Die winter van God se oordeel

Biting winter

John Bunyan het gesê dat daar sekere plekke in die wêreld is waar die bome nie vrugte dra nie, omdat daar geen winter is nie.  Net so sien ons in Jes.17-19 hoe God die winter van sy oordeel oor die nasies gestuur het om hulle voor te berei vir die lente van sy seëninge.

 

Sirië (hfst.17)

‘n Oom in ons gemeente het my vertel hoe die bokke in Zimbabwe tussen die bouvallige huise rondloop.  Sirië se hoofstad Damaskus was so:  die Here het dit in bourommel verander (17:1).  Deur die koning van Assirië het Hy die land tot by Aroër in die suide getref het, sodat dit verlate was en mense se kleinvee rustig daar gewei het (17:2).

 

Efraim of Israel het voorheen op Damaskus gesteun om haar teen Assirië te help (Jes.7).  Toe Assirië haar egter verower het (2 Kon.16:9), kon Israel nie meer by haar geskuil het nie (17:3).  En tog was dit nie klaarpraat met haar nie:  in die toekoms sou sy so heerlik soos Israel gewees het (17:3).

 

Maar voordat die Here vir Israel verheerlik het, het Hy haar verneder en sy voorspoedige volk uitgeteer (17:4, 1 Sm.4:21).  Israel sou gewees het soos ‘n kaalgestroopte koringland in die Refaim vallei suid van Jerusalem, soos enkele olywe op ‘n olyfboom nadat dit goed geskud is (17:5-6).

 

God se tugtiging het daartoe gelei dat hulle nie meer op hulle handgemaakte gode vertrou het nie, maar op die Heilige van Israel (17:7-8, Mg.5:12-13).  In die verlede het hulle die Rots van hulle verlossing en beskutting vergeet om op die ‘ingevoerde stiggies’ van Damaskus te vertrou (17:10).

 

Die vestings van Israel se stede het hulle nie beskerm nie; dit het leeg geraak soos toe Josua die Kanaäniete verdryf het (17:9).  Die ‘ingevoerde wingerd’ van Damaskus het hulle ook nie gehelp nie; dit het vinniger gevrek as wat dit opgekom het, sodat Israel pyn en smart beleef het (17:11).

 

En tog het die Here haar teen die dreunende golwe van Assirië en die nasies beskerm (17:12-13).  Toe Hy hulle gestraf het, het hulle soos die Rooi See gevlug, en was hulle soos kaf en stof wat deur ‘n stormwind weggewaai word (17:13, Ps.1:4, 83:14).  Hy het dié wat sy volk geroof en geplunder het in die nag getref, sodat hulle nie die son sien opkom het nie (17:14, 37:36).

 

Vertrou op die Here as jy in die moeilikheid is.  Lê jou sorge in gebed aan sy voete neer, en vra vir ander gelowiges om saam te bid.  Ondersoek die Skrif om te sien wat dit oor jou situasie sê.  Vra ander gelowiges vir hulp as jy nie weet waar om te begin nie.

 

Moenie op jouself, jou vermoeëns, jou salaris, die dr., die ds., of iemand anders vertrou om jou lewe te verander nie.  Ek weet dat die Here soms middele gebruik om ons te help, maar jy kan nie jou absolute vertroue daarin stel en van die Here vergeet nie (17:7-10).  As die Here jou nie help nie, kan niemand anders dit doen nie (Ps.127:1-2).

 

Etiopië (hfst.18)

In 715 v.C. het die Etiopiese koning Piankhi Egipte verower, en die Vyf-en-twintigste Dinastie gevestig.[1]  Kus of Etiopië van ouds het van die horing van Afrika, deur Soedan tot in Egipte gestrek.  Omdat die Nylrivier daardeur gevloei het en daar baie insekte met gonsende vlerke was, het Jesaja dit as die land van riviere en vlerkgegons beskryf (18:1-2).

 

Toe Assirië teen Juda geveg het, het Etiopië boodskappers in gevlegde en geseëlde papirus bootjies teen die Nylrivier opgestuur (18:2).  ‘Ons sal julle beskerm,’ het hulle gesê.  Jesaja het vir hulle gesê om na hulle land toe terug te keer, die land van lang mense met gladde velle (18:2).

 

Alhoewel hulle die gevreesde en magtige Etiopië was, het die Here nie hulle hulp nodig gehad nie:  Hy sou self sy volk se vyande oorwin het (18:2-6).  God se oorwinning sou so duidelik vir die nasies gewees het soos ‘n banier op ‘n berg, of soos iemand wat hard op ‘n trompet blaas (18:3).

 

God het vir Jesaja gesê:  ‘Ek sal in die hemel sit en so stil soos hitte, dou en die seisoene teen Assirië werk.’ (18:4, 37:36).  Assirië het gedink dat die tyd ryp is om Jerusalem soos druiwe af te snoei.  God het hulle egter voorgespring en Assirië se takke afgekap (18:5).  Daar was so baie lyke dat roofvoëls dit in die somer gevreet het, en wilde diere in die winter (18:6, 37:36).

 

Duidelik het die Here nie Etiopië se hulp nodig gehad nie.  Hulle het sý hulp nodig gehad.  In die toekoms sou die gevreesde Etiopiërs na die hemelse berg Sion toe gekom het om vir God geskenke te bring en Hom te aanbid (18:7).  Dit het begin toe die Etiopiër in Hd.8 tot bekering gekom het.  Deur die kerk se geskiedenis was daar ware gelowiges in Etiopië.  Vandag is daar byna 20 miljoen evangeliese Christene.  In die toekoms sal die land in sy geheel na die Here toe draai (18:7, 2:3, 11:10, Ps.68:32).

 

Dit maak my hoopvol vir Etiopië en die res van ‘donker’ Afrika.  ‘n Zulu petrol joggie het twee weke gelede vir my gevra hoekom ons nie van swart mense in die Bybel lees nie.  Ons doen!  Volgens Nm.12:1 het Moses ná Sippora met ‘n Etiopiër getrou.  ‘n Etiopiër genaamd Ebed-Meleg het vir Jeremia gehelp en ook in die God van Israel geglo (Jer.38:7-13, 39:16-18).

 

Dit is waarskynlik dat die bruid in Hooglied swart was (Hgl.1:5-6).  Simon van Cirene het van Afrika af gekom en was swart (Mk.15:21).[2]  Die Etiopiër wat in Hd.8 in Christus geglo het was swart.  So het die evangelie Afrika bereik voordat dit enige ander kontinent bereik het.  Simeon Niger wat saam met Paulus ‘n leier in Antiochië was, was swart (Hd.13:1).

 

Ja, Afrika is vasgevang in ‘n net van sonde en die gevolge daarvan:  voorvader aanbidding, toordokters, ‘prosperity’ predikers, poligamie, VIGS, korrupsie, misdaad, luiheid, werkloosheid, armoede, diktators, dwelm- en mense handel, en meer.  Maar volgens Jes.18:7 en soortgelyke tekste, sal dit in die toekoms verander.  Die meeste mense sal nie meer soos die Rastafarians glo dat Etiopië se Haile Selassie die Messias, die Leeu van Juda, of die vleesgeworde God is nie.  Hulle sal eerder soos die Etiopiër in Hd.8 bely dat Jesus die Messias is.  Ons moet die Here hiervoor prys en hard stry om die oorblyfsels van rassisme uit ons harte uit te verwyder.

 

Egipte (hfst.19)

Suid-Afrika se gemiddelde reënval is omtrent 450 mm per jaar.  Egipte se gemiddelde jaarlikse reënval is tussen 20 en 200 mm teen die kus, en 0 mm in die res van die land.  Hulle is dus heeltemal afhanklik van die Nylrivier.  Hierdie inligting sal jou help om ‘n groot gedeelte van hfst.19 te verstaan.

 

Die Here het spoedig op ‘n wolk gery om vir Egipte te oordeel (19:1, Ps.104:3).  In Eks.7-12 het Hy die gode van Egipte d.m.v. die tien plae geoordeel (Eks.12:12).  Toe Hy dus weer teen Egipte gekom het, het die mense en gode Hom gevrees (19:1, vgl. 1 Sm.5:2-4).

 

Hy het gemaak dat die Egiptenare teen mekaar baklei (19:2).  Die mense het vir hulle gode en towenaars raad gevra, maar niemand kon hulle help nie (19:3, vgl. 8:19).  Uiteindelik het die Here ‘n streng meester oor hulle geplaas, die konings van Assirië en Babilon (20:4, Jer.46:26).

 

God het ook die Nylrivier opgedroog, en so die land se water voorraad uitgeput (19:5).  Die opdroogte vertakkings en kanale, vrot riete, en walle wat deur wind erosie weggevreet is, het Egipte se landbou, visserye, klere bedryf en ekomomie op sy kop gekeer (19:6-10).  Die boere was depressief, die rykes verpletter, en dié wat vir hulle gewerk het werkloos (19:9-10).

 

Die regering was stomgeslaan; die wysste ministers se raad was dwaas (19:11).  Die land van wyse raadgewers (1 Kor.4:30) kon nie die tekens van die tye gelees het om te sien dat dit Gód was wat hulle gestraf het nie (19:12).  Die seuns van antieke konings (die prinse van die hoofstad Soan en die vorige hoofstad Memfis of Nof) het hulleself en die volk mislei (19:11, 13).

 

Met hulle slegte raad het die hoekstene of grootkoppe van Egipte die land laat slinger soos ‘n dronk man wat in sy eie uitbraaksel gly (19:13-14).  God het vir ‘n bose gees toestemming gegee om hulle so te verwar (19:14, 1 Sm.18:10, 1 Kon.22:20-23, 2 Ts.2:11).  Die leiers was die hoë palmbome en die kop, en die volk die lae riete en die stert (19:15).  Nie een van hulle kon egter iets gedoen het om die land te red nie (19:15).

 

In die toekoms sal God sy vuis oor Egipte swaai, en sal hulle soos vroue bewe (19:16).  Hulle sal bang wees vir Juda, en nie andersom nie (19:17).  Hulle sal dink dat die Here téén hulle is, terwyl hulle vrees eintlik die begin van ‘n ware verhouding met Hom is (19:17, Sp.1:7).

