen.

 

As jou siening van die eindtyd nie plek maak hiervoor nie, moet jy jou siening verander. Die Here self het immers ‘n groot oes belowe (7:9, Ps.126, Mt.9:37-38, Jh.4:35-36).  Volgens Paulus in Rm.11:12, 15, 25-26 sal daar in die toekoms baie Jode en heidene tot bekering kom.  Die mosterdsaadjie van God se Koninkryk het klein begin, maar uiteindelik sal dit die grootste plant in die tuin van die wêreld word (Mt.13:31-32); die rots van sy Koninkryk sal ‘n reusagtige berg word wat die hele aarde vul (Dn.2:35).

 

Die Groot Opdrag van Mt.28 sê dat die nasies, en nie net individue uit die nasies nie, Jesus se dissipels moet word.  Uiteindelik moet al die nasies van die aarde in erkenning voor Koning Jesus buig en Hom aanbid (Ps.2:8).  ‘Maar dit is onmoontlik,’ sê iemand.  Nee dit is nie.  Luister gerus na die volgende statistiek.

 

As een persoon elke dag ‘n duisend mense na die Here toe lei, sal dit 15 000 jaar neem vir die hele wêreld om tot bekering te kom (dit is nou as hy die enigste een is wat die evangelie deel).

 

Maar kom ons gestel dat een persoon vir ‘n jaar lank ‘n ander een dissipeleer. In die tweede jaar vat hy en die nuwe dissipel elkeen iemand om te dissipeleer.  In die derde jaar dissipeleer die vier van hulle elkeen iemand anders.  Indien hulle so aanhou, sal hulle binne 37 jaar die hele wêreld bereik het.[2]

 

Moenie die krag van die Heilige Gees hierin onderskat nie. As Hy op een dag 3000 mense tot bekering kan bring (Hd.2:41), kan Hy maklik binne ‘n paar jare of maande die hele wêreld tot bekering bring (as Hy wil).

 

Maar ons kan nie met gevoude arms sit en dink Hý moet al die werk doen nie. Ons moet daarvoor bid en die evangelie met mense deel (Esg.36:37, Rm.10:13-15).  Bid asof alles van die Here afhang, en deel dan die evangelie asof alles van jou afhang.  Getuig met jou lewe en met jou lippe.  Nooi mense na Sondag 7 Mei se Kruisie-veldtog toe.  Vat traktaatjies in die portaal en gee dit uit wanneer jy petrol ingooi of by die tolhek stop.

 

Ek onthou hoe ‘n oom vir ons gesê het om nooit die waarde van ‘n traktaatjie te onderskat nie. Ek het hierdie week ‘n getuienis gehoor wat dit illustreer.  ‘n Ou oomie met wit hare het vir baie jare in Georgestraat in Sydney, Australië traktaatjies uitgedeel.  Vir veertig jaar het hy byna elke dag vir 10 mense ‘n traktaatjie gegee en gevra:  ‘Excuse me, are you saved?  If you die tonight, are you going to heaven?’

 

‘n Predikant in die suide van Londen het oor die bestek van drie jaar die getuienisse gehoor van mense wat deur hierdie man se ‘traktaatjie werk’ tot bekering gekom het: ‘n besoeker in sy gemeente, ‘n vrou in Adelaide, ‘n ouderling in Perth, vier predikante in Engeland, drie sendelinge in die Karibiese eilande, ‘n vloot kapelaan in Engeland, en ‘n eks-Hindoe in Indië.

 

Toe die Londense predikant by geleentheid in Sydney was, het hy die ou oomie opgespoor. Sy naam was mnr. Genor.  Hy het vir hom vertel van die mense wat deur sy getroue ‘traktaatjie werk’ tot bekering gekom het.  Die man het gehuil en gesê:  ‘In veertig jaar het ek nog nooit gehoor van ‘n enkele persoon wat deur my werk tot bekering gekom het nie.’  Twee weke later is die oomie hemel toe.[3]

 

Jy hoef nie noodwendig die oom se metode te volg nie, maar doen wat jy kan om mense vir die Here te wen (1 Kor.9:19-22). Vra jou ongelowige familie, vriende en kollegas om op laaste Woensdag van elke maand Bybelstudie toe te kom.  Ek beplan om Bybelse lering te gee oor lewenskwessies soos selfmoord, verslawings, rebelse tieners, depressie, aborsie, ens.  Die idee is om dit met ‘n evangeliese inslag aan te bied, sodat ongelowiges tot bekering kan kom.  Ek sal dit ook op Facebook adverteer.  Bid asseblief dat die Here hierdie poging sal seën.

