God se prioriteite vir 2018 en die res van jou lewe

Resolutions 2018

Toe Jonathan Edwards 19 was, het hy 70 voornemens vir homself neergeskryf.[1]  Hier is ‘n paar van hulle:

 

‘#7. Voorgeneem, Om nooit iets te doen wat ek bang sou wees om te doen as dit die laaste uur van my lewe was nie.

 

#10. Voorgeneem, As ek pyn voel, om aan die pyne van marteling en die hel te dink.

 

#15. Voorgeneem, Om nooit in die minste kwaad te word vir irrasionele wesens [bv. honde] nie.

 

#46. Voorgeneem, Om nie toe te laat dat ek in die minste geïrriteerd of omgekrap raak met my ouers nie…

 

#56. Voorgeneem, Om nooit op te gee of te verslap in my stryd met sonde nie, al is ek ook hoe onsuksesvol.’

 

Hoe het Edwards hierdie voornemens onthou; hoe het hy daarin geslaag om dit in sy lewe toe te pas?  Ek glo dat daar ‘n paar redes vir sy sukses is.

 

Eerstens:  Hy het nie op sy vasberadenheid, selfdissipline en geheue staatgemaak het nie.  Reg aan die begin van die voornemens sê hy:  ‘Ek besef dat ek tot niks in staat is sonder God se hulp nie.  Daarom smeek ek Hom nederig om my deur sy genade in staat te stel om hierdie voornemens te hou, in soverre dit ooreenstem met sy wil en vir Christus se onthalwe.’

 

Tweedens:  Voordat hy die voornemens begin sê hy:  ‘Onthou om elke week hierdie voornemens deur te lees.’  Sodoende het hy dit beter onthou.  Omdat hierdie lewensvoornemens was en nie net voornemens vir die nuwe jaar nie, het hy nie na 3 maande opgegee nie maar daarin volhard.

 

Derdens:  In die eerste voorneme sê hy dat hy hierdie dinge vir God se eer wil nakom.  Is dit dan enige wonder dat die Here hom hierin geseën het?

 

Vierdens:  Edwards se voornemens was hoofsaaklik geestelik.  Sy doel in die lewe was nie om wêreldse sukses, rykdom of ‘n mooi liggaam te hê nie.  Hy het op geestelike dinge gefokus.

 

Die doel, motivering en krag agter Edwards se voornemens klink nogal soos Paulus s’n in 2Tess. 1:11-12.  As jy hierdie verse ernstig opneem, sal dit meer as net 2018 verander – dit sal jou hele lewe verander.

 

Hoe moet jy bid? (v.11)

Wyle dr. Martin Holdt het ‘n groot invloed op my gehad.  Hy het wonderlike dinge gesê, maar sy lewe het my die meeste beïndruk.  Met Paulus se gebede is dit ook so.  Dit is nie net sy lering oor gebed wat ons help nie, maar sy voorbeeld.

 

Toe die gelowiges in Tessalonika vervolg is (1Tess. 2:14-16, 3:3-4, 2Tess. 1:4), het Paulus só vir hulle gebid:  “Daarom bid ons ook altyd vir julle dat onse God julle die roeping waardig mag ag, en dat Hy alle welgevalle aan wat goed is, en alle werk van die geloof met krag volkome mag maak” (v.11).  Die Nuwe Lewende Vertaling stel dit soos volg:  “Met dit in gedagte bid ons altyd vir julle.  Mag ons God julle waardig maak vir die lewe waartoe Hy julle geroep het.  Mag Hy elke goeie voorneme en geloofsdaad met krag tot uitvoering bring.”

 

Wat leer ons uit hierdie gebed?

 

Soos in 1Tess. 3:12-13, 5:23 bid Paulus hier in die konteks van die wederkoms (v.11, 7-10).  Dit was ook in hierdie konteks wat die gelowiges in Tessalonika hulle voornemens moes maak.  Dit was nie genoeg om net voornemens vir die nuwe jaar te hê nie.  Paulus het vir hulle lewensvoornemens gebid.

 

Ons moet dieselfde doen.  ‘Waarvoor lewe jy?’ is die vraag wat jy jouself moet afvra.  Lewe jy om suksesvol te wees, ‘n top posisie by die werk te hê, akademiese grade te hê, mooi te lyk, fiks te wees, geld te maak, in luuksheid af te tree, jou gesin bymekaar te hou, in die kollig te wees, of wat?

 

Dalk het jy nog nie hieroor gedink nie.  Dit sal goed wees om daaroor te dink as jy jou planne vir die nuwe jaar maak.  Die doel en voorneme wat jy vir jou lewe het, moet groter as jou kort bestaan van 70 of 80 jaar wees.  Dit moenie stop as jy jou asem uitblaas nie, maar dit moet voortleef as jy nie meer hier is nie.  Jy moet dus nie net voornemens en planne vir 2018 hê nie, maar vir jou hele lewe.  Die voornemens wat jy maak moet jou lewe hierna beïnvloed.

 

As jy net vir hierdie wêreld lewe sal jy teleurgesteld wees, “want die gedaante van hierdie wêreld gaan verby.” (1Kor. 7:31).  “En die wêreld gaan verby en sy begeerlikheid” (1Joh. 2:17).  Binnekort sal jy in die graf lê.  En wat sal jou skoonheid, geleerdheid, rykdom, gesondheid, roem, status, geluk, ens. dán beteken?  Jy kan nie eers seker wees dat jou lewensmaat en kinders die erfdeel sal kry wat jy vir hulle agtergelaat het nie.

 

Leef daarom vir Christus.  Sorg dat Hý en nie jý nie, die middelpunt van jou voornemens is.  Dink daaraan dat jy eendag voor Hom gaan moet staan.  Wat gaan jy vir Hom sê as Hy jou oor jou lewe vra?  Wat gaan jy sê as Hy jou vra hoekom jy vir jouself en hierdie wêreld gelewe het, en nie vir Hom wat lewe, asem en alles vir jou gegee het nie?  Hoe gaan jy jou begeertes, motiewe, gedagtes, woorde, dade en lewe vir sy alsiende oë wegsteek?

 

Pla dit jou nie dat die God van hemel en aarde van jou rekenskap gaan eis nie?  Sal die plankhuisie van jou lewe voor die geweldige stormwind van sy regverdige oordele staan?  Gaan jy maar net hoop dat jy meer goed as sleg gedoen het, en dat jou goeie werke swaarder geweeg het as jou sonde?  Dink jy die Here gaan daarmee tevrede wees?

 

Verseker nie (Ps. 1:5, 5:5-6, Jes. 64:6, Hab. 1:13, Rom. 3:10-12, 23).  Om vir God aanneemlik te wees kan daar nie een fout op jou rekord wees nie – jy moet ‘n perfekte ‘track’ rekord hê (Matt. 5:20, 48).  Dit werk nie soos by jou skool nie.  As jy by die Here selfs net een demeriete teen jou naam het, sal Hy jou nie aanvaar nie (Jak. 2:10).  In sy hof is daar nie ‘n eerste, tweede en derde dissiplinêre verhoor soos by jou werk nie.  As jy een keer oortree het is jy vervloek, en kan jy nie in sy heilige teenwoordigheid inkom nie (Gal. 3:10).

 

Miskien wonder jy watse hoop daar dan vir jou is.  Deur Jesus Christus kan jy na die Vader toe kom (Joh. 14:6, 1Tim. 2:5).  Moet dan nie langer op jou Christelike opvoeding, goeie werke of godsdienstige pogings vertrou nie.  Dit kan so min maak dat die Here jou aanneem, as wat ‘n swart sak vol gemors vir jou ‘n Ferrari kan koop.  Beskou jou eie pogings en werke as gemors, en moet asb. nie daarop staatmaak om jou in die hemel te kry nie (Fil. 3:4-7).  Draai 180° weg van jou sonde en jou eie pogings af na die Here toe.  Ontvang sy vergifnis en die perfekte rekord van sy geregtigheid deur die geloof (Fil. 3:8-9).  Jy kan niks doen om dit te verdien nie; dit is ‘n gratis geskenk – ontvang dit net (Rom. 3:24, 6:23b, Ef. 2:8-9).

 

Vir die mense in Tessalonika wat dit ontvang het, het Paulus twee dinge gebid:

 

[1] Dat die Here hulle sou help om waardig te lewe soos mense wat uit die dood na die lewe geroep is (v.11, vgl. 2:14, 1Tess. 2:12, Ef. 4:1, Fil. 1:27, Kol. 1:10).  Hy het m.a.w. gebid dat hulle nie ‘n swak advertensie vir die evangelie sou wees nie, maar dat hulle soos Christene sou lewe.  Deur hulle heilige lewens moes hulle Jesus se Naam hoog hou, en dit nie deur die modder sleep nie (v.3-4, 1Tess. 1:8-9, 3:6).

 

Ons moet dit ook vir onsself en ons kinders bid.  Leef jy soos ‘n Christen by die kerk?  Is jy getrou aan die liggaam van Christus?  Dien jy ander gelowiges en bid jy vir hulle?  Gebruik jy jou geld om die Here se werk te bevorder?  Prys jy die Here uit ‘n opregte hart?  Doen jy wat Hy in die Bybel vir jou sê?  Bid jy saam met ander Christene?

 

Leef jy soos ‘n Christen in jou gesin?  Is jy lief vir jou vrou?  Stel jy haar belange bo jou eie?  Spandeer jy tyd met haar?  Is haar geestelike groei vir jou belangrik?  Hou jy jouself rein vir haar?  Stel jy haar bo jou kinders?

 

Is jy onderdanig aan jou man?  Respekteer jy hom in die manier waarop jy met hom praat?  Ondersteun jy hom?  Bid jy vir hom?  Behoort jou hart aan hom alleen, en aan niemand anders nie?  Stel jy hom bo jou kinders?

 

Is jy lief vir jou kinders?  Spandeer jy tyd met hulle, of is jy te besig?  Gesels jy met hulle?  Leer jy hulle van die Here?  Verloor jy jou humeur met hulle, of dissiplineer jy hulle met waardigheid en liefde?

 

Respekteer jy jou ouers?  Gehoorsaam jy onmiddellik wanneer hulle met jou praat, of praat jy terug?  Bid jy vir hulle?  Is jy lief vir hulle?  Sê jy dankie dat hulle jou versorg en liefhet?

 

Leef jy soos ‘n Christen by die skool en by die werk?  Doen jy jou beste?  Werk jy hard?  Luister jy vir die mense wat oor jou aangestel is?  Werk jy eerlik en opreg, of kroek jy?  Mors jy jou ouers of baas se tyd en geld?  Praat jy terug?  Hou jy jou lewe skoon?  Is jy stiptelik?  Praat jy soos ‘n Christen?

 

Leef jy soos ‘n Christen in jou wyer familie, vriendskappe, stokperdjies, vermaak, ontspanning, ens.?  Wat van jou kinders:  bid jy dat húlle die Here sal dien en soos Christene sal lewe?  Volgens D.A. Carson bid ons meer dat ons kinders hulle eksamens sal deurkom, ‘n goeie werk sal hê, gelukkig sal wees en nie sal wegdwaal nie, as wat ons bid dat hulle vir die Here sal lewe.

 

‘Many of us have had the experience of asking a parent, “How are your children doing?” only to get an answer like this:  “Oh, Johnny’s doing very well now.  His career as a research physicist has really taken off.  He is the youngest person in his company to have been appointed to the board.  And Evelyn is doing very well, too.  She’s into computer programming and is already ahead of her section.”

 

“And how are they doing spiritually?”

 

A long pause.

 

“I’m afraid they’re not really walking with the Lord at the moment.  But we’re hoping they’ll come back some day.”’

 

Carson is reg as hy sê dat sulke antwoorde iets van ons verdraaide prioriteite wys.  Ons is verheug oor ons kinders se materiële voorspoed, maar dit pla ons nie juis dat hulle traak-my-nie-agtig is oor die God wat hulle gemaak het nie.  Maar hoe sal jou kinders se toewyding aan wêreldse waardes hulle in die ewige toekoms help?[2]

 

Verstaan jy hoekom jy geestelike dinge vir jouself, jou kinders en ander gelowiges moet bid, en nie net materiële en tydelike dinge nie?  Wees soos die jong dame in 1892 wat op die innerlike en geestelike dinge gefokus het.  Sy het die volgende in haar dagboek geskryf:

 

Resolved, not to talk about myself or my feelings.  To think before speaking.  To work seriously.  To be self restrained in conversation and actions.  Not to let my thoughts wander.  To be dignified.  Interest myself more in others.’[3]

 

Kontrasteer dit met ‘n tienermeisie se dagboek inskrywing in die 1990’s:

 

‘I will try to make myself better in any way I possibly can with the help of my budget and baby-sitting money.  I will lose weight, get new lenses, already got new haircut, good makeup, new clothes and accessories.’[4]

 

Laat ons in ons voornemens op die innerlik mens en ons verhouding met die Here fokus, en nie op uiterlike dinge nie.  Dit is tog wat vir die Here belangrik is (1Sam. 16:7, Spr. 31:30, 1Pet. 3:3-4).

 

[2] Paulus het verder gebid dat God die gelowiges se goeie voornemens sal vervul (v.11).  Weereens gaan dit hier oor voornemens wat jy vir jou lewe het, en nie net oor nuwejaarsvoornemens nie.  Dit gaan oor goeie voornemens.  Die Here weet wat goed is vir jou, en soos ‘n goeie Vader sal Hy nie dinge in jou lewe vervul as dit jou gaan benadeel nie (Matt. 7:9-11, Rom. 8:28).  Oor 20 jaar sal jy terugkyk en dankie sê dat Hy partykeer ‘nee’ gesê het.  Soms sal Hy ‘nee’ sê, omdat Hy jou karakter wil vorm en jou meer soos Jesus wil maak.

 

Jy bid bv. dat die Here ‘n sekere probleem moet wegvat, omdat dit vir jou te moeilik is.  Jy is soos ‘n atleet wat te moeg is om verder te hardloop.  Maar sodra jy wil uitsak skreeu die afrigter van die kantlyn af dat jy nie mag ophou nie.  Aanvanklik is jy vies, maar as jy eerste oor die wenstreep hardloop is jy bly dat hy ‘nee’ gesê het.

 

Jy is soos Paulus.  Hy het drie keer vir iets gebid, maar die Here het ‘nee’ gesê.  Toe hy later terugkyk, toe besef hy dat die Here iets beter vir hom gegee het (2Kor. 12:7-10).  So sal die Here ook vir jou ‘nee’ sê, omdat Hy iets beter vir jou wil gee.

 

Wanneer dinge nie uitwerk soos jy gehoop het nie, sal jy dink dat die Here teen jou is en soos Jakob sê:  “Alles is teen my! … vol teëspoed was die dae van my lewensjare” (Gen. 42:36, 47:9).  Later sal jy egter terugkyk en saam met Jakob getuig van die God “wat my as Herder my lewe lank gelei het tot vandag toe, die Engel wat my uit elke teëspoed verlos het” (Gen. 48:15-16).

 

God is getrou en sal al jou goeie voornemens vervul (v.11).  Daar is twee maniere hoe Hy dit doen.

 

  • Jy moet bid. Dit help nie dat jy net harder probeer en op jouself staatmaak om te verander nie (bv. diëte).  Jy moet aanhoudend die Here se hulp vra en op sy krag steun (v.11).
  • Jy moet werk. Dit help nie dat jy oor jou goeie voornemens bid, maar passief sit en wag dat die Here vir jou die krag moet gee om dit te doen nie.  Neem aksie.  Doen wat die Here jou beveel, en glo dat Hy vir jou die krag sal gee om sy wil uit te voer (v.11).