 

Ons moet dus nie moedeloos raak wanneer ons sien dat Egipte huidiglik deur Islam oorheers word nie.  In die eerste paar eeue n.C., het ‘n klomp van die kerk se grootste leiers van Egipte af gekom.  In die toekoms sal hulle weer na die Here toe draai.  Vyf van die land se stede – o.a. een wat sterk onder die invloed van afgodery was – sal die taal van Kanaän praat en hulle trou aan die Here sweer (19:18).

 

Uiteindelik sal dit die hele bevolking beïnvloed, en tot by die land se grense uitbrei (19:19, vgl. Gn.28:13, 18).  Mense wat in die land inkom sal weet dat Egipte nie meer afgode aanbid nie, en dat God sy Seun gestuur het om hulle van die vlees, die duiwel en die wêreld te verlos (19:20, 3).

 

God sal Homself aan die Egiptenare bekend maak, en hulle sal Hom ken en aanbid (19:21, 11:9, Heb.8:11).  As hulle sonde doen sal Hy hulle tugtig, en as hulle weer na Hom toe draai sal Hy hulle vergewe (19:22, Heb.12:5-11).  Hulle geloof sal na ander dele van die wêreld toe versprei, sodat hulle saam met die Assiriërs van Iran die ware God sal aanbid (19:23, 2:2-4).

 

Soos met Israel, sal Egipte en Iran ook die Here dien (19:24).  Israel se bekering in die toekoms sal seën vir die wêreld beteken, sodat die nasies na Christus toe draai (19:24, Gn.12:3, Jh.3:17, Rm.11:12, 15).  Israel, Egipte, Assirië, en die res van die nasies wat in Jesus glo, sal sy volk, die werk van sy hande, en sy erfdeel wees (19:25, Ef.1:18, 2:10-22, Tit.2:14, 1 Pet.2:9-10).

 

Ek wil nie die arme perd holrug ry nie, maar ek kan nie vir jou sê hoe hierdie waarheid oor die afgelope 18 maande my gebedslewe beïnvloed het nie.  Dit het my gehelp om groot gebede vir die wêreld te bid, en om nie by my eie lewe en my probleme vas te hak nie.  Dit het my gehelp om hoopvol te wees dat God dinge in Suid-Afrika kan omkeer.

 

As die Here wil, kan Hy bose stede soos Kempton Park, Tembisa, Johannesburg, Soweto, Kaapstad, en ander stede in ons land na Hom toe draai (19:18, Hd.8:8, 9:35, 13:44).  Vir Hom is dit geen moeite om ‘n hele land na Hom toe te trek nie (19:19, Ps.22:28, 86:9, Mt.19:25-26).  Net soos Hy ons in die verlede gebruik het om die res van Afrika en die wêreld met die rykdom van goud en diamante te seën, kan Hy ons gebruik om hulle met die skatte van Jesus, die Bybel en die evangelie te seën.

 

Om dan met dringendheid vir die nasies te bid, sendelinge uit te stuur, en die evangelie met ons landsgenote deel, moet hoog op die lys van ons gemeente se prioriteite wees.  Uit ervaring kan ek sê dat dit nie sonder deeglike beplanning gaan gebeur nie.  Terwyl die winter van God se oordeel in ons land en wêreld byt, moet ons konkrete stappe neem om die grond voor te berei vir die lente.  Natuurlik moet ons nie nét bid nie, maar gebed is verseker die beste plek om te begin.

 

[1] Alec Motyer, The Prophecy of Isaiah, p.161

[2] Moslems het Noord-Afrika ‘n paar eeue na Christus geïnfiltreer.  Moderne Libiërs kom van Arabië af, maar dié wat in Jesus se tyd gelewe het was swart.

Advertisements

Wie kan gered word?

Rich young ruler 2

Gestel ek sê vir jou dat ek ‘n hektaar grond buite Johannesburg vir R10 miljoen wil verkoop.  Jy sal sê dat ek mal is.  Maar wat as jy uitvind dat daar ‘n kis vol van goud en edelstene daar begrawe is, en dat dit R100 biljoen werd is?

 

Jy sal al jou besittings verkoop en alles in jou vermoeë doen om die R10 miljoen bymekaar te maak en die grond te koop.  Jy sal sê dat die opoffering wat jy gemaak het, geen opoffering was nie.

 

So is dit ook met verlossing.  Dit is “soos ‘n skat wat verborge is in die saailand, wat ‘n man kry en wegsteek; en uit blydskap daaroor gaan hy en verkoop alles wat hy het, en koop daardie saailand.” (Mt.13:44).  In Mk.10:17-31 het ons ‘n herhaling van hierdie les.

 

Jesus en die ryk jongman (v.17-22)

‘n Vrou met wie ek die evangelie gedeel het, was baie opgewonde daaroor.  Maar toe kom die vraag:  ‘Moet ek X opgee as ek vir Jesus wil volg?’  Haar stralende gesig het soos ‘n standbeeld s’n geword toe ek vir haar sê dat sy nie met haar sonde kan aanhou as sy vir Jesus wil volg nie.  Sy was nie bereid om haar sonde te los nie, en is soos die man in v.17-22 teleurgesteld huistoe.

 

Terwyl Jesus op reis was, het ‘n man uit desperaatheid na Hom toe gehardloop en met respek voor Hom gekniel (v.17).  Die man was ryk (v.22), jonk (Mt.19:20), en ‘n leier van die volk (Lk.18:18).  En tog het hy nie die eerste dinge van redding verstaan nie; hy het gedink dat hy deur sy goeie werke gered kan word.  ‘Wat moet ek doen om die ewige lewe as erfdeel te verkry?’ het hy gevra (v.17).

 

Voordat Jesus sy vraag beantwoord het, wou Hy geweet het hoekom die man Hom ‘goeie Meester’ genoem het (v.17-18).  ‘God alleen is goed,’ het Hy in v.18 gesê (Ps.53:2, 119:68, Pd.7:20, Jk.1:17).  Jesus het nie bedoel dat Hy nie goed is nie, maar dat Hy God is.  Die vraag was of die ryk jongman dit verstaan het?

 

As hy dít verstaan het, sou hy nie na homself en sy pogings gekyk het om gered te word nie, maar na die goeie en almagtige God wat hierdie lewe vir sondaars kan en wil gee.  Dit kon egter nie gebeur het solank as wat hy op homself staatgemaak het nie.  Jesus het dus die Tien Gebooie gebruik om die hoë mure van sy selfregverdigheid af te breek (v.19).

 

‘Jy mag nie moord pleeg, egbreuk pleeg, steel, vals getuienis lewer en mense kort doen nie; jy moet jou ouers eer en jou naaste liefhê soos jouself,’ het Jesus gesê (v.19, Mt.19:18-19).  Die verbod om mense kort te doen, wys dalk dat hy ander se goed begeer het (die tiende gebod), en hulle ingedoen het om dit te kry.  Die gebod om jou naaste lief te hê som al die ander gebooie op.

 

Die man het gesê dat hy hierdie gebooie van sy kinderdae af nagekom het; hy wou geweet het waar hy nóg kortkom (v.20, Mt.19:20, Fil.3:6).  Hy het op die letter van die wet gefokus en nie op die gesindheid van die hart nie (Mt.5:21-48).

 

Jesus het dit geweet en hom jammer gekry.  Hy het met liefde na hom gekyk en gesê:  “Een ding kom jy kort—gaan verkoop alles wat jy het, en gee dit aan die armes, en jy sal ‘n skat in die hemel hê; kom dan hier, neem die kruis op en volg My.” (v.21).

 

Jesus wou vir hom gewys het dat hy die eerste en tiende gebooie ootree het:  hy was geldgierig en materialisties; geld en besittings was sy afgod (Mt.6:24).  Om agter Jesus aan te kom moes hy sy afgod gelos het; hy moes alles verkoop het en die geld vir die armes gegee het (v.21, Lk.19:8).  As hy dit gedoen het, sou hy ‘n skat in die hemel gehad het (v.21, Mt.6:19-20, Lk.12:33, 1 Tm.6:18-19).

 

Jesus het nie bedoel dat die man die hemel met geld kon koop nie, maar dat sommige mense ewige dinge mis omdat hulle aan tydelike dinge vashou.  Vir iemand met so baie geld was dit te veel gevra om alles weg te gee, en dus is hy kop onderstebo huistoe (v.22).

 

Jesus en die dissipels (v.23-31)

Ek ken ‘n arm Christen wat nie ‘n kar, huis, of bed besit nie.  Hy het ‘n paar plate en DVD’s, ‘n ou rekenaar en klere.  Hy verdien tussen R3000 en R5000 p.m., en is tevrede met wat hy het.  Omdat hy so min besit, is dit vir hom niks om alles weg te gee nie (hy het dit ook al gedoen).  Vir ‘n ryk man om so iets te doen is ‘n ander storie.  En dit is presies se Jesus se punt in v.23-25.

 

Jesus het gesien hoe die man op die horison verdwyn.  Hy het toe omgekyk en vir sy dissipels gesê:  “Hoe beswaarlik sal hulle wat goed besit, in die koninkryk van God ingaan!” (v.23).  Die dissipels was verstom toe Hy dit gesê het (v.24), aangesien rykdom in die Jode se oë ‘n teken van God se guns was (bv. Job en Abraham).  Jesus het weer gesê:  “hoe swaar is dit vir die wat op hulle goed vertrou, om in die koninkryk van God in te gaan!” (v.24).

 

Volgens Hom was dit makliker vir ‘n kameel om deur die oog van ‘n naald te gaan as wat dit vir ‘n ryk mens was om gered te word (v.25). Wat beteken dit?  Sommige dink dat daar ‘n poort in Jerusalem was wat bekend gestaan het as die oog van die naald, en dat ‘n kameel op sy knieë moes kruip om daardeur te kom.  Maar hierdie teorie is nie waar nie; daar is nie ‘n enkele bewys dat daar ooit so ‘n poort was nie.  En as daar so iets was, sou niemand sy kameel daardeur laat kruip het as hy ‘n endjie verder met gemak deur ‘n ander poort kon loop nie.

 

Dit is beter om Jesus se woorde letterlik te verstaan:  vir ‘n mens om homself te red is so onmoontlik soos vir ‘n kameel om deur die oog van ‘n naald te loop (v.25).  Die dissipels was uit die veld geslaan:  ‘Wie kan dan gered word?’ het hulle gevra (v.26).  As die rykes nie iets tot hulle redding kon bydra nie, watse kans het die armes gehad?

