Die goedheid en strengheid van God

Goodness and severity

Goedheid en strengheid is so teenoorgestelde soos satyn en graniet. En tog vind ons dit in perfekte proporsie in die Persoon en karakter van Jesus Christus; Hy is die Leeu en die Lam.  In Op.14:14-20 het ons ‘n voorbeeld hiervan.

 

‘n Oes van verlossing (v.14-16)

Op.14 praat van twee oeste. ‘n Man op ‘n wolk het die eerste oes ingesamel (v.14-16), terwyl ‘n engel die tweede oes ingesamel het (v.17-20).  Die eerste oes is nie in ‘n parskuip gegooi nie, terwyl die tweede oes daarin uitgetrap is (v.19-20).  Dit is dan duidelik dat ons hier met meer as een oes te doen het.

 

Die Man op die wit wolk het soos die Seun van die Mens gelyk (v.14). Hy het ‘n goue kroon op sy kop gehad en ‘n skerp sekel in sy hand (v.14).  Wat beteken dit?  Die Seun van die Mens in v.14 verwys na Jesus wat nogsteeds ‘n mens is (1:13, Hd.7:56, 17:31, 1 Tm.2:5).  Dit is ook ‘n Goddelike titel wat in Dn.7:13-14 van Hom gebruik word.  Volgens dié teks en Hd.1:9, het Hy met ‘n wolk na die Oue van Dae toe opgevaar om die ewige Koninkryk te ontvang.

 

Die wit wolk en die kroon van oorwinning [Gk. stephanos] verwys dan na sy Koningskap in die hemel, en nie na sy wederkoms nie:  Hy het op die wolk gesit en nie daarop teruggekeer soos wat Hy eendag in die toekoms sal doen nie (v.14, vgl. Hd.1:11).  Jesus het ‘n skerp sekel in sy hand gehad (v.14).  Hiermee het Hy die eerstevrug van die gelowiges uit die Jode geoes, en sodoende ‘n verdere oes onder die heidene gewaarborg (v.4, Jer.2:2-3, Mt.3:12a, Mk.4:29, Rm.1:13, 11:16, Jk.1:1, 18).

 

‘n Engel het uit die hemelse tempel uitgekom, en met ‘n harde stem vir Jesus gesê om sy sekel in die oes in te steek (v.15, vgl. v.17, 11:19). ‘Die tyd het aangebreek, omdat die oes van die land [Gk. ] ryp is,’ het hy gesê (v.15).

 

Moet asb. nie hieruit aflei dat Jesus onder die bevel van ‘n engel gestaan het nie. Die punt is eerder dat Hy die gelowiges se gebede uit die hand van die engel ontvang het (8:3-4).  Dit was húlle wat met dringende erns vir die Here gevra het om ‘n groot oes in te samel (Mt.9:37-38).[1]  Hy het hulle gebede verhoor en sy sekel oor die Beloofde Land [Gk. ] geswaai (v.16, Hd.2:41, 47, 4:4, 5:14, 6:1, 7, 9:31).

 

Soos die Jode in die eerste eeu n.C., moet ons bid dat die Here deur ons getuienis ‘n groot oes sal insamel. Ons moet bid dat baie mense tot bekering sal kom.  Ons moet bid dat die Here ‘n nuwe werk van herlewing in die kerk, asook in ons land en wêreld sal doen.

 

As jou siening van die eindtyd nie plek maak hiervoor nie, moet jy jou siening verander. Die Here self het immers ‘n groot oes belowe (7:9, Ps.126, Mt.9:37-38, Jh.4:35-36).  Volgens Paulus in Rm.11:12, 15, 25-26 sal daar in die toekoms baie Jode en heidene tot bekering kom.  Die mosterdsaadjie van God se Koninkryk het klein begin, maar uiteindelik sal dit die grootste plant in die tuin van die wêreld word (Mt.13:31-32); die rots van sy Koninkryk sal ‘n reusagtige berg word wat die hele aarde vul (Dn.2:35).

 

Die Groot Opdrag van Mt.28 sê dat die nasies, en nie net individue uit die nasies nie, Jesus se dissipels moet word.  Uiteindelik moet al die nasies van die aarde in erkenning voor Koning Jesus buig en Hom aanbid (Ps.2:8).  ‘Maar dit is onmoontlik,’ sê iemand.  Nee dit is nie.  Luister gerus na die volgende statistiek.