 

Wanneer dit by die kerk van Jesus Christus kom, is ons nie geroep om klein te droom nie. Ons moet vir die nasies bid, asook vir mense wat 150 jaar van nou af gebore sal word (Ps.78:1-8, Lk.13:29, Jh.17:20).  Al sien ons nie nou baie bekerings nie, moet ons die bg. beloftes ter harte neem.  Dit sal ons help om met groter ywer te bid en die evangelie met mense te deel.  Dit sal ons help om te volhard as ons vir baie maande en jare nie bekerings sien nie.  Dit mag ook wees dat ons agterkleinkinders eendag die oes sal inbring wat ons gesaai het (Jh.4:37-38, 1 Kor.3:6-7).

 

‘n Oes van oordeel (v.17-20)

‘n Vriend van my het tydens sy studente jare by ‘n Christelike Boekwinkel gewerk. Een Vrydag toe sê ‘n vrou vir hom dat Op.14:17-20 daardie naweek in Pretoria vervul sou word.  ‘Die swart mense se bloed gaan môre in Pretoria se strate vloei, so hoog soos die perde se tooms,’ het sy gesê.

 

My vriend het haar weer die Maandag gesien en vir haar gesê dat sy ‘n vals profeet is. Sy het eenvoudig gesê dat dit geestelik gebeur het, en dat mense dit nie kon sien nie.  Sy het nie eintlik ‘n idee gehad van wat hierdie verse in Op.14 beteken nie.  Om die teks reg te verstaan, moet ons dit met die res van die Skrif vergelyk.

 

Nóg ‘n engel het uit die hemelse tempel gekom (v.17). Soos Jesus in v.14, het hierdie engel ook ‘n skerp sekel gehad (v.17).  Volgens Mt.13:39-42, 49-50 sal die Seun van die Mens sy engele uitstuur om die goddelose te versamel en hulle in die helse vuur te gooi (vgl. v.10).  Dit sal vir ‘n laaste keer aan die einde van die wêreld gebeur, maar dit gebeur ook nou al wanneer ongelowiges doodgaan (Lk.16:22-24).

 

‘n Derde engel het van die hemelse altaar af gekom (v.18). Hy het gesag oor die vuur van die altaar gehad (v.18).  Wat beteken dit?  Die martelare het van die altaar af uitgeroep dat God hulle vyande sou oordeel (6:9-10).  God het vir die engel gesê om in reaksie op hulle gebede die vuur van sy oordeel op dié te gooi wat hulle vermoor het (v.10, 8:3-5, 16:8-9, Mt.13:41-42, Lk.11:47-51, 1 Ts.2:14-16).

 

Die derde engel het met ‘n harde stem vir die tweede een gesê om sy sekel in die wingerd te steek (v.18). Omdat die land [Gk. ] se druiwe ryp was vir God se oordeel in die parskuip, moes hy dit geoes het (v.18, Joël 3:13).  Hy het sy sekel oor die land [Gk. ] geswaai en die druiwe-oes ingesamel om dit in die groot parskuip van God se toorn te gooi (v.19).  Die parskuip was groot, omdat God baie mense geoordeel het, en omdat sy toorn groot was.  ‘n Verduideliking van hoe antieke parskuipe gelyk het, sal ons help om Johannes se beeld beter te verstaan.

 

‘n Parskuip het byna gelyk soos ‘n sement plaasdam met ‘n lae muurtjie. In die kant van die muur was daar gate met pype in.  As die plaaswerkers klaar die druiwe in die parskuip gegooi het, het hulle met hulle kaalvoete ingeklim en dit uitgetrap.  Die sap het deur die pype in vate ingeloop.  Van daar af het hulle dit gegis om wyn te maak.

 

Johannes het hierdie beeld gebruik om God se toorn oor afvallige Israel te beskryf. Israel was die Here se wingerd (Jes.5:7a, Ps.80).  Hy het alles vir haar gedoen, sodat sy goeie druiwe kon voortbring (Jes.5:1-2).  Sy het egter nie die goeie vrug van bekering voortgebring nie, maar die suur druiwe van bloedvergieting en ongeregtigheid (Jes.5:3-4, 7b, Jer.2:21, Mt.21:33-39, Jh.15:2, 6).