 

Jesus het gesê dat dit vir die mens onmoontlik is, maar dat niks vir God onmoontlik is nie (v.27, Jer.32:17, 27, Lk.1:37, Ef.3:20).  As God wou kon, Hy ‘n kameel deur die oog van ‘n naald laat loop het en ‘n ryk jongman van sy sonde gered het.

 

Petrus het gewonder watse skat hy en die res van die dissipels in die hemel sou hê, aangesien hulle alles gelos het om vir Jesus te volg (v.28, 21, 1:18, 20, 2:14, Lk.14:26, Heb.10:34).  Volgens Jesus sou hulle in hierdie lewe reeds ‘n honderd keer soveel teruggekry het (v.29-30).  Alle gelowiges op aarde sou hulle familie gewees het (3:34, 1 Tm.5:1-2); hulle sou ook hulle huise en besittings met mekaar gedeel het (Hd.2:44-45, 4:34-37).  Saam met dit sou hulle ook vervolging gehad het (v.30, Jh.15:20, Hd.14:22).

 

In die toekomstige bedeling sou hulle die volle rus van die ewige lewe ingegaan het (v.30, 18).  Op aarde het die ryk man alles gehad en die dissipels niks, maar daar sou dit andersom gewees het (v.31, Lk.16:25, Ps.73).

 

Wat is die lesse wat God in hierdie hoofstuk vir ons wil leer?

 

[1] Nie almal wat opgewonde is oor Jesus en die ewige lewe het waarlik tot bekering gekom nie (v.17).  Moet dan nie oorhaastig wees om vir jou kinders te sê dat hulle gered is en gedoop moet word, net omdat hulle ‘n opgewonde gevoel in hulle harte gehad het nie.

 

[2] Jy kan niks doen om gered te word nie (v.17).  Om godsdienstige dinge en goeie werke te doen kan jou nie red nie.  Jy kan ook nie jou vrye wil gebruik om self jou hart te verander en jou sonde te vergewe nie (v.25-27).  Niemand kan homself ‘n Christen maak nie.  God moet dit doen (v.27) en Hy het ook:

 

In sy lewe en dood het Jesus die wet onderhou wat óns moes maar nie het nie, en die straf vir ons sonde op Homself geneem.  Hy het uit die dood uit opgestaan en die Gees gestuur om sy lewe in ons harte te plant.  Hy het ons oë geopen om die waarheid te glo, en aan ons die vermoeë gegee om ons sonde te los.  Aan God alleen die eer.

 

[3] Die mens in sy gevalle toestand is sleg en nie goed nie (v.20).  Solank as wat jy dink jy is goed, sal jy nie jou nood vir Jesus sien nie, en sal jy iets wil doen om in die hemel te kom.  Indien jý so is, sal dit help as jy jouself aan die Tien Gebooie meet (v.19).

 

  • Het jy al iemand doodgemaak? Dalk nie, maar was jy al so bitter dat jy gewens het iemand wil doodgaan?
  • Het jy al seksuele sonde gepleeg? Dalk nie, maar het jy dit al in jou gedagtes gedoen?  Kyk jy pornografie?
  • Steel jy? Kroek jy op jou belastingvorms?  Kopieer jy rekenaarprogramme en DVD’s wat jy  nie mag nie?
  • Is jy jaloers op iemand anders se besittings, prestasies, lewensmaat, kinders of posisie?
  • Vertel jy leuens deurdat jy blatant jok, die waarheid weerhou, oordryf, jou beloftes breek, anders is voor mense as wat jy by die huis is?
  • Eer jy jou ouers, ook wanneer hulle oud is?
  • Wys die rusie wat jy oor geld en besittings het dat ‘goeters’ vir jou belangriker is as mense wat na die beeld van God gemaak is?

 

As God se wet jou van jou sonde oortuig, moet jy nie probeer om jouself te verbeter nie.  Moet ook nie van die Here af wegdraai en stert tussen die bene wegloop nie (v.22).  Bekeer jou eerder en draai na Jesus toe om jou te vergewe.

 

[4] Enigiets wat vir jou belangriker is as Jesus is ‘n afgod.  Wat is die een ding in jou lewe wat maak dat jy jouself nie aan die Here wil toegewy nie, die een ding waarvan sê jy:  ‘As ek vir Jesus volg sal ek ___ moet prysgee, en daarvoor is ek nie gereed nie’ (v.21-22)?

 

Dalk sê jy dat daar nie so iets in jou lewe is nie, en dat jy dit maklik kan los as jy wil.  Ek glo jou nie en Jesus ook nie.  As jy dit regtig so maklik kan los, hoekom jy net jy sal en doen jy dit nooit nie?  Die rede is omdat jy dit nie kán los nie (Rm.8:7-8).  Hoekom kom jy nie liewer na Jesus toe om jou te help nie (Jh.8:36)?

 

[5] Voorspoed is gevaarliker as teëspoed (v.22).  Baie mense draai na die Here toe wanneer dit met hulle sleg gaan.  Ek het nog nooit iemand ontmoet wat tot bekering gekom het, omdat dit met hulle goed gegaan het nie.  Druk dan jou ore toe vir mense wat sê:  ‘As jy in Jesus glo sal jy ryk word en sal dit met jou goed gaan.’

 

[6] Jesus is lief vir jou, maar Hy is nie hardop vir bekerings nie:  ons het Hóm nodig en nie Hy vir ons nie.  Toe die man weggeloop het, het Jesus nie agterna gehardloop en gesê:  ‘Ek is jammer dat Ek so baie van jou vereis het’ nie.  ‘As jy net tien persent van jou inkomste gee is dit genoeg; kom net asb. terug en volg My.’  As jy vir Jesus wil volg moet dit op sý terme en voorwaardes wees en nie op joune nie; by Hom is dit alles of niks (v.21, Lk.14:33, Rm.12:1).

 

En tog sal dit jou nie benadeel as jy dít doen nie.  Inteendeel, ‘He is no fool who gives what he cannot keep to gain what he cannot lose.’ (Jim Elliot).[1]

 

[1] Elizabeth Elliot, Through Gates of Splendour, Hodder & Stoughton, LONDON, 1957, p.148

Is jy ‘n ware dissipel?

Are you a true disciple

Ons bediende het eenkeer vir my vrou gevra of ons wedergebore Christene is. My vrou het ja gesê.  Ons bediende het gesê dat hulle gewone Christene is, en dat hulle nie weergebore is nie.  Ander mense sê weer dat hulle Christene is, maar nie dissipels nie.

 

Maar volgens die Bybel is Christen, dissipel en weergebore persoon sinonieme terme. Jy kan nie een wees sonder dat jy ook die ander is nie.  Wanneer ek vra of jy ‘n ware dissipel is, vra ek eenvoudig of jy weergebore is, of jy ‘n Christen is.  Om die vraag te beantwoord moet jy jouself aan Jh.8:31-59 meet.

 

Waarin volhard jy (v.31-38)?

Oor ‘n tydperk van 14 jaar in die bediening het ek al met ware en valse dissipels te doen gekry.  Ware dissipels volhard in die Woord.  Hulle wil dit beter ken en probeer om dit toe te pas.  Hulle onderwerp hulle daaraan.  Hulle sit onder die gereelde prediking van die Woord.  Soos wat die maande in jare en dekades verander, groei hulle.  Hulle val partykeer, maar sak nie uit nie.  Hulle staan op en volhard.

 

Vals dissipels sit vir ‘n paar maande onder die Woord, maar sak dan uit. Jy moet hulle lek om by die kerk te wees, omdat hulle nie ‘n aptyt vir die Woord het nie.  Vir ander is die Woord in hulle koppe, maar nie in hulle harte nie:  hulle doen nie wat dit sê nie.  As jy na hulle lewens kyk is daar ‘n patroon van volhardende sonde.  Soos die Jode in v.31 het hulle ‘n vals geloof.

 

Dit is dié wat in die Woord volhard het, wat ware dissipels was (v.31, 30). Deur die Woord het hulle die waarheid leer ken (v.31-32, 17:17).  Hierdie waarheid het hulle vrygemaak, sodat hulle die duiwel se leuens kon uitken en dit nie vir soetkoek opeet nie (v.32).

 

Volgens die Jode was hulle Abraham se kinders; God se uitverkore volk (v.33). As hulle dan niemand se slawe was nie, was dit nie nodig om bevry te word nie (v.33).  Jesus het gewys dat hulle, soos die res van die mensdom, slawe van hulle sonde was (v.34).  Anders as ware dissipels wat in die Woord volhard het (v.31), het hulle in hulle sonde volhard (v.34).

 

Omdat die vals dissipel ‘n slaaf van sy sonde is (v.34), kan hy nie ‘n seun van God wees of die Koninkryk as erfdeel verkry nie (v.35). Soos Hagar en Ismael moet hy die huis verlaat (v.35, Gn.21:10, Gal.4:30).  Jesus is die Seun en daarom ook die erfgenaam van alles (v.36, Heb.1:2).  Hy het die mag om ons vry te maak en sy erfporsie met ons te deel (v.36).

 

Die Jode se moordlustige gedagtes teen Jesus het gewys dat hulle slawe van sonde is (v.37, 5:18, 7:1, 25, 30, 32, 44, 8:6, 59). Hulle natuurlike verwantskap met Abraham kon hulle nie red nie (v.37) – net Jesus kon (v.36).  Tog het hulle sy Woord nie in hulle harte ontvang nie (v.37), en so gewys dat hulle nie ware dissipels is nie (v.31-32).  Deur sy Woord te verwerp, het hulle die Vader verwerp by wie Hy dit gesien het (v.38).  Die Jode se bose vader het hulle aangehits om vir Jesus dood te maak en sy woorde te verwerp (v.38).

 

Moenie tevrede wees om te dat jy in Jesus glo nie, want miskien is jou geloof vals (v.31). Bewys dat jy in Hom glo deur in sy Woord te bly (v.31).  Om in sy Woord te bly beteken nie maar net dat jy dit hoor nie, maar dat jy ‘n dader van die Woord is (Mt.7:21, 26-27, Lk.6:46, Jk.1:22).  Sorg dan dat jy dit gedurig lees, hoor en doen wat daarin geskryf staan.  As jy dít doen, dan sal dit jou van die duiwel se leuens en versoeking bewaar (v.32).

 

Moet asseblief nie dink jy is ‘n dissipel, omdat jy ‘n godsdienstige erfenis het of omdat jou ouers gelowiges is nie (v.33). As jy dink dat jy op grond hiervan gered is, sal jy nie jou behoefte aan ‘n Verlosser sien nie (v.33).  As jy gered wil word, moet jy besef dat jy vas is in die boeie van jou sonde, want eers dán sal jy vir Jesus vra om jou vry te maak.

