Die breekpunt van God se toorn

Breaking point

Soms dink ons dat God se geduld nie grense het nie, maar dit het. In sommige gevalle gebeur dit dat mense Hom te ver druk en sy toorn breekpunt bereik.  Ons sien dit bv. toe Nadab en Abihu in die tabernakel gespeel het, en God vuur uit die hemel gestuur het om hulle dood te brand.  Ons sien dit toe Ussa aan die ark gevat het en onmiddellik gesterf het.  Ons sien dit toe Ananias en Saffira gelieg het, en die Here hulle doodgeslaan het.

God is ‘n baie liefdevolle en geduldige Vader, maar Hy is nie jou speelmaat nie. Die plae wat Hy in die Ou Testament oor Egipte gebring het, het Hy in Op.16 oor Israel en Jerusalem gebring.  In Op.8 het Hy hulle gedeeltelik gestraf, maar in hierdie hoofstuk sien ons hoe Hy hulle tot die uiterste toe geoordeel het.

Jerusalem het as’t ware die nuwe Egipte geword (11:8). God het toe vir die sewe engele gesê om die bakke van sy toorn oor haar uit te giet, soos wat Hy dit in die Ou Testament met die heidene gedoen het (v.1, Ps.79:3, 6, 10, 12, Jer.10:25).  Hy kon dit nie langer terughou nie:  die bakke het vol geword met die gebede van die gelowiges wat uitgeroep het dat Hy wraak sou neem oor hulle moordenaars (5:8, 6:9-11, 8:3-4).

In Op.16:1 was Hy gereed om sy toorn soos die bloed van die Ou Testamentiese offers uit te giet (vgl. 8:5, Lv.4:7). Die bakke se inhoud – die plae van God se toorn – sou Israel en haar sonde uit die land [Gk. ] uit verwyder.  Kom ons kyk met die mikroskoop van gebed en studie na die eerste vyf bakke.

Swere (v.2)

Iemand het my hond met ‘n gaspistool in die been geskiet. Dit het ‘n 20-sent grootte gat gelos.  Ek moes hom veearts toe vat sodat hulle dit kon toewerk.  Hoe moet dit wees om vyftig of ‘n honderd sulke oop wonde op jou liggaam te hê?

Die swere in v.2 herinner my aan Job s’n: dit was so pynlik dat hy dit met ‘n potskerf gekrap het (Job 2:7-8).  Dit het hard geword en weer oopgebreek.  Sy vel het swart geword en afgeval; daar was wurms in die swere.  Die inflammasie het sy bene soos vuur laat brand (Job 7:5, 30:30).  Uit 2 Kon.20:7, 1 leer ons dat hierdie swere dodelik was.  Hou dit asb. in gedagte wanneer jy v.2 lees.

Die eerste engel het sy bak op die land [Gk. ] uitgegiet (v.2).  Skadelike en pynlike swere het gekom oor die Jode wat saam met die wêreld agter die duiwel aangeloop het, oor dié wat die merk van die dier gehad het en sy beeld aanbid het (v.2).[1]

Die Here het reeds in Dt.28:27, 35, 60-61 vir sy volk gesê dat Hy hulle met die swere van Egipte sou tref as hulle sy verbond gebreek het (vgl. Eks.9:8-12). In Op.16:2 het Hy sy belofte vervul:  dié wat die merk van die dier gehad het, het nou die merk van ongeneeslike swere gekry.

Bloed (v.3-7)

Die tweede en derde engele het hulle bakke op die see, riviere en waterfonteine uitgegiet, sodat dit in bloed verander het (v.3-4). Die see het soos die bloed van ‘n lyk geword, en soos met die eerste plaag in Egipte het die visse en waterdiere gevrek (v.3, Eks.7:19-21, kontr. 8:8-9).  Johannes wou weer gewys het dat Israel soos Egipte geword het (11:8), en dat God die lewe (water) van haar af weggevat het.

Josefus was ‘n Joodse geskiedkundige wat in die eerste eeu geleef het. Hy was nie ‘n gelowige nie, en tog stem sy rekord van die geskiedenis ooreen met dié van Openbaring.  Sonder dat Josefus dit geweet het, het hy die vervulling van v.3-4 in detail beskryf.

Hy vertel bv. hoe ‘n paar duisend Jode vir die Romeine gevlug het en in die See van Galilea gespring het. Sommige van hulle het verdrink, en ander is met pyle doodgeskiet.  Ander se koppe en hande is afgekap toe die Romeine hulle met bote agterna gesit het.  Party het tot by die kant geswem en is dáár doodgemaak.  Josefus sê:  ‘the lake [was] all bloody, and full of dead bodies, for not one of them escaped.’[2]

By ‘n ander geleentheid het die na Joppe toe gevlug, op skepe geklim en in die Middellandse See ingevaar. Die swart noorde wind het hulle skepe teen mekaar en teen die rotse stukkend geslaan.  Sommige het verdrink en ander het hulleself met hulle eie swaarde doodgemaak.

Weer sê Josefus: ‘the sea was bloody a long way, and the [coastal] parts were full of dead bodies; for the Romans came upon those that were carried to the shore, and destroyed them; and the number of the bodies that were thus thrown out of the sea was four thousand and two hundred’.[3]

Volgens Josefus het daar ook hope van die Jode se lyke in die Jordaanrivier gelê, sodat die water ondrinkbaar geword het[4] (vgl. 1 Kon.18:40).  Verder het die Jode se bloed soos riviere in Jerusalem se strate afgestroom.[5]  Daar was so baie bloed, ‘that the fire of many of the houses was quenched with these men’s blood.’[6]

Die buitekant van die tempel het oorgeloop met die bloed van 8500 lyke wat daar gelê het.[7]  Groot plasse bloed het soos mere in die binne- en buitehof van die tempel gelê.[8]

Dit het nie gebeur omdat die Here bloedlustig is nie, maar omdat Hy heilig en regverdig is, en omdat Hy sonde haat (v.5-6). Hy is ook die ewige God wat is en wat was (v.5, Eks.3:14), en dus het Hy nie oorhaastig opgetree het toe Hy sy Ou Testamentiese volk geoordeel het nie.

Vir honderde jare het hulle God se diensknegte – die heilige apostels, profete en die Messias – doodgemaak (v.6, 18:20, 24, 2 Kron.36:15-16, Lk.11:47-51, 13:34, Hd.7:52, 1 Ts.2:14-16). Hulle het bloed vergiet, en moes daarom volgens God se geregtigheid en hulle eie verdienste bloed gedrink het (v.6, 4).  Volgens God se belofte in Dt.28:53-57 en Jes.49:26 het dit gebeur toe die Romeine Jerusalem in 70 n.C. omsingel het:  die Jode het hulle eie kinders geëet.[9]

Die stemme wat onder die altaar was het die engel se woorde in v.5-6 ge-eggo: “Ja, Here God, Almagtige, waaragtig en regverdig is u oordele.” (v.7).  In 6:9-11 het hulle gebid dat God Hom op hulle moordenaars sou wreek (6:9-11).  Omdat Hy Almagtig, getrou en regverdig was, kon Hy dit gedoen het (v.7, 19:2, Gn.18:25, 119:137, Rm.3:4).

Vuur (v.8-9)

A.g.v. ons familie se Britste, Amerikaanse en Franse voorsate, het ons baie ligte velle. Beide ek en my broer het al tydens ‘n vakansie so rooi soos tamaties gebrand.  Ek hoef seker nie vir jou te sê dat dit verskriklik seer is nie.  Hoe seer moes die sonbrand in v.8-9 dan nie gewees het nie?

Die vierde engel het sy bak oor die son uitgegiet (v.8). Die son wat gewoonlik lig, lewe en hitte gee, het die mense geskroei en hulle gebrand soos wat net vuur kan (v.8-9).  In die hemel kon hierdie plaag nie die gelowiges beskadig het nie (7:16), maar op die aarde het God se volk nie meer sy beskerming gehad nie (v.8, Ps.105:39, 91:1, 121:5-6).

A.g.v. die hitte het mense God se Naam gevloek en gelaster (v.9). Hulle het geweet dat dit Hý is wat die plae gestuur het (v.9).  Die doel was dat die mense hulle moes bekeer het en God met hulle lippe en lewens verheerlik het.

Maar soos Farao het hulle hulle harte verhard en dit nie gedoen nie (v.9, 7:13-14, 22, 8:15, 19, 32, 9:34-35, kontr. 11:13). Weereens het God se volk gewys dat hulle die nuwe Egipte is (11:8).  David Chilton sê:  ‘Israel has become an Egypt, hardening its heart; and, like Egypt, it will be destroyed.’[10]

Duisternis (v.10-11)

Êrens in elke mens se lewe is hy of sy bang vir die donker: ‘n mens kan nie sien of daar gevare in die skadus wegkruip nie.  Hoe erg moet dit dan wees om soos in v.10-11 vir ewig in die buitenste duisternis gewerp te word?

Die vyfde engel het sy bak oor die troon van die dier uitgegooi, sodat sy koninkryk in die duisternis gewerp is (v.10, kontr. 13:4). Ek het reeds in hfst.13 gewys dat die dier Nero en die Romeinse Ryk is, en dat die Jode Rome en haar keiser bo die Messias gekies het (Jh.19:15).  Sy was deel van die dier en sy Koninkryk, en sou daarom saam met hulle in die duisternis gewerp word (v.10, 2).

Weereens kan ons sê dat Israel soos die wêreld en Egipte geword het (11:8, Eks.10:21-29). Daardeur het sy die Here geterg, sodat sy toorn breekpunt bereik het.  Uiteindelik het Hy haar saam met Rome en haar boosaardige keisers in die duisternis van die hel gewerp (v.10-11, 14:10-11, 19:20, Mt.8:10-12).

Dit was so erg dat die mense soos my vriend gemaak het toe ‘n nagadder hom op sy hand gepik het. Om die pyn te versit, het hy sy kop teen ‘n muur geslaan.  Net so het dié wat in die duisternis van die hel gewerp is, hulle tonge gekou (v.10, Lk.16:24).  Dit is seer genoeg as jy per ongeluk jou tong raak byt terwyl jy eet, maar omdat die pyn van die hel so erg is, het hierdie mense hulle eie tonge gekou om die pyn te versit.

Hulle wou egter net van die pyn ontslae geraak het, en nie van dit wat die pyn veroorsaak het nie, nl. sonde. A.g.v. die pyn en swere het hulle die God van die hemel gevloek en gelaster (v.11).

Die feit dat hulle nog die swere van v.2 gehad het (v.11), impliseer dat die siekte en pyne wat ongelowiges op die aarde gehad het, hulle ook in die hel sal hê. As ongelowige Fanie dan met kanker doodgaan, sal dit hom verder teister in die hel.  Omdat ongelowiges selfs in die hel nie ophou om die Here te haat en Hom te laster nie, hou Hy aan om hulle te straf (v.11).

Moenie vir ‘n oomblik dink dat dié wat in die hel is graag by Christus in die hemel wil wees nie. Hulle haat Hom en sal eerder in die hel wees sonder Hom, as in die hemel saam met Hom; in die hel waar hulle hulle sonde kan hê, as in die hemel waar hulle daarmee moet ophou.  Ons speel nie met woorde wanneer ons sê dat hulle die hel vir hulleself gekies het, en dat hulle eerder daar wil wees as in die hemel nie.