 

Daarom het die Here besluit om sy wingerd te oordeel (Jes.5:5-6, Esg.15, Mt.21:40-46, Jh.15:2, 6). Hy het dit in die parskuip gegooi en buite die stad (Jerusalem) uitgetrap (v.20).  Hy het dit buite die stad gedoen, omdat hulle Hóm uitgewerp het en buite die stad gekruisig het (Jh.19:17, Heb.13:12, Gn.3:23-24, Nm.5:1-4, 15:35-36, Mt.21:39).  Net soos wat hulle Hom nie as deel van die aardse Jerusalem beskou het nie, het Hy hulle nie as deel van die hemelse Jerusalem beskou nie (22:14-15, Lk.13:28).

 

Hy het sy klere en voete in hulle bloed gewas, soos wat Hy dit in die geskiedenis met Edom, Babilon, Juda en die nasies gedoen het (v.20, 19:13, 15, Ps.58:11-12, Jes.63:1-7, Jer.51:33, Klg.1:15, Joël 3:13). In 70 n.C. het die Jode se bloed uit die parskuip van God se toorn gevloei.  In die oorlog was die Romeine se perde tot aan hulle tooms met die Jode se bloed besmeer (v.20).  Die bloed het vir omtrent 300 km [Gk. 1600 stadia] gevloei, die lengte van die Beloofde Land (v.20).  Die punt is dan dat God die hele land geoordeel het.  Die ‘wyn’ van hulle bloed is in v.10 in die beker van God se toorn geskink, en sou in hfst.16 in die bakke van sy oordeel gegooi word.

 

So goed soos wat die Here is wanneer dit by die redding van sondaars kom (v.14-16), so streng is Hy oor dié wat weier om hulle te bekeer (v.17-20). “Let dan op die goedertierenheid en die gestrengheid van God” (Rm.11:22).  Moet asb. nie vir ‘n oomblik dink dat die God van die Ou Testament strenger is as die Jesus van die Nuwe Testament nie.

 

Aan die ander kant moet ons nie dink Jesus is ‘n sadis wat daarvan hou om streng te wees nie. Volgens Thomas Watson is Hy soos ‘n by wat van nature heuning gee, en jou net sal steek as jy Hom kwaad maak.[4]  Dit is deel van sy karakter om sondaars te red.  “Want God het sy Seun in die wêreld gestuur nie om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word.” (Jh.3:17).

 

Hy het alles moontlik gedoen dat mense van hulle sonde gered kan word. Waar Israel as God se wingerd gefaal het, was Jesus die Ware Wingerd wat goeie en aanneemlike vrugte vir Hom voortgebring het (Jh.15:1).  In sy lewe en dood het Hy die Vader behaag.  Uit liefde vir die Vader het Hy gewilliglik sy lewe gegee, sodat ons nie in die parskuip van God se toorn hoef te beland nie.

 

Met diep droefheid en liefde vir sy Seun en vir sondaars, het die Vader vir Jesus in die parskuip van Golgota verbrysel: “Maar dit het die HERE behaag om Hom te verbrysel” (Jes.53:10).  Aan die kruis het die Vader Hom getrap totdat Hy een bloed massa was.

 

O, mag die Vader en die Seun se liefde ons harte smelt. Mag dit by ons aandring om in Hom te glo.  Mag dit ons help om deur geloof in die Ware Wingerd te bly, sodat ons die gesonde druiwe van gehoorsaamheid en bekering sal dra (Jh.15:2-8).  Mag dit ons gewetens wond om nie aan te hou met die sonde wat Hom so diep en dodelike gewond het aan die kruis nie:  ons hoogmoed, selfsug, jaloesie, bitterheid, wellus, kleingeloof, twyfel, vuil taal, leuens, diefstal, egbreuk, opstandigheid, geestelike luiheid, ontrouheid, ongehoorsaamheid, geskinder, materialisme en baie ander sondes.

 

Iemand wat aanhou om die saad van sy of haar sondige gedagtes, woorde en dade te saai, sal die Here se oordeel oes:

 

  • “Wie onreg saai, sal onheil maai” (Sp.22:8).
  • “Want hulle saai wind, maar hulle sal storm maai” (Hos.8:7).
  • “Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie [‘moenie dink jy gaan daarmee wegkom nie’]; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai. Hy wat in sy vlees saai, sal uit die vlees verderf maai; maar hy wat in die Gees saai, sal uit die Gees die ewige lewe maai.” (Gal.6:7-8).