 

Dalk dink jy dat mense wat te veel drink, dwelms gebruik, rondslaap en pornografie kyk verslaaf is, en dat jy nie ‘n slaaf van jou sonde is nie. Maar volgens Jesus is elkeen wat in sonde lewe ‘n slaaf daarvan (v.34, Tit.3:3).  As jy deur iets oorwin word, is jy ‘n slaaf daarvan (v.34, 2 Pt.2:19).  Vir party mense is dit geld, vir ander is dit kos, vir ander is dit selfone en sosiale media, vir ander is dit…

 

Wie is jóú baas? Vir wie of wat lewe jy:  vir Jesus of vir jouself?  As jy ‘n slaaf van sonde is, moet jy nie dink dat jy jouself van hierdie harde meester se kettings kan vrymaak nie (v.34, Rm.6:15-23).  Net Jesus kan jou vrymaak (v.36).

 

As jy ‘n gelowige is, dan is jy vry en is Jesus jou baas (v.36). Sonde is nie meer jou baas nie, en daarom kán jy nee sê (Rm.6:14).  Om in hierdie vryheid te volhard moet jy in die Woord volhard (v.32).

 

Vir wie luister jy? (v.39-47)

Gestel jy lewe in die eerste eeu. Jy het iemand nodig om jou op die plaas te help.  Een Saterdag gaan jy na die slawemark in Rome toe.  Daar sien jy ‘n goed-geboude jong man.  Dit lyk of hy hard kan werk.

 

‘Wie se slaaf is jy?’ vra jy vir hom. ‘Ek is klaar gekoop,’ sê hy.  ‘Ek behoort aan daardie man met die rooi hemp en die bruin sandale,’ sê hy.  Jy wonder of hy die waarheid praat.  Jy staan terug en hou hom dop.  Vir wie luister hy?  Hy luister vir die man wat die slawe verkoop; die man met die groen hemp en swart sandale.  Hy het vir jou gelieg.

 

Die Jode het gesê dat God hulle Vader is, maar hulle het gelieg. Hulle het vir die duiwel geluister en hulle ore vir God se Woord toegestop.

 

Die Jode het gesê dat Abraham hulle vader is, maar hulle was verkeerd (v.39, Gal.3:7, 16). As hulle regtig sy kinders was, sou hulle (soos hy) hulle geloof in gehoorsame dade gewys het, en nie beplan het om vir Jesus dood te maak nie (v.40).  Hulle het geen rede gehad om Hom te wil doodmaak nie:  Hy het dan net vir hulle gesê wat Hy by God gehoor het (v.40).

 

Abraham het dít nie gedoen nie, en daarom was hulle nie sy kinders nie (v.40). Hulle het ‘n ander vader gehad (v.41).  Die Jode het gesê dat hulle nie uit geestelike of fisiese egbreuk gebore is nie (Hos.2:3, Mt.1:18-19), maar dat God hulle Vader is (v.41, Ps.89:28, Jes.9:5, 63:16, 64:8, Jer.3:19, Mal.2:10).

 

Maar as God regtig hulle Vader was, sou hulle vir Jesus liefgehad het en Hom nie wou doodmaak nie – Hy het immers van die Vader af gekom (v.42). As God regtig hulle Vader was, sou hulle nie sy Woord gehaat het nie (v.43, Jer.6:10).  Hulle sou die Woord aanvaar het wanneer dit hulle vertroos, maar ook wanneer dit hulle sonde uitwys (v.43).

 

Maar omdat hulle dit nie aanvaar het nie, maar vir Jesus wou doodmaak, het hulle gewys dat die duiwel hulle vader is (v.44). Hulle het die waarheid gehaat en was moordenaars soos hy.  Hy was van die begin af ‘n moordenaar, omdat hy in Adam en Eva die mensdom wou doodmaak.  Hy het ook vir Kain aangehits om vir Abel dood te maak (1 Jh.3:12).  Hy is die leuenaar wat vir Eva bedrieg het (Gn.3:4).  Daar is geen waarheid in hom nie (v.44, 32).  Om te lieg is vir hom so natuurlik soos asemhaal – dit pas by sy bose karakter (v.44).  Hy is die vader en oorsprong van alle leuens (v.44).

 

Anders as die Jode en die duiwel, het Jesus geen valsheid of sonde in Hom gehad nie (v.46, Jes.50:9). Hy het die waarheid gepraat (v.46), maar omdat daar leuens in hulle harte was, het hulle die waarheid gehaat en wou hulle dit nie glo nie (v.45-46).  So het hulle weer gewys dat hulle nie van God af is nie (v.47).  Net dié wat waarlik van God af was, kon Jesus se woorde aanvaar het (v.47, 18:37, 1 Jh.4:6).

 

Moenie sê dat God jou Vader is, as jy nie vir Jesus liefhet en doen wat Hy in die Bybel sê nie (v.41-42, Jh.14:15). Moenie sê dat God jou Vader is as die Bybel vir jou te hard is, sodat jy dit by jou voorkeure en omstandighede wil aanpas nie (v.43).  Moenie sê dat Hy jou Vader is as jy nie sy Woord liefhet, meer daarvan wil hoor, en doen wat dit sê nie (v.47).  Moenie sê Hy is jou Vader as jy sekere dele van die Bybel verwerp en sê dat dit maar net mense se opinies is nie (v.47).

 

Moenie sê dat Hy jou Vader is as jy leuens vertel, oordryf, en jou beloftes breek nie (v.44). Moenie sê dat Hy jou Vader is as Benny Hinn of ander vals leraars jou gunsteling predikers is nie (v.44).  Moenie sê dat Hy jou Vader is as jy vir kliënte lieg of oneerlik is nie (v.44).  Moenie sê dat Hy jou Vader is as jy mense haat, ‘n verbitterde mens is, ‘n onvergewensgesinde hart het, alewig baklei, en mense uit jou lewe probeer kry nie (v.44).

 

Jy is ‘n kind van die duiwel; hy is jou vader (v.44). Miskien klink dit vir jou te kras, maar volgens Jesus is daar nie ‘n grys gebied nie:  as jy nie ‘n kind van God en ‘n ware dissipel van Jesus is nie, is die duiwel jou vader (v.44).  Dit is nie net Sataniste wat kinders van die duiwel is nie.  Moslems, Hindoes, Jehova’s Getuies, ateïste, en mense van ander godsdienste is ook kinders van die duiwel, omdat hulle die ware Jesus van die Bybel verwerp.  Ook kerkmense wat nie vir Jesus opreg liefhet sodat hulle doen wat Hy sê nie, is kinders van die duiwel (v.44, 42, 27).

 

Is jy ‘n ware dissipel? Vir wie luister jy?  Luister jy vir die Bybel, totdat dit by die opvoeding van jou kinders, politiek, besigheid, die rol van die man en vrou in die huwelik, menseregte en jou seksualiteit kom?  Of gehoorsaam jy die Bybel in elke area van jou lewe?

 

Wie vereer jy? (v.48-59)

Ateïste sê dat hulle nie in God glo nie, maar die manier waarop hulle vir Darwin en sy evolusie-teorie vereer is niks anders as aanbidding nie. In Noord-Korea aanbid en vereer die volk hulle leier as ‘n tipe god.  In Jh.8 het die Jode vir Abraham bo Jesus verhef.  So het hulle gewys dat hulle nie ware dissipels van Jesus was nie, en dat hulle geloof vals was (v.31).

 

Die Jode het nie aanvaar dat hulle kinders van die duiwel is nie, maar het gesê dat Jesus ‘n demoon het (v.48, 7:20).  Hulle het die Samaritane gehaat (4:9), en het gesê dat Jesus een is (v.48).  Maar hoe kon iemand wat ‘n demoon in Hom gehad het, die Vader geëer het (v.49)?  Die Vader het Hóm ook geëer (v.50), al het die Jode dit nie gedoen nie (v.49, 5:23).  Die Vader is die Regter, en as Hý gesê het dat Jesus die Seun van God is, dan het die Jode se opinie nie veel saakgemaak nie (v.50).  Hulle het gesê dat Jesus ‘n demoon het (v.48), maar die Vader het gesê dat Jesus sy geliefde Seun is (Mt.3:17).

 

Omdat die Jode vir Jesus gelaster het, het hulle die Regter se oordeel verdien (v.50). Maar dié wat hulle bekeer het om Jesus se Woord te bewaar, sou nie die ewige dood gesmaak het nie (v.51).  Die Jode het weer gesê dat Jesus ‘n demoon het (v.52).  As selfs Abraham en die profete gesterf het (Sg.1:5), was Jesus mal om te sê dat dié wat sy Woord bewaar nie sal doodgaan nie (v.52-53).  ‘Wie dink Jesus ís Hy?’ het hulle gesê (v.53).

 

Hulle het nie verstaan dat Jesus van die ewige dood praat, dat Hy groter as Abraham en die profete was, en dat sy Vader Hom verheerlik het om die ewige lewe te gee aan dié wat in Hom glo nie (v.54, 17:1-2). Jesus het nie gelieg om te sê dat Hy van hierdie Vader af kom, dat Hy Hom ken, en dat Hy sy Woord bewaar nie (v.55).  Die Jode het Hom nie geken nie (v.55).

 

Hulle fisiese voorvader Abraham het uitgesien dat hy die Messias se dag sou sien (v.56). Hy het dit in Isak se geboorte, in geloof, en vanuit die hemel gesien, en hom daarin verbly (v.56, Heb.11:13).  Die Jode was nie soos Abraham nie, maar wou die Messias doodmaak (v.59).  Hulle het op grond van sy voorkoms besluit dat Hy nie die Messias kan wees nie, en het nie besef dat Hy die God van Abraham is nie (v.57-58, 15, 7:24, Eks.3:14, 6).  Alhoewel die Jode vir Jesus wou stenig was hulle onsuksesvol, omdat sy bepaalde tyd om te sterf nog nie aangebreek het nie (v.59, 20).

 

Eer jy vir Jesus? As jy nie aktief besig is om Hom met jou lewe te vereer nie, dan is jy niks beter as die Jode wat sy Naam gelaster het nie (v.48-49).  As die Vader Hom vereer het (v.49-50), hoeveel te meer moet ons dit nie doen nie?  Verheerlik Hom deur jou lofprysing en gehoorsaamheid aan sy Woord (v.51).  Vereer Hom deur niemand bo Hom of op dieselfde vlak as Hy te plaas nie (v.52-53).