 

Daar is ‘n Latynse spreekwoord wat sê:  ora et labora – bid en werk.  Jy kan nie net een of die ander doen nie.  Volgens Paulus in 2Tess. 1:11 moet jy beide doen.

 

As jy in gebed op die Here se krag staatmaak, is enigiets moontlik (Matt. 17:20).  Dink jy dat jy nie vermoë het om ‘n Bybelstudie by die werk te begin of siek mense te besoek nie?  Dalk wil jy met iemand die evangelie deel of by ‘n biduur inskakel, maar jy het nie die vrymoedigheid om voor ander te bid of met hulle oor die Here te praat nie.  Bid daaroor, tree uit in die geloof, en vertrou dat die Here vir jou die krag sal gee om dit te doen (v.11).

 

Miskien lê hierdie dinge soos ‘n berg voor jou en dink jy dat jy dit nooit sal regkry nie.  By die Here is niks onmoontlik nie.  As jy glo dat Hy jou kan help en in geloof uittree, sal Hy vir jou vlerke gee om oor die berg te vlieg.  Nee, ek jok!  Hy sal die berg verwyder.  “Nie deur krag of deur geweld nie, maar deur my Gees, sê die HERE van die leërskare.  Wie is jy, groot berg?  Voor Serubbábel sal jy tot ‘n gelykte word!” (Sag. 4:6-7).  “Want, voorwaar Ek sê vir julle dat elkeen wat vir hierdie berg sê:  Hef jou op en werp jou in die see—en nie in sy hart twyfel nie, maar glo dat wat hy sê, sal gebeur—hy sal verkry net wat hy sê.” (Mark. 11:23).

 

Waarvoor wag jy dan?  Moenie ‘n sekonde langer aan die voet van die berg staan en wonder nie; gee die eerste tree.  Kom aanddiens toe, lees jou Bybel meer, dissipeleer ‘n jong Christen, kry ‘n jeug bediening van die grond af, bestel traktaatjies en begin om dit uit te deel, gaan slaap vroeër en staan 15 minute vroeër op sodat jy langer kan bid, trek R100 en gee dit vir ‘n sendeling, stuur vandag vir jou ongelowige kollega ‘n boodskap en nooi hom kerk toe, bel hierdie week ‘n broer of suster en nooi hulle vir ete.

 

Dalk is jy skepties, omdat jy al in die verlede probeer het om te verander, maar dit het nie gewerk nie.  Jy is soos 8-jarige Jannie wat eendag vir die Springbokke wil speel.  Hy vra sy ma om vir hom ‘n bal te koop, en gaan vol ywer na die eerste oefening toe.  Na die derde oefening kla hy dat dit hom te moeg maak, en dat hy nooit ‘n Springbok sal wees nie.

 

Jy moet eerder soos Brandon Burlsworth (1976-1999) wees.  Hy was ‘n oorgewig jong man wat professionele voetbal wou speel.  Almal het vir hom gelag; dit het gelyk of sy drome onrealisties is.  Na sy eerste jaar op kollege het hy nie die span gemaak nie.  Maar hy was vasberade en het nie opgegee nie.  Met toewyding en harde oefening het hy sy vet omgesit in spiermassa.  Uiteindelik was hy een van die mees geëerde spelers in die geskiedenis van Amerikaanse voetbal in die staat van Arkansas.

 

Wat kan jy doen om op ‘n geestelike vlak so te volhard?

 

  1. Bely jou sonde en raak ontslae van die dinge wat keer dat jy die Here se wil uitvoer (Matt. 5:29-30). Dit geld vir slegte vriende en ander verkeerde invloede in jou lewe (Rom. 13:14, 1Kor. 15:33, 1Tess. 5:22, Heb. 12:1).

 

  1. Bid, bid, bid (v.11, 1Tess. 5:17). Salomo sê: “Vertrou op die HERE met jou hele hart en steun nie op jou eie insig nie.  Ken Hom in al jou weë, dan sal Hy jou paaie gelykmaak.” (Spr. 3:5-6).  Vra elke oggend dat die Here jou sal help om deur die dag te kom (Klaagl. 3:23).

 

  1. Onthou dat jy die Here se krag tot jou beskikking het (v.11). By Hom is niks onmoontlik nie; Hy kan doen ver bo wat jy kan bid of dink (Matt. 19:26, Ef. 3:20).

 

  1. Neem een tree op ‘n slag, en moenie ‘n kits oplossing verwag nie. Jy gaan elke dag die Here moet volg (Luk. 9:23). Dit gaan tyd neem om te verander.  ‘n Gewoonte van 15 jaar verander nie binne 2 maande nie.

 

  1. Moenie opgee as jy geval het nie. Staan op, bely jou sonde en probeer weer… en weer… en weer. As jy ‘n slegte gewoonte kan aanleer, kan jy dit afleer en met ‘n goeie een vervang.  Gal. 6:9 sê:  “En laat ons nie moeg word om goed te doen nie, want op die regte tyd sal ons maai as ons nie verslap nie.”

 

  1. Vra ander gelowiges om vir jou te bid en jou aan te moedig (v.11, Heb. 3:13, 10:24). Hiervoor is dit belangrik dat jy aktief deel moet wees van ‘n goeie gemeente.

 

  1. Hou die wederkoms voor oë, omdat jou goeie voornemens dán eers finaal vervul sal wees (v.11, 1Tess. 5:23). Dit is makliker om in die wedloop te volhard as jy die wenpaal sien (Heb. 12:2).

 

Wat moet jou doel wees? (v.12a)

Soms het ons goeie voornemens met slegte motiewe.  Dit is soos Hans wat ‘n oor boek nederigheid skryf, maar hoogmoedig is omdat hy die nie-fiksie titel van die jaar gewen het.

 

Net so kan jy jou voorneem om die Here met jou eetgewoontes te eer, en dan met jou neus in die lug te loop omdat jy baie gewig verloor het.  Jy kan jou voorneem om meer vir die armes te gee, en dan in jou hart wens dat iemand dit sal raaksien en iets daaroor sal sê.  Jy kan besluit om meer te bid, terwyl jy in die geheim hoop dat mense jou as ‘n man of vrou van gebed sal ken.

 

Hoe weet jy of jou motiewe verkeerd is?

 

[1] Jy dagdroom oor hoe mense jou goeie werke sien en jou prys.  Jy is soos die Fariseërs:  hulle het goed gedoen om deur die mense gesien te word (Matt. 6:1-5, 16-18).

 

[2] Jy is kwaad of depressief, omdat niemand vir jou dankie gesê het nie.  Iemand met suiwer motiewe soek nie die lof van mense nie, maar van God (Joh. 12:43, Rom. 2:29, 1Tess. 2:4).

 

[3] Jy doen goed, omdat jy ‘n beter huwelik, ‘n soet kind, meer geld of iets anders by die Here soek.  Maar die Here sal nie toelaat dat jy Hom met goeie werke omkoop nie.  Jy kan nie sy genade verdien nie.  Hy gee dit soos Hy wil, wanneer Hy wil, vir wie Hy wil.  As jy goed gedoen het moet jy nie ‘n dankie verwag nie, maar erken dat selfs jou goeie werke van die Here af kom, en selfs dít ‘n genade is (Ef. 2:10).

 

“Bedank [die Meester sy] dienskneg, omdat hy gedoen het wat hom beveel is?  Ek glo nie.  So ook julle, wanneer julle alles gedoen het wat julle beveel is, sê dan:  Ons is onverdienstelike diensknegte, want ons het gedoen wat ons verplig was om te doen.” (Luk. 17:9-10).

 

[4] Jy roem oor die sukses wat jy bereik het.  Die Bybel beveel jou om in die Here te roem en nie in jouself nie (Jer. 9:23-24, 1Kor. 1:31, 2Kor. 10:17-18).  Laat iemand anders se lippe jou prys en nie jou eie nie (Spr. 27:2).

 

As jy jou voornemens reg wil uitvoer, moet jy mik om die Here verheerlik en nie jouself nie (v.12).  Doen goed, omdat jy wil hê dat mense deur jou die Here sal ken en Hom sal prys (Matt. 5:16), en nie omdat jy die aandag op jouself wil vestig nie.  By die wederkoms sal jy ‘n verheerlikte liggaam ontvang, en sal almal Christus se heerlikheid in jou sien (v.12, 10, Rom. 8:18).  Dit moet jou doel wees, die teiken waarvoor jy mik (Fil. 3:10-11).  As jy enige ander motief het, is jou voornemens tevergeefs.

 

Hoe sal jy dit regkry? (v.12b)

Ons kan 2Tess. 1:11-12 soos volg illustreer.  Jou lewe is die kar, God se krag die enjin, sy genade die petrol, en jou goeie voornemens die pad waarop jy moet ry.  Gebed is die tweerigting radio waardeur jy die Here vra om die pad aan te wys en nog petrol te voorsien.

 

Om die reis suksesvol te voltooi het jy al hierdie dinge nodig – jy kan nie iets uitlos nie.  Vir nou wil ek jou oor die petrol van God se genade leer.  God se genade kos nie geld nie – dit is gratis.  Dit is tog wat sy genade genade maak, want as jy dit verdien het is dit nie meer genade nie.

 

Genade is God se onverdiende guns waardeur Hy sy Seun en baie ander goeie dinge vir ons gee (Rom. 8:32).  Dit is hierdie genade wat ons elke dag nodig het om ons goeie voornemens te vervul (v.11-12):  “sonder My kan julle niks doen nie … deur die genade van God is ek wat ek is” (Joh. 15:5, 1Kor. 15:10).

 

Hoe kan jy hierdie genade ontvang?  Bely dat sonde jou arm gemaak het, dat jy niks kan bydra om God se genade te koop nie.  Glo dat Jesus hierdie peperduur genade aan die kruis gekoop het, en dat dit gratis beskikbaar is vir almal wat vra (Jes. 55:1, Op. 21:6, 22:17).  Gebruik gedurig die tou en emmer van geloof en gebed om uit die put van God se genade te skep.  Laat God se genade ook deur lofprysing, die Woord, die doop, die nagmaal, broederlike gemeenskap, diensbaarheid, dissipline, offergawes, evangelisasie en ander se geestelike gawes na jou toe vloei.

 

Deur die Gees wat in jou woon, sal die Vader en die Seun se genade jou help om v.11-12 te vervul:  om aan te hou bid, soos ‘n Christen te lewe, jou goeie voornemens uit te voer, nie op jou eie krag te steun nie maar op syne, ‘n God-gesentreerde doel te hê.  Om hierdie dinge te doen maak jou nie ‘n Christen nie, maar dit wys verseker dat die Here se genade in jou lewe teenwoordig is.

 

Op hierdie punt is dit belangrik dat jy nie net jou voornemens vir 2018 aan die Bybel meet nie, maar dat jy jouself toets om te sien of jy ‘n Christen is (2Kor. 13:5).

 

  • Is Jesus se wederkoms iets waaraan jy dink, of is jy te besig met jou lewe in hierdie wêreld (v.11, 7-10)?
  • Bid jy gedurig, of bid jy net as jy die Here nodig het (v.11)?
  • Leef jy soos ‘n Christen, of lyk jou lewe nie anders as die wêreld s’n nie (v.11)?
  • Het jy heilige voornemens en begeertes, of beheer sondige drange jou hart (v.11)?
  • Kry jy dit reg om die Bybel se goeie begeertes uit te voer (v.11)?
  • Het jy die krag om daarmee vol te hou, of gee jy op (v.11)?
  • Is dit jou begeerte om die Here te verheerlik (v.12)?
  • Besef jy dat jy God se genade nodig het, of dink dat Hy jou goeie dinge skuld (v.12)?

 

As jy eerlik kan sê dat Paulus se begeerte in hierdie verse joune is, wil ek Dawid se woorde vir jou bid:  “Mag [die Here] u gee na u hart en al u voornemens vervul! … Mag die HERE al u begeertes vervul!” (Ps. 20:5-6).  “U het hom die wens van sy hart gegee en die begeerte van sy lippe nie geweier nie.” (Ps. 21:3).  “en verlustig jou in die HERE; dan sal Hy jou gee die begeertes van jou hart.” (Ps. 37:4).

 

Mag die Here jou in 2018 en die res van jou lewe help om sy prioriteite joune te maak, en dit dan in jou lewe vervul.

 

‘…Ek stuur my seilboot die onbekende waters van hierdie jaar in,

met U, O Vader, as my hawe,

met U, O Seun, aan die stuur,

met U, O Heilige Gees, wat my seile [vul].

 

Lei my na die hemel, voorberei vir die stryd,

met my lamp wat brand,

my ore oop vir U roepstem,

my hart vol liefde

en my siel vry.

 

Gee my U genade om my te heilig,

U troos om my op te beur,

U wysheid om my te leer,

U regterhand om my te lei,

U raad om my te onderrig,

U wet om my te oordeel,

U teenwoordigheid om my standvastig te maak.

 

Mag eerbied aan U my doel wees,

U oorwinnings my vreugde.’[5]

 

[1] Vry vertaal uit The Works of Jonathan Edwards: Vol.1, The Banner of Truth Trust, Edinburgh: Scotland, 1834, 1974, pp. xx-xxii

[2] D.A. Carson, A Call to Spiritual Reformation, Baker Academic, Grand Rapids: Michigan, 1992, 2009, p. 55

[3] Aangehaal in C.J. Mahaney (Red.), Worldliness, Crossway Books, Wheaton: Illinois, 2008, p. 134

[4] Ibid.

[5] Arthur Bennett, Vallei van Gebed, WoordVerspreiding: Vereeniging, 2009, p. 122.  Vertaal deur Antoinette van Rooyen uit Arthur Bennett, The Valley of Vision, The Banner of Truth Trust, Edinburgh: Scotland: 1975, p. 112

Advertisements

Waarop bou jy jou lewe?

House of cards

In die afgelope week was daar ‘n groot haelstorm in Durban.  Ek het in ‘n video gesien hoe die water die grond onder die huis se fondasie wegspoel.  Een van die huis se hoeke het niks gehad om dit te ondersteun nie, en het letterlik in die lug gehang.  As daar ‘n rotsbank onder die huis was, sou die water nie die grond onder die fondasie kon wegspoel nie.

 

Ek weet nie of die huis uiteindelik geval het nie.  Indien dit gebeur het was daar groot skade, maar kon dit herbou word.  Maar as jy jou lewe op ‘n wankelrige fondasie bou en dit val, kan jy dit nie herbou nie.  Maak daarom seker dat jy Jes. 28:14-29 ter harte neem en op die regte fondasie bou.

 

Juda se ooreenkoms (v.14-21)

Bart het die kontrak van sy lewe geteken.  Teen volgende jaar hierdie tyd sal hy omtrent R3 miljoen in sy bankrekening hê.  Hy kan nie glo dat dinge uiteindelik besig is om uit te werk nie.  Om sy planne aan die gang te kry, het hy ‘n spul geld by vriende en familie geleen.  Hy het belowe om hulle binne ‘n jaar dubbel terug te betaal.  Sy planne het egter deur die mat geval, en nou is hy in groot moeilikheid.

 

Soos Bart, het Juda ‘n kontrak geteken wat nie sou hou nie.  Assirië was oppad om hulle aan te val, en daarom het hulle Egipte se hulp gevra (30:2-3).  Hulle het nie op die Here vertrou nie, en daarom het Hy besluit om hulle te oordeel (v.12-13).  Daar was egter nog tyd om na sy woorde te luister en hulle te bekeer (v.14).  In Jes. 28 het die Here drie keer vir hulle ‘n tweede kans gegee (v.14, 16, 22).  Hy is die God van tweede kanse (Jona 3:1, 4, 10, 4:2, 11).  As jy dus ernstig droog gemaak en gesondig het, strek die Here sy hand uit om vir jou nog ‘n kans te gee.  Al wat Hy wil hê is dat jy moet erken jy het teen Hom gesondig (Jer. 3:13).