Hoe moet ons Op.16 op onsself toepas? Omdat niemand van ons weet wanneer God se toorn breekpunt bereik nie, moet ons dit nie waag om sy geduld te toets nie.  Ons moenie ná vele waarskuwings aanhou om teen die Here te sondig nie.  God is geduldig sodat ons ons kan bekeer, en nie sodat ons verder kan sondig nie (Rm.2:4, 2 Pt.3:9, 15).  Hy sal nie vir ewig geduldig wees nie, en mag dalk op ‘n dag besluit om nie verder te praat nie, maar om op te tree.

Om die breekpunt van sy toorn te vermy, moet jy jou bekeer. Jy kan nie soos die Jode dat jy aan die Here behoort, terwyl jy in die week soos die wêreld lewe nie.  Dit geld vir jou gesinslewe, taalgebruik, humor, drinkgewoontes, gebruik van die internet, ontspanning, dit waarop jy jou tyd en geld deurbring, en meer.  As jy soos die wêreld wil lewe, sal jy saam met hulle gestraf word (v.2).

Moet asb. nie die Here se geduld toets as Hy al oor en oor vir jou gesê het om jou te bekeer nie. Die Here het ‘n groter verlange dat jy saam met Hom in die hemel moet wees as wat jy het (1 Tm.2:4).  Moet dan nie dom wees en die kans verbeur, omdat jy jou eie kop gevolg het en vir jouself gelewe het nie.  As jy eendag hel toe gaan is dit jou eie skuld.  Jy het geweet dat die probleme in jou lewe van die Here af kom, maar soos ‘n hardkoppige ateïs het jy het gekies om in jou sonde te volhard eerder as om jou te bekeer (v.9, 11).

Om dit te doen is heeltemal onnodig, veral as die Here tot die maksimum toe gegaan het om sondaars te red. Uit liefde vir sondaars het God die oorvol bakke van sy toorn oor sy geliefde Seun uitgestort, sodat elkeen wat in Hom glo nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê (v.1, Jh.3:16).

Jesus het ons so lief gehad dat Hy op Golgota die dood gesterf het wat sondaars soos ek en jy verdien. In die duisternis het Hy aan ‘n aaklige kruis gehang, sodat ons vir ewig in sy lig kan lewe (v.10, Mt.27:45, Kol.1:12-13).  Sy liggaam het ‘n see en riviere van bloed geword, sodat ons in die oseaan van sy liefde kan swem en kan drink uit die strome van lewende water wat daar in die hemel is (v.3-4, Esg.47:1-12, Jh.19:34, Op.22:1, 17).

Hoekom kom jy nie vandag na die Here toe nie? Hoekom steek jy nie beide hande uit om sy gratis verlossing te ontvang nie?  Moenie soos ‘n kind wees wat die wêreld se 10-sente van sonde kies, omdat dit volgens jou berekening swaarder weeg as die $900 triljoen tjek van die hemel nie.

Enigiemand met ‘n halwe brein weet mos dat dit beter is om in hierdie wêreld jou sonde te los en hemel toe te gaan, as om vir ewig jou tong te kou in die hel. En hoekom sal jý anders dink?

Is jy miskien gered? Vir jou wil ek twee dinge sê:

[1] Het ‘n familielid, vriend, kollega of iemand anders jou sleg en onregverdig behandel omdat jy ‘n gelowige is? Het jy dit in gebed met die Here gedeel, maar dit lyk of Hy nie omgee nie?  Moenie die gereg in jou eie hande neem nie; los dit vir die Here.  Op die regte tyd sal Hy hierdie mense oordeel (v.5-7).

[2] Moenie dink dat die pyn (hetsy emosioneel of fisies) en duisternis wat jy tans ervaar ‘n oordeel van die Here is, soos wat dit in Op.16 vir die ongelowige was nie. Wanneer die Here ons deur moeilike tye neem, is liefde altyd die dryfveer.  Hy sal jou beproewing soos staalwol gebruik om jou blink te skuur en om jou meer soos Jesus te maak (Rm.8:28, Heb.12:10-11).

Omdat jy altyd na die Here toe terugdraai en nie probeer om die liniaal van sy geduld met jou sonde te breek nie, het sy toorn vir jou nie ‘n breekpunt nie.

 

[1] Sien my preek, Oor die vals profeet en die Antichris (of die berugte 666), vir ‘n verduideliking van die merk van die dier.

[2] The Wars of the Jews, Book III, 10:9

[3] Ibid, 9:2-3

[4] Ibid, Book IV, 7:6

[5] Ibid, 1:10

[6] Ibid, Book V, 8:5

[7] Ibid, Book IV, 5:1

[8] Ibid, Book V, 1:3

[9] Ibid, Book VI, 3:3-4

[10] David Chilton, The Days of Vengeance, p.164

Advertisements

Wat sê die Bybel oor bloedlyn vloeke?

Generational curse

In April 2012 het ek ‘n artikel oor bloedlyn vloeke geskryf en dit op die internet geplaas.[1]  Oor die afgelope vyf jaar was daar byna 7000 mense wat op die artikel afgekom het.  In September 2016 het ‘n vriend van my dit op hulle gemeente se Facebook-blad gedeel.  Binne ‘n kwessie van ‘n paar dae, het meer as 3000 mense die artikel ‘besoek’ (baie van hulle het dit seker nie gelees nie).

 

My punt is nie om te sê dat die artikel besonders is nie, maar dat talle Afrikaners vrae het oor die onderwerp. En dit is juis om hierdie rede wat ek besluit het om die saak deeglik te ondersoek.  Voordat ons egter by die Bybelse lering uitkom, moet ons verstaan wat mense bedoel wanneer hulle van bloedlyn vloeke praat.  ‘n Illustrasie sal help.

 

Anjé het ‘n rekord van gebroke verhoudings op haar kerfstok. Ferdi is gedurig siek – die dokters kan nie agterkom wat fout is nie.  Gert is ‘n slaaf van seks en drank.  Dit maak nie saak hoe hard Jan probeer nie, hy bly arm.  Arrie is lui en maak ook lui kinders groot.  Riana het ‘n ernstige humeur probleem.  Fiona se sielkundige sê dat sy ‘n lae selfbeeld het.  Eddie is vasgevang in pornografie.

 

Wat maak dat hierdie mense nie kan losbreek uit die net van hulle sonde nie? Volgens sommige is dit die sondes van hulle voorouers, of te wel bloedlyn vloeke.  Die kinders word gestraf vir dít wat hulle pa’s, oupas en oupagrootjies gedoen het.  Die gevolg is dat Gert se kinders vir drie of selfs meer geslagte aan seks en drank verslaaf sal wees.  Na alle waarskynlikheid is dit demone wat hiervoor verantwoordelik is.

 

Om die patroon te breek, sal een of meer van Gert se familielede vir bevryding moet gaan. Dit gebeur gewoonlik deur ‘n bevryder wat die verslaafde persoon lei om ‘n paar stappe te volg.  Hy sal bv. vir Gert se kleindogter sê om:

 

  1. Haar eie en haar voorouers se sondes so spesifiek as moontlik te bely.
  2. Haar voorouers te vergewe.
  3. Alle sondige geestesbande met haar voorouers te breek.
  4. Die familie-demoon se vloek te breek deur verbaal en in Jesus se Naam vir hom te sê om weg te gaan.
  5. Haar ten volle aan die Here te wy.

 

Wat het die Bybel hieroor te sê? Die term ‘bloedlyn vloeke’ kom nie in die Bybel voor nie.  Maar daar is letterlik honderde tekste wat oor die voor- en nageslagte se sondes handel.  Ek het die tekste opgesoek wat woorde soos geslag, nageslag, kroos, nakroos, voorvaders, kindskinders en soortgelyke terme bevat.  Omdat daar so baie is, is dit doodeenvoudig nie moontlik om in een preek elke teks te bespreek nie.  Dus het ek besluit om die slotsom van my ondersoek onder drie hoofde op te som.

 

God straf nie kinders vir hulle ouers se sondes nie

Het jy al gehoor van ‘n pa wat al sy kinders pak gee as een van hulle stout was? Ek het.  Die Here is nie so nie.  In Dt.24:16 sê Hy:  “Die vaders mag nie vir die kinders, en die kinders mag nie vir die vaders gedood word nie; elkeen moet vir sy eie sonde gedood word.”

 

In Esg.18 sê die profeet dat pa’s regverdig of goddeloos kan wees, terwyl hulle kinders andersom is. Om saam te vat sê Esegiël:  “Die siel wat sondig, dié moet sterwe; die seun sal nie die ongeregtigheid van die vader help dra nie, en die vader sal nie die ongeregtigheid van die seun help dra nie; die geregtigheid van die regverdige sal op hom wees, en die goddeloosheid van die goddelose sal op hom wees.” (Esg.18:20).

 

‘Maar wat van tekste soos Eks.20:5?’ wil iemand weet. In dié teks sê die Here dat Hy “die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat [Hom] haat”.

 

Let op dat woorde soos ‘vloek’ en ‘demoon’ glad nie eers in die vers voorkom nie. In die konteks gaan dit oor ouers wat hulle kinders geleer het om afgode te dien, en sodoende die Here te haat.  En dit was as gevolg hiervan dat die Here (nie ‘n demoon nie!) die pa’s en hulle kinders gestraf het.

 

Die kinders was dus nie onskuldig nie. Dit is nie asof die Here sy gehoorsame kinders vir hulle voorouers se sondes gestraf het nie.  Trouens, in die volgende vers sê die Here Hy “bewys barmhartigheid aan duisende van die wat [Hom] liefhet en [sy] gebooie onderhou.” (Eks.20:6).  As die kinders gehoorsaam was en nie hulle ouers se slegte voorbeeld gevolg het nie, sou die Here sy liefde aan hulle bewys het.  Anders gestel:  as hulle v.6 gedoen het, sou v.5 nie gebeur het nie.

 

Wie sal durf om op grond van Eks.20:6 te sê dat ‘n kind altyd heilig en regverdig sal wees, omdat sy pa en oupa die Here gedien het? Hoekom sê mense dan op grond van Eks.20:5 dat ‘n kind met pedofilia ‘gestraf’ sal word, omdat sy oupa kinders gemolesteer het?  Lees gerus die rekord van Juda se konings om te sien dat kinders nie noodwendig in die strik van hulle ouers se sondes beland nie.

 

Agas was ‘n slegte koning wat afgode gedien het (2 Kron.28:22). Sy seun Hiskia was baie getrou aan die Here (2 Kron.29:1-2).  Hiskia se seun Manasse was seker die slegste koning ooit, maar het later tot bekering gekom (2 Kron.33:1-20).  Sy seun Amon was so sleg soos hy, maar anders as sy pa het hy hom nie bekeer nie (2 Kron.33:21-25).  Amon se seun Josia was ‘n uitstekende koning (2 Kron.34:1-2).  Wat sy seuns betref, is ‘rubbish’ die beste manier om hulle te beskryf (2 Kron.36).