 

Ons mag nie praat asof engele ons hulp en verlossing is nie. Ons mag nie tot of deur hulle bid, en vra dat hulle ons help nie (Kol.2:18, Op.19:10).  Ons mag nie enige Ou- of Nuwe Testamentiese gelowige as ‘n sondelose karakter beskou, asof hulle lewe ‘n foutlose voorbeeld is om na te volg nie.  Ons mag nie enige gelowige in die geskiedenis op dieselfde vlak as die Bybel aanhaal, asof hulle nooit iets verkeerd gesê het nie (bv. Calvyn, Luther, Spurgeon, MacArhur).

 

Ons mag nie kerke se konstitusies of belydenisse bo of op dieselfde vlak as die Bybel plaas, of dit met dieselfde gesag as die Bybel aanhaal nie. Ons mag nie ons lewe volgens enige boek, filosofie of sisteem inrig nie, want daardeur vereer ons hierdie dinge bo Jesus se Woord.  Ons mag nie ‘n predikant vereer, asof alles wat hy sê so goed soos die Bybel self is nie.

 

Ons moet besef dat alle mense feilbaar is, en dat net Jesus volmaak is. Ons moet Hom alleen dien en aanbid as die God van Abraham, Luther en ander gelowiges (v.58).  Hy moenie ‘n plek in ons harte deel met enigiemand anders nie.  Moenie sê dat Hy ‘n goeie profeet of mens is, maar Hom nie aanbid nie.  Aanbid Hom as God, of sê saam met die Jode dat Hy ‘n demoon het en dat Hy gestenig moet word.

 

Soos jy goed weet sê baie mense op Facebook dat hulle Christene is. Op hulle Whatsapp en Facebook profiele deel hulle allerhande Christelike boodskappe.  Maar as jy na hulle lewens kyk, dan wonder jy of hulle die Here ken.  Hulle is godsdienstig en ken die Christelike ‘lingo’, maar weet nie regtig wat dit beteken om ‘n Christen te wees nie.  Hoe lyk dit met jou?  Wat sê jou lewe en gehoorsaamheid aan die Bybel oor die ware stand van jou hart?  Is jy ‘n dissipel van Jesus, sodat jy die onderstaande woorde jou eie kan maak?

‘I am a part of the fellowship of the unashamed.

The die has been cast

I’ve stepped over the line

the decision has been made

I am a disciple of Jesus Christ.

I will not look back, let up, slow down, back away or be still.

My past is redeemed; my present makes sense; my future is secure.

I no longer need pre-eminence, prosperity, position, promotions, plaudits or popularity.

I don’t have to be right, first, tops, recognized, praised, regarded or rewarded.

I now live by faith, love by patience, live by prayer, and labour by power.

My pace is set, my gait is fast, my goal is heaven, my road is narrow, my way is rough, my companions few, my Guide reliable, my mission clear.

I cannot be bought, compromised, deterred, lured away, turned back, deluded or delayed.

I will not flinch in the face of sacrifice.

I will not hesitate in the presence of adversity.

I will not negotiate at the table of the enemy.

I will not ponder at the pool of popularity nor meander in the maze of mediocrity.

I will not give up, back up, let up, or shut up until I have prayed up, preached up, stored up, and stayed up the cause of Christ.

I am a disciple of Jesus Christ.

I must go until He returns, give until I drop, preach until all know, and work until He comes.

And when He comes to get his own, He will have no trouble recognizing me.

My colours are flying high and they are clear for all to see.

I am a disciple of Jesus Christ.’

Wat sal jy met die evangelie doen?

Hand stretched out

Joel Beeke is ‘n predikant in Amerika.  Kort na hy by ‘n nuwe gemeente begin het, het hy sy vriend Ernest Reisinger, besoek.  ‘Ek weet nie wat om te doen nie,’ het Beeke gesê.  ‘Niemand in die gemeente staan neutraal teenoor my nie.  ‘n Paar mense is mal oor my en die res haat my.’  Reisinger het sy hand op Beeke se bo-been geklap:  ‘Dis wonderlik!’ het hy gesê, ‘dit beteken jy is besig om deur te dring!’  Presies dít is wat die evangelie vereis:  wees lief daarvoor en verdedig dit, of haat en verwerp dit.  Handelinge 28:17-31 illustreer dit.

 

Paulus verdedig die evangelie (v.17-23)

In 1988 het John MacArthur The Gospel According to Jesus geskryf.  Die boek was ‘n poging om die oppervlakkige evangelie van die Amerikaanse kerk reg te stel.  Baie predikers en teoloë het gesê dat Jesus jou Verlosser kan wees sonder dat Hy jou Here is:  jy kan gered wees sonder dat jou hart verander is; in sonde volhard en nogsteeds oppad wees hemel toe.  MacArthur wou dié dwaling regstel.  Toe die boek sy verskyning maak, het baie dit aangeval.  Baie jare later het MacArthur in ‘n onderhoud met Iain Murray gesê:  ‘I never dreamed that I would spend a great deal of my ministry protecting the gospel from evangelicals.’ (vry aanhaling).  Dis tragies dat Paulus die evangelie teen God se volk Israel moes verdedig.

 

Toe Paulus in Rome kom het hy die Joose leiers na hom toe geroep.  Volgens gewoonte het hy die evangelie eerste aan die Jode verkondig (Romeine 1:16).  Hy het aangeneem dat die Jerusalem-Jode se klagtes teen hom hulle ore bereik het, en wou dit regstel.  ‘Die hof het my onskuldig bevind,’ het hy gesê.  ‘Omdat die Jode beswaar aangeteken het móés ek my op die keiser beroep – ek het nie ‘n ander keuse gehad nie.  Ek is nie hier omdat ek iets teen my volk het nie, maar omdat hulle iets teen mý het.  Ek het geen begeerte om wraak te neem nie.  Die ware rede hoekom ek in boeie is, is omdat ek die hoop van Israel – die Messias en die opstanding van die liggaam – verwag.’[1]

 

Wou Paulus homself verdedig?  Of het hy opgestaan vir die evangelie?  Die Jode het vir hom gesê:  “Ons het geen briewe oor u van Judéa ontvang nie; ook het niemand van die broeders hier aangekom en iets slegs van u berig of gepraat nie.  Maar ons verlang om van u te hoor wat u dink; want wat hierdie sekte betref, is dit ons bekend dat oral daarteen gespreek word.” (v.21-22, vgl. 24:5).  Paulus se lewe was rein.  “en hou julle lewenswandel onder die heidene skoon, sodat as hulle van julle kwaad spreek soos van kwaaddoeners, hulle op grond van die goeie werke wat hulle aanskou, God kan verheerlik in die dag van besoeking.” (1 Petrus 2:12).

 

Paulus het met die Jode afgespreek om op ‘n sekere dag na hom toe te kom. Hulle het in groot getalle opgedaag.  Van die môre tot die aand het hy die evangelie van die Koninkryk verkondig en uit die Wet en Profete bewys dat Jesus die Messias is.[2]

 

Moenie met jou hande in jou sakke staan en toekyk hoe mense die evangelie aanval nie.  Doen iets; verdedig dit!  Hoe moet jy dit doen?  Jy kan nie lojaal wees aan ‘n evangelie waaraan jy geen waarde heg nie.  Eers as jy vir jouself gesmaak het dat die evangelie goed is, sal jy dit verdedig.  Sorg dat jy die feite van die evangelie ken, sodat jy dit kan verdedig.  Kry Galasiërs onder die knie en memoriseer Paulus se opsomming van die evangelie in 1 Korintiërs 15:3-4:  “Want in die eerste plek het ek aan julle oorgelewer wat ek ook ontvang het, dat Christus vir ons sondes gesterf het volgens die Skrifte; en dat Hy begrawe is, en dat Hy op die derde dag opgewek is volgens die Skrifte”.

 

Beskerm die evangelie teen evolusie.  Evolusie sê dat dood voor sonde in die wêreld was; dat dood nie ‘n straf op die mens se sonde is nie.  Dit peuter met die evangelie:  was Jesus se dood God se straf op ons sonde of nie?  Veg om die evangelie teen liberale teologie te beskerm.  Liberale teoloë ontken Jesus se dood in ons plek[3] en sy liggaamlike opstanding uit die dood.  Verdedig die evangelie teen TBN se Prosperity predikers en hulle volgelinge.  Dié mense sê dat Jesus aarde toe gekom het sodat ons ryk, voorspoedig en gesond kan wees.  Vir hulle gaan die goeie nuus oor geld en nie oor die vergifnis van sonde nie.  Beskerm die evangelie teen kultusse; teen dié wat ‘n ander Jesus verkondig.  Dié groepe sê ons gaan hemel toe as ons in Jesus glo plus sekere reëls volg.  Hulle verwerp die evangelie van verlossing uit genade alleen deur geloof alleen in Christus alleen.  Moenie bang wees om op te staan by die werk, skool en in jou familie nie.  Moet ook nie bang wees as jou opponent slim argumente en antwoorde het nie.  God is aan jóú kant.  Die meeste mense wat die evangelie verwerp het dit nog nooit vir hulleself getoets nie, maar verwerp dit op grond van ander se getuienis (v.22).

 

As jy die evangelie verdedig moet jy nie net jou opponente se valsheid uitwys of aanspreek nie.  Bevorder ook die waarheid.  Jou krag om ander te oortuig lê nie daarin dat jy ander weerlê nie, maar in die evangelie self:  dít is die krag van God tot redding vir elkeen wat glo.[4]

 

Hoekom is dit belangrik om die evangelie te verdedig?  Jesus antwoord:  “Elkeen dan wat My sal bely voor die mense, hom sal Ek ook bely voor my Vader wat in die hemele is.  Maar elkeen wat My verloën voor die mense, hom sal Ek ook verloën voor my Vader wat in die hemele is.” (Matteus 10:32-33).