 

Uiteindelik sal jy deel van die bloedbad word (v.20). Maar dit hoef nie so te wees nie.  “Soek die HERE terwyl Hy nog te vinde is; roep Hom aan terwyl Hy naby is.  Laat die goddelose sy weg verlaat en die kwaaddoener sy gedagtes; en laat hy hom tot die HERE bekeer, dan sal Hy hom barmhartig wees; en tot onse God, want Hy vergeef menigvuldiglik.” (Jes.55:6-7).

 

Moenie die Here se goedheid misbruik nie. Hy is nie goed en geduldig, sodat ons met ons sonde kan aanhou nie.  Tot nou toe het Hy Suid-Afrika en die res van die wêreld se sonde verdra, omdat Hy mense tot bekering wil lei (Rm.2:4, 2 Pt.3:9).  Moenie dom wees en die strengheid van Jesus Christus kies, as Hy met beide hande sy goedheid na jou toe uitstrek nie.

 

[1] Ons moenie die implikasie hiervan te ver voer, sodat ons dink gelowiges moet deur of tot engele bid nie. Om so te dink sou tekste soos 19:10, 22:8-9 en Kol.2:18 weerspreek.

[2] https://www.youtube.com/watch?v=Ums9X9xJrZA

[3] Die volledige getuienis is beskikbaar by https://www.youtube.com/watch?v=r8jsUiTuPIA.  Ek sal enigiemand aanspoor om daarna te luister – dit is aangrypend.

[4] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.93

Die wonderwerk wat my lewe verander het

empty-tomb-4

‘n Man het eenkeer sy predikant se woorde met my gedeel: ‘Jesus moet eers persoonlik aan ‘n predikant verskyn, voordat hy met gesag kan praat.’  Regtig?  Kan elke gelowige nie sê dat hy in die persoonlike ervaring van Jesus se opstanding deel nie?  Kan elke gelowige nie sê dat die opgestane Christus in sy hart lewe nie?  En is dít nie die groot wonderwerk wat my en elke ander gelowige se lewe verander het nie?  Moet Jesus persoonlik aan ons verskyn voor ons dit kan glo?

 

Mag die Here vandag Jh.19:38-20:18 gebruik, sodat jy in die opgestane Jesus kan glo nog voordat jy Hom eendag in die hemel sien (20:8, 29).

 

Jesus se begrafnis (19:38-42)

Dan Brown se boek, The Da Vinci Code, het op ‘n populêre vlak vir mense geleer dat Jesus nie eintlik gesterf het nie.  Volgens Brown het Jesus voor sy dood van die kruis afgekom, Indië toe gegaan, met Maria Magdalena getrou, kinders gehad, en doodgegaan.  Brown se ontkenning van Jesus se dood op Golgota en sy begrafnis, ontken outomaties sy liggaamlike opstanding.  Die Skrif leer egter baie duidelik dat Jesus regtig doodgegaan het.  Sy begrafnis bewys dit.

 

In die vorige verse het Jesus gesterf en het die soldate bevestig dat Hy dood is (19:30-35). Dit het al begin om aand te word (Mt.27:57), en daarom het ‘n sekere Josef van Arimathea vir Pilatus toestemming gevra om Jesus se liggaam van die kruis af te haal (19:38, Dt.21:23).  Hy wou nie gehad het dat sy liggaam in die algemene graf vir gekruisigde misdadigers begrawe moes word nie.[1]  As dít gebeur het, sou Jesus se vyande rede gehad het om sy opstanding te ontken.  Maar omdat Pilatus Josef se versoek toegestaan het, het hulle geen gronde gehad om dit te doen nie (19:38, Mk.15:45, Lk.23:53).

 

Nikodemus het vir Josef gehelp. Hy het ‘n alwyn en mirre mengsel gebring wat omtrent 33 kg geweeg het (19:39).  Mirre was ‘n deursigtige bruin of rooi-geel boomgom wat uitgedroog is.  Dit was afkomstig van ‘n sekere soort Balsam of mirre boom (Lat. commiphora myrrha) wat in Arabië gegroei het.  Dit het soet reuk gehad.[2]  Alwyn was ‘n poeier wat uit die geurige sandelhout boom (Eng. sandalwood) geneem is.[3]

 

Volgens die Joodse gebruik het Josef en Nikodemus die liggaam saam met die alwyn en mirre mengsel in skoon linne toegedraai (19:40, Mt.27:59, 2 Kron.16:14). Die mengsel sou gemaak het dat die liggaam nie dadelik sleg geruik het nie.