 

Weereens is dit duidelik dat die Here nie kinders vir hulle ouers se sondes straf nie. John Piper sê:  ‘no innocent child has ever been punished for a father’s sins; only guilty children are punished and are guilty of the very sins that their fathers sinned.’[2]  As jy dan op ‘n teks afkom waar dit vir jou lyk of die Here ‘n kind vir sy pa se sonde straf, moet jy ten minste twee dinge onthou.

 

[1] Elke teks het ‘n konteks. As jy die verse noukeurig lees, sal jy sien dat die kinders hulle ouers se verkeerde voorbeeld nagevolg het, en dat dit die rede was hoekom die Here hulle gestraf het.  Kom ons vat vir Manasse as ‘n voorbeeld.  In 2 Kon.21:10-15 het die Here gesê Hy gaan Jerusalem oordeel vir die sondes wat Manasse daarin gedoen het.  Dié wat flink dink sal besef dat Manasse nie die biologiese pa van die hele Jerusalem was nie, en dat die Here se straf daarom nie ‘n bloedlyn vloek kon gewees het nie.

 

Verder leer 2 Kon.21:16 vir ons dat die volk Manasse se bose voorbeeld gevolg het. Soos reeds hierbo gewys, het Manasse hom bekeer.  Omdat die volk haar egter nie van hierdie sondes bekeer het nie, het die Here haar gestraf.  Dit geld ook vir ander voorbeelde, waarin die Here sy volk en haar nageslag gestraf het (bv. Dt.28:45-46, 58-59, Mt.27:25).  As die nageslag hulle bekeer het, sou die Here hulle nie gestraf het nie (Hd.3:19).

 

[2] Die Here sal jou kwalik neem as jy soos Job se vriende dink. Moenie soos hulle wees en vergeet dat slegte dinge met opregte en toegewyde gelowiges kan gebeur nie (Job 1:1, 8).  Volgens Job 42:7 was die Here kwaad vir hulle; hulle het nie die waarheid oor Hom gepraat soos Job nie.  Hulle het o.a. gesê dat die Here Job vir sy sonde vervloek het, en dat dít die rede was hoekom sy kinders gesterf het (5:3-4, 8:4, 18:19, 27:14, 21 vgl. 1:18-19).

 

Job het dit nie aanvaar nie, maar het vir hulle gesê: “You claim God punishes a child for the sins of his father. No!  Let God punish the sinners themselves; let him show that he does it because of their sins.” (Job 21:19, Good News Bible). Moet dan nie vir iemand sê dat die Here haar vir haar ouma of oumagrootjie se sondes straf nie.

 

Miskien wonder jy: ‘Maar wat van Bybelse voorbeelde waarin die kinders nie gesondig het nie, en tog a.g.v. hulle ouers se sonde gesterf het of erg gely het?’  Dit bring my by die volgende punt.

 

Ouers se sondes het ‘n negatiewe invloed op hulle kinders

Ons moet oppas dat ons nie die baba van die negatiewe invloede met die vuil badwater van bloedlyn vloeke uitgooi nie. Hier is dit baie belangrik dat ons ‘n Bybelse balans handhaaf.  ‘n Paar voorbeelde sal help om die punt duidelik oor te dra, en om te wys dat ouers se sonde ‘n reuse invloed op hulle kinders het.

 

As Marco en Rika kwaai vloek, gaan hulle kinders waarskynlik hulle voorbeeld volg. En as Ken probleme met sy vuiste uitsorteer, gaan sy seuns tien teen een in húlle huwelike sy voorbeeld volg.  Sp.22:24-25 wys vir ons dat ‘n kort humeur aansteeklik is.

 

Ons kan dit nie ontken dat ‘n ouer se voorbeeld sy kinders sterk beïnvloed nie. In Gn.37:3 sien ons bv. dat Jakob vir Josef voorgetrek het, net soos wat sý ma hóm voorgetrek het (Gn.25:28).  Op hierdie punt moet jy jouself afvra of jy regtig wil hê jou kinders moet soos jy wees; wil jy hê hulle moet jou voorbeeld volg?

 

Kinders dra ook baie keer die gevolge van hulle ouers se sonde.  Baba Karien kry VIGS, omdat haar swanger ma immoreel was.  A.g.v. Gehasi se sonde het die Here hom gestraf sodat hy melaats geword het, en deur sy gene is dit ook aan sy kinders oorgedra (2 Kon.5:27).  Klein Ben sterf in ‘n motorongeluk, omdat sy pa dronk bestuur het.  Rita en Kobus het nie kos om te eet nie, omdat hulle ouers die geld op dwelms gemors het.

 

Dikwels oes ons nasate die gevolge van die sonde wat ons gesaai het. Die groot les is dat sonde nooit net ‘n persoonlike saak is nie, en dat dit dié wat ná ons kom ernstig beïnvloed. Hierdie invloed versprei nie net na ons kinders toe nie.  Al weet ons dit nie altyd nie, affekteer dit ons geestelike familie (Jos.7, 1 Kor.5:6, 12:26).  Dit is veral waar as ons in ‘n posisie van leierskap staan.

 

Dink maar aan Jerobeam die seun van Nebat, wie se afgodery talle konings van Israel beïnvloed het, sodat die land daardeur tot ‘n val gekom het (1 Kon.12:25-33, 15:26, 34, 16:2, 19, 26, 31, 2 Kon.10:31, 13:2, 11, 14:24, 15:9, 18, 24, 28, 17:21-23). Partykeer raak dit so erg dat ‘n hele nasie deur ‘n leier se sonde beïnvloed word, sodat die meeste mense uiteindelik sy voorbeeld volg.  Ons kan as’t ware van ‘n kulturele sonde praat (Tit.1:12).

 

Dalk wonder jy oor voorbeelde waarin die Here gesê het dat Hy a.g.v. een man se sonde ‘n hele nageslag sou straf: Eli, Dawid en Joab se nageslag sou met die swaard doodgemaak word (1 Sm.2:33, 3:13, 2 Sm.12:10, 13, 1 Kn.2:33).

 

Sover my kennis strek kon nie een van hulle die gevolge van hulle sonde omgekeer het nie; bevryding sou nie gehelp het nie. Selfs toe Dawid hom bekeer het, vergewe is, en ernstig gevas het, het die Here nie die gevolge van sy sonde verwyder nie (2 Sm.12:13, 16).

 

Wat die dood van sy kind betref kan ons ook nie sê dat dit ‘n bloedlyn vloek was, waarin die Here die kind vir sy sonde gestraf het nie.  Hoe is dit ‘n straf as 2 Sm.12:23 vir ons aandui dat die kind hemel toe is?

 

Maar is 2 Sm.21 nie die perfekte voorbeeld van ‘n bloedlyn vloek nie? In Jos.9:15 het Josua en die leiers van Israel ‘n verbond met die Gibeoniete gesluit om hulle nie dood te maak nie.  Saul het egter die verbond gebreek en die Gibeoniete doodgemaak.  Toe Saul al dood was, het die Here sy sonde onthou en ‘n droogte oor die land gestuur.  Twee van sy seuns en vyf van sy kleinseuns moes gehang word, alvorens die Here die volk se gebede vir reën verhoor het.

 

As leier het Saul die volk verteenwoordig, en daarom het God die volk vir hierdie sonde verantwoordelik gehou.  Sekerlik was Saul nie alleen hierby betrokke nie.  Die volk moes dus dinge reggestel het, voordat die Here reën kon gee.  Wat Saul se nasate betref kon hulle nie onskuldig gewees het nie, aangesien God self gesê het dat kinders nie vir hulle ouers se sondes gestraf sal word nie (Dt.24:16, 2 Kon.14:5-6, Esg.18:20).

 

Jou kinders sal net onder die Here se oordele beland as hulle Hom haat en hulle ore vir sy gebooie toedruk. Wys daarom vir hulle die regte voorbeeld en sê vir hulle wat die Here van hulle verwag (Gn.18:19, Dt.6:4, Ps.78:3-8).  Moenie nalaat om huisgodsdiens te doen nie, en kom ook in die gewoonte om jou kinders op Sondae onder die lering van God se Woord te bring.  As jy dit reg doen is die kanse goed dat jy deel van die Bybelse statistiek word, sodat jy en jou hele gesin tot bekering sal kom (Sp.14:26, 20:7, Jh.4:53, Hd.10:2, 11:14, 16:15, 30-34, 18:8, 1 Kor.1:16, 16:15).

 

Jesus het reeds die vloek gebreek vir elkeen wat in Hom glo

‘n Man en vrou was briesend toe hulle my vorige artikel oor bloedlyn vloeke gelees het. Die man het gesê dat hy vir almal gaan vertel dat ek ‘n vals leraar is.  Dis byna of hy wou gehad het eyhêdaar moet ‘n bloedlyn vloek oor hom wees.  In sy woede kon hy nie die goeie nuus van Jesus se kruisdood raaksien nie.  Kom ek verduidelik wat ek bedoel.

 

Die enigste ‘bloedlyn vloek’ in die Bybel het gekom deur die sonde van Adam, sodat al sy kinders met ‘n sondige natuur gebore is (Ps.51:7, Rm.5:12, Ef.2:3). En a.g.v. ons sonde, is alle mense onder God se vervloeking (Gal.3:10).  Toe Jesus egter aan die kruis gesterf het, is Hy in ons plek vervloek en het Hy ons van die vloek bevry:  “Christus het ons losgekoop van die vloek van die wet deur vir ons ‘n vloek te word—want daar is geskrywe:  Vervloek is elkeen wat aan ‘n hout hang” (Gal.3:13).

 

Die vloeke van Lv.26, Dt.27-28 het dus nou nie meer ‘n houvas op dié wat hulle bekeer en op Jesus vertrou om hulle te red nie. Hulle hoef nie boete te doen vir hulle eie sondes, of vir die sondes van hulle voorvaders by wie hulle dit geleer het nie (Lv.26:39-40, Neh.9:2, Jer.14:20, Dn.9:16).  Deur Jesus se kruisdood is daar geen sonde wat ‘n houvas op hulle het nie.  John Piper skryf:  ‘nobody is trapped in anybody’s sin — their own or someone else’s — because of the cross… Christ has paid every debt and broken every curse. ‘[3]

 

Jesus het ons vrygekoop van die nuttelose lewe van sonde wat die voorvaders vir ons geleer het: “omdat julle weet dat julle nie deur verganklike dinge, silwer of goud, losgekoop is uit julle ydele lewenswandel wat deur die vaders oorgelewer is nie, maar deur die kosbare bloed van Christus, soos van ‘n lam sonder gebrek en vlekkeloos” (1 Pt.1:18-19).

 

Soms kyk ons vas in die Here se straf wat tot in die derde en vierde geslag is (Eks.20:5), en mis ons sy liefde wat tot in die duisendste geslag is (Eks.20:6). Ek is bevrees dat bloedlyn vloeke gans te veel Christene se aandag afgetrek het van die seën wat God in Christus aan hulle belowe het:  “Geseënd is die God en Vader van onse Here Jesus Christus wat ons geseën het met alle geestelike seëninge in die hemele in Christus… sodat die seën van Abraham na die heidene kan kom in Christus Jesus” (Ef.1:3, Gal.3:14).