 

Die Jode verwerp die evangelie (v.24-31)

Adolf Hitler was ‘n Duitse diktator.  Hoe het mense teenoor sy diktatorskap gereageer?  Dink jy enigiemand het ‘n traak-my-nie-agtige houding ingeneem?  Die wêreld het hom, òf gehaat en teëgestaan (soos Engeland en Amerika), òf hulle lojaliteit aan hom bewys (soos Italië en Japan).  So is dit met Jesus en die evangelie:  jy moet Hom haat of liefhê.  Jy kan nie onpartydig wees of Hom ignoreer nie.  As jy nie vir Hom is nie is jy teen Hom.[5]

 

Toe Paulus klaar gepreek het was daar twee reaksies:  “sommige het geglo wat gesê is, maar ander het ongelowig gebly.” (v.24).  Hoekom het party geglo en ander nie?  In v.25-27 antwoord Paulus uit Jesaja 6:9-10:

 

“Tereg het die Heilige Gees deur Jesaja, die profeet, tot ons vaders gespreek en gesê:

‘Gaan na hierdie volk en sê:

Met die gehoor sal julle hoor en glad nie verstaan nie,

en julle sal kyk en kyk, en glad nie sien nie.

Want die hart van hierdie volk het stomp geword,

en met die ore het hulle beswaarlik gehoor,

en hulle oë het hulle toegesluit,

sodat hulle nie miskien met die oë sou sien

en met die ore hoor

en met die hart verstaan

en hulle bekeer en Ek hulle genees nie.’”

 

Met ander woorde, hulle het hulle harte verhard.  Daarom het God ook hulle harte verhard en die evangelie van hulle weggevat (Matteus 21:43).  Voortaan sou Hy na die heidene toe gaan (v.28, Johannes 10:16).  Sondaars glo of verwerp die evangelie, omdat Gód hulle oë oopmaak of aan die hardheid van hulle harte oorgee.  Lukas skryf:  “Maar Paulus en Bárnabas het vry-uit gespreek en gesê:  Dit was noodsaaklik dat die woord van God aan julle eers verkondig moes word.  Aangesien julle dit egter verwerp en julleself die ewige lewe nie waardig ag nie—kyk, ons wend ons tot die heidene… En toe die heidene dit hoor, was hulle bly; en hulle het die woord van die Here geprys; en daar het gelowig geword almal wat verordineer was tot die ewige lewe.” (13:46, 48).  Jesus het gesê:  “Ek loof U, Vader, Here van die hemel en die aarde, dat U hierdie dinge verberg het vir wyse en verstandige mense en dit aan kindertjies geopenbaar het. Ja, Vader, want so was dit u welbehae.  Alles is aan My oorgegee deur my Vader; en niemand weet wie die Seun is nie, behalwe die Vader, en wie die Vader is nie, behalwe die Seun en hy aan wie die Seun dit wil openbaar.” (Lukas 10:21-22).

 

Vir twee volle jare het Paulus rustig in Rome gewoon.  Hy het tente gemaak en geskenke ontvang en homself só onderhou (18:3, Filippense 4:18).  Hy het nie tyd gemors nie, maar die twee jaar goed benut “en almal ontvang wat na hom gekom het, terwyl hy die koninkryk van God gepreek en onderrig gegee het aangaande die Here Jesus Christus, met volle vrymoedigheid sonder enige verhindering.” (v.30-31).  Hy was nou wel in boeie, maar die evangelie was nie (2 Timoteus 2:9).  In dié tyd het hy Filippense, Efesiërs, Kolossense en Filemon geskryf.[6]  Na die twee jaar in Rome is hy vrygelaat[7], het hy nog kerke besoek, en 1 Timoteus en Titus geskryf.  Jesus se opdrag was dat die evangelie tot aan die eindes van die aarde verkondig moet word (1:8).  Deur Paulus het die evangelie Rome bereik.  In Romeine 16:26 kon hy skryf:  “[The gospel] has been made known to all nations” (ESV).  Hy is weer gevange geneem.  Uit ‘n koue tronksel het hy 2 Timoteus (sy laaste brief) geskryf.  Volgens oorlewering het keiser Nero hom onthoof.

 

Reageer vandag op die evangelie.  “Kyk, nou is dit die tyd van die welbehae; kyk, nou is die dag van heil.” (2 Korintiërs 6:2).  Maar voor jy reageer moet jy weet wat Jesus van jou vereis.

 

[1] Jesus vereis dat jy jou sondige self moet haat.  Jy moet bereid wees om jou lewe vir Hom te gee.  Jy moet Hom elke dag volg en nie net wanneer dit jou pas nie (Lukas 9:23).

 

[2] Jesus vereis dat jy liewer is vir Hom as vir jou familie.  Wie sal jy kies as jy tussen Jesus en jou familie moet kies (Lukas 14:26)?  As jy Hom wil volg moet jy gewillig wees om alles prys te gee (Lukas 14:33).

 

[3] Jesus vereis dat jy jou van jou sonde bekeer (17:30).  Is jy bereid om sekere sondes te los, maar nie almal nie?  Is daar één sonde wat jy net nie wil los nie?  Jesus het gesê:  “As jou regteroog jou dan laat struikel, ruk dit uit en gooi dit weg van jou af; want dit is vir jou beter dat een van jou lede vergaan en nie jou hele liggaam in die hel gewerp word nie.  En as jou regterhand jou laat struikel, kap dit af en gooi dit weg van jou af; want dit is vir jou beter dat een van jou lede vergaan en nie jou hele liggaam in die hel gewerp word nie.” (Matteus 5:29-30).

 

[4] Jesus vereis dat jy die evangelie moet glo (Markus 1:15).  Moenie jou eie weergawe van die evangelie glo nie.  Glo die Bybel se Jesus en evangelie.  Die Bybel sê Hy is volkome God en mens.  Hy het geen sonde gedoen nie.  Hy het aan die kruis gesterf vir sondaars.  Hy is begrawe en het liggaamlik opgestaan uit die dood op die derde dag.  Geloof beteken om hierdie feite te aanvaar, te vertrou dat Hy jou kan red van jou sonde, en na Hom toe te kom.

 

[5] Jesus vereis dat Hy nie net ‘n deel van jou lewe sal wees nie, maar jou hele lewe.  Hy moet alles wees of niks.  Hy moet in jou bly en jy in Hom (Galasiërs 2:20, Johannes 6:53, 15:5).

 

[6] Jesus vereis dat jy Hom bo alles liefhet en doen wat Hy sê (Johannes 14:15, Lukas 6:46, 10:27).

 

Pasop vir die dodelike strik waarin baie al beland het.  Hulle skep ‘n Jesus en evangelie waarmee hulle gemaklik is; ‘n Jesus en evangelie wat nie so rigied, radikaal, veeleisend, aanstootlik, en ongemaklik is nie; “…‘n ander Jesus… ‘n ander evangelie” (2 Korintiërs 11:4).  Moenie jou gewete bedrieg en dink Jesus en die evangelie se eise sal weggaan as jy dit ignoreer of sê dit bestaan nie.  As jy sy stem vandag ignoreer en onverskillig is, bestaan die kans dat Hy jou hart verhard (Hebreërs 3:15, 10:26, 29).  Om vir Jesus te sê ‘wag’ is om ‘nee’ te sê, want almal wat nie vir Hom is nie is teen Hom.

 

John Bunyan het dit geniet om sonde te doen – veral op Sondae.  Toe hy op ‘n dag in die kerk sit, het die predikant hierteen gepreek.  Bunyan was oortuig dat dié preek voorberei was om sy boosheid uit te wys.  Hy het skuldig gevoel en met ‘n swaar gemoed by die kerk uitgestap.  Hy het probeer om van die preek te vergeet, sodat hy weer sy sonde kon doen.  Dieselfde dag nog, terwyl hy sonde doen, het daar ‘n stem in sy siel gesê:  ‘Will you leave your sins and go to heaven or have your sins and go to hell?’[8]  Dít is die vraag wat Jesus en die evangelie vandag voor jou stel.  Wat sal jy daarmee doen?

[1] Sien v.17-20, 24:15, 26:6-8.

[2] Genesis 3:15, Eksodus 12, Deuteronomium 18:15-19, Psalm 16, 22, 69, Jesaja 11, 53, ensovoorts.

[3] In teologie noem ons dit sy plaasvervangende soendood.

[4] Romeine 1:16

[5] Matteus 12:30

[6] Efesiërs 6:20, Filippense 1:13-14, Kolossense 4:18, Filemon 23

[7] Filippense 1:19, Filemon 22

[8] John Bunyan, Grace Abounding to the Chief of Sinners, p.13

Hoe ver sal jy Jesus volg?

Cross on cobblestone

In een lied sing Third Day:  ‘I’ve heard it said that a man would climb a moutain, just to be with the one he loves.  And I’ve heard it said that a man would swim the ocean for the one that he loves.’  Maar wat ‘n man en doen is twee verskillende dinge.  Wanneer ek vra:  ‘Hoe ver sal jy Jesus volg?’ is dit nie mooi praatjies wat saakmaak nie, maar wat jy regtig doen.  In Handelinge 21 stel Paulus vir ons die voorbeeld.

 

Na Jerusalem (v.1-16)

 

1 En nadat ons ons van hulle losgeskeur het, het ons afgevaar en reguit koers gehou en by Kos aangekom, en die volgende dag by Rhodus en daarvandaan by Pátara. 2 En ons het ‘n skip gevind wat na Fenícië sou oorseil, en daarop gegaan en afgevaar. 3 En toe ons Ciprus in die gesig gekry het en dit aan die linkerhand laat lê het, het ons na Sírië gevaar en by Tirus aangekom, want daar sou die skip sy vrag aflaai. 4 En nadat ons die dissipels gevind het, het ons daar sewe dae gebly; en hulle het vir Paulus deur die Gees gesê om nie op te gaan na Jerusalem nie. 5 Maar toe ons die dae uitgebly het, het ons vertrek en op reis gegaan, terwyl almal, met vroue en kinders, ons tot buitekant die stad begelei; en ons het op die strand neergekniel en gebid. 6 En nadat ons mekaar gegroet het, het ons aan boord gegaan, en hulle het teruggegaan huis toe.