 

Ongelukkig was Juda nie bereid om dit te doen nie.  Die priesters en profete – die geestelike leiers! – het op Egipte vertrou.  Hulle het God se Woord wat deur Jesaja na hulle toe gekom het, afgelag (v.14, 7-10, Jer. 6:10).  Maar die ooreenkoms wat hulle met Egipte gemaak het, was eintlik ‘n verbond met die dood en die hel (v.15).  Dit sou immers die uiteinde van hulle ongeloof wees (v.15).  Dit is asof hulle ‘n verbond met die dood gesluit het, waarin hy (die dood) belowe het dat hy hulle nie sal doodmaak nie.  Maar het hulle regtig gedink dat die dood (Egipte) hulle teen die sweep van Assirië kon beskerm (v.15)?

 

Egipte het beskerming belowe, maar kon dit nie bied nie; daarom het Jerusalem en haar leiers op leuens vertrou en daarin geskuil (v.15).  Dit is soos iemand wat ‘n kombers gebruik om vir hom huisie te bou, in die hoop dat dit hom teen Durban se hael sal beskerm.  Juda se ooreenkoms met Egipte kon hulle nie teen die haelstorm van God se oordeel beskerm nie (v.15, 2).

 

Het jy ‘n skuilplek om jou teen God se oordele te beskerm?  Sal jou rykdom jou op die laaste dag teen God se vurige toorn beskerm?  Dit sal nie (Spr. 11:4).  Sal jou goeie werke jou help?  Ook nie, omdat jou beste dade soos ‘n ‘mechanic’ se smerige oorpak is (Jes. 64:6).  Sal jou pa, jou voorvaders, Maria, die ds., of iemand anders vir jou intree?  Dit sal nie help nie, omdat die geen mens sy naaste van die dood en die hel kan red nie (Ps. 49:8-10).  Verder kan geen mens in die troon kamer van die hemel inkom as God hom nie uitnooi nie (Jer. 30:21).  God is ‘n verterende vuur wat in helder lig woon, sodat enigiemand wat sy volle heerlikheid sien, onmiddellik dood sal neerval (6:2, Eks. 33:20, 1Tim. 6:16, Heb. 12:29).

 

Jesus in sy Persoon, lewe, kruisdood en opstanding is die enigste Een wat jou teen God se toorn kan beskerm en jou in sy teenwoordigheid kan inbring.  Hoekom?  Op Golgota het Hy God se toorn soos ‘n spons geabsorbeer.  As jy daarom deur geloof en bekering onder hierdie dak skuil, kan die haelstene van God se oordeel jou nie tref nie (Rom. 8:1).

 

Verder moet ons onthou dat Jesus God en mens is.  Omdat Hy beide is, kan Hy God se arm aan die een kant vasgryp en die mens s’n aan die ander kant, om ons só uit die put van ons sonde te red (Job 9:32-33, 1Tim. 2:5).  God het Hom ook as ‘n fondasie- en kosbare hoeksteen gegee, sodat Sion of Jerusalem in Hom kon glo (v.16, Matt. 21:42, 44, Hand. 4:11).  Op Golgota het Hy die aardbewing van God se toorn deurstaan.  Hy is dus ‘n beproefde steen op wie jy jou huis kan bou (v.16).  Hy sal jou nie in die steek laat soos wat die wankelrige fondasie van Egipte vir Juda in die steek gelaat het nie (v.15-16).

 

Ongelukkig het Jerusalem gedink dat hulle nie op Hom kan bou en vertrou nie.  Hoe weet jy dit?  Hulle was nie rustig nie, maar het soos afkop hoenders Egipte toe gehardloop (v.16).  Hulle was rusteloos en angstig (v.16).  Hulle het nie geglo dat die Here hulle kan help nie, en het nie geduldig op Hom gewag nie (v.16).

 

Hulle het die steen uiterlik beoordeel en gedink dat Hy nie die hoeksteen kan wees nie (53:2-3, Ps. 118:22).  Gevolglik het hulle Hom op die hoop bou rommel buite die stad gegooi.  Hulle het die Messias gekruisig; die hoeksteen het dood by hulle voete gelê.  Toe hulle omdraai om weg te loop, het hulle oor Hom gestruikel en hulleself te pletter geval (8:14, Rom. 9:32-33, 1Pet. 2:6-8).

 

Moenie so wees nie, maar glo eerder dat die hoeksteen die gewig van God se toorn kan dra, “sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê.” (Joh. 3:16).  Glo ook dat Satan en sy versoekings nie hierdie fondasie onder jou kan uitskud nie.  Glo en vertrou dat geen vyand of beproewing die fondasie kan laat kraak nie.  As jy jou lewe op hierdie fondasie bou is jy veilig.  Jy hoef daarom nie onrustig te wees, en haastig rond te bel in die hoop dat iemand jou kan help nie (v.15).  Jesus kan jou help (v.16).  Wag op Hom en bring jou sorge in gebed na Hom toe (1Pet. 5:7).

 

Hoekom het die Here hierdie fondasie- of hoeksteen gelê?  Die waterpas, bou penne en boulyn van reg en geregtigheid het vir die Here gewys dat die mure van Juda se lewens skeef is, en dat Jerusalem nie betroubaar is nie (v.17).  Juda wou die mure van goeie werke sonder ‘n fondasie steen bou, en daarom sou dit nie hou nie (v.16-17).  Die hael en vloed van God se oordeel sou hulle skuilplek van leuens wegspoel (v.2, 15, 17).  Daarom sou die Here ‘n nuwe tempel bou, waarvan Jesus en die evangelie (soos dit deur die apostels en profete opgeteken is) die hoeksteen is, en elkeen wat in Hom glo die mure (1Kor. 3:9-11, 16, Ef. 2:20, 1Pet. 2:4-5).

 

Omdat Juda hierdie fondasie verwerp het, sou hulle ooreenkoms met die dood (Egipte) nie uitwerk nie (v.15-16, 18).  Die sweep van God se oordeel (Assirië) sou elke dag deur die land trek en hulle platslaan (v.15, 18).  Dié wat in die nag gaan slaap het, het gebid dat die son moet opkom, terwyl dié wat opgestaan het, gewens het die dag is verby (v.19, Deut. 28:67).

 

Toe Juda God se boodskap van oordeel deur die Assiriërs (mense van ‘n vreemde taal) hoor, was hulle verskrik (v.19, 11, 2Kron. 32:18).  Skielik het die hulp wat hulle by Egipte gesoek het, nie rus gebied nie.  Hulle was so rusteloos soos ek en my vriend in 1999 was.  Ons het Kaap toe gery.  Teen 02:30 was ons te moeg om verder te ry, en was dit te laat om by ‘n gastehuis in te boek.  Ek het probeer om op die Opel Corsa se agterste sitplek te slaap, en hy op die voorste twee sitplekke.  Jy kan raai dat ons nie eintlik geslaap het nie.

 

Augustinus het gesê:  ‘U het ons vir Uself gemaak, en ons harte is rusteloos, totdat hulle in U rus.’[1]  As jy in enigiets of iemand anders rus soek, sal jy rusteloos bly.  Die bed en kombers van drank, dwelms, geld, kos, verhoudings, ander mense, ontspanning, plesier, ens. kan nie vir jou rus gee nie.  Die bed is te kort, en daarom kan jy jou nie lekker daarop uitstrek nie; die kombers is te smal, en daarom kan dit jou nie warm hou nie (v.20).  Niemand buiten die Here kan vir jou die rus bied wat jy soek nie (Matt. 11:28-30).

 

Ongelukkig het Juda hierdie rus van die hand gewys (v.12).  Gevolglik het die plekke waar God eens vir Dawid teen sy vyande gehelp het, die plekke geword waar Hy teen sy eie volk opgestaan het (v.21, 2Sam. 5:20, 25. 1Kron. 14:11, 16).  Derek Kidner sê:  ‘God who swept away David’s enemies will now sweep away David’s kingdom.’[2]  Hierdie werk van die Here was inderdaad vreemd en ongehoord (v.21).

 

As jy soos Juda die hoeksteen ignoreer om jou rus in iets of iemand anders te vind, sal Hy ook teen jou oorlog voer soos Hy dit in v.21 teen Juda gedoen het (vgl. Op. 2:16).  Dit is o.a. wat Jesaja in v.22-29 met sy gelykenis bedoel het.

 

Jesaja se gelykenis (v.22-29)

My vrou het ewe skielik lief geraak vir tuinmaak.  Sy het varkore in die voorste tuin geplant, en rose in die agterste een.  Sy het ‘n boek wat vir haar sê hoeveel son en water elke plant moet kry.  Sy weet dat sy elke plant anders moet hanteer.  Dit is ook wat die Here met ons doen.  Hy weet wat elkeen van sy kinders nodig het, en daarom tugtig Hy ons verskillend (v.22-29).

 

In Juda se geval het God die land verwoes en die inwoners met sterk boeie gebind (v.22).  Dit het gebeur omdat hulle God se waarskuwings deur Jesaja afgelag het (v.22, 9-10, 14).  Hulle moes hulle eerder bekeer en na Jesaja se gelykenis geluister het (v.22-23).

 

Die gelykenis gaan oor ‘n boer en sy plaas.  Die boer weet wanneer hy genoeg geploeg het en moet begin saai (v.24).  Hy weet ook dat kruie soos swart komyn en komyn, en graansoorte soos koring, gars en spelt op verskillende tye, plekke en maniere geplant moet word (v.25).  Hy weet dit omdat God hom wys gemaak het (v.26, 29).  Hy weet dat swart komyn nie met ‘n slee gedors word nie, en dat hy nie met ‘n wawiel oor gewone komyn moet ry nie; hy moet dit eerder met ‘n stok uitslaan (v.27).

 

Hy kan graansoorte soos koring fyn maal, maar met komyn en swart komyn moet hy dit nie doen nie (v.27-28).  Maar selfs as hy die koring fyn maal, moet die wa met perde nie aanhoudend daaroor ry en dit te fyn maal nie (v.28).

 

Jesaja se gelykenis wys vir ons hoe God se tugtiging werk.

 

[1] God sal nie die tugtiging langer laat duur as wat dit nodig is nie (v.24, 28).  Wanneer die tyd reg is sal die tugtiging ophou, sal jy soos suiwer goud uitkom, en sal die Here jou weer optel (Job 23:14, 1Pet. 5:6).

 

[2] Moenie sê dat die Here jou fyn maal, dat sy tugtiging te swaar is, of dat dit te lank aanhou nie (Jer. 30:11, Rom. 9:27-29, 1Kor. 10:13, 2Kor. 1:8).  Hy weet hoe om met jou te werk (v.27-28).  Hy onthou dat jy van stof gemaak is; Hy sal jou nie vernietig nie (Ps. 103:14).

 

[3] Die Here weet dat sy kinders verskillend getugtig moet word (v.25, 27-28).  Hy weet dat een kind ‘n pakslae nodig het, terwyl Hy met ‘n ander een moet raas.  Hy weet dat een gelowige op ‘n siekbed moet lê, terwyl ‘n ander een skerp gekritiseer moet word.  Een gelowige word baie erg versoek, terwyl ‘n ander een nie genoeg geld het nie.  God is wys, en daarom is elke gelowige se tugtiging handgemaak (v.29).

 

[4] God is die boer wat jou geplant en geoes het, en dit is ook Hý wat jou fyn maal (Rut 1:20-21, Job 1:21, 2:10).  Moet dan nie moedeloos word en kla wanneer dit met jou sleg gaan nie.  Weet eerder dat die Here met jou besig is, en onthou wat ‘n ou man vir my gesê het toe ek deur ‘n moeilike tyd gegaan het:  ‘God is obviously up to something good.’

 

[5] Die Here geniet dit nie om jou te tugtig nie (Lam. 3:33).  Hy doen dit egter, omdat Hy goeie dinge in jou lewe wil voortbring.  Hy wil jou soos Jesus maak (Rom. 8:28-29).  Hy wil hê jy moet heilig word en vrugte dra (Joh. 15:2, 8, Heb. 12:10-11).  Hy wil jou karakter vorm (Rom. 5:3-4).  Hy wil jou van die verkeerde pad af wegdraai, sodat jy op die regte pad sal loop (Ps. 119:67, 71).

 

Sy tugtiging help dat jy nie gemaklik raak nie, maar volhard (Rom. 5:3-4, Jak. 1:2-3).  Hy tugtig jou sodat jy meer na die hemel sal verlang (Rom. 5:3-5, 2Kor. 4:17-18).  Hy gebruik dit as ‘n sweep, sodat jy vinniger na die hemel toe sal hardloop (v.15, 18).

 

Verder tug Hy jou sodat jy Jesus se lyding sal waardeer, en Hom meer sal liefhê (Heb. 12:2-4).  Wanneer Hy jou tugtig, skop Hy die onbetroubare krukke van geld, gesondheid, die wêreld se wysheid, mense se guns, jou kundigheid, geestelike gawes, kragte en vermoëns onder jou uit, sodat jy op Hom sal vertrou en jy ‘n vaste fondasie onder jou voete kan hê (v.15-18, 2Kor. 1:8-9).

 

God se dissipline maak dat jy nie te veel van jouself dink nie, maar dat jy op die Here se wysheid en genade staatmaak (v.29, 2Kor. 12:7-10).  Die Here gebruik dit om te wys dat Hy jou liefhet en dat jy regtig syne is (Heb. 12:6-8).

 

Maar om God se spesifieke doel met jou tugtiging uit te werk is nie die belangrikste nie.  Wanneer jy soos Job nie kan verstaan wat die Here in jou lewe doen nie, kan jy ten minste weet dat jy ‘n rotsvaste fondasie onder jou voete het.  En dan moet jy die ou Sondagskool liedjie uit Matt. 7:24-27 liedjie onthou:

Die wyse man bou sy huis op die rots (x 3)

En die reën het neergeval

En die reën val neer en die vloed styg op (x3)

En die huis op die rots staan vas.

 

[1] Vertaal uit The Confessions of Saint Augustine, Whitaker House, New Kensington: PA, 1996, Book One, p.11

[2] D. Guthrie & J.A. Motyer, red., New Bible Commentary: Third Edition, Inter-Varsity Press, Leceister, 1970, p.606

Moenie in jouself glo nie

Cat seeing Lion in mirror

Dit is erg dat die wêreld vir jou sê om in jouself te glo.  Maar dit is erger dat Christelike boodskappe op Whatsapp en Facebook vir jou sê om dit te doen, en dat Christelike sprekers by vroue kampe hierdie denke aanmoedig.  Jes.21:11-22:25 wys vir ons wat met Israel en die nasies gebeur het toe hulle in hulleself geglo het, en nie in die Here nie.

 

Edom (21:11-12)

Een van my vriende het verlede jaar deur diep waters gegaan.  Teen die einde van die jaar het dinge beter geraak.  Maar die son het net vir ‘n maand of twee geskyn, toe iets harder hom getref het.  In 21:11-12 het dit met Duma en Seïr in Edom gebeur (vgl. Gn.32:3).

 

Edom was suid-oos van die Dooie See.  Iemand het ‘n boodskapper van Seïr af na Jesaja toe gestuur (21:11).  “Wagter, hoe ver is dit in die nag?” het hy twee keer in desperaatheid gevra.  Edom wou eintlik geweet het of die nag van Assirië se verwoesting amper verby was.

 

Die wagter het geantwoord:  ‘Die verdrukking sal verbygaan en die oggend sal weer kom.  Maar dan sal dit weer nag word.  Moet dan nie te gou bly raak nie.  Maar moet ook nie in moedeloosheid verval nie, aangesien dinge wel in die toekoms beter sal word.  Ek is nie presies seker wanneer nie, maar dit sal gebeur.  Stuur dus later weer ‘n boodskapper om uit te vind.’ (21:12).