 

Dalk het ons só in bloedlyn- en ander vloeke begin vaskyk, dat ons nie eers weet dat die Here se seën in die Nuwe Testament tien keer meer genoem word as sy vervloeking nie (in die Ou Testament is dit twee keer soveel). Ons het so bang geword vir vloeke, dat ons nie meer raaksien dat byna elke brief in die Nuwe Testament afgesluit word met ‘n seëngroet nie.

 

Hierdie ongesonde fokus op bloedlyn vloeke het ook gemaak dat mense nie die volle verantwoordelikheid vir hulle eie sonde aanvaar nie. Soos Adam sê hulle dat dit iemand anders se skuld is.  En omdat hulle ander blammeer en nie glo dat hulle eie sonde die hele probleem is nie, is Jesus se kruisdood en opstanding nie vir hulle die volkome oplossing om hulle te bevry nie (Gal.1:4).

 

Vir hulle lê ‘n deel van die oplossing in hulle eie geheue om die voorvaders se sondes te onthou, en in die mag wat hulle oor demone het. As hulle egter Jh.8:36 onthou het, sou hulle nie vir maande en jare geglo het hulle is onder een of ander demoniese binding nie:  “As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees.”

 

Nou ja, daar is baie tekste oor sg. ‘bloedlyn vloeke’ waarby ek nie eers uitgekom het nie – tekste soos Gn.9:25, Dt.23:2-8, Jes.14:20-22, Jer.2:9, 13, Mt.23:35-36, ens.  Maar as jy mooi na hierdie tekste kyk, sal jy sien dat dít wat ek hierbo geskryf het waar is.

 

Mense wat in bloedlyn vloeke glo laat my dink aan ‘n kind wat sê dat hy die hond se baas is. As hy egter vir sy maatjies wil wys hoe die hond vir hom luister, word dit duidelik dat die hond eintlik sý baas is.

 

Op dieselfde manier sê die mense wat in bloedlyn vloeke glo dat hulle die mag het om familie-demone te bind. Maar bloot die feit dat hulle dink daar is ‘n bloedlyn vloek in die familie, wys dat hulle eintlik ‘n slaafse vrees vir die duiwel het.  Maar volgens Kol.1:13 is dit heeltemal onnodig, omdat God “ons verlos het uit die mag van die duisternis”.

 

[1] In daardie artikel het ek bloedlyn vloeke, asook vloeke in die algemeen hanteer. Ek het nou ‘n baie dieper studie oor die onderwerp gemaak en twee aparte artikels geskryf.  Die artikel wat handel oor vloeke in die algemeen se titel is: Het ons die mag om lewe en dood te spreek?

[2] http://www.desiringgod.org/interviews/can-my-life-be-plagued-by-generational-sins-hexes-or-curses

[3] Ibid

Die wonderlikste Man in die geskiedenis

Peter swimming to Jesus

Drie Sondae gelede het ‘n klein seuntjie vir my gevra of ek Jesus is. Ek het gelag en mooi vir hom gesê dat ek nie Jesus is nie.  ‘Jesus is God en ek is net ‘n mens,’ het ek vir hom gesê.  As hy oud genoeg was om dié preek uit Jh.21 te volg, sou hy geweet het dat daar ‘n oneindige verskil tussen enige mens en Jesus is.

 

Sy wonderlike voorsiening (v.1-14)

In hfst.20 het Jesus twee keer aan die dissipels verskyn, en in hfst.21 vir ‘n derde keer. Dit het gebeur terwyl hulle by die See van Galilea of Tiberias was (v.1).  Hier is hoe dit gebeur het.

 

Sewe van die dissipels was bymekaar (v.2). Simon Petrus was die nie-amptelike leier.  Dan was daar Thomas die tweeling [Gk. Didumos], opregte Nataniël van Kana in Galilea (1:48, 2:11), die seuns van Sebedeüs (Johannes en Jakobus, Mt.4:21), en twee ander dissipels (dalk Andreas die broer van Petrus, en Filippus die vriend van Nataniël, vgl. 1:41-42, 46).

 

Simon Petrus het vir hulle gesê hy gaan visvang (v.3). Sommige dink dat hy skaam was, omdat hy die Here verloën het, en dat hy daarom na sy ou beroep toe teruggekeer het.  Maar die teks vereis nie so ‘n interpretasie nie.  Miskien het hy besluit om saam met sy vriende vis te vang, terwyl hulle vir Jesus gewag het (Mk.14:28, 16:7).

 

Na ‘n hele nag op die meer, het die dissipels niks gevang nie (v.3). Teen dagbreek het Jesus op die strand gestaan (v.4).  Weens die swak lig en ook a.g.v. hulle geestelike blindheid, het die dissipels Hom nie herken nie (v.4, 20:14, Lk.24:16).  ‘Kinders (soortgelyk aan ‘n rugby kaptein wat sy span boys noem), het julle enige vis gekry?’ het Hy gevra (v.5).  ‘Nee,’ het hulle Hom geantwoord (v.5).

 

‘As julle die nette aan die regterkant van die boot laat sak sal julle iets vang,’ het Hy gesê (v.6). Ek wonder wat hulle gedink het?  Hoekom sou die visse gebyt het as hulle die net vyf meter na regs geskuif het?  Hulle het egter sy raad gevolg (v.6).  Eweskielik was die net so vol van visse, dat die sewe van hulle nie sterk genoeg was om dit in te sleep nie (v.6).

 

Die dissipel vir wie Jesus lief was (Johannes, vgl. v.20-24) het ‘n soortgelyke episode uit die verlede onthou (Lk.5:4-7) en vir Petrus gesê dat dit die Here is (v.7). Om gemakliker te werk het Petrus sy bokleed uitgetrek, maar nou het hy die los ente ingesteek, in die see ingeduik, en na Jesus toe geswem (v.7).  Die ander dissipels het in die boot aangekom en met moeite die net agter hulle aangesleep (v.8).  Hulle was sowat 45 meter van die strand af (v.8).

 

Toe hulle die strand bereik het, het hulle uit die boot uitgeklim (v.9). Jesus het ‘n koolvuur met gebraaide vis en braaibroodjies gereed gehad (v.9).  Waar het Hy dit gekry?  Vir Jesus was dit nie ‘n probleem om vir almal van hulle genoeg brood en vis te voorsien nie (hfst.6!).

 

Die oorvol nette het dit bewys. Jesus het vir hulle gevra om vis uit die nette te haal, sodat almal genoeg kon eet (v.10).  Petrus het op die boot gestaan en die net na die kant toe gesleep (v.11).  In v.6 kon sewe van hulle dit nie insleep nie, maar ons moet onthou dat die vis nou in die vlakwater was en dus nie so maklik in die net kon spartel nie.

 

Volgens v.11 was die net nie vol van klein vissies waarmee ‘n mens niks kan doen nie; dit was vol van groot visse, 153 van hulle. T.s.v. die groot hoeveelheid vis het die net nie geskeur nie (v.11, kontr. Lk.5:6).

 

Ons hoef nie soos party mense ‘n simboliese waarde aan die 153 visse te heg nie. Johannes se punt is eerder om te wys dat hy ‘n ooggetuie was, en dat hierdie ’n geskiedkundige boek is.  En as die episode van die 153 visse so is, kan ons ook sy getuienis m.b.t. Jesus se opstanding glo.

 

Jesus het vir die dissipels gesê om nader te staan, omdat die ontbyt gereed was (v.12). Nie een van die dissipels het dit gedurf om vir Jesus te vra wie Hy is nie, omdat hulle geweet het dat dit Hy is (v.12).  Miskien was hulle nogsteeds in verwondering dat Jesus gekruisig is en weer uit die dood uit opgestaan het.

 

Of dalk bedoel Johannes dat hulle geweet het die Man op die strand is Jesus. Sy verskyning na die opstanding, asook die wonderwerk wat Hy nou-net gedoen het, het egter bevestig dat Hy die Here is (v.12).  Niemand van hulle kon dít betwyfel het nie.

 

Hy het brood gevat en vir sy dissipels gegee, en net so ook die vis (v.13). Soos in hfst.13, het die nederige Messias sy dissipels bedien.  Hierdie was die derde keer wat Hy na sy opstanding aan die dissipels verskyn het (v.14).  Dit was nie meer moontlik vir hulle om te twyfel, of om te dink dat hulle ‘n spook gesien het of dat hulle gehallusineer het nie.

 

Jesus is nie meer in sy liggaam by ons teenwoordig nie. Maar sy wonderlike voorsiening wys dat Hy nogsteeds vir ons omgee.  Dit is so dat ons hard moet werk, en dat dit die normale manier is hoe die Here vir ons voorsien (v.3, Eks.20:9, Sp.6:6-11, 10:4-5, 14:23, 28:19, Ef.4:28, 2 Ts.3:6-15).

 

En tog moet ons ook besef ons nie onsself onderhou nie, maar dat Hý die Een is wat in ons behoeftes voorsien (v.3, 6, Mt.6:11). Die hemel, die aarde en die see met al hulle rykdom behoort aan die Here (1 Kron.29:11, Ps.24:1, 50:10-12, Hg.2:8).  Die mens se vermoeë om ryk te word kom van Hom af (Dt.8:18, 1 Kron.29:12, Sp.10:22).

 

Dit is dan dwaas om te dink dat jy nie genoeg sal hê om van te lewe nie, of dat die Here nie in beheer is van jou toekoms, die ekonomie, die weer, jou kinders se opvoeding en die beskikbaarheid van werk nie (Ps.127:2, Mt.6:25-34, Fil.4:19, Heb.13:5). Die Here sal vir sy kinders sorg, selfs wanneer daar ‘n ekonomiese resessie is (Gn.47:4-6, Ps.33:19, 37:19).  Ook as jy in ‘n finansiële krisis is, kan die Here baie maklik gee wat jy nodig het (v.6, 11, Nm.11:21-23).

 

Sy wonderlike vergifnis (v.15-19)

Na die ontbyt het Jesus met Petrus gepraat (v.15). Omdat hy gewankel het en nie rotsvas gestaan het nie (Petrus beteken rots), het Jesus hom ‘Simon’ genoem (v.15-17, vgl. 1:41).  ‘n Paar weke tevore het hy by ‘n koolvuur drie keer vir Jesus verloën (13:38, 18:18).  Nou het hy weer by ‘n koolvuur die geleentheid gehad om drie keer te sê dat hy vir Jesus liefhet (v.9, 15-17).

 

‘Simon, seun van Jona, het jy My lief meer as hulle hier?’ het Jesus gevra (v.15-17). Voor Jesus se kruisdood het Petrus gesê dat hy Hom die meeste liefhet van al die dissipels (Mt.26:33).  Hy het intussen vir Jesus verloën.  Het hy regtig nog gedink dat sy liefde vir Jesus die grootste is?  Dalk wou Jesus ook geweet het of Petrus Hom bo sy suksesvolle vissersbedryf kies (v.15).  Was Jesus vir hom belangriker as tydelike sukses?