 

7 Maar ons het die seereis van Tirus af voltooi en by Ptolemáis gekom; en ons het die broeders gegroet en een dag by hulle gebly. 8 En die volgende dag het ons, die geselskap van Paulus, vertrek en in Cesaréa aangekom; en ons het ons intrek geneem in die huis van Filippus, die evangelis, wat een van die sewe diakens was, en by hom gebly. 9 En hy het vier ongetroude dogters gehad wat die profetiese gawe besit het. 10 En onderwyl ons baie dae daar oorgebly het, het ‘n sekere profeet met die naam van Agabus van Judéa afgekom. 11 En toe hy by ons kom, neem hy die gordel van Paulus en bind sy eie hande en voete en sê:  Dít spreek die Heilige Gees:  So sal die Jode die man wie se gordel dit is, in Jerusalem bind en in die hande van heidene oorlewer. 12 En toe ons dit hoor, het ons saam met die broeders van die plek hom gesmeek om nie op te gaan na Jerusalem nie. 13 Maar Paulus het geantwoord:  Wat doen julle dat julle ween en my hart week maak?  Want ek is bereid nie alleen om gebind te word nie, maar ook om in Jerusalem te sterwe vir die Naam van die Here Jesus. 14 Toe hy dan nie oor te haal was nie, was ons tevrede en het gesê:  Laat die wil van die Here geskied!

 

15 En ná hierdie dae het ons vir die reis klaargemaak en na Jerusalem opgegaan. 16 En sommige van die dissipels van Cesaréa het ook saam met ons gegaan en ons by ‘n sekere Mnason van Ciprus gebring, ‘n ou dissipel, by wie ons sou tuis gaan.”

 

Paulus was so lief vir die Efesiër-ouderlinge, dat hy homself moes losskeur om totsiens te sê (v.1). Paulus-hulle het verby die eiland Kos geseil (Hippocrates, die vader van medisyne, is hier gebore).  Daarna het hulle tot by die eiland Rhodus gevaar.  Jare tevore het ‘n 35 meter hoë beeld van Apollo hier gestaan.  Dit was een van die sewe wonders van die antieke wêreld.  Van Rhodus af het hulle na die mees suidelike punt van Turkye gevaar:  Patara.  Hier het hulle ‘n skip gekry wat na Fenicië toe gevaar het (in Paulus se dae was Fenicië deel van Sirië, maar vandag is dit deel van Libanon).  Hulle het verby die eiland Siprus gevaar en in Tirus gekom (v.2-3).  Hulle het sewe dae daar gebly, seker omdat hulle vir ‘n skip moes wag.  Hulle het rondgevra of daar Christene was en by hulle tuisgegaan (v.4).  Die Ou Testament het voorspel dat mense in Tirus die Here sou dien (Psalm 87:4, Jesaja 23:18).  Reeds toe Jesus op aarde was het ‘n vrou uit Tirus tot bekering gekom (Markus 7:24-31).  Nou was daar nóg inwoners van die stad wat die Here gedien het.

 

Net soos wat die Heilige Gees vir Paulus gesê het dat hy vir die evangelie sou ly, het Hy dit nou vir die gelowiges in Tirus gesê (v.4, 20:22-23). Toe hulle dit hoor het hulle hom gesmeek om nié Jerusalem toe te gaan nie (v.4).  Paulus was egter vasberade (19:21, 20:22).  Hy en sy span het vertrek.  Die hele groep gelowiges – mans, vroue, en kinders – het hulle tot by die skip vergesel.  Hulle het saam met die sendelinge op die strand gekniel en gebid (v.5).  Wat ‘n wonderlike prentjie van Christelike gemeenskap – dat daar so ‘n diep liefde en eenheid kan ontstaan tussen mense wat mekaar sewe dae gelede ontmoet het!  Die sendingspan het ‘n skip gekry wat oppad was Ptolemais toe (v.6).  Daar aangekom het hulle dadelik die gelowiges gaan groet (v.7).  Ná Ptolemais het Paulus-hulle Sesarea toe gevaar.  Hulle het in Filippus se huis gebly.  Hy was ‘n evanglis en ook een van die diakens van 6:5 – ‘n man vol van die Heilige Gees en geloof (v.8, Efesiërs 4:11).  Hy het reeds vir 20 jaar in Sesarea gebly (8:40).  Cornelius het ook eens hier gebly, maar of hy steeds hier was weet ons nie (hfst.10).  Filippus het vier ongetroude dogters gehad wat geprofeteer het (v.9).  Het hulle vir individue geprofeteer?  Het hulle vir vroue geprofeteer?  Die teks sê nie vir ons nie.  Ons weet dat hulle nie leraars in die gemeente was nie, omdat die Skrif sê dat ‘n vrou kan nie ‘n ouderling of predikant kan wees nie (1 Korintiërs 14:33-35, 1 Timoteus 2:11-12).

 

Terwyl Paulus en sy span daar was het ‘n profeet van Jersualem, Agabus by naam, Sesarea toe gekom. Hy het in hfst.11 voorspel dat daar ‘n wêreldwye hongersnood sou kom.  Dit het gebeur soos hy gesê het.  Agabus het weer geprofeteer en dié keer sy profesie gedramatiseer (Ou Testamentiese profete soos Esegiël het dit dikwels gedoen).  Hy het Paulus se gordel gevat en sy eie hande en voete daarmee vasgebind.  Hy het voorspel dat die eienaar van dié gordel (Paulus) só vasgebind sou word.  Die Jode sou hom vang en aan die Romeine oorgee.  Sy profesie was akkuraat.  Dit was nie sy eie woorde nie, maar die Here s’n (v.11, ‘So sê die Heilige Gees).  Paulus het later aan die Jode in Rome bevestig dat Agabus reg geprofeteer het:  “Broeders, alhoewel ek niks gedoen het teen die volk of die voorvaderlike sedes nie, is ek uit Jerusalem as gevangene oorgelewer in die hande van die Romeine.” (28:17).  Volgens v.32-33, 22:29 het die Romeine Paulus uit die Jode se hande gered, en het die Romeine hom gebind.  Lukas se punt was egter dat Paulus eers in die Jode se hande sou wees, en daarna in die Romeine s’n.  Hierin was Paulus soos Jesus:  “Want Hy sal oorgelewer word aan die heidene” (Lukas 18:32).

 

Omdat profete geïnspireerde woorde spreek, is daar nie vandag meer profete nie. God het gesê dat niemand by sy Woord mag byvoeg of wegneem nie (Deuteronomium 4:2, Spreuke 30:6, Openbaring 22:18-19).  Indien daar vandag profete is, is hulle woorde op dieselfde vlak as die Skrif en oortree ons die genoemde verse.  Soos die apostles, was profete nodig om die fondasie van die kerk te lê (Efesiërs 2:20).  Wat is hierdie fondasie?  Die Skrif was nog nie voltooi nie.  God het hulle gebruik om dit neer te pen.  Noudat die Skrif voltooi is het ons nie meer apostels en profete nodig nie.  Hebreërs 1:1 sê:  “Nadat God baiekeer en op baie maniere in die ou tyd gespreek het tot die vaders deur die profete, het Hy in hierdie laaste dae tot ons gespreek deur die Seun”.  Die profete se tyd om te spreek is verby.  Jesus se woorde is ook afgehandel en deur die apostels in die Skrifte opgeteken.  Ons het geen nuwe woorde van God af nodig nie.  Alles wat ons moet weet is vir ons in die Bybel neergeskryf.

 

Toe die gelowiges en Paulus se spanmaats Agabus se woorde hoor, het hulle hom afgeraai om Jerusalem toe te gaan (v.12). Paulus was baie lief vir hulle (v.13), maar Hy was liewer vir Jesus (v.13, 20:24).  Die gelowiges het besef dat Paulus, soos Jesus, die Vader se wil sal doen (v.14, Lukas 22:42, Jakobus 4:13-15).  Die span het Jerusalem toe vertrek om betyds te wees vir die Pinksterfees (v.15, 20:16).  Hulle het oppad by Mnason van Siprus gebly (v.16, 11:20).

 

In Jerusalem (v.17-36)

 

17 En toe ons in Jerusalem aankom, het die broeders ons met blydskap ontvang. 18 En op die volgende dag het Paulus saam met ons na Jakobus se huis gegaan, en al die ouderlinge was daar teenwoordig. 19 En nadat hy hulle gegroet het, het hy van stuk tot stuk vertel wat God onder die heidene deur sy diens gedoen het. 20 En toe hulle dit hoor, het hulle die Here verheerlik en vir hom gesê:  U sien, broeder, hoeveel duisende Jode daar is wat gelowig geword het, en almal is yweraars vir die wet. 21 En hulle is aangaande u vertel dat u al die Jode onder die heidene leer om van Moses afvallig te word deur te sê dat hulle die kinders nie moet besny nie en ook nie volgens die sedes moet wandel nie. 22 Wat staan ons dan te doen?  Dit is dringend nodig dat die menigte bymekaarkom, want hulle sal hoor dat u gekom het. 23 Doen dan wat ons vir u sê.  Ons het vier manne wat ‘n gelofte gedoen het; 24 neem hulle en heilig u saam met hulle en betaal die koste vir hulle, sodat hulle hul hoofde kan skeer en almal kan weet dat daar niks is in wat van u vertel word nie, maar dat u self ook wandel as een wat die wet onderhou. 25 Wat egter die gelowiges uit die heidene betref het ons geskrywe en besluit dat hulle niks van dié aard moet onderhou nie, maar hulle net moet onthou van afgodsoffers en bloed en van wat verwurg is, en van hoerery. 26 Toe het Paulus die manne geneem en op die volgende dag hom saam met hulle geheilig en in die tempel gegaan om bekend te maak dat die dae van die heiliging sou voortduur totdat die offer vir elkeen van hulle gebring moes word.

 

27 Maar toe die sewe dae byna verby was, het die Jode van Asië hom in die tempel gesien en die hele skare oproerig gemaak en die hande aan hom geslaan 28 en geskreeu:  Israeliete, help!  Dit is die man wat oral aan almal dinge leer teen die volk en die wet en hierdie plek.  Hy het ook nog Grieke in die tempel gebring en hierdie heilige plek ontheilig. 29 Want hulle het vantevore Trófimus, die Efésiër, in die stad by hom gesien en gedink dat Paulus hom in die tempel gebring het. 30 Toe kom die hele stad in beweging, en daar was ‘n oploop van die volk; en hulle het Paulus gegryp en hom buitekant die tempel gesleep; en dadelik is die deure gesluit. 31 En onderwyl hulle probeer om hom dood te maak, het ‘n berig die owerste oor duisend van die leërafdeling bereik dat die hele Jerusalem in oproer was. 32 En hy het meteens soldate en hoofmanne oor honderd geneem en afgehardloop na hulle; en toe hulle die owerste oor duisend en die soldate sien, het hulle opgehou om Paulus te slaan. 33 Daarop kom die owerste oor duisend nader en neem hom gevange en gee bevel dat hy met twee kettings geboei moet word; en hy het gevra wie hy was en wat hy gedoen het. 34 En onder die skare het sommige dit en sommige iets anders geskreeu. En omdat hy weens die rumoer geen sekerheid kon verkry nie, het hy bevel gegee dat hy na die kamp gebring moes word. 35 En toe hy op die trappe kom, moes hy deur die soldate gedra word weens die geweld van die skare. 36 Want die menigte van die volk het gevolg en geskreeu:  Weg met hom!”