 

Toe hulle klaar die Here se liggaam toegedraai het, het hulle Hom in ‘n tuingraf begrawe wat naby die kruis was (19:41). Omdat dit byna 18:00 was, die tyd vir die Sabbat om te begin (Mt.27:57), was Josef haastig om vir Jesus te begrawe (19:41-42, 14, Lk.22:1, 23:54, 56).  Dus het hy Hom in ‘n nuwe graf gelê wat hy vir homself in ‘n rots uitgekap het (19:41, Mt.27:60, vgl. Jes.53:9).  Josef en Nikodemus het ‘n groot klip voor die graf se ingang gerol (Mt.27:60).

 

‘n Klomp van die vroue wat vir Jesus gevolg het, het oorkant die graf gesit en gesien waar hulle Hom begrawe het (Mt.27:61, Mk.15:47, 40, Lk.23:55). Intussen het die Joodse Raad vir Pilatus gevra om ‘n paar soldate te stuur om die graf te bewaak.  Hulle was bang dat Jesus se dissipels die liggaam sou steel, en dan vir almal sou sê Hy het opgestaan.  Pilatus het gedoen wat hulle gevra het, en het ook vir die soldate gesê om die klip te verseël (Mt.27:62-66).

 

In reaksie op hierdie verse moet ons ten minste die volgende sê: Josef en Nikodemus het nog nie die dieper betekenis van Jesus se kruisdood en begrafnis verstaan nie.  En tog het dít wat daar gebeur het, iets in hulle harte verander.

 

Voor hierdie verse was Josef reeds ‘n dissipel wat die Koninkryk van God gesoek het (19:38, Mk.15:43). Hy was ‘n ryk en gerespekteerde lid van die Joodse Raad, ‘n goeie en regverdige man wat nie met hulle besluit saamgestem het om vir Jesus te kruisig nie (Mt.27:57, Mk.16:43, Lk.23:50-51).  Sy swakpunt was egter dat hy ‘n bang en geheime dissipel van Jesus was.  Hy het gevrees dat die Jode hom vir sy assosiasie met Jesus uit die sinagoge sou skop (19:38, 7:13, 9:22, 12:42).  Maar toe Jesus gekruisig is, het hy sy vrese oorkom en openlik met Hom geassosieer (19:38).

 

Nikodemus was dieselfde. Volgens 3:2 het hierdie Fariseër a.g.v. vrees in die nag na Jesus toe gekom (19:39).  In 7:50-52 het hy voor sy kollegas vir Jesus opgestaan, maar hulle het hom gou afgeskiet (7:50-52).  Net soos Josef was Nikodemus ‘n geheime dissipel (12:42).  En tog het hy ná Jesus se dood openlik met Hom geassosieer (19:39).  Hy het nie meer in die donker weggekruip nie, maar het na die lig toe gekom (3:19-21).

 

Ons sien dan dat Jesus se kruisdood en begrafnis twee manne verander het, al het hulle nie al die detail daarvan verstaan nie. Hoeveel te meer behoort dit ons dan nie te verander nie?  Ons verstaan immers die betekenis van sy kruisdood en begrafnis, en leef ook aan die anderkant van sy opstanding.

 

Net soos wat Jesus se kruisdood hierdie manne dapper gemaak het, behoort sy opstanding ons vreesloos te maak. Ons moenie ‘FBI Christene’ of geheime agente van die Here wees, wat bang is om openlik van Hom te getuig, met Hom te assosieer, en te bely dat ons Hom ken nie (19:38-39).  Om so te vrees is onnodig, omdat die opgestane en lewende Christus in ons woon (1 Jh.4:4).

 

Jesus se opstanding (20:1-10)

Soos die Jode in die eerste eeu (Mt.28:13, 15), is daar vandag liberale teoloë wat glo dat die dissipels Jesus liggaam gesteel het. In Jesus se tyd was dit algemeen vir grafrowers om mense se liggame te steel.  ‘Hoekom sou hulle dit gedoen het?’ het my seun twee weke gelede vir my gevra.