 

Die groot les wat ons in hierdie verse leer, is dat ons op die Here moet wag.  Edom het dit nie gedoen nie, en daarom het die Here hulle tot ‘n einde gebring (Obadja).

 

Wanneer jy deur ‘n krisis gaan, help dit nie jy raak ongeduldig of kwaad vir die Here nie – dit gaan nie die situasie verander nie.  Vra eerder vir die Here om jou deur die Woord te lei (21:11).

 

Moenie opgee as Hy jou nie dadelik antwoord nie, of as dinge eers slegter raak voor dit beter raak nie; wag op die Here (21:12).  Onthou dat niemand sy planne kan keer nie, al lyk dit ook vir jou of niks gebeur nie.  Wag geduldig op die Here, volhard deur die beproewing, en moenie op jouself vertrou nie.

 

Arabië (21:13-17)

Dedan, Tema en Kedar was Arabiese stamme uit Abraham se nageslag by Ketura en Hagar (Gn.25:3, 13).  Die karavane van die Dedaniete het in die bosse van Arabië weggekruip, omdat hulle die Assiriërs gevrees het (21:13).  Hulle sou vir die Assiriërs se swaarde en boë gevlug het (21:15).  Die Temaniete sou hulle met water uit die oase, en met kos gehelp het (21:14-15, vgl. Job 4:1, 6:19).

 

Die Arabiere se wedersydse ondersteuning het egter nie gehelp nie.  Binne ‘n werksjaar sou die heerlike Kedarstam en haar boogskutters tot ‘n val gekom het (22:16-17).  Die Arabiere wat op mekaar gesteun het, sou uitgedun wees (21:17).  Soos die God van Israel dit voorspel het, het dit gebeur (21:17).

 

Die les in hierdie verse is dat die wêreld nie die middele het om hulle probleme op te los nie, al help hulle ook mekaar (21:13-17).  Hulle mag dalk vir tyd en wyl ‘n oplossing vind (21:13-15), maar op die einde is daar niemand wat hulle kan help nie (21:16-17).

 

Waarop sal hulle staatmaak as die rykdom waarin hulle geroem het gesteel word, as die mense in wie hulle gehoop het sterf, of as die gesondheid waarop hulle vertrou het ingee?  God is die enigste Rots op wie jy kan steun:  “Hy alleen is my rots en my heil, my rotsvesting; ek sal nie grootliks wankel nie.” (Ps.62:3).

 

Vertrou op Hom en op niemand anders nie, ook nie op jouself of op dit wat jy vir die Here doen nie.  Wat gaan jy doen as jy so siek raak dat jy nie meer instaat is om te bedien of jou Bybel te lees nie?  Maak dus seker dat jy op Christus alleen vertrou.

 

John Paton het vir ‘n hele nag in ‘n boom weggekruip, terwyl die kannibale deur die bos gehardloop het om hom dood te maak.  Hy het niemand gehad om hom te help nie, en het sy hart voor die Here uitgestort.  Die nabyheid van Jesus het hom vertroos.  Hy skryf:  ‘If thus thrown back upon your own soul, alone, all, all alone, in the midnight, in the bush, in the very embrace of death itself, have you a Friend that will not fail you then?’[1]

 

Jerusalem (22:1-25)

Jare gelede het my oom se buurman homself doodgeskiet.  Dit was ‘n nare storie toe my oom op die toneel afgekom het.  Die familie het egter nie omgegee nie.  Hulle het die begrafnis as ‘n geleentheid beskou om dronk te word, losbandig op te tree, en laf te wees.  Dit is hoe Jerusalem in Jes.22 was.

 

Die vallei van die visioen verwys na Jerusalem wat deur berge omring is (22:1, 7, Ps.125:2).  Dit is hiér waar Jesaja sy visioene gehad het.  God se volk het egter geen vooruitsig gehad van die oordeel wat oppad was nie.  Hulle het op die huise se plat dakke geklim en fees gevier terwyl die Babiloniërs Jerusalem omsingel het en mense van die honger vergaan het (22:1-2, 13).

 

Toe die leiers uit die stad uit gevlug het, het die Babiloniërs hulle sonder moeite gevang (22:3, 2 Kon.25:3-7).  Jesaja het geweet dat die stad verwoes sou word, en daarom het hy nie saam met die res partytjie gehou nie maar gehuil (22:4).  Hy wou alleen gehuil het, en nie die goedkoop troos gehad het van mense wat sê dat alles ‘okay’ gaan wees, terwyl hy geweet het dit gaan nie ‘okay’ wees nie (22:4).

 

Die Babiloniërs sou Jerusalem se mure in die vallei van die visioen platgeslaan het (22:5).  Die geskreeu van die inwoners sou in die berge ge-eggo het (22:5).  Soos God dit bepaal het, het dit gebeur (22:5).  Elam en Kir het die Babiloniërs teen Jerusalem gehelp; soldate en strydwaens het die valleie gevul; perderuiters het buite die stadspoorte gewag (22:6-7).

 

God het nie meer vir Israel beskut nie, maar dit het haar nie gepla nie (22:8, Ps.105:39).  Sy het nie op die ewige God vertrou nie, maar op haar wapens, mure en voorraad (22:8-11, 1 Kon.10:17, 2 Kron.32:4-5, Jer.33:4).

 

Die volk moes berou gehad het en dit gewys het, maar in stede daarvan was hulle bly en het hulle fees gevier asof niks verkeerd is nie (22:12-13).  “Laat ons eet en drink, want môre sterf ons,” het hulle gesê (22:13).  Moes hulle hulle nie eerder tot die Here bekeer het, as om vir ‘n laaste keer fees te vier nie (22:13)?

 

Die mense wat só gelewe het, kon nie vergewe word nie, maar hulle sou in hulle sonde gesterf het (22:14).  Hoe kon die Here hulle vergewe het as hulle op hulleself vertrou het en nie op Hom nie (Heb.10:26, 29)?

 

Sebna in beheer van die koning se paleis was so (22:15).  Sy arrogante trots was tipies van die volk s’n.  Hy het nie omgegee oor wat ná die dood met hom gaan gebeur nie (22:13), solank hy in ‘n koninklike graf gelê het en mense hom op sy begrafnis geprys het (22:16).

 

Hieroor het Jesaja hom aangspreek:  ‘Wie dink jy is jy (22:16)?  Jy is gans en al te seker van jouself en van jou belangrike posisie.  Soos iemand ‘n bal uit ‘n slingervel gooi, sal die Here jou gryp en met geweld na ‘n ver land toe gooi (22:17).  Daar sal jy sterf en nié in die koninklike graf lê soos jy gedink het nie (22:18, 16).  Egipte se strydwaens waarop jy vertrou het, sal saam met jou daar lê (22:18, 31:1, 36:9).  Niemand sal jou prys wanneer jy weg nie, maar jou as die skande van die koning se huis onthou (22:18).

 

‘Die Here sal jou uit jou amp uit verwyder; Hy sal jou “demote” en afbring aarde toe (22:19, 15, 36:22).  Hy sal Eljakim die seun van Hilkia as sy kneg roep en hom in jou plek aanstel (22:20, 37:2).  Hy sal jou leierskleed, gordel en gesag vir hom gee (22:21).  Hy sal soos ‘n vader wees vir die volk (22:21, Gn.45:8).  Omdat die sleutel van Dawid op sy skouerband is, sal net hý die gesag hê om te besluit wie in die paleis mag inkom en wie nie (22:22).

 

‘Die Here sal hom soos ‘n stewige pen vasslaan (22:23).  Hy en sy familie sal egter sy ereplek en rykdom misbruik om hulleself te bevoordeel (22:23-24).  Soos potte en koppies wat aan ‘n kombuishak hang, sal Eljakim se familie op hom steun om hulle te dra (22:24).  Die populariteit sal vir hom te veel raak, sodat hy en sy familie onder die gewig knak (22:25).  So het die Here gespreek, en so sal dit gebeur (22:25).’

 

Wat leer Jes.22 vir ons?

 

[1] Ons land is op ‘n slegte plek.  Terwyl Knysna en die Bloemfonteinse stadsaal afbrand, terwyl misdaad toeneem en die regering korrup is, lê ons nie op ons gesigte voor die Here nie, maar leef ons in vrolikheid en sonde, asof daar geen oordeelsdag, hemel en hel is nie (22:2, 13, 1 Kor.15:32).

 

Moenie dat die wêreld jou onsensitief maak, sodat hierdie dinge jou nie pla nie.  Bid vir ons land; treur en moenie lag nie (22:12-13, Jk.4:9).  Wees soos Jesaja en sien die werklike toestand van sake (22:4).

 

[2] Ons het die Here nodig (22:11b).  In ‘n era van wetenskaplike navorsing en tegnologiese vooruitgang, moet ons nie dink ons is selfgemaakte mense wat nie die Here nodig het nie (22:8-11a).  “Vertrou op die HERE met jou hele hart en steun nie op jou eie insig nie.  Ken Hom in al jou weë, dan sal Hy jou paaie gelykmaak.” (Sp.3:5-6).  Vertrou jy op jouself en nie op die Here nie?  Het jy opgehou om te bid en jou Bybel te lees?

 

[3] Moenie soos Sebna te veel van jouself dink nie (22:16).  Daar bestaan iets soos ‘n gesonde menswaardigheid en selfrespek, maar dit is glad nie waar dat jy ‘n fantasiese selfbeeld moet hê, sodat jy elke dag in die spieël vir jouself sê hoe goed, mooi en suksesvol jy is nie.  Dit is niks anders as hoogmoed nie.  En as jy hoogmoedig is, sal jy hard val (22:15-19, Sp.16:18).

 

[4] Dié wat op hulleself en hulle eie vermoeëns vertrou, vertrou nie op die Here nie, en kan nie gered word nie (22:14, Lk.18:9-14).  Hulle hoop is ydel en leeg; dit kan hulle nie red nie.  Net dié wat in Christus glo kan met sekerheid weet dat God hulle nou en op die oordeelsdag sal red (Rm.8:1).  Moet dan nie op jouself vertrou nie, maar op die Here.

 

[5] Wat mense op jou begrafnis van jou sê is nie naastenby so belangrik soos waar jy sal wees wanneer hulle dit sê nie (22:16-18).  Sal jy in die hemel of in die hel wees?  Dit is die groot vraag wat jy vir jouself moet vra.  Dié wat op Jesus vertrou en in Hom glo sal in die hemel wees.  Hy het die sleutel van Dawid om ons in die Koninkryk van God te laat inkom (Op.3:7, Lk.10:21-22).

 

[6] Moenie op ander vertrou en in hulle glo om jou te red nie (22:23-25).  Jy kan nie hemel toe gaan omdat jou pa ‘n dominee was, of omdat jou ouma die Here gedien het nie.  Jy kan nie op grond van jou ouers se geloof gedoop word en dink dat jy nou deel van God se spesiale se verbond met die kerk is nie.

 

Jou geloof moet op niemand anders rus as op Jesus en sy verlossingswerk nie.  Om op jouself of iets anders te vertrou, is om op sand te bou.  As die hooggety van God se oordeel inkom sal die sandkasteel van jou lewe inmekaar tuimel.  Vertrou daarom op die Here en nie op jouself nie.

 

[1] John G. Paton: Missionary to the New Hebrides, p.200

Bome sonder vrugte

Die verskil tussen ware en valse gelowiges

Barren fruit tree

In my erf het ek ‘n pruimboom wat nie vrugte dra nie.  Die helfte van die boom is so droog soos die Kalahari.  My vrou het al meer as eenkeer gesê dat ons die boom moet uithaal.

 

In Mk.11:13 en Lk.13:6-9 het Jesus gesê dat Israel ‘n vyeboom is wat nie vrugte dra nie.  Hy het dit vervloek en gesê Hy gaan dit uitkap.  Jud.12 praat van die vals leraars as vrugtelose bome.

 

In Jes.5 beskryf die profeet vir Israel as ‘n wingerd, en sê hy dat sy suur druiwe voortgebring het.  Dit sal help as ons uit haar voorbeeld leer, sodat ons nie in dieselfde strik trap as sy nie.

 

God se wingerd (v.1-7)

Wanneer Carina se plante vrek, sê sy maklik dat sy nie groen vingers het nie.  Die waarheid is egter dat sy nie genoeg tyd, aandag en water vir haar plante gee nie.  Maar met die Here is dit nie so nie.  Jy sal binnekort sien wat ek bedoel.

 

Jesaja het ‘n liefdeslied vir sy Beminde gesing (v.1).  Sy Beminde het ‘n wingerd uit Egipte gaan haal en dit op ‘n vrugbare heuwel in Kanaän geplant (v.1, Ps.80:9).  Hy het die grond omgespit en klippe uitgehaal om ‘n kwaliteit wingerd te plant (v.2, Jer.2:21).  Om dit op te pas en goeie wyn te maak, het Hy ‘n wagtoring gebou en ‘n parskuip uitgekap (v.2).

 

Maar toe die seisoen aanbreek, het Israel suur druiwe voortgebring en nie die soet en sappige vrugte van bekering nie (v.2, Mk.12:1-9).  Waar het dinge fout gegaan:  wie was verkeerd tussen die Boer en sy wingerd, tussen die Here en Israel (v.3)?  Die Here het alles gedoen dat die wingerd kon groei – hoekom het dit dan suur druiwe voortgebring?  Duidelik was die probleem by die wingerd en nie by Hom nie.

 

Wat sou Hy met die wingerd gedoen het?  Hy sou die doringheining [Heb. meśûkâh, Sp.15:19] en die klipmuur wat die wilde diere en skelms moes uithou, verwyder het (v.5, Sp.24:31).  Almal sou ingekom het om dit af te wei en te vertrap (v.5, 3:14, Eks.22:5, Ps.80:13-14, Jer.5:10).

 

Die Here sou nie meer die wingerd gesnoei het of omgespit het nie, maar dit in ‘n woestyn verander het (v.6).  Soos in Gn.3:18 sou Hy dit vervloek het, sodat dit met dorings en distels oortrek was (v.6, 7:23-25).  Hy sou ook vir die wolke gesê het om nie meer daarop te reën nie (v.6, Dt.28:23-24, 1 Kon.17:1).

 

Israel en Juda is die wingerd wat suur druiwe voortgebring het; die Here van die Leërskare is die Beminde van wie Jesaja in v.1 gepraat het (v.7).  In die verlede was die wingerd vir Hom ‘n plesier, maar nou het dinge verander.  Israel het nie die soet druiwe van reg en geregtigheid voortgebring nie, maar die suur druiwe van bloedvergieting en geskreeu (v.7).

 

In die Hebreeus klink die woordspeling só:  ‘Hy het mishpâ [reg] gesoek maar miśpâch [bloedvergieting] gekry; tsa‛ăqâh [geskreeu] in stede van tsedâqâh [geregtigheid].’

 

God se wee (v.8-30)

Het jy al ooit gedink dat die hel ‘n oorreaksie van God se kant af is, en gewonder hoekom Hy besluit het om ongelowiges so swaar te straf?  Ek het al, wat net wys dat ek nie die erns van sonde verstaan het nie.

 

‘n Paar jaar gelede het ek iets daarvan verstaan toe die Here my ‘n diep oortuiging van my eie sonde gegee het, en toe ek by Ellis Park gesien het hoe goddeloos mense is.  Ek het besef dat die probleem nie by God se verstaan van liefde lê nie, maar by ons verstaan van heiligheid.

 

En wanneer ons God se heiligheid verstaan, maak sy haat en oordeel oor die sonde in v.8-30 perfek sin.  Dié verse is eintlik ‘n kommentaar op v.1-7 waarin Jesaja die betekenis van suur druiwe en die vernietiging van die wingerd verduidelik.