 

Die Christene in Jerusalem was bly om vir Paulus-hulle te sien (v.17). Hulle was ook bly oor die geldelike bydrae van die heiden-gemeentes (2 Korintiërs 8-9).  Paulus het in detail vertel wat die Here deur sy prediking in Asië gedoen het.  Jakobus (Jesus se broer) en die Jerusalem-ouderlinge was bly en het die Here hiervoor geprys (v.18-20).  Jakobus het vertel hoe duisende Jode in Jerusalem die evangelie geglo het.  Daar is gerugte versprei dat Paulus die verstrooide Jode teen die wet van Moses, die besnydenis, en Joodse gebruike geleer het (v.20-21, 6:14).  Dit was natuurlik vals.  Paulus het dan sy hare afgeskeer om die Nasireër-gelofte na te kom en ook vir Timoteus besny (16:3, 18:18, Numeri 6).  Al wat Paulus gesê het is dat die wet van Moses, Joodse gebruike, en die besnydenis niks tot ‘n mens se redding kan bydra nie:  “Want in Christus Jesus het nòg die besnydenis nòg die onbesnedenheid enige krag, maar die geloof wat deur die liefde werk… Want in Christus Jesus het nòg die besnydenis nòg die onbesnedenheid enige krag, maar ‘n nuwe skepsel.” (Galasiërs 5:6, 6:15).  In hierdie opsig was Jode nie beter af as heidene nie.  Beide moes op Jesus alleen vertrou vir redding:  sy Persoon, lewe, kruisdood, en opstanding.

 

Jakobus het ‘n plan gehad om die situasie te beredder en die gerugte te smoor. Daar was ‘n paar Joodse gelowiges wat die Nasireër-gelofte afgelê het.  Ná so ‘n gelofte moes hulle hul hare afskeer en offers bring.  As Paulus uit sy sak hiervoor betaal het, sou die Joodse Christene gou agterkom dat die gerugte vals was.  Jakobus het nie bedoel dat offers ‘n mens red nie.  Hulle het reeds in hfst.15 gesê dat ‘n mens gered word uit genade alleen, deur geloof alleen, in Christus alleen.  Hulle hét op die vergadering gesê dat die heidene nie opsetlik dinge moes doen wat ‘n Joodse Christen se gewete sou skend nie (soos om bloederige vleis te eet).  Die heidene kon nie die Here aanbid soos hulle voorheen hul afgode aanbid het nie (bv. deur losbandige seks).  Die heidene moes ook nie hulle eie gewetens skade aandoen nie (soos om afgodsoffer vleis te eet).  Net so moes Paulus nou alles doen om ander Jode vir Jesus te wen, en niks doen wat ‘n Joodse Christen se gewete sou pla nie (v.22-26, 1 Korintiërs 8:1-13, 9:19-23).  Hy het ingestem.

 

‘n Klomp Jode van Efese in die provinsie Asië, het Jerusalem toe gekom vir die Pinksterfees. Toe hulle vir Paulus sien, het hulle die skare teen hom opgesweep:  ‘Ons ken hierdie man en het gehoor hoe hy in Asië teen die wet en die tempel preek!  Boonop het hy ‘n Griek in die tempel ingebring!’ (v.27-29).  Om teen die wet en die tempel te laster, of om ‘n heiden in die tempel in te bring, was strafbaar met die dood (6:13, Markus 14:57-58, Esegiël 44:9).  Die massas het saamgestorm, vir Paulus gegryp, en die tempel se deure toegemaak.  Hulle was gereed om hom te vermoor.  Die kommandant het berig ontvang.  Hy en sy kapteins het met ‘n paar honderd soldate na die tempel terrein toe gehardloop.  Hulle het vir Paulus uit die skare se hande gered en hom vasgebind.  Die kommandant het vir skare gevra wat aangaan.  Die skare het so tekere gegaan dat hy niks kon uitvind nie.  Die soldate het Paulus na die Antoinia Fort (dié fort het oor die tempelterrein uitgekyk) toe gevat.  Toe hulle by die trappe kom was die skare so ontstoke dat die soldate vir Paulus moes dra. ‘Weg met hom!’, het hulle geskreeu (v.30-36, Lukas 23:18).

 

Sal jy Jesus so ver volg soos wat Paulus Hom gevolg het? “Daarom, as voedsel my broeder laat struikel, sal ek in der ewigheid geen vleis eet nie, om my broeder nie te laat struikel nie.” (1 Korintiërs 8:13).  In hierdie hoofstuk was Paulus bereid om offers te bring, sodat hy nie die Joodse Christene sou laat struikel nie (v.26).  Sal jy rooivleis opgee as dit ‘n ander Christen laat struikel?  Sal jy jou kersboom afslaan as ‘n swakker gelowige ‘n gewetensbeswaar daarteen het?  ‘n Jonger Christen het gedink dis verkeerd dat ek vir my seun ‘n Spiderman hemp aantrek.  Sal jy jou kind se superhero beddegoed afhaal as so ‘n Christen by jou huis oorbly?  Drink jy bier of wyn saam met jou kos?  Sal jy dit opgee vir ‘n Christen wat dink dis sonde om alkohol te gebruik?  Sal jy sigarette opgee en tattoërmerke bedek om ander Christene in ag te neem?  Sal jy ‘n Saterdag-rugby wedstryd opgee as ‘n jong Christen beswaard voel oor die pom-pom meisies?  Is jy bereid om ander grys areas op te gee vir jou swakker broer en vir Jesus?  Of is wat vir jóú belangrik is al wat saakmaak?  Is jy die tipe persoon wat sê:  ‘As jy ‘n probleem het met wat ek doen, kom oor dit of kry vir jou ‘n ander kerk!’?  Die Skrif sê:

 

“Want die koninkryk van God is nie spys en drank nie, maar geregtigheid en vrede en blydskap in die Heilige Gees… Moenie ter wille van voedsel die werk van God afbreek nie. Alles is wel rein, maar dit is verkeerd vir ‘n mens om te eet as dit tot aanstoot is.  Dit is goed om geen vleis te eet of wyn te drink of iets te doen waardeur jou broeder aanstoot neem of struikel, of waarin hy swak is nie.” (Romeine 14:17, 20-21).  “Moenie iets doen uit selfsug of uit ydele eer nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself.  Julle moet nie elkeen na sy eie belange omsien nie, maar elkeen ook na die ander s’n.  Want hierdie gesindheid moet in julle wees wat ook in Christus Jesus was.” (Filippense 2:3-5).

 

Sal jy Jesus volg as dit self-dissipline, opoffering, verwerping deur ander, die leuens en haat van ander mense teen jou, lyding, armoede, of die dood vereis (v.4, 11-14, 27-36, 20:22-24)? Ons is bereid om op te offer, slaap te mis, kos op te gee, onsself te dissiplineer, en geld uit te gee om:

 

  • Die beste te wees in iets.
  • Fiks te raak.
  • Gewig te verloor.
  • Ons kinders se toekoms te bevorder.
  • Ryk te word.
  • Te ontspan.
  • Ons stokperdjie te geniet.

 

Maar ons nie bereid om dieselfde te doen vir Jesus nie. Ons sal nie slaap mis om gereeld stiltetyd te hou nie.  Ons sal nie onsself dissiplineer om meer gereeld by die kerk te wees nie.  Ons sal nie opoffer om meer betrokke te raak in die Here se diens nie.  Ons sal nie geld afknyp om ‘n bydrae te gee nie.  Ons sal nie kos opgee om te vas nie.  Ons sal nie tyd en geld uitgee om ander te dien nie.  Let op hoe gasvry en mededeelsaam die Christene in hierdie hoofstuk was (v.4-5, 7, 8, 16-17).  Ons het dosyne verskonings vir waarom ons nie opoffer vir Jesus nie:  ‘Ek is te moeg en te besig om Bybel te lees… My kinders moet vroeg in die bed wees, en daarom kan ek nie biduur of aanddiens toe kom nie… Dis te koud om in die aande uit te kom… My familie kom Sondag kuier, en daarom kan ek nie by die kerk wees nie… ens.’  Maar baie mense wat sulke verskonings gebruik sal nie twee keer dink om op te offer vir die dinge wat vir hulle belangrik is nie.  Die waarheid is nie dat hulle te besig of te moeg is nie, maar dat Jesus, sy Woord, en sy mense nie vir hulle prioriteit is nie.  As jy nie eers klein dinge soos tyd en geld vir Jesus kan opgee nie, hoe sal jy jou lewe vir Hom gee?  Sommige Christene is bang dat hulle die Here sal verloën as ‘n geweer teen hulle koppe gedruk word.  Maar as jy elke dag jou kruis opneem hoef jy nie bang te wees nie.  Wanneer die vervolging kom sal die Here jou die krag gee om vas te staan en nie sy Naam te verloën nie (Matteus 10:19, 1 Petrus 4:14).

 

Jesus soek nie ‘n soldaat in sy weermag wat sy ma se lekker kos en sagte bed mis nie. Hy sê:  “As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën en sy kruis elke dag opneem en My volg.  Want elkeen wat sy lewe wil red, sal dit verloor; maar elkeen wat sy lewe om My ontwil verloor, hy sal dit red.” (Lukas 9:23-24).  “As iemand na My toe kom en hy haat nie sy vader en moeder en vrou en kinders en broers en susters, ja, selfs ook sy eie lewe nie, kan hy my dissipel nie wees nie… So kan dan ook niemand van julle wat nie afsien van al sy besittings, my dissipel wees nie.” (Lukas 14:26, 33).  “Niemand wat sy hand aan die ploeg slaan en agtertoe kyk, is geskik vir die koninkryk van God nie.” (Lukas 9:62).  Iemand wat die Comrades maraton vir 10 km hardloop en dan opgee, kry nie ‘n medalje nie.  En iemand wat 2 km voor die einde stop kry ook nie ‘n medalje nie.  Soos met die Comrades is dit met Jesus:  alles of niks.  “wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word.” (Matteus 10:22).