 

In sommige antieke kulture is mense met hulle juwele en ander skatte begrawe. Grafrowers sou die toegedraaide liggaam gesteel het en op ‘n veilige plek die grafdoeke losgedraai het, in die hoop dat daar dalk kosbare juwele aan die lyk was.  Was dit dalk die geval met Jesus?  Die grafrowers sou geweet het dat sý graf aan ‘n rykman behoort het, nie waar nie?  Kom ons bekyk die teks van nader om te sien wat werklik daar gebeur het.

 

Op die dag na die Sabbat, die eerste dag van die week[4], het Maria Magdalena, Salome, Johanna, en Maria die ma van Jakobus en Joses, met hulle speserye na die graf toe gegaan (20:1-2, Mk.16:1, 15:40, 47, Lk.24:1, 10).  Dit was donker toe hulle by die huis weg is (20:1).  Terwyl hulle oppad was, het die son met skrefies-oë oor die horison geloer (Mk.16:2).

 

‘Wie gaan die groot klip vir ons wegrol?’ het hulle oppad vir mekaar gevra (Mk.16:3). Hulle het nie geweet dat ‘n engel ‘n paar oomblikke voor hulle daar aangekom het om die klip weg te rol nie (Mt.28:2).[5]  Toe hulle dus by die graf aankom, het hulle gesien dat die klip weggerol is (Mk.16:4, Lk.24:2).  Maria Magdalena het haastig omgedraai om vir Petrus en die geliefde dissipel (Johannes volgens 21:20-24) te gaan sê (20:2).  Sy het aangeneem dat grafrowers gekom het om Jesus se liggaam te steel (20:2).

 

Terwyl die ander vroue vir Maria gewag het, het hulle in die graf ingegaan en gesien dat die liggaam weg is (Lk.24:3). Terwyl hulle daar gestaan het, het hulle twee engele in helder klere gesien en na die grond toe gebuig (Lk.24:4-5).  Die engele het hulle gerusgestel en gesê dat Jesus volgens sy voorspellings uit die dood uit opgestaan het (2:19-22, Lk.9:22, 18:33, 24:6-7).  Hulle moes vir Petrus en die ander dissipels gaan sê het dat Jesus hulle in Galilea sou ontmoet (Mk.16:7, 14:28).  Hulle is toe met vrees en groot blydskap daar weg om dit te doen (Mt.28:8), maar het langs die pad bang geraak, sodat hulle besluit het om niks te sê nie (Mk.16:8).

 

Kort nadat hulle weg is het Petrus en Johannes na die graf toe gehardloop (20:3). Omdat Johannes jonger was as Petrus, het hy vooruit gehardloop en eerste by die graf aangekom (20:4).  Alhoewel hy  nie ingegaan het nie (20:4-5), het hy van buite af ingeloer en die grafklere daar gesien lê (20:5).  Toe Petrus oomblikke later daar aangekom het, het hy in die graf ingegaan en die grafklere daar sien lê, met die kopdoek wat eenkant opgevou was (20:6-7).

 

Johannes het dit ook gesien toe hy vir Petrus in die graf in gevolg het (20:8). Hy het nou wel nie die Ou Testamentiese profesieë rakende Jesus se opstanding verstaan nie (20:9, Ps.16:10-11, Jes.53:10), maar die leë graf en die opgevoude grafklere het hom daarvan oortuig dat Jesus regtig opgestaan het, en dat Hy die lewende Seun van God en die Messias was (20:8, 30-31).  Hy en Petrus het toe omgedraai en huistoe gegaan (20:10).

 

Jy kan nie gered word en hemel toe gaan as jy nie in Jesus se liggaamlike opstanding glo nie. Deesdae wil liberale teoloë ons daarvan oortuig dat die kerk mense as gelowiges moet beskou, al glo hulle nie in die liggaamlike opstanding van Jesus nie (dr. Willem Nicol het dit bv. in ‘n samespreking by die Skuilkrans NG-gemeente in Pretoria gesê).

 

Maar hoe kan iemand gered word as hy in ‘n dooie Jesus glo? Hoe kan hy geestelik uit die graf van sy sonde opgewek word, as Jesus nie uit die dood uit opgestaan het nie (Ef.2:1, 5)?  En hoe kan ons liggame eendag opgewek word, as Jesus nie opgestaan het nie (1 Kor.15)?  As dit die geval is, moet ons besef dat sonde, siekte, en die dood self nie oorwin kan word nie, maar dat ons die hulpelose slagoffers daarvan is.