 

[1] Materialisme

Die Here het sy wee uitgespreek teen dié wat Lv.25:23-31 oortree het, en prokureurs gehuur het om die armes se familieplase by hulle weg te vat (v.8, 3:14-15, 1 Kon.21, Mg.2:2, 9, Am.2:6-7).  Soos in die bordspeletjie Monopoly, wou hulle alles vir hulleself gehad het, en het hulle as’t ware die armes van die grond afgedruk.

 

As gevolg daarvan het die Here van die Leërskare vir Jesaja gesê dat Hy die rykes uit hulle groot en luukse huise uit sou verwyder (v.9, Am.3:15).  Hy sou die wingerde en koringlande wat hulle by die armes gesteel het, onvrugbaar gemaak het:  ‘n wingerd van vier hektaar (vier rugby velde), sou slegs 22 liter wyn opgelewer het, en ‘n 220 liter drom vol saad sou ‘n skrale 22 liter koring opgelewer het.  Die gulsige rykes sou teen ‘n hengse verlies geboer het (Lv.26:26, Hg.1:6, 2:16).

 

[2] Hedonisme[1]

God het sy wee uitgespreek teen dié wat van vroeg tot laat sterk drank en wyn gedrink het (v.11).  Volgens een kommentator het drank hulle soggens laat opstaan, en saans uit die bed uit gehou.[2]  Hulle het vir partytjies gelewe; hoe dronker hulle was, hoe lekkerder het hulle gesing (v.12, Am.6:5-6).  Hulle het nie daaraan gedink om die Here vir sy groot werke te prys nie; die musiek was vir hulle eie vermaak (v.12).

 

Hoekom sou hulle buitendien die Here geëer en gehoorsaam het as hulle Hom nie geken het nie (v.13, Hos.4:6)?  A.g.v. hulle onkunde en sonde, sou die Here hulle na ‘n vreemde land toe gevat het (v.13).  Hulle sou nie meer luukse partytjies gehou het waar daar volop kos en wyn was nie, maar hulle sou honger en dors gewees het (v.11-13).

 

Die doderyk sou egter sy mond oopgemaak het en homself trommeldik geëet het (v.14).  Die rykes se dood was die begraafplaas se brood.  So het God hulle hoogmoedige oë afgebring en hulle verneder (v.15, 2:9, 11-12).  Hy het hulle leë en bouvallige huise die weiplek van lammers en trekbokke gemaak (v.17).  So het God die rykes se neuse in die grond gevee; Hy het Homself en sy heilige geregtigheid verhef (v.16).

 

[3] Spottery

Die volk het hulle boosheid met die wa-toue van goddeloosheid nadergesleep en dit met hulle saamgedra (v.18).  Soos in ‘n net het hulle verstrik geraak, sodat hulle nie kon vrykom nie (v.18, Sp.5:22).  Die sonde het hulle verblind en verhard, sodat hulle gesê het:  ‘Na baie jare van sonde het die Here nog nie iets aan ons gedoen nie.  As Hy regtig ‘n probleem met ons het, wil ons Hom uitdaag om ons te oordeel sodat ons kan weet dat Hy bestaan!’ (v.19, vgl. 2 Pt.3:4).

 

[4] Amoraliteit

Dit verwys na mernse wat nie morele waardes het nie.  Uiteindelik raak dit so erg, dat hulle sê goed is sleg en sleg is goed (v.20).  Hulle dink onderstebo (Rm.1:28).  Volgens húlle is morele waardes ‘n kwessie van smaak:  ‘Dit wat vir jou bitter en donker is, is vir my soet en lig’ (v.20).  Maar die mense wat só lewe sal geoordeel word (v.20).

 

[5] Verwaandheid

Daar was ook wee vir dié wat eiewys was en nie bereid was om vir die Here te luister nie (v.21, 24, Sp.3:7, 12:15, 16:18, 26:12, 16, 28:11, Rm.12:16).

 

[6] Onreg

Wee het gewag op dié wat dapper helde was wanneer dit by wyn en sterk drank kom (v.22, 11).  Hulle het mekaar ‘gedare’ om te kyk wie die sterkste drank kan drink.  So het hulle gewys dat hulle ‘regte manne’ is.  Maar in hulle besope toestand het hulle die gereg verdraai (v.23).  Vir ‘n groot som drankgeld het hulle die skuldige persoon vrygelaat, en die onskuldige van sy regte ontneem (v.23, Eks.23:8, Sp.17:15).

 

[7] Dood

Omdat hulle die Heilige God se Woord en wet verag het, sou die vlamme van sy oordeel hulle soos droë gras en stoppels verteer het (v.24).  Hy sou die wingerd tot aan sy wortels vernietig het, sodat die bloeisels nie vrugte voortgebring het nie (v.24).

 

God se woede sou soos ‘n vuurhoutjie by petrol teen hulle ontvlam het; dit sou hulle soos ‘n aardbewing geskud het (v.25, Jer.4:24, Nah.1:5).  Hy sou hulle met ‘n regter vuishou geslaan het (v.25).  Die oortreders se lyke sou soos rommel in die strate gelê het, en selfs ná dit sou Hy nie die uitgestrekte arm van sy toorn teruggetrek het nie (v.25, 9:12, 17, 21, 10:4).

 

In sy soewereiniteit oor die nasies sou Hy sy banier vir hulle gewaai het en gefluit het, sodat hulle van die eindes van die aarde af teen God se uitverkore volk gekom het (v.26, 7:18, Dt.28:49).  Volgens Jesaja was Israel se vyande:

 

  • So vinnig soos ‘n warrelwind (v.26, 28).
  • Wakker, dodelik en slaggereed (v.27-28).
  • Instaat om sonder rus aan te hou veg (v.28).
  • Aggressief soos sterk jong leeus wat brul en grom as hulle iets gevang het (v.29).
  • Angswekkend soos reuse branders op die see en donker wolke wat die son uitblok (v.30, 8:22). Daar was nie ‘n enkele straal van hoop nie.

 

Watse lesse leer ons uit Jesaja 5?  Moenie soos Israel dink dat jy aan die Here behoort as jy nie die goeie vrug van bekering dra nie.  Dit is tog die vrug van goeie werke wat wys of iemand se geloof eg is, en of hy gered is of nie (Jk.2:14-26).  Jesus het ook gesê dat jy die boom aan sy vrugte sal ken, en dat dié wat sy lering uitvoer en die wil van die Vader doen, waarlik gered is (Mt.7:20-27).

 

Volgens Petrus kan jy weet of God jou gekies en geroep het, as jou geloof die goeie en gesonde vrug van gehoorsaamheid voortbring (2 Pt.1:10, 5-9).  As die Wingerd se lewensap deur jou vloei, kan jy nie anders as om die vrug van ware bekering te dra nie (Jh.15:1-8).

 

Jou eenheid met die Ware Wingerd sal gesien word in die feit dat jy geestelik groei; dit sal gesien word in karaktertrekke soos morele opregtheid, ‘n persoonlike kennis van God, selfbeheersing, volharding, ‘n toegewyde lewe, ‘n toegeneentheid [Eng. ‘affection’] tot ander Christene, liefde vir God en jou naaste, blydskap in die Here en vrede met Hom, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid en sagmoedigheid (2 Pt.1:5-8, Gal.5:22).

 

Iemand wat die suur druiwe van Jes.5 en ander sulke gedeeltes dra, wys dat hy nie gered is nie.  Te veel mense maak hulle uiterlike verbintenis tot die kerk die termometer waarvolgens hulle meet of hulle hemel toe gaan of nie:  die doop, lidmaatskap, tiendes, kerkbywoning, verkiesing tot die amp van ouderling of diaken, ens.

 

Hierdie mense se leefstyle wys egter dat hulle nie die Here ken nie, en dat hulle nie die eerste ding van Christenskap verstaan nie.  Vir hulle gaan die lewe oor geld en plesier, en nie oor die Here nie (v.8-12).  Hulle is slawe van sonde, en hou nie daarvan dat die Bybel vir hulle sê hoe hulle moet lewe nie – hulle wil self besluit (v.18, 20).  Hulle lewe asof daar nie ‘n oordeelsdag gaan wees nie (v.19).

 

Hulle is eiewys, sodat hulle hulle eie koppe volg (v.21).  Hulle aanvaar nie die raad van ander nie, of dit nou hulle ouers, ander gesagsfigure, of mense met meer lewenservaring as hulle is.  Jy sal hulle nie by ‘n sosiale geleentheid sien sonder ‘n glas wyn of sterk drank in hulle hande nie; hulle oë is gedurig rooi van al die drank (v.11, 22).  Hulle gee en vat omkoopgeskenke (v.23).

 

Ons kan seker nog baie ander sondes noem, maar die punt is eenvoudig dat hierdie mense nie vrug dra nie, omdat hulle nie deur geloof aan die Wingerd geheg is nie.  Hulle mag dalk uiterlik met Hom assosieer, maar innerlik vloei sy lewensap nie deur hulle nie (Jh.15:1-8).  Die Heilige Gees woon nie in hulle om die vrug van bekering te produseer nie (Gal.5:16-26).

 

Christus se woorde het nie diep wortels in hulle harte nie, en daarom kan hulle nie vrug dra nie (Jh.15:7).  Die Bybel verveel hulle, en gebed is nie ‘n gereelde deel van hulle lewens nie (Jh.15:7).  Wanneer die Boer hulle snoei, val hulle weg – hulle groei nie geestelik nie (Jh.15:2).

 

Omdat hulle dan vrugtelose ongelowiges is, sal God die takke van hulle lewens afbreek en dit in die vuur gooi (v.24, Jh.15:6).  Moet dan nie soos hulle wees nie, maar bekeer jou.  Vra dat die Heilige Gees deur wedergeboorte die saad van Christus se lewe in jou hart sal plant.  Glo dat Hy aan die kruis die wyn van sy bloed gestort het om jou sonde weg te was.  Spandeer dan die res van jou aardse en hemelse bestaan in soete gemeenskap met die Wingerd.

 

As jy dít doen sal jy nie vrugte dra wat uiterlik mooi lyk, maar van polystyrene gemaak is nie.  Die trosse van jou lewe sal so groot en swaar wees soos Num.13 se druiwe wat die spioene aan ‘n paal vasgemaak het om dit op hulle skouers te dra.  Die goeie vrugte wat jy dra sal die Vader verheerlik (Jh.15:8).

 

[1] Hedonisme verwys na mense wat vir plesier lewe.

[2] Alec Motyer, The Prophecy of Isaiah, p.71

Die blydskap en vrede wat Jesus gee

peaceful

‘n Maand nadat ek klaar gemaak het met skool, het ek by die WIMPY gewerk. Die baas se humeur was so wispelturig en onstabiel soos Kaapstad se weer.  Ek onthou hoe hy een oggend by die restaurant aangekom het en ‘n vrolike deuntjie gefluit het.  Hy het gesien dat iemand by die winkel ingebreek het, en het soos ‘n matroos gevloek.  Sy vrede en blydskap het van die omstandighede afgehang.  Volgens Jh.16:16-33 hoef dit nie so te wees vir Jesus se dissipels nie.

 

Blydskap (v.16-24)

Ek het ‘n dokumentêr oor die blouwildebeeste se migrasie in die Serengeti gekyk. Die film het gewys hoe die Serengeti in die droëseisoen aan die brand slaan, asook hoe die vulkansiese Ol Doinyo berg ontplof en sy as oor die vlaktes strooi.  Aanvanklik is beide rampe nadelig vir die natuur.  Maar in die langduur stel dit sekere minerale in die grond vry, sodat die gras beter kan groei.

 

En so het Jesus se kruisdood en hemelvaart vir die dissipels gelyk of dit nadelig is. Maar die voordele wat daaruit voortgekom het, het vir hulle groot blydskap gebring.  Dit is wat Jesus in v.16-24 vir hulle verduidelik het.

 

Hy het vir die dissipels gesê: “‘n Klein tydjie, en julle sal My nie sien nie; en weer ‘n klein tydjie, en julle sal My sien, omdat Ek na die Vader gaan.” (v.16).  Wat het Hy bedoel?  Dit was maar ‘n paar ure voordat Hy gekruisig sou word en die dissipels Hom nie meer sou sien nie.  Maar na sy kruisdood was dit ‘n kort tydjie voordat hulle weer die lewende Christus gesien het.

 

Na 40 dae sou Hy teruggekeer het na die Vader toe, sodat hulle Hom nie meer gesien het nie. Maar kort daarna sou Hy die Gees op hulle uitgestort het, sodat sy werke deur die Heilige Gees sigbaar geword het.  En dan sou almal van hulle voor die einde van die eerste eeu in die hemel gewees het, en weer vir Jesus gesien het.

 

Die dissipels het nie verstaan wat Hy bedoel het nie; hulle was te bang om Hom hieroor te vra. In ‘n sekere sin wou hulle nie verstaan het dat Hy oppad was na die Vader toe nie – dit was vir hulle te hartseer (v.6, 14:1, 28).  Hulle het besluit om dit onder hulleself te bespreek (v.17, Lk.9:44-45, 18:31-34).    ‘Hoe lank is ‘n klein tydjie?’ het hulle gewonder (v.18).

 

‘Ek weet wat julle bespreek’ het Jesus in effek vir hulle gesê (v.19). ‘Julle is verward en bekommerd, omdat julle nie weet Ek bedoel het nie.  Wat beteken dit toe Ek gesê het dat julle My oor ‘n klein rukkie nie meer sal sien nie, en dan oor ‘n klein rukkie weer sal sien?’ (v.19).

 

Die dissipels sou oor die kruis getreur het (v.20, 20:11, 13, 19, 24-25, Mk.16:10, Lk.23:27, 48-49, 24:17), maar in hulle haat vir Jesus sou die wêreld hulle hierin verbly het (v.20, 7:7, 15:18, Mt.27:22-23, 25, 27-30, 35-44, 47, Lk.22:63-65). Die dissipels se droefheid sou egter in blydskap verander het, omdat Jesus uit die dood uit sou opstaan (v.20, 20:20, 21:7, Mt.28:7-10, Lk.24:31-35, Jer.31:13).

 

Hulle sou soos ‘n vrou in ARWYP se kraamsaal gewees het: die kraam- en geboortepyne is erg, maar wanneer die kind ‘n kort tydjie later gebore word, onthou sy nie eers die pyn nie (v.21).  Die nuwe klein mensie wat in die wêreld ingekom het, het die ma se pyn in blydskap laat verander (v.21).

 

Net so oortref die blydskap van nuwe lewe deur Jesus se opstanding die droefheid van die kruis (v.21-22, Jes.26:16-21). Niemand kon hierdie blydskap by die dissipels gesteel het nie, omdat dit in die lewende Christus gegrond was, en nie in hulle omstandighede nie (v.22).  Nie eers vervolging kon die vuur van blydskap in hulle harte geblus het nie (Hd.5:41, 16:25, 2 Kor.6:10, Fil.4:4).

 

Op die dag waarin Jesus die Heilige Gees en sy blydskap aan die dissipels gegee het, sou hulle nie meer verward gewees het en vrae gevra het nie (v.23). Hy het juis die Gees na hulle toe gestuur om hulle alles te leer (v.12-13).  As hulle iets wou geweet het, kon hulle Hom in gebed gevra het (v.23).  En wat hulle in sy Naam gevra het, sou die Vader vir hulle gegee het (v.23).  Tot op daardie stadium het hulle nie iets in sy Naam gevra nie, omdat Hy by hulle was en hulle Hom direk kon vra (v.24).  Maar nou moes hulle in sy Naam gebid het, sodat hulle deur hulle gemeenskap met Hom en sy antwoorde op hulle gebede, blydskap kon hê (v.24, 15:11).