 

Petrus het bely dat hy vir Jesus liefhet (v.15-17). ‘U is God en weet alles; U weet dat ek U liefhet’ het hy hartseer gesê (v.15-17, 2:24-25, 16:30).  In die Grieks gebruik Johannes twee verskillende woorde vir liefde.  Ons kan dit soos volg uiteensit:

 

Vers 15: Het jy my lief [agapaō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

Vers 16: Het jy my lief [agapaō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

Vers 17: Het jy my lief [phileō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

 

Volgens party kommentators is agapaō ‘n diep Goddelike liefde, terwyl phileō ‘n sterk gevoel van broederlike liefde is.  In hulle gedagtes het Jesus vir Petrus se totale liefde gevra, maar wou hy nie weer daarin geroem het dat hy vir Jesus só liefgehad het nie.  Gevolglik het hy vir Jesus gesê dat hy Hom broederlik liefhet.  Op die einde het Jesus sy standaard verlaag, en het Hy Petrus se sub-standaard toewyding aanvaar.

 

Persoonlik dink ek nie dat dit die korrekte interpretasie is nie, aangesien agapaō en phileō partykeer sinonieme terme is.  In 3:35 gebruik Johannes agapaō vir die Vader se liefde vir die Seun, en in 5:20 gebruik hy phileō om dieselfde liefde te beskryf.  Hy gebruik ook beide woorde om Jesus se liefde vir Lasarus (11:5, 36), asook sy liefde vir Johannes te beskryf (13:23, 20:2).  Dus kan ons nie sê dat agapaō noodwendig ‘n spesiale soort liefde is, terwyl phileō ‘n laer vlak van liefde is nie.  Buitendien het Petrus ‘ja’ en nie ‘nee’ gesê, toe Jesus vir hom gevra het of hy Hom liefhet nie.

 

Hoe kon Petrus vir Jesus gewys het dat hy Hom liefhet? Hy moes sy lammers en skape opgepas het en in die groenigheid van sy Woord laat wei het (v.15-17, hfst.10, Ps.23, Jes.40:11, Jer.3:15, Hd.20:28, 1 Tm.4:13, 2 Tm.4:2, 1 Pt.5:1-3).

 

Hy moes ook bereid gewees het om in die toekoms sy lewe vir Jesus te gee, en nie weer sy Naam te verloën nie (v.18-19). Toe Petrus jonk was, was hy vry en onafhanklik; hy het gegaan waar hy wil (v.18).  Maar in sy oudag sou hy sy arms uitgestrek het; hy sou vir die Here se onthalwe gearresteer word en met sy lewe betaal het (v.18, 13:36).[1]

 

Toe Jesus klaar met Petrus gepraat het, het Hy vir hom gesê: ‘Volg My’ (v.19, Lk.5:10-11, 9:23).

 

Wat is die een sonde wat jou gewete pla, ‘n donker geheim wat jy nie kan vergeet nie?  Is dit dalk iets wat jy gesê het, iets wat jy nie kan terugtrek nie?  Het jy dalk iets lelik, skelm of onwettig in die geheim gedoen?  Het jy dalk iets teen iemand anders gedoen waarvan hulle nie eers bewus is nie?

 

Hier is hoe jy dit kan regstel:

 

[1] Geen mens kan self sy sonde bedek en sy gewete reinig nie; net die bloed van Jesus kan (Ps.32:1-5, Heb.9:14, 10:22, 1 Jh.1:7, 9). Bely dus jou sonde aan die Here, hou op daarmee, en vra vir Hom om jou te vergewe.  As jy dit nie wil erken nie en dit wegsteek, sal dit met jou sleg gaan.  Maar as jy dit bely en laat staan, sal die Here barmhartig wees (Sp.28:13).

 

[2] As die Here jou vergewe het, moet jy jou bes doen om nie meer daaraan te dink nie. Vra Hom om jou te help (Ps.25:7).  Onthou ook dat Hý dit nie teen jou hou nie, maar dat Hy jou volkome vergewe het (Ps.103:12, Mg.7:19, Jes.1:18, 43:25, 44:22, Heb.10:17).  Omdat dit so is moet jy nie sê:  ‘Ek kan myself nie vergewe nie.’  Om dit te sê is hoogmoedig, omdat jy indirek sê dat jou standaard hoër is as die Here s’n (Hý het jou vergewe, maar jý kan nie).

 

[3] Bely jou sonde aan die persoon teen wie jy gesondig het. As jy sleg van iemand gedink het, hoef jy dit nie aan hom te bely nie, maar net aan die Here (ons is nie Katolieke nie).  As jy direk teen iemand gesondig het, moet jy dit bely (Jk.5:16).  Maak ook restitusie waar dit nodig is (bv. om die gesteelde goed terug te gee).  As jy voor ‘n groep mense teen iemand gesondig het, moet jy dit voor hulle bely.  Iemand het dit só opgesom:  ‘Secret sins, secret confession.  Private sins, private confession.  Public sins, public confession.’

 

Maar wat as die persoon teen wie jy gesondig het dit nie weet nie? Vra die Here vir wysheid.  In sommige gevalle mag jy dalk jou pêrels vir die varke gooi en wat heilig is vir die honde, as jy dit aan iemand bely wat voortaan alles in sy vermoeë sal doen om jou lewe hel te maak (Mt.7:6).  Só ‘n belydenis verheerlik nie die Here nie.  Maar as dit wat jy in die geheim gedoen het groot skade aan die Here se Naam, jou gewete en die gemeente sal maak indien dit uitkom, moet jy dit bely.

 

Sy wonderlike dade (v.20-25)

Terwyl Petrus vir Jesus op die strand gevolg het, het hy omgedraai en die geliefde Johannes gesien wat by die nagmaal naby Jesus gesit het en vir Hom gevra het wie Hom gaan verraai (v.20, 13:24-25). Toe hy hom dan sien het hy vir Jesus gevra:  ‘Maar wat van hom Here?’  Dit is asof hy gesê het:  ‘Johannes is my vriend.  Gaan hy ook ‘n martelaarsdood dood moet sterf soos ek?’

 

Jesus het gesê: ‘My plan is nie dieselfde vir almal nie Petrus.  As Ek wil hê dat hy moet lewe totdat Ek kom, dan is dit My besluit.  Jy hoef nie my planne vir almal te ken nie.  Sorg net dat jy My volg volgens die opdrag en plan wat Ek vir jou gegee het.’  Dit is hoe ons sy woorde in v.22 moet verstaan.

 

‘n Storie het toe onder die gelowiges versprei dat Johannes nie sou sterf nie (v.23). Maar dit is nie wat Jesus gesê het nie.  Hy het gesê:  ‘As Ek wil hê dat hy moet lewe totdat Ek kom, wat het dit met jou te doen?’

 

Dalk het Jesus bedoel dat Johannes nog sou gelewe het as Hy in 70 n.C. in oordeel Jerusalem gekom het (Mt.10:23, 16:28). Of miskien het Hy bedoel dat Hy vir Johannes tot by die wederkoms kon laat lewe het as dit sy wil was.

 

Dit is hierdie Johannes wat dié boek onder die inspirasie van die Heilige Gees geskryf het (v.24, 14:26, 16:13-15).  Dit is hý wat ‘n ooggetuie van Jesus se Persoon, lering, wonderwerke, kruisdood en opstanding was (v.24, 20:30-31).  Sy gewete en die Heilige Gees het getuig dat hy die waarheid praat (v.24, 15:27, 19:35).

 

Die dinge wat Johannes oor Jesus geskryf het is nie al wat Hy gedoen het nie (v.25).  Jesus is ook die Een wat die heelal geskep het, wat die wêreld onderhou, en wat baie ander wonderwerke gedoen het (v.25, 1:1-3).  As al die werke van hierdie wonderlike God-mens opgeteken moes word, was die biblioteek van die wêreld nie naastenby groot genoeg nie (v.25, Job 5:9, Ps.40:6).

 

D.A. Carson sê: ‘It is as if John has identified himself (v.24), but is not content to focus on himself… He must close by saying his own work is only a minute part of all the honours due the Son.’[2]

 

En wanneer ons dít besef kan ons nie anders as om hierdie wonderlike Man, hierdie wonderlike God, te volg nie.  Wie is so ryk in sy deernis, liefde, barmhartigheid, genade, ontferming, vergifnis, goedheid, guns en verlossing soos Hy?  Wie is so divers en almagtig in sy dade soos Hy?  Wie kan so volmaak voorsien soos Hy?  Waar is daar ‘n versekeringsmaatskappy, mediese fonds of enigiemand anders wat so persoonlik vir jou welstand en toekoms omgee soos Hy (v.21-22)?

 

Nog nooit in die geskiedenis was daar iemand soos Hy nie, en ook in die toekoms sal daar nie so iemand wees nie. Geen held of wêreldberoemde kan met Hom vergelyk word nie.  Hy is ook nie net ‘n mens met buitengewone kragte soos die fiktiewe Superman en die Avengers nie.  Ons kan ook nie name soos Buddha en Mohammed in dieselfde asem noem as syne nie.  Hy is die unieke, spesiale, een-van-‘n-soort Seun van God (3:16).  Hy is die Messias, die Here wat as die ewige God aanbid moet word (1:1, 5:23, 20:28, 30-31).  En sy Naam is Jesus.

 

[1] Volgens oorlewering is dit presies wat gebeur het. Toe keiser Nero vir Petrus wou doodmaak, het hy uit Rome uit gevlug.  Jesus het langs die pad aan hom verskyn.  ‘Waarheen gaan U?’ het Petrus vir Hom gevra.  ‘Ek gaan om weer gekruisig te word,’ het Jesus geantwoord.  Petrus het toe teruggedraai en is onderstebo gekruisig.  Hy het gesê dat hy nie waardig is om soos sy Here gekruisig te word nie (John Foxe, Foxe’s Book of Martyrs, pp.12-13).

 

Ons kan nie met sekerheid sê dat dit so gebeur het nie. Maar ons kán sê dat Petrus die Here in sy dood vir Christus se onthalwe verheerlik het (v.19, 1 Pt.4:14-16, 2 Pt.1:14).

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.686

Kan die Here my vergewe?

Will God forgive me

Ek het al meer as eenkeer in my lewe gehoor hoe mense sê: ‘Die Here kan my nie vergewe nie.’  In Jh.7:53-8:11 wys die Here vir ons dat dit verkeerd is om so te dink.  Dit ís so dat hierdie gedeelte nie in die beste en oudste manuskripte van Johannes voorkom nie.[1]

 

Dit lyk of die skryfstyl beter by Lukas pas as by Johannes. Tog aanvaar ons dat dit deel van God se geïnspireerde Woord is.  As ons dit met die res van die Skrif vergelyk, dan sien ons dat dit soos ‘n legkaart pas, en dat die Jesus wat hiér beskryf word, die ware Jesus van die Bybel is.

 

Die hof (7:53-8:2)

Ek het in ‘n video op YouTube gesien hoe ‘n jong Skotse man tydens ‘n erediens na John MacArthur toe stap, en sy lering oor die gawes begin verdoem. Deur sy geskreeu het hy die erediens ontwrig.  Jesus het ‘n soortgelyke ondervinding gehad toe Hy in die tempel besig was om die volk te onderrig.  Die Joodse leiers het ingewals, en die tyd van Bybelse onderrig in ‘n hofsaak verander.