 

Paulus het ‘n appeltjie te skil met Tukkies, Unisa en Stellenbosch se teoloë wat Jesus se opstanding ontken. Volgens hom is hulle ellendige ongelowiges wat nie hoop het nie, en wie se sonde nie vergewe is nie (1 Kor.15:12-19).  ‘n Mens wonder hoekom hulle enigsins daarin belangstel om vir mense die Bybel te leer?

 

Buiten vir Johannes, het die res van die dissipels en die vroue nie geglo dat Jesus opgestaan het, voor hulle Hom gesien het (v.8). Dit bevestig dat nie een van húlle sy liggaam gesteel het nie.  Die feit dat die grafklere netjies opgevou was, wys dat dit nie die werk van grafrowers was nie.  Omdat hulle gou wil wegkom, werk hulle nie netjies nie.  Eintlik sou grafrowers nie eers die linne en speserye afgehaal het nie, omdat dit iets werd was.

 

Dit is dan duidelik dat Jesus se liggaam nie gesteel is nie, maar dat Hy uit die dood uit opgestaan het. Nog nooit in die geskiedenis het die Joodse Raad, National Geographic, of enigiemand anders sy ontbinde liggaam navore gebring nie.

 

Ateïste, Moslems, liberale teoloë, en ander skeptiese mense sal sê dat Matteus, Markus, Lukas en Johannes se opstandingsverhale nie met mekaar ooreenstem nie, en dat dit daarom nie waar kan wees nie. Ek stem saam dat ons nie alles in die Bybel verstaan nie.  Maar om te sê dat die Bybelse rekord foutief is, is soos om te sê dat enigiets wat nie vir ons beperkte verstand sin maak nie (soos sekere wetenskaplike formules wat 50 jaar gelede nie sin gemaak het nie), foutief is.

 

Die fout lê nie by die Bybel nie, maar by ons (16:12). Buitendien het ek min of meer hierbo gewys hoe die opstandingsverhale met mekaar geharmoniseer kan word.

 

Jesus se verskyning (20:11-18)

Vandat gay en lesbian ‘regte’ ‘n stem in die westerse samelewing gekry het, het mense se opinie van die Bybel verander. Dit het al so ver gegaan, dat baie mense nie meer vir God as ‘n Vader beskou nie.  Volgens hulle is dit ‘n wrede en harde beeld, en moet ons Hom eerder as ons moeder in die hemel beskou.

 

Maar dit wys net hoe verdraaid hierdie mense se siening van manlikheid is. Dit wys dat hulle nie eintlik die gesonde beeld van Bybelse vaderskap het nie.  As hulle dít verstaan het, sou hulle nie probleem gehad het met God as ‘n Vader nie.  Hierdie les kom veral duidelik uit in dít wat Jesus in v.17 gesê het.

 

Nadat Petrus en Johannes huistoe is (20:10), het Maria buite die graf gestaan en huil (20:11). Sy het afgebuk, in die graf ingekyk, en twee engele in wit klere gesien (20:11-12).  Hulle het by die kop en voete gesit waar Jesus se liggaam gelê het (20:12, vgl. Eks.25:18).  Dit het weer bewys dat hierdie nie die werk van grafrowers was nie, maar van God.

 

Die engele het vir Maria gesê: ‘Hoekom huil jy mevrou?’ (20:13).  ‘Hulle het my Here weggevat, en ek weet nie waar hulle sy liggaam neergelê het nie,’ het sy geantwoord (20:13).  Toe sy dit klaar gesê het, het sy omgedraai en Jesus agter haar gesien staan (20:14).  A.g.v. die donker graf in die vroeë oggendure, die trane in haar oë, en haar geestelike blindheid, het sy Hom nie herken het nie (20:14, 1, Lk.24:16).

 

‘Hoekom huil jy mevrou – jy het mos nie rede nie? Vir wie soek jy?  Jy soek tog nie na ‘n dooie Messias nie, of hoe?’  Dit is hoe ons Jesus se woorde in 20:15 moet verstaan.  Maria het Hom vir die tuinier misgis (19:41) en gesê:.  ‘Mnr., het jy miskien die Here se liggaam geskuif?  As jy vir my sê waar jy dit gesit het, sal ek dit vat.’ (20:15).  Jesus het vir haar gesê:  ‘Maria’ (20:16).  Omdat sy een van Jesus se skape was, het sy dadelik die Goeie Herder se stem herken (10:3-4).