 

Dit geld ook vir ons. In Christus kan ons ‘n blydskap hê wat bo ons omstandighede uitstyg.  Dit is ‘n blydskap wat die Heilige Gees vir ons gee (Hd.8:8, 13:52, Rm.15:13), ‘n blydskap wat niemand kan steel nie (v.22).  Om dit weg te vat moet die duiwel en mense die Here by jou kan wegvat, en dit kan nie gebeur nie.  Sonde kan maak dat jou blydskap vir ‘n tyd lank verdwyn.  Maar dan sal die Here jou tugtig, sodat jy jou kan bekeer en vergewe word, en jy weer die vreugde van sy verlossing kan ervaar (Ps.51:14).

 

Hoe kan jy hierdie blydskap behou? Heel eerste moet jy seker maak dat jy nie soos ‘n vrou is wat met ‘n man trou omdat hy geld het, of ‘n man wat met ‘n vrou trou omdat sy goed gebou is nie.  Moenie na Jesus toe kom vir die vreugde wat jy by Hom kan kry nie; moet Hom nie soos ‘n anti-depressant gebruik nie.  As jou groot doel is om blydskap te hê, sal jy dit nie kry nie.  Maar as dit jou doel is om in ‘n nabye verhouding met Jesus te lewe, sal blydskap deel van die pakket wees (v.24, 15:11).

 

Moet daarom nie alewig probeer om in jou hart te kyk of daar blydskap is nie. Om te veel introspeksie of selfondersoek te doen is nie goed nie, omdat jy dan op jouself fokus en nie op Jesus nie.

 

C.S. Lewis het gesê dat ons eerder deur geloof na die objek van ons blydskap moet kyk. As jy bv. na ‘n waterval kyk (het hy gesê) dan geniet jy dit en bring dit vir jou blydskap.  Maar sodra jy op die blydskap fokus om te sien of dit eg is en jy nie meer na die waterval kyk nie, dan verdwyn die blydskap.

 

En so is dit ook in ons verhouding met Jesus. Kyk na Hom en moenie ‘n obsessie met sy blydskap hê, sodat jy eintlik op jouself en jou gevoelens fokus nie.

 

As Hý jou fokus is sal jy met Hom aanhou, selfs wanneer jy nie op die bergtop is nie. En as jy só lewe is dit ook waar dat jy nie vir lank in die donker vallei sal wees nie.  Hy sal jou uitbring, sodat die son van sy blydskap op jou sal skyn.

 

Om gedurig hierdie blydskap te geniet moet jy in gemeenskap met die Here lewe (v.24). Maar om net die Bybel te lees is nie genoeg nie.  Iemand kan elke 6 maande deur die Bybel lees en nie die Here se blydskap ervaar nie, omdat hy dit bloot as ‘n literêre werk bewonder, en nie as ‘n liefdesbrief van sy Vader af nie.  Hy leef nie in ‘n verhouding met die Here nie.  Daarom moet hy die Woord in sy hart bêre en dit gehoorsaam (15:7-11).

 

Dit is ook nie genoeg om net te bid nie. Sommige mense bid baie, maar ervaar nie die Here se blydskap nie.  En hulle sal ook nie, omdat Hy nie hulle gebede beantwoord nie.  Hy antwoord nie hulle gebede nie, omdat hulle nie in sy Naam bid nie (v.23-24).

 

Wat beteken dit om in sy Naam te bid? Dit beteken dat jy besef die Vader sal jou verhoor omdat Jesus in jou plek staan, en nie omdat jy opreg was, lank genoeg gebid het, gevas het, tien mense gekry het om saam te stem, genoeg geglo het, dit uitgespreek het, of vir ‘n maand lank opgehou rook het en dit nou ‘pay back time’ is nie.

 

Om in sy Naam te bid beteken ook dat jy nie vir dinge bid waarvoor Hý nie sou bid nie. Daarom moet jy vir die dinge bid wat Hy in die Bybel belowe het.  En as jy hiervoor bid, sal jy ontvang en sal jou blydskap volkome wees (v.24).  Jy sal bly wees omdat Hy so vrygewig is, en nie omdat jy ‘n nuwe speelding gekry het nie.  Jy mag vir dinge bid wat nie in Bybel staan nie, solank dit net nie teen die Bybel is nie.  Maar in sulke gevalle moet jy sê:  ‘Nogtans nie my wil nie, maar U wil geskied.’ (Mt.26:39).

 

Vrede (v.25-33)

Toe ek uit Jh.13 oor Judas gepreek het, het ek van James Bainham vertel. Vandag wil ek iets byvoeg wat ek nie tóé gesê het nie.  Die Katolieke owerhede het vir Bainham met ‘n ketting aan die brandstapel vasgemaak.  Die stadsklerk het vir die laksman gesê om die biskruit aan die brand te steek.  Die vlam het baie gou nader gekom en binne ‘n paar minute die slagoffer se arms en bene weggebrand.

 

Bainham het egter aan sy Verlosser gedink en uitgeroep: ‘Behold! You look for miracles, you may see one here; for in this fire I feel no more pain than if I were on a bed of down [Afr. donsvere], but it is to me as sweet as a bed of roses.’[1]  Bainham het die Here se vrede in sy hart gehad, ‘n vrede wat Hy aan al sy kinders belowe het.

 

In hfst.14-16, asook in die res van sy lering het Jesus beeldspraak gebruik (v.25, 21, 15:1-8, Mt.13:10-17). Die dissipels het dit nie verstaan nie (2:22, 12:16, 13:7, Mt.13:36), maar deur die Gees sou Hy die Vader aan hulle mistige harte en gedagtes geopenbaar het (v.25, 12-13).  Om die Vader beter te ken kon hulle in Jesus se Naam met Hom gepraat het (v.26).  Dit was nie nodig dat Hy namens hulle moes vra omdat die Vader hulle vir onthalwe verdra het, soos wat ‘n vrou haar skoondogter vir haar seun se onthalwe verdra nie (v.26).

 

Nee, maar die Vader self het hulle liefgehad, en daarom kon hulle met vrymoedigheid na Hom toe gekom het (v.27, 3:16).  Hy het ‘n spesiale liefde vir dié wat glo dat Jesus van die Vader af gekom het, net soos wat ‘n man liewer is vir sy eie vrou en kinders as vir ander mense s’n (v.27-28, 14:21, 23).

 

‘Nóú verstaan ons U!’ het die dissipels vir Hom gesê (v.29). ‘Dit is beter as U nie in beelde praat nie, maar eenvoudige taal gebruik (v.29).  U voorspelling oor U toekoms by die Vader gee vir ons die versekering dat U alles weet, en dat U daarom regtig van God af kom (v.30, 13:19, 16:4, 21:17, 2:24-25, Jes.41:23, 42:9).  En as U alles weet hoef ons U nie te bevraagteken nie (v.30).’  Só moet ons die dissipels se woorde in v.29-30 verstaan.

 

Die dissipels het gedink dat dit nie meer nodig was om vrae te vra nie, omdat hulle Jesus se lering verstaan het (v.23, 29-30).  Jesus het egter vir hulle gewys dat hulle te vinnig gepraat het.  ‘Is julle seker dat julle nou in My glo?’ het Hy in v.31 vir hulle gevra.  ‘Die uur is hier dat almal van julle My gaan verlaat om in julle huise weg te kruip.  Julle sal soos skape uitmekaar spat wanneer die wolwe op hulle afstorm (v.32, Sg.13:7, Mt.26:31).’  Duidelik was hulle geloof in Jesus nie so sterk soos wat hulle gedink het nie.

 

Maar al het hulle Hom ook alleen gelos was Hy nie heeltemal alleen nie, omdat sy Vader met Hom was (v.32, 8:29). Die Vader sou vir ‘n tydjie sy guns onttrek het (Mt.27:46), maar aan die einde van sy lewe het Jesus gebid en gesê:  “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!” (Lk.23:46).  Jesus het dan nie gejok toe Hy gesê het dat die Vader by Hom was nie.

 

En soos wat die Vader aan die einde van alles sy vrede aan Hóm gegee het, gee Hy dit ook aan ons (v.33, 14:27). Ons het dit veral nodig as ons in ‘n situasie soos die dissipels s’n is, waarin dit vir ons voel of die Here ons verlaat het (13:36).  Ons het dit nodig wanneer ons verward is en nie weet wat die Here besig is om te doen nie (v.19).  Ons het dit nodig wanneer die toekoms bleker lyk as wat ons besef het (v.32).  Ons het dit nodig wanneer ons diep bedroef is (v.6, 20).

 

Hoe kan ons in hierdie tye die Here se vrede ervaar? Om die vrede van God te hê, moet jy eers vrede met Hom hê.  En dit kan jy net kry as Hy die sonde wat verdeeldheid tussen jou en Hom gebring het, vergewe.  Hoe kan jou sonde vergewe word?  Hoe kan Hy jou sondeskuld afgeskryf?

 

Jesus het aan die kruis gesterf en sy Vader se straf oor ons sonde geabsorbeer, soos wat droë grond water absorbeer. As jy op Jesus vertrou om jou te red en in Hom glo, sal die Vader sy kruisdood in jou plek aanvaar en jou sonde afskryf.

 

Maar omdat daar nou vrede tussen jou en God is, sal die wêreld jou haat (15:18-21). Ons kan sê dat die wêreld se vervolging ‘n gegewe is (v.33, Hd.14:22).  Maar ons kan ook sê dat die vrede van God in ons harte ‘n gegewe is (v.33).  Ons hoef dan nie bang te wees as die wêreld probeer om die Christelike geloof soos ‘n kers dood te blaas nie.  Jesus het die wêreld deur sy kruisdood en opstanding oorwin, en daarom kan die wêreld nie suksesvol wees nie (v.33).

 

Omdat ons in Jesus glo is sý oorwinning oor die wêreld ook óns s’n (Rm.8:37, 1 Kor.15:57, 1 Jh.5:4-5, Op.3:21, 12:11). Dit beteken dat die wêreld ons nie by die Here kan wegvat, of ons erfdeel in die hemel kan steel nie.  Hoe sal hulle dit regkry as die Oorwinnaar, die Here, aan ons kant is (Rm.8:31)?

 

En tog kom die Here se vrede nie outomaties na ons harte toe nie. Ons moet die middele gebruik wat Hy tot ons beskikking gestel het:

 

  • Bid en wees dankbaar (Fil.4:6-7, 2 Ts.3:16, 1 Pt.5:7).
  • Leef in vrede met ander mense (Ef.4:3, Kol.3:15, Heb.12:14).
  • Wees lief vir die Woord en word met die Gees gevul (Ps.119:165, Gal.5:22).
  • Bewaar jou gedagtes en dink reg (Rm.8:6).
  • Bely jou sonde en bekeer jou daarvan (Rm.5:1, Kol.1:20).

 

Kan ek jou reguit vra of jy hierdie vrede het? Nee? Hoekom nie? Is dit omdat jy nog ongered is? Toe my swaer tot bekering gekom het, het hy gesê dat dit vir hom gevoel het soos ‘n las wat van sy skouers afval. Hy het vrede gehad, en jy kan dit ook hê as jy na Jesus toe kom.

 

Is jy gelowige wat nie die Here se vrede in jou hart ervaar nie? Is dit omdat jy nie jou probleme in gebed na die Here toe vat nie? Skeep jy miskien die Bybel af? Is daar ‘n sonde wat jou gewete pla? Moet jy miskien vrede maak met iemand? Maak reg wat verkeerd is.

 

As jy dít gedoen het sal jy nie net vrede hê nie, maar ook blydskap. “those who plan peace have joy.” (Sp.12:20, ESV).

 

[1] J.H. Merle d’Aubigne, The Reformation in England: vol.1, p.101

Die vrugtevolle lewe

grape-clusters

In die wêreld lewe mense vir rykdom, status, sukses, hulle kinders, ‘n goeie opvoeding, ander mense, hulle troeteldiere, vakansie, ontspanning, hulle toekomsplanne, aftrede en watookal anders. As hulle hierdie dinge bereik het, dan dink hulle dat hulle ‘n vol en vrugtevolle lewe gelei het.  Maar volgens Jh.15:1-17 kan net dié wat in Jesus glo ‘n vrugtevolle lewe hê.

 

Jesus se gelykenis (v.1-8)

‘n Gawe oom het laasweek en die vorige een vir ons ‘n boks perskes gebring.  Hy het vir my fotos gewys van sy ‘dooie’ perskeboom wat so baie vrugte dra, dat dit meer is as wat hy en sy liewe vrou kan gebruik.

 

‘As ek ‘n paar bokse vol gepluk het, dan lyk dit of ek nie eers ‘n duik in die boom gemaak het nie,’ het hy gesê. Klaarblyklik was die perskeboom nie dood nie, en het die takke nog meer as genoeg lewensap uit die boom se stam en wortels uit gekry.

 

En as ‘n half-gevrekte perskeboom se lewensap nog so baie vrugte kan voortbring, wonder ek hoe baie vrugte die gesonde Wingerd van Jesus kan voortbring? Natuurlik praat Jh.15 nie van sappige pers druiwe in jou mond nie, maar van die geestelike vrug van bekering.

 

Jesus en die dissipels het die bovertrek verlaat om na Getsemane toe te gaan (14:31). Dalk het hulle oppad by ‘n wingerd verbygeloop toe Jesus hierdie lering gegee het.  Jesus het gesê dat Hý die Ware Wingerd is en sy Vader die Landbouer (v.1).

 

Volgens die Ou Testament was Israel die Here se wingerd wat Hy geplant, gesnoei, bemes, versorg en beskerm het (Ps.80:9-10, Jes.5:2, Esg.19:10).  Hulle moes die soet vrug van bekering gedra het (Ps.80:9-12, Jes.5:1, 7, Jer.2:21, Esg.19:1, 10).  Maar instede daarvan het hulle die suur druiwe van sonde voortgebring (Jes.5:2, 4, 7).  Gevolglik het die Here sy wingerd aan haar vyande oorgegee:  vuur, droogte, die skroeiende oostewind, wilde varke, onkruid en dorings (Ps.80:14, 17, Jes.5:5-6, Esg.15:6-8, 19:12-14).

 

Uit die gebrande wingerd se stam het daar egter ‘n takkie gespruit (Jes.11:1): Jesus was die Ware Wingerd wat goeie en aanneemlike vrug voortgebring het (v.1, Ps.80:16, 18).  Die takke wat nie vrug gedra het nie was dus uiterlik aan Hom geheg, maar innerlik het die wingerd se lewensap nie deur hulle gevloei nie (v.2).  Judas en Israel was so, en daarom het die Landbouer hulle onder sy oordeel verwyder (v.2-3, 6, 13:10-11, 30, Jer.5:10, Mt.15:11, Lk.13:6-9, Rm.11:20).

 

Die ander takke was alreeds skoon deur die Woord van Jesus wat in hulle harte was (v.3, 1 Kor.6:11, Ef.5:26). Om hulle skoon te hou moes die Landbouer van tyd tot tyd die snoeiskêr van dissipline ingelê het, sodat hulle meer vrug kon dra (v.2, Heb.12:10-11).  Om aanhoudend vrug te dra, moes die takke deur geloof in die Wingerd gebly het (v.4, 14:20, Fil.1:11).  Geen tak wat van die Wingerd se lewensap verwyder was kon die vrug van bekering gedra het nie (v.4-5).  Sonder die Wingerd was die takke dood:  sonder Jesus kon die dissipels niks gedoen het nie (v.5).  Hulle lewe het van Hom af gekom (17:2-3).