 

Jesus was waarskynlik vir een of ander Fees in Jerusalem. Aan die einde van elke dag het die mense wat daar gebly het, na hulle huise toe gegaan (7:53).  Omdat Jesus nie ‘n huis in Jerusalem gehad het nie, het Hy oos van die stad na die Olyfberg toe gegaan (8:1, Sg.14:4).  Hy het moontlik by Lasarus, Maria, en Marta aan die oostelike helling van die Olyfberg in Betanië gebly (11:1, 18, 12:1, Lk.19:29).  Of dalk het Hy op die berg oornag en in die oggend weer na die tempel toe teruggekeer (8:1-2, 18:1-2, Lk.21:37-38, 22:39).

 

Jesus was vroeg in die oggend by die tempel (8:2, Lk.21:38), omdat Hy vir so lank as moontlik God se Woord vir die mense wou leer. Hulle het na Hom toe gekom, omdat Hy met gesag gepraat het (7:14-15, Mt.7:28-29, Mk.12:37, Lk.4:22).  Volgens die gebruik van die tyd het Jesus gaan sit om die mense te leer (8:2, Lk.4:20, Mt.5:1).  Omdat Hy vir ‘n volle dag die mense onderrig het, sou dit Hom moeg gemaak het om die hele tyd te staan.

 

Die beskuldiging (8:3-6a)

My vrou het dié week vir my iets gewys wat sy op Facebook gesien het. Die vraag was:  ‘Are you childish?’  Onderaan is daar ‘n blokkie waar jy ‘yes’ of ‘no’ kan merk.  Die ‘yes’ blokkie lyk normaal, terwyl iemand met inkleur potlode ‘n huisie en boompie oor die ‘no’ blokkie geteken het.

 

Dit laat my dink aan mense wat vra of jy nog jou vrou slaan. As jy ‘nee’ sê dan beteken dit jy het haar geslaan, en as jy ‘ja’ sê dan beteken dit dat jy haar slaan.  Dit is wat die Jode in 8:3-6a met Jesus gedoen het.

 

Die Skrifgeleerdes en Fariseërs het ‘n vrou na Jesus toe gebring (8:3). Volgens hulle het hulle haar betrap dat sy egbreuk pleeg (8:3-4).  Daar het sy voor Jesus, die leiers, en die volk gestaan (8:2-3):  skuldig, kwesbaar, skaam en bang.  Die wet van Moses het gesê dat sulke vroue met die dood gestraf moes word (8:5, Lv.20:10, Dt.22:22).  Die Joodse leiers was gereed om haar te stenig, en het nie eers probeer om vir haar ‘n regverdige verhoor te gee nie.

 

Omdat Jesus ‘n rabbi of leermeester was (8:2), wou hulle gehoor het wat Hý oor haar sê (8:4). Indien Hy gesê het dat sy gestenig moet word, sou hulle gesê het dat Hy sonder genade is.  Die Romeine sou Hom vasgetrek het, omdat hulle wet nie vir die Jode toestemming gegee het om iemand ter dood te veroordeel nie.  Indien Jesus gesê het dat sy nié gestenig moes word nie, sou die Joodse leiers gesê het dat Hy die wet van Moses breek.  Hy was waarlik tussen die duiwel en die diep blou see.

 

Duidelik het dit nie vir hulle oor geregtigheid gegaan nie, maar oor ‘n begeerte om vir Jesus uit te vang (8:6). As hulle geregtigheid gesoek het, sou hulle volgens Dt.22:22 nie net die vrou nie, maar ook die man na Jesus toe gebring het.  Dit verg immers twee mense om egbreuk te pleeg.  Die Jode het slegte motiewe gehad.  Hulle het geweet dat Jesus simpatie gehad het met prostitute en sondaars (Lk.7:36-50), en het gehoop om Hom in hulle net te vang (8:6, Mt.16:1, 19:3, 22:15, 35, Lk.11:53-54).  Hulle was nie eintlik van plan om die vrou dood te maak nie, maar vir Jesus (8:6, 7:1, 25).

 

Die uitspraak (8:6b-8)

Daar is ‘n Afrikaanse spreekwoord wat sê: ‘Die skrif is aan die muur.’  Dit beteken eenvoudig dat dinge só teen jou gedraai het, dat daar nie meer vir jou uitkom kans is nie.  Die spreekwoord is gebasseer op Dn.5 waar die bose koning Belsasar gesien het hoe ‘n mens se hand teen die muur skryf.  Hy was vreesbevange en het vir Daniël gevra om die skrif te vertaal en uit te lê.  Daniël het vir die koning gesê dat sy dae getel is, en dat God sy lewe tot ‘n einde gaan bring.  In 8:6b-8 sien ons hoe dieselfde vingers op die grond geskryf het.

 

Omdat Jesus nie ‘n aardse regter was nie, het Hy hulle beskuldiging geïgnoreer (Lk.12:14). Hy het afgebuk en op die grond geskryf (8:6b).  Ons weet nie wat Hy geskryf het nie, en kan maar net raai.  In Jer.17:13 sê die Here dat Hy die name van dié mense wat Hom verlaat het, in die grond sal skryf.  Soos name wat op die strand geskryf is gou verdwyn, sou ook hierdie mense nie onthou word nie.

 

Sommige ou geskrifte sê dat Jesus hulle sondes in die grond geskryf het.[2]  Job 13:26 sê:  “For you write bitter things against me and make me inherit the iniquities of my youth.” (ESV).  In die Romeinse howe het die regter die oortreder se straf neergeskryf en daarna afgelees.[3]  Dalk is dít wat Jesus in 8:6b-7 gedoen het?

 

Die Jode was nie tevrede met Jesus se stilte nie, en het Hom gedruk vir ‘n antwoord (8:7). Hy het opgestaan, hulle in die oë gekyk, en vir hulle ‘n smakie van hulle eie medisyne gegee.  ‘Laat die een wat sonder sonde is die eerste klip gooi,’ het hy gesê (8:7, Dt.17:7).  Sodoende het Hy die wet van Moses eerbiedig en gewys dat húlle die oortreders is.  Indien hulle klippe opgetel het om haar te stenig, het hulle daardeur gesê dat hulle sondeloos is.  En indien hulle haar nié gestenig het nie, het hulle erken dat hulle self skuldig is (Rm.2:1, 21-22).

 

Die feit dat hulle haar uitgevang het waar sy met haar sonde besig was, het gewys dat hulle in hulle harte en gedagtes egbrekers was (Mt.5:27-28). Ook hulle onbybelse oortuiging en praktyke m.b.t. egskeiding het gemaak dat hulle egbrekers was (Mt.19:3, 9).  Hulle sonde was erger as die vrou s’n, omdat hulle probeer het om die Messias uit te vang en dood te maak.  Jesus het weer afgebuk en op die grond geskryf, asof hulle beskuldiging teen Hom geen basis gehad het nie (8:8, 46).

 

Die verdaging (8:9-11)

In die vroeë kerk het Augustinus gesê dat party mense hierdie storie uit die vroeë manuskripte verwyder het, omdat hulle gevrees het dat dit immoraliteit onder vroue sou aanhits en verskoon.[4]  Ons weet nie of hy reg was nie, maar vandag nog gebruik mense Jh.8 om hulle sonde te verskoon.

 

Wanneer iemand hierdie mense se sonde uitwys, dan sê hulle: ‘Laat die een wat sonder sonde is die eerste klip gooi.  Jesus het vir die immorele vrou gesê dat Hy haar nie veroordeel nie.  Wie is jý om my te oordeel?  Het Jesus nie gesê jy mag nie oordeel nie?’

 

Die waarheid is dat Jesus die teenoorgestelde gesê het.  Jesus het nie haar sonde goedgekeur nie, maar juis gesê dat sy daarmee moet ophou (v.11).

 

Die Joodse leiers het geweet dat hulle skuldig is, en het een vir een weggeloop (8:9). Omdat die ouer manne wyser was, het hulle eerste geloop (8:9).  Alhoewel hulle skuldig was, het hulle nie hulle sonde bely en vir die Here gevra om hulle te vergewe nie, maar die rug op Hom gedraai.  Die vrou het alleen voor Jesus gestaan soos ‘n beskuldigde voor die Regter (8:9).

 

Jesus het opgestaan, haar in die oë gekyk en vir haar gevra: ‘Vrou, waar is hulle?  Het hulle jou nie verdoem nie?’ (8:10).  Nie een van hulle was gekwalifiseerd om haar te veroordeel nie.  Net Jesus was, maar Hy het nie.  ‘Niemand het my verdoem nie, Here,’ het sy gesê (8:11).  Sy het besef dat Hy die Here is.  In sy groot genade het Hy haar nie verdoem nie, aangesien Hy nie gekom het “om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word.” (3:17).

 

Moenie dink dat Jesus haar sonde goedgekeur het, of dat Hy dit onder die mat ingevee het nie. Hy was bereid om haar te vergewe, omdat Hy later die straf vir haar sonde op Homself sou neem aan die kruis.  Maar om vergewe te word kon sy nie in haar sonde voortgaan nie; sy moes haar daarvan bekeer het (8:11, 5:14).  Sy moes nie net hierdie sonde nie, maar haar leefstyl van sonde gelos het [Gk.].  Sy moes haarself aan die Here en sy Woord onderwerp het.  Sy moes ‘n nuwe blaadjie omgeslaan het.  Sy moes heilig, regverdig, rein, en gehoorsaam gewees het.  Sy moes nie bloot so gelewe het omdat sy bang was sy word gestenig nie, maar omdat sy Jesus se genade en vergifnis ontvang het.  Indien sy haar nié bekeer het nie, sou Jesus haar op die laaste Dag tot die ewige hel verdoem het.

 

Om die Here se vergifnis te ontvang moet jy jou bekeer (v.11, Lk.24:47, Hd.3:19). As jy jou nié bekeer nie, sal God sy swaard teen jou skerp maak, sy boog span, en jou die teiken van sy pyle maak (Ps.7:13).  Omdat Jesus sonder sonde is, kan en sal Hy die eerste klip optel as jy jou nie bekeer nie (v.7).

 

Om jou te bekeer beteken nie bloot dat jy jou sonde erken, of selfs dat jy vergifnis vra nie. Farao, Bileam, Saul en Judas is voorbeelde van mense wat hulle sonde erken het en vergifnis gevra het, maar nie vergewe is nie (Eks.9:27-28, 10:16-17, Nm.22:34, 1 Sm.15:24-25, 30, Mt.27:4-5).  Om vergewe te word moet jy ware berou hê.  Moenie soos Farao wees en net wil hê dat die Here jou slegte omstandighede moet verander nie.  Moenie soos Bileam jammer wees omdat jy weet die Here is kwaad vir jou, en omdat jy nie in moeilikheid wil kom nie.  Moenie soos Saul wees en gou jammer sê, omdat jy nie verleë wil wees voor ander, of omdat jy nie jou status wil verloor nie.  Moenie soos Judas jou sonde bely, omdat jy jou skuldige gewete wil stilmaak nie.