 

‘Rabboenie!’ (leermeester) het sy in Hebreeus vir Hom gesê (20:16). Sy het Jesus se voete vasgegryp; sy wou Hom nie weer verloor het nie (20:17).  Hy het vir haar gesê om nie so aan Hom vas te klou nie (20:17).  Hy het nie bedoel dat sy glad nie aan Hom mag raak nie (20:27, Mt.28:9, Lk.24:39).  Wat hét Hy dan bedoel?

 

Die rede hoekom sy nie so aan Hom moes vashou nie, was omdat Hy nog nie na die Vader toe opgevaar het nie (20:17).  Die implikasie is dat sy aan Hom vasgehou het, asof Hy dadelik na die Vader toe sou opvaar.  Hy het dus eintlik vir haar gesê:

 

‘Jy hoef nie so aan My vas te hou nie Maria. Ek gaan nie nou al na die Vader toe nie, maar sal darem nog ‘n rukkie by julle wees.  Gaan sê ook asseblief vir my broers dat Ek in die nabye toekoms gaan opvaar na die Vader toe’ (20:17, Ps.110:1, Hd.1:9, Ef.1:20-21).

 

Maria het van die graf af weggegaan en vir die dissipels gesê dat sy vir Jesus gesien het. Sy het ook Jesus se boodskap aan hulle oorgedra (20:17-18).  Terwyl sy oppad was het Jesus aan die ander vroue verskyn (Mt.28:9-10).

 

In hierdie laaste toepassing wil ek net op v.17 fokus. Jesus het gepraat van my Vader en julle Vader, my God en julle God.  Hy was die unieke Seun van God, en het dus ‘n spesiale verhouding met die Vader gehad (3:16, Gk. monogenēs).  In sy menslikheid was die Vader ook sy God (20:17, Ef.1:3, 17).

 

Maar deur Jesus se kruisdood en opstanding, het die Vader ons ook as sy kinders aangeneem (1:12-13, Rm.8:14-17, 2 Kor.6:18, Gal.4:5-6, Ef.1:5-6, Heb.12:5-11, 1 Jh.3:1, Op.21:7).  Ons is dus nie net Jesus se diensknegte en vriende nie, maar ook sy broers en susters (20:17, 15:15, Mt.12:50, Rm.8:29, Heb.2:11, 12-13).  Die grootste geskenk en voorreg wat God vir ons kan gee, is dat Hy ons God en Vader is (20:17).  Deur Jesus Christus kan ons ‘n persoonlike verhouding met Hom hê.

 

Omdat Hy nou jou Vader is, sal Hy:

 

  • Jou beloon (Mt.6:4).
  • Jou gebede beantwoord (Mt.6:6, 8-9, 7:11).
  • Vir jou sorg (Mt.6:26, 32).
  • Jou beskerm en bewaar (10:29, Sg.2:8, Mt.18:10).
  • Jou dissiplineer wanneer jy wegdwaal (Heb.12:5-11).
  • Jou liefhê en deur die Heilige Gees in jou woon (14:21, 23, Gal.4:6).
  • Genade, vrede en ander geestelike seëninge vir jou gee (Ef.1:2-3, 17, Jk.1:17).
  • Jou in sy hemelse huis inneem (14:2-3).
  • Ryk, liefdevolle en soet gemeenskap met jou hê (1 Jh.1:3).

 

Sonder die wonderwerk van Jesus se kruisdood en opstanding, kan jy nie enige van hierdie voordele geniet nie. Om hierin te deel, moet jy eers deur geloof en bekering in die wonderwerk van Jesus se kruisdood en opstanding deel. Enige ander wonderwerk waarin die Here jou van kanker genees het, of iets anders vir jou gedoen het, kan nie naastenby hiermee vergelyk word nie. Vra gerus vir dié wat al hierdie wonderwerk ervaar het: hulle sal vir jou sê dat dit hulle lewens verander het.

 

[1] Flavius Josephus, The Antiquities of the Jews, v. 44 aangehaal in D.A. Carson, The Gospel According to John, p.629

[2] James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, inskrywing onder myrrh

[3] Carson, Ibid, p.630

[4] Dit is Jesus se opstanding op die eerste dag van die week wat daartoe gelei het dat gelowiges voortaan op Sondae ontmoet het (Hd.20:7, 1 Kor.16:2). In Op.1:10 het Johannes dit ‘die Here se Dag’ genoem.

[5] Die engel het nie die klip weggerol om vir Jesus uit te laat nie, maar om vir die vroue en die dissipels te wys dat die graf leeg is.