 

Dié wat nie deur geloof in die Wingerd gebly het nie, is weggegooi en het soos dooie takke verdor (v.6). Die hout van hierdie takke was nie eers geskik vir waspennetjies of meubels nie, en het daarom in die vuur van God se oordeel beland (v.6, Esg.15:3-6, Mt.3:10, 7:19, 13:40-42, Op.20:15, 21:8).  Om vrug te dra moes die takke dan in die Wingerd gebly het en sy woorde in hulle harte bewaar het (v.7a).  As hulle dít gedoen het, kon hulle volgens sy woorde vir hulp gevra het om die vrug van bekering te dra (v.7b).  Die swaar trosse van bekering sou gewys het dat hulle ware dissipels van Jesus is (v.8b).  En tog was die dissipels se vrugtevolle lewens nie sentraal nie; die verheerliking van die Landbouer as die beste Wynboer in die heelal was (v.8).

 

Jesus se gebod (v.9-17)

‘n Sekere Prof. Sam van Aken van Syracuse Universiteit in die V.S.A. het deur ‘n proses van inenting ‘n boom gekweek wat 40 verskillende soorte vrugte dra: perskes, pruime, appelkose, kersies, amandels en nog 35 ander soorte.[1]

 

Dié boom illustreer vir ons iets van Jesus en sy kinders, omdat ons deur ons eenheid met Hom verskillende soorte vrugte dra. In Gal.5:22 gee Paulus vir ons die name van nege soorte, en in Jh.15 het ons ‘n beskrywing van verskeie soorte geestelike druiwe wat aan een Wingerd groei.

 

Om die vrug van bekering te dra moet ons in Jesus se liefde bly (v.9). Ons moet besef dat Hy ons liefgehad met dieselfde liefde waarmee die Vader Hóm liefgehad het (v.9).  In reaksie hierop moet ons Hom ook aanhoudend liefhê (v.9, 1 Jh.4:19).  Ons moet dit bewys deur sy gebooie te bewaar, net soos wat Hy die Vader se gebooie bewaar het (v.10, 14:15, Fil.2:8).  Ons gehoorsaamheid is nie ‘n vreugdelose onderhouding van wette nie, maar bring die diep en volkome blydskap van Jesus na ons harte toe (v.11, 17:13, 1 Jh.1:4).

 

Ons gehoorsaam ook nie uit vrees vir die hel nie (v.6), maar uit liefde vir God en ons naaste (v.12, 13:34-35). Jesus se liefde moet die patroon wees waarvolgens ons mekaar liefhet (v.12).  Hy het sy lewe vir sy vriende gegee (v.13, 10:11), en net so moet ons bereid wees om ons tyd, geld en lewens vir mekaar te gee (v.12, 1 Jh.3:16).

 

Wie is Jesus se vriende vir wie Hy sy lewe afgelê het? Dit is dié wat, soos Abraham, hulle liefde bewys deur te doen wat Hy vir hulle sê (v.14, Jk.2:23).  ‘Hierdie gehoorsaamheid is nie wat van hulle vriende maak nie; dit is eerder die kenmerk van sy vriende.’[2]  In een opsig kan ons sê dat die dissipels Jesus se diensknegte was wat hulle aan die Meester onderwerp het (v.20).  Maar in ‘n ander opsig was hulle meer soos vriende met wie Hy die Vader se geheime gedeel het (v.15, Mk.4:11, Gn.18:17, Jes.41:8, Eks.33:11, Ps.25:14, Am.3:7).

 

In Jesus se tyd het dissipels vir hulleself ‘n rabbi gekies, en nie andersom nie.[3]  Maar in die geval van Jesus en sy dissipels was dit anders. het die vriendskap geïnisieer en nie hulle nie.  Daarom het hulle geen rede gehad om hoogmoedig te wees toe Hy hulle sy vriende genoem het nie.  “Julle het My nie uitverkies nie, maar Ek het julle uitverkies” (v.16).

 

Hy het hulle spesifiek uitgekies om vrug te dra (v.16). Let ook op dat Hy hulle aangestel het om vrug te gaan dra (v.16).  Hy het hulle dus geroep en uitgestuur om evangelie-predikers te wees (v.16, 1 Tm.1:12).  Die vrug in hierdie vers verwys dan na ware bekeerlinge wat nie later weer wegval nie (8:31, Rm.1:13, Kol.1:6).  Vroeër in hierdie hoofstuk het die vrug verwys na die dissipels se gehoorsaamheid (v.10), liefde en vreugde (v.11-12, Gal.5:22).

 

Om die verskillende soorte vrug te dra moes die dissipels gebid het (v.16). Hulle moes in Jesus se Naam gebid het:  op grond van sy kruisdood en inlyn met sy Woord (v.16, 7, 14:13-14).  Die Vader sou hulle geantwoord het, sodat hulle die vrug van gehoorsaamheid, Christelike karakter en ware bekeerlinge gedra het (v.16).  Die vrug van onderlinge liefde het egter kop en skouers bo die res uitgestaan (v.17).

 

Hoe lyk die vrug in jou lewe? Is dit suur, omdat daar sonde is wat jy nie wil los nie?  Is dit smaakloos, omdat jy nie doen wat die Here vir jou sê nie?  Het dit ‘n verrimpelde skil, omdat jy nie ernstig is om Christelike kwaliteite na te jaag nie?  Het dit steek- en kneusplekke, omdat jy nie die evangelie met ander deel nie?  Verheerlik die vrug in jou lewe die Vader (v.8)?

 

Wat moet jy doen om volop vrug te dra, en om goeie vrugte te dra?  Jy moet een wees met die Wingerd, omdat jy sonder Hom niks is, het of kan doen nie (v.4-5).  Enige seën wat jy ervaar word in Hom en ter wille van Hom aan jou gegee (Ef.1:3).  Let op hoe die volgende dinge in Hom is:

 

[1] Heiligmaking (v.2-3, 1 Kor.1:30).

[2] Antwoorde op gebed (v.7, 16).

[3] Sekerheid van redding (v.8).

[4] Liefde (v.9-10).

[5] Vreugde (v.11).

[6] Uitverkiesing (v.16, Ef.1:4).

[7] Geregtigheid (1 Kor.1:30).

[8] Wysheid (1 Kor.1:30).

[9] Verlossing (1 Kor.1:30, Ef.1:7).

[10] Vergifnis (Ef.1:7).

[11] Genade (Ef.1:7).

[12] Jou erfdeel in die hemel (Ef.1:11).

[13] Verseëling met die Heilige Gees (Ef.1:13).

[14] Jou dood (1 Kor.15:18).

[15] Lewe in jou siel en in jou opstandingsliggaam (Rm.6:11, 23, 1 Kor.15:22, 2 Kor.5:17).

[16] Lyding en vertroosting (2 Kor.1:5).

[17] Vryheid van sonde (Gal.2:4).

[18] Aanneming in God se huisgesin (Gal.3:26).

[19] Christelike eenheid (Gal.3:28).

[20] Goeie werke (Ef.2:10).

[21] Hoop op ‘n heerlike toekoms in die hemel (Ef.2:6-7).

[22] Goddelike vrede en rykdom (Fil.4:7, 19).

[23] Geestelike volwassenheid (Kol.1:28).

[24] Geloof (1 Tm.1:14).

[25] ‘n Godvresende lewe (2 Tm.3:12).

[26] God se kosbare beloftes (2 Kor.1:20).

 

Omdat al hierdie dinge in Christus is, is dit belangrik dat jy in Hom moet wees.  En om in Hom te wees moet jy in Hom glo.  Jy moet glo dat jy niks kan doen om God se guns te wen nie, maar dat jy alleenlik op grond van Jesus se Persoon, kruisdood en opstanding aanneemlik kan wees voor God (3:16, 2 Kor.5:21, Fil.3:9).  Om in Hom te wees moet Hy in jou wees (v.5):  “Ek is met Christus gekruisig, en ék leef nie meer nie, maar Christus leef in my.  En wat ek nou in die vlees lewe, leef ek deur die geloof in die Seun van God wat my liefgehad het en Homself vir my oorgegee het.” (Gal.2:20).

 

Lewe jy in Jesus en Hy in jou? Is jy ‘n tak wat swaar dra, sodat die vrug in jou lewe amper op die grond hang?  Wil jy nie so wees nie, sodat God in jou verheerlik kan word en jy sy liefde en blydskap in jou hart kan hê nie (v.8-11)?

 

Om dit reg te kry moet jy sy dissipline in jou lewe aanvaar en nie teen Hom rebelleer omdat Hy jou ‘seermaak’ nie (v.2). Jy moet onthou dat ‘die Landbouer nooit nader aan die wingerd is as wanneer Hy dit snoei nie.’  Aanvaar dan die Here se dissipline met dié wete dat Hy vir jou is, en dat Hy jou belange op die hart dra.

 

Om vrug te dra moet Jesus se woorde in jou wees (v.3, 7). Jy moet dit glo, lees, hoor, daaroor nadink en dit gehoorsaam (v.9).  Vandag is daar mense in die kerk wat nie vrug dra nie, omdat hulle nie in die Bybel belangstel nie.  Hulle hou nie van sterk Bybelse prediking nie, maar verkies motiverende boodskappe wat hulle lekker laat voel.  Hulle lees ook nie graag die Bybel nie, maar soek eerder sentimentele dagstukkies op hulle selfone (solank dit nie meer as twee minute van hulle tyd steel nie).  Onder die mense wat van goeie preke hou en dit geniet om in die Bybel in te delf, kry jy sommige wat hoor maar nie doen nie.  En juis daarom dra hulle nie vrug nie.

 

Iemand wat ‘n vrugtevolle lewe soek moet daarvoor bid (v.7, 16). Sonder getroue gebed sal jy nie gehoorsaamheid, groei, Christelike karakter en bekerings sien nie.  As die Here dit sonder gebed vir jou gegee het, sal jy Hom nie daarvoor prys nie maar dink dat dit gedoen het.

 

Ek wil jou aanspoor om gereed vir hierdie dinge te bid. Bid dat die Here Gal.5:22 se vrug van die Gees in jou hart en lewe sal laat groei.  Deursoek die begin van Paulus se briewe en bid sy gebede vir jouself en vir ander.  Oor ‘n jaar of twee sal jy en die mense om jou verbaas wees oor hoe baie jou lewe verander het.  Die Here sal ook ‘n plesier daarin hê (v.8).

 

Maar as jy nié vir jou geestelike groei bid nie, sal jy soos sommige kerkmense wees wat na 20 of 30 jaar nog net so onvolwasse is soos die dag toe hulle by die kerk aangekom het. Hulle Bybelkennis het nie verdiep nie, hulle liefde vir die Here en sy kinders is flou, hulle het nie ‘n begeerte vir gehoorsaamheid nie, en hulle het nog nooit iemand na die Here toe gelei nie.  ‘n Mens wonder of hulle gered is.  Is hulle nie miskien soos Judas nie:  as lidmate van die kerk het hulle uiterlik deel aan die Here, maar innerlik is Christus se lewe nie in hulle nie (v.2, 6)?

 

Dit is dan ook hoekom hulle nie vrug dra nie (v.2). En op die einde is hulle soos Judas wat van die Here en sy liggaam af wegdraai (13:30).  Hulle stel nie belang in Christus en sy kerk nie.  Hulle name is op die lederol van die kerk, maar hulle dien nie die Here in die gemeente nie.  Hulle is die soort mense van wie nuwe en toegewyde gelowiges vra:  ‘Wie is so-en-so:  ek het hulle foto in die boekie gesien, maar ek het hulle nog nooit by die kerk gesien nie?’  Van sulke mense sê 1 Jh.2:19:  “Hulle het van ons uitgegaan, maar hulle was nie van ons nie; want as hulle van ons was, sou hulle by ons gebly het; maar dit moes aan die lig kom dat hulle nie almal van ons is nie.”

 

Ware gelowiges is nie so nie – hulle bly in Jesus en val nie weg nie (v.4, Kol.1:23, Heb.3:6, 14).  Omdat hulle sy vriende is, doen hulle wat Hy vir hulle sê (v.14).  Om dan in Jesus te bly en vrugtevol te lewe is nie ‘n mistiese ervaring waarin jy met jou kop in die wolke loop en nie meer bewustelik sondig nie.  Ons glo nie in die Keswick-beweging se ‘higher life’ teologie, waarin ‘n mens passief in Jesus bly en nie aktief iets doen om vrug te dra nie.  Die Bybel leer dat jý die vrug moet dra, maar dat dit Jesus is wat dit in jou doen.  Dit is ten minste hoe Paulus dit verstaan het:  “werk julle eie heil uit met vrees en bewing; want dit is God wat in julle werk om te wil sowel as om te werk na sy welbehae.” (Fil.2:12-13).  As jy dit nie só doen nie, sal jy nooit ‘n vrugtevolle lewe lei nie.

 

[1] https://www.youtube.com/watch?v=ik3l4U_17bI

[2] Vry vertaal uit D.A. Carson, The Gospel According to John, p.522

[3] G.K. Beale & D.A. Carson, Commentary on the New Testament use of the Old Testament, p.493

Gemengde gevoelens oor Jesus

like-and-unlike

Nie almal voel dieselfde oor Jesus nie. Party mense is lief vir Hom en aanbid Hom.  Ander ignoreer Hom en wil niks met Hom te doen hê nie.  Ander knik hulle koppe vir Hom, maar doen in elk geval hulle eie ding.  Ander haat Hom en maak planne teen Hom.  Ander neem aanstoot as hulle sy Naam hoor.

 

Niemand staan neutraal nie. Wanneer dit by Jesus kom voel elke mens iets.  Selfs dié wat nie sy Naam ken nie is rebels teen hulle Skepper.  In Jh.11:55-12:11 is daar gemengde gevoelens oor Jesus.  Die meeste van ons kan onsself met een van hierdie karakters vereenselwig.

 

Die Jode (11:55-56, 12:9)

Elke jaar is daar ‘n Paaskonferensie te Cornelia in die Vrystaat. Sommige mense kom nog voor die konferensie by die kampgronde aan om alles reg te kry.  As die kampgangers opdaag is alles gereed.  So was dit ook in Jerusalem voor die Paasfees.  Volgens die wet moes die volk hulleself vir die Fees voorberei het.

 

Baie mense het van die platteland af opgegaan Jerusalem toe om die Fees by te woon (11:55). Hulle moes omtrent ‘n week voor die tyd al daar gewees het om hulleself te reinig.  As hulle bv. met heidene gemeng het of aan ‘n familielid se lyk gevat het, moes hulle gereinig word (18:28, Nm.9:6, 19:11-12, 2 Kron.30).  Dit is ironies dat baie van die Jode uiterlik rein was, maar innerlik onrein met sonde (Mt.23:25-28).

 

Toe die mense in Jerusalem aangekom het, het hulle vir Jesus gesoek (11:56, 7:11). Wat dink jy?’ het een persoon vir die ander een gesê.  ‘Sal Hy enigsins die Fees bywoon?’ (11:56).  Hulle het seker geweet dat die Joodse Raad van plan was om Hom te arresteer (11:57, vgl. 7:30, 32, 44, 8:59, 10:31, 39).  Sou Jesus dit gewaag het om by die Fees op te daag?  As hulle maar net geweet het dat Hy beplan het om by hierdie Fees aan die kruis te sterf.

 

‘n Klomp Jode het gehoor dat Jesus in Betanië was en het dadelik daarheen gegaan (12:9). Soos die Jode in 11:45, het hulle op grond van die opstanding van Lasarus geglo dat Jesus die Seun van God en die Messias is (12:9, 18, 20:30-31).  Hulle wou vir Jesus gesien het, maar hulle wou ook vir Lasarus gesien het (12:9, 10:38).