 

Volgens die Bybel is dit moontlik om vir ‘n tydjie met jou sonde op te hou, sonder dat jy jou waarlik bekeer het. Die Here ken ons harte en weet of ons ware berou het (Ps.78:34-37).  In 1 Kon.21:27 het koning Agab hom voor die Here verneder, maar gou weer na sy sondige weë toe teruggekeer.  In Jer.34:8-16 het Sedekia vir die volk gesê om hulle Hebreeuse slawe vry te laat, maar later het hulle die slawe teruggevat en teen die Here gesondig.

 

Wat is ware bekering dan? Ware bekering is ‘n gawe wat van die Here af kom (Hd.5:31, 11:18, 2 Tm.2:25).  Alhoewel jý jou moet bekeer, moet jy erken dat jy dit nie sonder die Here kan doen nie.  Sê dan vir Hom dat jy bereid is te doen wat reg is, en vra dat Hy in jou hart sal werk.  Om jou waarlik te bekeer, moet jy aanspreeklikheid vir jou dade aanvaar.  Moenie ander mense of jou omstandighede blammeer nie, maar pak die skuld op jouself (2 Sm.24:17).  Wees kwaad vir jouself en jou sonde, eerder as vir God en ander mense.  Moenie jou sonde verskoon nie:  ‘Ja, ek het gesondig, maar…’  Moet dit nie afmaak asof dit nie so erg is nie.  Moenie sê dat jou sonde ‘n siekte is, of dat ‘n demoon van woede of wellus gemaak het dat jy dit doen nie (Gn.3:13).

 

As jy jou waarlik bekeer het, sal jy bereid wees om die gevolge van jou sonde te dra, hoe swaar dit ookal mag wees. Jy sal nie sê dat die Here onregverdig en verkeerd om jou te straf, en dat jý reg is nie.  Jy sal saam met Dawid sê dat die Here reg is, en jy verkeerd (Ps.51:6).  Jy sal bereid wees om enige ongerief en pyn te verduur om jou sonde te los (Mt.5:29-30).  Jy sal bereid wees om enige verhouding te beeïndig wat jou tot sonde versoek.

 

Ware bekering vrees om weer teen die Here te sondig, wil hê dat sy of haar verhouding met die Here herstel moet word, rus nie totdat dit reg is nie, soek ‘n rein hart (2 Kor.7:11), draai nie net sy rug op een sonde nie, maar poog om die Here met sy hele lewe te gehoorsaam (v.11), los nie net die verkeerde nie, maar jaag na wat reg is (Ef.4:22-24), en doen dade wat by die bekering pas (Mt.3:8, Hd.26:20).

 

As jy bloot jammer kon sê en jou nie hoef te bekeer nie, dan is God se vergifnis goedkoop (v.11, Sp.28:13). Jesus het sy bloed gestort om ons te vergewe, en daarom kan ons nie volhard in die sonde waarvoor Hy gesterf het nie.  Bekeer jou van jou sondige gedagtes, woorde, motiewe, begeertes, dade, leefstyl, karakter en persoonlikheid.  En sien dan dat Jesus en sy kruisdood jou enigste hoop is om vergewe te word.

 

‘Hoe weet ek die Here sal my vergewe? Wat as ek te erg of te veel gesondig het, of as ek my kanse verbeur het?’  In 1 Jh.1:9 staan daar:  “As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig.”  God is getrou en kan nie lieg nie.  As jy jou sonde erken en in ware berou na Hom toe kom, sal Hy jou vergewe.  Hy is ook regverdig.  As jy dan op Jesus vertrou en in Hom skuil, sal God jou nie straf nie, omdat Hy alreeds vir Jesus in jou plek gestraf het aan die kruis.  As jy jou sonde bely en nie vergewe word nie, dan sê God in effek dat Jesus se offer vir sondaars nie voldoende is nie.

 

Geen sonde is te groot as jy met ‘n berouvolle hart na die Here toe kom nie. In Jh.8 het Hy ‘n losbandige vrou vergewe.  In Jh.4 het Jesus ‘n vrou vergewe wat vyf keer getroud was en daarna saam met ‘n man gebly het.  In Lk.7 het Hy ‘n prostituut vergewe.  Hy het Dawid se egbreuk en moord vergewe.  Hy het ook Paulus se vervolging van Christene, Petrus se verloëning van Jesus, die rower aan die kruis se moord, Saggeus se diefstal, die Nineviete se wreedaardige dade (Jona 3) vergewe.  Jesus se broers het gesê dat Hy mal is (7:5, Mk.3:21), en tog het Hy hulle vergewe (Hd.1:14).  Hy het die Korintiërs se egbreuk, lastering, gierigheid, afgodery, dronkenskap, homoseksualiteit, en die res van hulle sonde vergewe (1 Kor.6:9-11).  En kan die Here jóú nie vergewe nie?  Wat maak jou so spesiaal dat jy buite die bereik van sy genade is?

 

‘Maar wat as ek myself nie kan vergewe nie? En wat as die duiwel of mense my alewig aan my sonde herinner (8:4)?’  Wat saakmaak is of die Here jou vergewe het, en nie of jy jouself vergewe het nie.  As die Here jou regverdig en onskuldig verklaar het, maak dit nie saak of mense en die duiwel jou verdoem nie (v.10-11, Rm.8:33).  Op die oordeelsdag sal jy gou agterkom dat Jesus se opinie al een is wat tel.  Maak dan seker dat die Here jou vergewe het.

 

Ek het ‘n goeie vriend wie se stryd baie dieselfde was as John Bunyan s’n. Voor sy bekering het hy gedink dat hy teen die Heilige Gees gesondig het.  Hy het gedink dat die Here hom nie kán vergewe nie.  Maar tot sy verligting het hy besef dat die Here se genade en vergifnis groter is as sy sonde.  Ek bid dat die Here vir jóú sal doen wat Hy vir my vriend en die vrou in Jh.8 gedoen het.

 

[1] ESV voetnota; William Hendriksen, New Testament Commentary: John, vol.2, pp.34-35; Bruce Metzger, A Textual Commentary on the Greek New Testament, pp.220-221; D.A. Carson, The Gospel According to John, pp.333-334; Leon Morris, The Gospel According to John, pp.883-884

[2] Bruce Metzger, Ibid, p.222

[3] Leon Morris, Ibid, p.888 n.22

[4] William Hendriksen, Ibid, p.35

Dink reg oor jou sonde

Confessing sin

In die vierde eeu het Christene gesê daar is vergifnis vir sondes wat jy gedoen het voordat jy gedoop is, maar geen hulp vir sonde wat jy doen nadat jy gedoop word nie. Gevolglik het baie mense in vrees gelewe en hulle doop uitgestel tot oomblikke voordat hulle dood is.[1]

 

Vandag het ons die teenoorgestelde probleem: sommige glo dat die mens basies goed gebore is.  Siekte en medikasie het sonde en bekering vervang.  In hierdie mense se gedagtes sal ‘n God van liefde nooit iemand hel toe stuur nie.

 

Beide sienings is verkeerd. Hoe moet jy dan dink oor jou sonde?  1 Johannes 1:5-2:2 gee vir ons die balans.

 

Sonde en gemeenskap (1:5-7)

In 1998 het ek saam met ‘n Ou Apostel by die WIMPY gewerk. Sy het gesê dat die siel al is wat saakmaak.  ‘Wat jy met jou liggaam doen maak nie saak nie,’ het sy gesê.  Ek ken charismate wat sê die gelowiges se gees is perfek, en die sonde van die liggaam kan dit nie besmet nie.  In die eerste en tweede eeu het die Gnostici so geglo.  Hulle het gesê jy kan regverdig wees, al leef jy nie so nie.  Volgens hulle het jou leefstyl geen invloed op jou gemeenskap met God gehad nie.[2]  Johannes wys dat dit vals is (v.5-7).

 

Die apostels het nie hulle eie boodskap uitgedink nie, maar het dit by Jesus gehoor (1:5, Galasiërs 1:12). Die boodskap was:  God is lig en daar is geen duisternis in Hom nie (1:5).  Jesus is die lig wat in die wêreld ingekom het; die lig vir die nasies (Johannes 1:9, 8:12, Jesaja 49:6).  Hy is die Son van geregtigheid; die lig wat geskyn het voordat daar ‘n son was, en die lig wat vir ewig sal skyn in die Nuwe Jerusalem (Maleagi 4:2, Genesis 1:5, Openbaring 21:22-24).  Hy is die afskynsel van God se heerlikheid, die God wat woon in ontoeganklike lig (Hebreërs 1:3, 1 Timoteus 6:16).

 

Hoe is Hy die lig in wie daar geen duisternis is nie? Hy is die lig van openbaring eerder as die swart duisternis van geheimsinnigheid.  Hy is die lig van waarheid eerder as die duisternis van valsheid.  Hy is die lig van goedheid eerder as die duisternis van boosheid.  Hy is die lig van die lewe eerder as die donker vallei van die dood.  Hy is die lig van veiligheid eerder as die duisternis van gevaar.  Hy is die lig van blydskap eerder as die depressiewe duisternis van hartseer.  God is volmaak heilig.  Sy karakter is sonder vlek.  Hy is die lig wat nie soos die son opkom en ondergaan nie.  Hy is die ewige lig wat nie verander nie (Jakobus 1:17).

 

Omdat dit so is, het die vals leraars gelieg om te sê hulle kan in sonde leef en naby God wees (1:6).  Jy kan nie in die donker leef en sê jy is naby die lig nie!  So iemand lieg met sy lippe en sy lewe (1:6).  God het geen duisternis in Hom nie, en hou ook nie gemeenskap daarmee nie (1:5, 2 Korintiërs 6:14).  Iemand wat gemeenskap met God wil hê moet in die lig en heilig lewe soos Hy:  jy kan nie in die donker lewe en geheimsinnig wees nie (1:7, Johannes 3:21).  Jesus se bloed en dood reinig ons van die duisternis van sonde en sorg so dat ons in die lig kan bly (1:7).

 

Leef in die lig. Om dit reg te kry moet jy heel eerste jou donker lewe van sonde los.  Jy moet vir Jesus en sy evangelie van lig volg (Johannes 3:19-21, 8:12, 12:36, 46, 2 Korintiërs 4:6, Handelinge 26:18).  Leef ook naby Hom in die Skrif se lig (Psalm 119:105).  “Kom, huis van Jakob, en laat ons wandel in die lig van die HERE!” (Jesaja 2:5).

 

As jy in die lig wil lewe moet jy nie in geheime sonde leef en skynheilig wees nie. Jy kan nie een persoon wees op ‘n Sondag, en iemand anders by die werk en jou huis op ‘n Maandag nie.  Leef oop en in die lig.  ‘n Christen kan nie deel wees van geheime organisasies soos die Broederbond of die Vrymesselaars nie.  Sonde groei in die donker.  As jy deursigtig en in die lig lewe, sal sonde kwyn soos ‘n ‘vampire’ voor die sonlig.  Daarom help dit as jy jou sonde met ‘n broer deel en vra hy moet jou aanspreeklik hou.  Vir dieselfde rede help dit om kerktug toe te pas (Matteus 18:15-17).