 

Ons moenie soos party van die Jode wees en onsself net uiterlik reinig nie (11:55). Ons moet seker maak dat ons innerlik rein is.  Hoe doen jy dit?  Wanneer mense sonde doen en skuldig voel, probeer hulle soms om daarvan ontslae te raak deur arm mense te help, geld vir die kerk te gee of ander goeie dinge te doen.  Maar volgens Heb.10:4 kan geen offer die mens se hart reinig nie.  Ons kan onsself ook nie rein maak deur dinge soos wyn, sigarette of vark tjops te vermy nie (Mk.7:18-19, Kol.2:21).

 

Om rein te wees moet jy in Jesus glo (Hd.15:9). Dit is immers sy bloed wat ons harte rein maak (1 Jh.1:7, Tit.2:14, Heb.9:14).  Om ‘n rein hart te hê moet ons ons sonde bely en daarmee ophou (1 Jh.1:9, Jk.4:8-10).  Die nagmaal moet ons veral hieraan herinner (1 Kor.11:28).  As ons die Woord van God lees en oordink sal dit ons verkeerde denke regstel en vir ons wys hoe om rein te lewe (17:17, Ps.119:9, 11, Ef.5:26, Fil.4:8, 1 Pt.1:22).

 

Die Here sal ons ook beproef en tugtig, sodat ons rein kan wees (1 Pt.1:6-7, Heb.12:10-11). Hy sal selfs toelaat dat ons struikel, sodat ons ons kan bekeer en rein kan wees (Dn.11:35).  Om rein te wees moet ons mense vermy wat ons met sonde wil besmet (2 Kor.6:14-7:1, 1 Tm.5:22).  Laastens moet ons met verlange uitsien dat Jesus weer kom.  As ons dit doen, sal ons nie onrein voor Hom wil wees nie, maar rein (1 Jh.3:3).

 

Die Raad (11:57, 12:10-11)

Ek het in die afgelope week lelike e-posse gekry (‘hate mail’), waarin mense my as ‘n vals profeet bestempel het. Ek het op ‘n baie mooi manier vir die persone gevra of ek iets gesê het wat met die Bybel bots.  Hulle het emosioneel geraak en gesê dat ek blind is en dat God my moet vergewe.  Hulle het nie uit die Skrif uit gewys hoekom ek verkeerd is nie, en het ook glad nie die tekste beantwoord wat ek vir hulle gestuur het nie.

 

Die owerpriesters het dieselfde met Jesus gedoen. Hulle kon nie sy wonderwerke ontken het nie, en het toe besluit om vir Jesus en Lasarus dood te maak.

 

Die owerpriesters en Fariseërs het vir die volk ‘n bevel gegee: as enige van hulle geweet het waar Jesus was, moes hulle die Raad laat weet het, sodat hulle Hom kon arresteer (11:57).  Die Raad het geweet dat daar baie gewillige hande en haatdraende harte was (11:47).

 

Die owerpriesters was jaloers, omdat baie van die Jode nie meer agter hulle aangeloop het nie, maar in Jesus geglo het (12:11, 11:45, vgl. Mk.15:10). Die nuus dat Jesus vir Lasarus uit die dood uit opgewek het, het soos ‘n veldbrand versprei (12:9, 11).  Die owerpriesters wou dus nie net vir Jesus doodgemaak het nie (11:53), maar ook vir Lasarus (12:10).  Duidelik het hulle nie daaraan gedink dat Jesus weer vir Lasarus uit die dood uit kon opwek nie.

 

Onthou dat die meeste van die owerpriesters Sadduseërs was, en dat hulle die opstanding van die dooies ontken het (Mt.22:23, Hd.23:8). Maar omdat hulle nie teen die opstanding van Lasarus kon stry nie, wou hulle stilletjies van die bewyse ontslae geraak het (12:10).

 

As jy die Here vrees en heilig wil lewe sal mense jou haat (2 Tm.3:12). Jy sal nie net een vyand hê nie, maar baie (11:57).  Jy sal selfs mense hê wat dit as hulle plig beskou om die lewe vir jou moeilik te maak.  Een van die persone wat die lelike e-posse vir my gestuur het, het my verseker dat hy vir soveel mense as moontlik gaan laat weet dat ek ‘n vals profeet is.

 

Mense sal dan nie net probeer om jóú in die wiele te ry nie; hulle sal ook probeer om dít wat jy vir die Here gedoen het te vernietig (12:10).  Hulle sal ‘n persoonlike vendetta hê teen almal wat ‘n goeie woord van jou te sê het (12:10-11).  Hulle sal bose planne teen jou maak, omdat die haat en jaloesie soos wurms in hulle harte broei.

 

As dit gebeur moet jy onthou dat hulle jóú nie eintlik verwerp het nie, maar vir Jesus (1 Sm.8:7, Lk.10:16).  Het jy gedink hulle gaan die Meester verwerp en nie ook sy volgelinge nie (Mt.10:24-25)?  Sorg net asseblief dat jy die vervolgde is, en nie ‘n vervolger van God se kinders nie.  As jy daarmee besig is en jouself ‘n Christen noem, is jy waarskynlik kop in een mus met die Joodse Raad.

 

Maria (12:1-3, 7)

Megan weet dat Steve baie van seëls hou. Vir sy verjaarsdag gaan sy na ‘n pantjieswinkel toe.  Daar sien sy ‘n swart en grys seël wat R1000 kos.  Sy het ‘n vermoede dat hy baie daarvan sal hou en is bereid om die geld uit te haal.  Toe sy die seël vir hom gee, het sy oë amper uitgeval.

 

‘Waar het jy dit gekry?’ vra hy. ‘Dit is ‘n Penny Black – een van die duurste seëls ter wêreld!’  Duidelik het man by die pantjieswinkel dit nie geweet nie.  Megan self het nie besef watse groot geskenk sy vir Steve gee nie.  En so was dit met Maria en Jesus.

 

Ses dae voor die Paasfees het Jesus van Efraim af na Betanië toe gekom (12:1, 11:54). Efraim was omtrent 20 km noord van Jerusalem, en Betanië minder as 3 km oos van die hoofstad af.  Dit was nie vir Jesus nodig om Jerusalem toe te gaan om Homself vir die Paasfees te reinig nie, en dus het Hy Betanië toe gegaan.

 

Volgens die ‘daarom’ in 12:1 [Gk.], is daar nóg ‘n rede hoekom Hy Betanië toe gegaan het. Jesus het geweet die Raad wil Hom doodmaak (11:57).  Hy wou nie gehad het dat hulle Hom voor die Fees moes arresteer nie, omdat Hy volgens God se plan tydens die Fees moes gesterf het.

 

Jesus se vriende in Betanië het vir Hom ‘n ete gehou (12:2). Miskien was dit om dankie te sê vir wat Hy in hfst.11 vir Maria en Marta gedoen het.  Volgens Mk.14:3 het hulle dit by Simon die melaatse se huis gehou.  Saam met Jesus en sy dissipels was Maria, Marta, Lasarus en dalk nog ‘n paar ander vriende daar.

 

Soos in Lk.10:40 het Marta gedien (12:2). Die eindste Lasarus wat in hfst.11 begrawe was en weer opgestaan het, was saam met Jesus aan tafel (12:2).  Ons moet onthou dat hulle nie by die tafel gesit het soos ons nie.  Die tafels was laag en daarom het mense op een elmboog by die tafel gelê, terwyl hulle hulle bene en voete na die kant toe uitgestrek het.  Juis daarom kon Maria maklik Jesus se voete gesalf het (12:3, vgl. 11:32, Lk.10:39).

 

Alhoewel Maria se salf net 327 gram geweeg het, was dit onbekostigbaar duur (12:3, 5). Dit was van egte nardus olie gemaak (12:3).  Die nardusplant groei in die Himalayas van noord-Indië.  Die blom lyk soos ‘n klein speldekussing vol van kopspelde.  Die olie word van die plant se blom en wortels gemaak.[1]

 

Maria het die olie in ‘n albaste fles gehou (Mk.14:3). Sy het die fles se seël gebreek en die salf oor Jesus se voete gegooi (12:3, Mk.14:3).  Volgens Matteus en Markus het sy dit oor sy kop ook gegooi (Mt.26:7, Mk.14:3).  Dit blyk dan dat sy Hom van kop tot tone met die olie gesalf het.  Hy is immers die ‘Gesalfde’.

 

Nadat sy Jesus se voete gesalf het, het sy dit met haar hare afgedroog (byna soos die vrou in Lk.7:37-38). Die soet geur van die salf het die huis gevul (12:3).  Dit was ‘n prentjie van Maria se daad van liefde en toewyding wat oral in die wêreld vertel sou word (Mk.14:9).  Sonder dat sy dit geweet het, het Maria Jesus se liggaam vir sy begrafnis gesalf (12:7, vgl. 19:39).

 

Ons kan baie by Maria leer. Sy het nie die salf teruggehou omdat dit duur was nie; sy het haar beste vir Jesus gegee.  Soos Maria moet ons bereid wees om dít te gee wat vir ons baie kosbaar en spesiaal is.  Wanneer ons vir die Here gee moet ons nie ons tweede beste gee, of net gee as ons dit kan bekostig nie.  Ons moet ons beste gee.

 

Ons moenie net ons geld gee nie, maar ook ons tyd en ons lewens (Rm.12:1). Miskien het jy nie geld nie.  Wat hét jy om vir die Here te gee?  Kan jy jou kar, kennis, talente en vaardighede, huis of enigiets anders in die Here se diens gebruik?  Hoe beplan jy om dit te doen?  Is dit miskien ‘n nederige taak wat jy moet doen?  Onthou dat Maria Jesus se voete gesalf het (12:3, hfst.13).

 

Maria was nie skaam om die Here te dien nie. Teen die gebruik van die tyd het sy haar hare losgemaak om Jesus se voete af te droog.[2]  Sy het nie omgegee wat die ander van haar dink nie, maar was bereid om alles te gee – selfs haar reputasie.  Is jy bereid om dieselfde te doen?

 

Of sal jy nie dinge vir Jesus te doen as dit jou reputasie gaan kos nie? Kry jy skaam om vir iemand ‘n traktaatjie te gee?  Is dit vir jou te radikaal as ‘n ander Christen by jou werk lofliede fluit, bid, ‘n Bybel op sy lessenaar het, of vir ander van Jesus vertel?  Pla dit jou as jou kollegas uitvind dat jy ‘n Christen is?  Moet jou nie vir die Here skaam nie, maar wees toegewyd soos Maria.

 

Laat jou liefde en toewyding aan Jesus soos die nardusolie se geur wees wat die huis gevul het. Hy sal dit nie vergeet nie, maar sal sê dat jy ‘n mooi ding vir Hom gedoen het (Mt.26:10).  Selfs in die verre toekoms sal dit wat jy gedoen het vir ander ‘n voorbeeld wees (Mk.14:9).  Tog fokus ons nie op wat ons vir die Here doen nie, maar op wat Hy vir ons gedoen het in sy kruisdood en opstanding (Mt.20:28, Lk.10:38-42, 1 Jh.4:19).

 

Judas (12:4-8)

Daar is ‘n storie van ‘n bankbestuurder wat aan die einde van elke dag al die kliënte se geld in sý rekening inbetaal het, sodat hy die rente kon kry. Elke oggend het hy vroeër ingekom om die geld terug te betaal.  Na ‘n paar dekades het hy baie ryk geword.

 

Toe hy afgetree het, toe koop hy vir homself ‘n paleis van ‘n huis. Mense het snuf in die neus gekry, die saak ondersoek, en uitgevind dat hy die geld gesteel het.

 

Judas was so. Hy het geweet hoe om met geld te werk en kon dit maklik laat verdwyn het sonder dat die res dit agtergekom het.  Maar uiteindelik het dit hom ingehaal.

 

Judas Iskariot was glad nie gelukkig oor wat Maria gedoen het nie (12:4). ‘Ons kon die salf vir 300 pennings [Gk. dēnarion] verkoop het en die geld vir die armes gegee het,’ het hy gesê (12:5).  Een pening was ‘n dag se loon vir ‘n gehuurde werker (Mt.20:2).  As ons die Sabbat en ander heilige dae aftrek, is 300 pennings ‘n volle jaar se salaris vir ‘n dag loner.  In vandag se terme is dit R36 000.

 

As Judas se motiewe suiwer was, kon ons nog probeer het om sy punt in te sien. Maar dit was nie.  Hy het nie omgegee oor die armes nie.  Hy het die dissipels se beursie gehad en het dikwels sy hand in die ‘koekieblik’ ingesteek om geld te steel (12:6, 13:29).  In 12:5-6 sien ons dat hy skynheilig, oneerlik en gevoelloos was.  Hy was ‘n duiwel (6:70-71).

 

Toe Judas se planne nie uitgewerk het nie, het hy dadelik na die Fariseërs toe gegaan om vir Jesus aan te gee. Hy was tevrede met die 30 stukke silwer wat hulle vir hom aangebied het, en het ‘n geleentheid gesoek om vir Jesus aan hulle oor te lewer (12:4, Mt.26:14-16).

 

Jesus het vir Judas gesê om vir Maria uit te los (12:7, 5-6). Dit was nie dat Jesus nie vir die armes omgegee het nie, maar eerder dat daar in die toekoms baie geleenthede sou wees om die armes te help (12:8, Mk.14:7, Dt.15:11).  Jesus was oppad na sy Vader toe, en daarom was hierdie Maria se laaste kans om iets mooi vir Jesus te doen (12:7-8, Mk.14:8).

 

Om ryk te wees is nie sonde nie, maar om dit te begeer is. Hierdie begeerte het al baie mense se kele afgesny.  Dit het al gemaak dat mense hulle rûe op die Here raai (Tm.6:9-10).  Pasop dan dat jy nie liewer raak vir geld as vir die Here nie; dat jy nie meer vir hierdie wêreld leef as vir die volgende nie.

 

Geldgierigheid sal maak dat jy skynheilig en oneerlik is soos Judas. Jy sal máák of jy ander wil help, terwyl jy eintlik net die geld vir jouself soek (12:5-6).  Party ryk mense is soos Hollywood sterre en gee vir liefdadigheid (12:5).  Dit is egter nie dieselfde as om Jesus lief te hê nie (12:3).

 

Dis nie verkeerd om ryk te wees nie, maar sorg dat jy jou rykdom gebruik om die Here se werk te bevorder en om ander te help. Gee geld om Bybels na ander Afrika lande toe te stuur.  Koop R10 000 se teologiese boeke vir ongeskoolde predikante in Malawi.  Ry ‘n ou bakkie, sodat jy ‘n sendeling kan ondersteun of ‘n arm Christen se skoolfondse kan betaal.  As jy dit doen sal jy skatte in die hemel hê (1 Tm.6:17-19).  Die skatte wat jy hier het sal vergaan.  Maar die skatte wat jy in die hemel het kan in alle ewigheid nie verlore gaan nie (Mt.6:19-21).

 

Martie se man het sy nukke. Sy is ontevrede met hom, en dagdroom oor ‘n man wat liefdevol, sagmoedig en romanties is, ‘n man wat haar op die hande dra.  In haar verbeelding skep sy vir haar ‘n ander man as die een met wie sy regtig getroud is.  Sy raak lief vir hierdie man en leef nie meer in die realiteit van haar onvolmaakte huwelik nie.

 

Ons kan dit met Jesus ook doen (nie dat Jesus nukke het soos Martie se man nie). Ons kan vir onsself ‘n Jesus skep wat nooit nee sê nie; ‘n Jesus wat bestaan om ons gelukkig te maak; ‘n Jesus wat nie omgee as ons sonde doen nie.  Ons moet versigtig wees dat ons nie later ‘n ander Jesus liefhet, terwyl ons die ware Een verag nie.

 

[1] James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, inskrywing onder ‘spikenard’

[2] Leon Morris, The Gospel According to John, pp.567-577