 

Jy kan buitendien nie jou sonde wegsteek nie – dit sal altyd uitkom (Numeri 32:23, 1 Timoteus 5:24, Lukas 12:2-3). As jy in die donker lewe het jy geen gemeenskap met God nie (1:6).

 

Sonde en vergifnis (1:8-9)

‘n Man het eenkeer by my kombuistafel gesit en gesê: ‘Christene is klaar vergewe (Efesiërs 4:32) en hoef nie vergifnis te vra nie.’  Maar volgens 1 Johannes 1:9 en Matteus 6:12 moet Christene nogsteeds vergifnis vra vir hulle sonde.

 

Deur die kruis het God ons sondige rekord skoon gevee (Kolossense 2:14). Die oomblik wat ons in Jesus glo, reken die Vader Jesus se perfekte rekord aan ons toe.  Paulus noem dit regverdigmaking (Romeine 5:1).  As ‘n Christen sonde doen kom dit nie terug op sy rekord nie.  Die oorblyfsels van sonde is egter nog in jou hart.  Sodra jy in Jesus glo, reinig God jou hart.  Maar Hy reinig jou hart ook bietjie vir bietjie elke keer as jy jou bekeer en vergifnis vra (1 Johannes 1:9).  Die Bybel noem dit heiligmaking.  As jy voor jou bekering sondig, is God kwaad vir jou soos ‘n regter vir ‘n misdadiger.  As jy na jou bekering sondig, is God kwaad en bedroef soos ‘n pa oor sy rebelse kind.

 

Die vals leraars het gesê hulle het nie ‘n sondige natuur nie, en benodig nie Jesus se bloed nie (1:7-8). Maar hulle het hulleself bedrieg, en die waarheid van die evangelie was nie in hulle nie (1:8).  Daar is hoop vir iemand wat sy sondige natuur, asook sy spesifieke sondes erken en bely (1:9).  Opregte belydenis is ‘n kenmerk van ‘n ware gelowige (1:8-9).

 

Die woord ‘bely’ beteken letterlik om dieselfde ding as God te sê. As Hy sê dis sonde, probeer jy dit nie wegsteek of verskoon nie, maar jy stem saam.  As jy dít doen is God getrou en hou Hy sy belofte om jou te vergewe (1:9).  “Ek sal hulle ongeregtigheid vergewe en aan hulle sonde nie meer dink nie.” (Jeremia 31:34).  “Wie is ‘n God soos U, wat die ongeregtigheid vergewe en by die oortreding van die oorblyfsel van sy erfdeel verbygaan?  Hy hou toorn nie vir ewig vas nie, maar het ‘n welbehae in goedertierenheid.  Hy sal Hom weer oor ons ontferm, ons ongeregtighede vertree; ja, U sal al hulle sondes in die dieptes van die see werp.” (Miga 7:18-19).

 

God is ook regverdig om ons te vergewe. Hy het reeds ons sonde in die kruis gestraf, en sal ons nie weer vir dieselfde sonde straf nie (1:9, 2:1, Romeine 3:26, 8:1).

 

Belydenis is nie maar net ‘n formaliteit nie. Daar gebeur iets as jy jou sonde opreg bely:  bietjie vir bietjie reinig God jou hart van alle sonde (1:9).  Bely dan jou sonde.  Erken dit.  Sê dieselfde as wat God daaroor sê.  Moenie soos Adam en Eva die verantwoordelikheid van jouself afskuif nie.

 

  • Moenie sê jou dronkenskap is ‘n genetiese probleem nie.
  • Moenie sê jou kort humeur word veroorsaak deur jou Franse bloed of rooi hare nie.
  • Moenie sê jou onrein gedagtes is ‘n demoon van wellus nie.
  • Moenie sê jou homoseksualiteit is ‘n alternatiewe leefstyl, en dat God dit goedkeur nie.
  • Moenie sê jou diefstal is kleptomania of ‘n fout in jou brein nie.
  • Moenie sê jou irritasie is PMS nie.
  • Moenie sê jy is kortaf omdat jy met die verkeerde voet uit bed uitgeklim het nie.
  • Moenie sê jy is lelik met mense omdat jy moeg is nie.
  • Moenie sê jy mishandel jou kind omdat jy aan nageboorte depressie ly nie.
  • Moenie sê jy vrees mense omdat jy ‘n lae selfbeeld het nie.
  • Moenie sê jou seksuele immorele leefstyl is ‘n bloedlynvloek nie.
  • Moenie sê jou kind se ongehoorsaamheid is ADHD nie.

 

Neem verantwoordelikheid vir jou sonde. Bely dat jou sonde uit jou eie hart uit kom:  dit is nie jou omstandighede of ander mense se skuld nie (Markus 7:21-23).  As jy nie jou sonde bely nie, is jy hopeloos.  As jy dit bely is daar hoop.  “Hy wat sy oortredinge bedek, sal nie voorspoedig wees nie; maar hy wat dit bely en laat staan, sal barmhartigheid vind.” (Spreuke 28:13).  Dawid sê:  “Toe ek geswyg het, het my gebeente uitgeteer in my gebrul die hele dag… My sonde het ek U bekend gemaak, en my ongeregtigheid het ek nie bedek nie.  Ek het gesê:  Ek wil aan die HERE my oortredinge bely; en U het die ongeregtigheid van my sonde vergewe.” (Psalm 32:3, 5).

 

Sonde en versoening (1:10-2:2)

In die 1700’s het John Wesley begin leer dat ‘n gelowige ‘n punt kan bereik waar hy nie meer sonde in sy natuur of dade het nie. Hy was egter inkonsekwent en het gesê dat onbewustelike oortreding nie sonde is nie.  Hy het self nie mooi geweet wat hy glo nie.  Soms het hy gesê dat ‘n gelowige reeds op aarde sondeloos kan wees.  Ander kere het hy gesê ons kan nie hierdie kant van die hemel sondeloos wees nie.[3]

 

Later het die Keswick beweging in Wesley se voetspore gevolg, en vandag glo die AEB soos hy. In die eerste eeu het party mense gesê hulle is sondeloos in hulle natuur en dade.  Johannes sê dis onsin (1:10, 8).  Reeds in die Ou Testament het God deur die profeet gesê:  “Kyk, Ek sal met jou na die gereg gaan, omdat jy sê:  Ek het nie gesondig nie.” (Jeremia 2:35).

 

God sê almal het sondig (Romeine 3:23). “want daar is geen regverdige mens op die aarde wat goed doen sonder om te sondig nie.”(Prediker 7:20).  Die vals leraars het egter gesê hulle is die uitsondering op die reël.  Hulle het dus eintlik gesê God lieg (1:10).  So iemand het nie die Woord van die lewe in hom nie (1:10, 1).  Hy is nie een van die liewe kinders (2:1, 12, vgl. 1 Korintiërs 4:14-17) wat onder die bejaarde apostel tot bekering gekom het nie.

 

Johannes het die brief geskryf, sodat sy lesers nie moes sondig nie (2:1). Moet dan nie sê jy kan maar sondig, want Jesus sal jou vergewe nie (1:9).  Moet ook nie dink daar is geen hoop as jy gesondig het nie (2:1).  Jesus is die Advokaat [Gk. parakletos, Johannes 14:16] wat in ons plek staan en vir ons intree (Romeine 8:34, Hebreërs 7:25, 1 Timoteus 2:5).  Hy is nie ‘n korrupte Advokaat nie, maar ‘n Regverdige een (2:1).  Hy bewys sy kliënte skuldig en sê dan dat Hy die straf betaal het, en dat niemand hulle kan aankla nie (2:2, Romeine 8:33).  In die kruis het Jesus God se ewige toorn bedaar, sodat dit nie meer op ons rus nie (2:2).  Hy sterf en tree in vir Jode soos Johannes, maar ook vir mense uit alle nasies wat in Hom glo (2:1-2).  Hy is die Verlosser van die wêreld (Johannes 3:16, 36, 4:42, 11:51-52, Openbaring 5:9).

 

Moenie ligtelik omgaan met sonde en dink jy kan altyd net weer vergifnis vra nie. “Wat sal ons dan sê?  Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word?  Nee, stellig nie!  Ons wat die sonde afgesterf het, hoe kan ons nog daarin lewe?” (Romeine 6:1-2).  As jy traak-my-nie-agtig lewe en in sonde volhard, wys dit dalk dat jy nie gered is nie (1:6).  Volgens Jesus sal jy die boom aan sy vrugte ken (Matteus 7:20).

 

Haat jy jou sonde en stry jy daarteen? Moenie te veel introspeksie doen sodat jy depressief raak nie.  Kyk weg van jouself af, en kyk na Jesus en sy kruis.  Skep moed en laat die wonde van sy liefde jou hart smelt, sodat jy jou sonde meer haat en Hom meer liefhet.  Sien sy liefde in preke en lofliede oor die kruis, die doop en die nagmaal, jou en ander se redding, gebed en belydenis van sonde.

 

Ja, onthou jou sondige verlede en dank God vir jou redding. Moet egter nie gedurig oor jou sondige verlede top, sodat jy in ‘n diep gat beland nie.  Wat het die verlede te doen met die hede?  Los jou sonde in die verlede en beweeg aan.  Sê saam met Dawid:  “Dink nie aan die sondes van my jonkheid en aan my oortredinge nie; dink aan my na u goedertierenheid, om u goedheid ontwil, o HERE!” (Psalm 25:7).  En saam met Paulus:  “Maar een ding:  ek vergeet die dinge wat agter is en strek my uit na wat voor is, en jaag na die doel om die prys te verkry van die hoë roeping van God in Christus Jesus.” (Filippense 3:14).

 

Dank God vir sy genade eerder as wat jy in ‘n hoek sit en jou wonde lek. Moenie dink jou sonde is te groot vir God om te vergewe nie.  Bely jou sonde en onthou dat God se genade groter is as jou sonde (Romeine 5:20).  Mense wat hulle sonde ligtelik opneem sal hel toe gaan.  Gelowiges wat te min op die kruis fokus sal met ‘n swaar gemoed hemel toe gaan.

 

Moet dan nie op jou sonde fokus nie, maar op Jesus. Toe die duiwel die klein seuntjie in die nag aan sy sonde herinner, het hy die Bybel by 1 Johannes 1:9 oopgemaak, dit onder sy bed ingedruk en gesê:  ‘Daar is dit, lees vir jouself!’  Spurgeon het vertel van sy reaksie toe Satan hom kort ná sy bekering versoek het.  ‘”You are no saint,” says the devil.  Well, if I am not, I am a sinner, and Jesus Christ came into the world to save sinners.’[4]  As Satan jou sonde voor jou gesig gooi, kan jy hom herinner aan nóg sonde waarvan hy vergeet het.  Herinner hom dan aan jou Advokaat, Jesus Christus die Regverdige wat al jou sonde vergewe.  Stort ‘n duisend trane van berou oor jou sonde, en ‘n triljoen trane van blydskap oor jou wonderlike Verlosser en sy vergifnis.

[1] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: vol.1, p.183

[2] John Stott, Tyndale New Testament Commentaries: Epistels of John, p.74

[3] Arnold Dallimore, George Whitefield: vol.1, pp.316-319

[4] Autobiography: vol.1, p.94