 

As een persoon elke dag ‘n duisend mense na die Here toe lei, sal dit 15 000 jaar neem vir die hele wêreld om tot bekering te kom (dit is nou as hy die enigste een is wat die evangelie deel).

 

Maar kom ons gestel dat een persoon vir ‘n jaar lank ‘n ander een dissipeleer. In die tweede jaar vat hy en die nuwe dissipel elkeen iemand om te dissipeleer.  In die derde jaar dissipeleer die vier van hulle elkeen iemand anders.  Indien hulle so aanhou, sal hulle binne 37 jaar die hele wêreld bereik het.[2]

 

Moenie die krag van die Heilige Gees hierin onderskat nie. As Hy op een dag 3000 mense tot bekering kan bring (Hd.2:41), kan Hy maklik binne ‘n paar jare of maande die hele wêreld tot bekering bring (as Hy wil).

 

Maar ons kan nie met gevoude arms sit en dink Hý moet al die werk doen nie. Ons moet daarvoor bid en die evangelie met mense deel (Esg.36:37, Rm.10:13-15).  Bid asof alles van die Here afhang, en deel dan die evangelie asof alles van jou afhang.  Getuig met jou lewe en met jou lippe.  Nooi mense na Sondag 7 Mei se Kruisie-veldtog toe.  Vat traktaatjies in die portaal en gee dit uit wanneer jy petrol ingooi of by die tolhek stop.

 

Ek onthou hoe ‘n oom vir ons gesê het om nooit die waarde van ‘n traktaatjie te onderskat nie. Ek het hierdie week ‘n getuienis gehoor wat dit illustreer.  ‘n Ou oomie met wit hare het vir baie jare in Georgestraat in Sydney, Australië traktaatjies uitgedeel.  Vir veertig jaar het hy byna elke dag vir 10 mense ‘n traktaatjie gegee en gevra:  ‘Excuse me, are you saved?  If you die tonight, are you going to heaven?’

 

‘n Predikant in die suide van Londen het oor die bestek van drie jaar die getuienisse gehoor van mense wat deur hierdie man se ‘traktaatjie werk’ tot bekering gekom het: ‘n besoeker in sy gemeente, ‘n vrou in Adelaide, ‘n ouderling in Perth, vier predikante in Engeland, drie sendelinge in die Karibiese eilande, ‘n vloot kapelaan in Engeland, en ‘n eks-Hindoe in Indië.

 

Toe die Londense predikant by geleentheid in Sydney was, het hy die ou oomie opgespoor. Sy naam was mnr. Genor.  Hy het vir hom vertel van die mense wat deur sy getroue ‘traktaatjie werk’ tot bekering gekom het.  Die man het gehuil en gesê:  ‘In veertig jaar het ek nog nooit gehoor van ‘n enkele persoon wat deur my werk tot bekering gekom het nie.’  Twee weke later is die oomie hemel toe.[3]

 

Jy hoef nie noodwendig die oom se metode te volg nie, maar doen wat jy kan om mense vir die Here te wen (1 Kor.9:19-22). Vra jou ongelowige familie, vriende en kollegas om op laaste Woensdag van elke maand Bybelstudie toe te kom.  Ek beplan om Bybelse lering te gee oor lewenskwessies soos selfmoord, verslawings, rebelse tieners, depressie, aborsie, ens.  Die idee is om dit met ‘n evangeliese inslag aan te bied, sodat ongelowiges tot bekering kan kom.  Ek sal dit ook op Facebook adverteer.  Bid asseblief dat die Here hierdie poging sal seën.

 

Wanneer dit by die kerk van Jesus Christus kom, is ons nie geroep om klein te droom nie. Ons moet vir die nasies bid, asook vir mense wat 150 jaar van nou af gebore sal word (Ps.78:1-8, Lk.13:29, Jh.17:20).  Al sien ons nie nou baie bekerings nie, moet ons die bg. beloftes ter harte neem.  Dit sal ons help om met groter ywer te bid en die evangelie met mense te deel.  Dit sal ons help om te volhard as ons vir baie maande en jare nie bekerings sien nie.  Dit mag ook wees dat ons agterkleinkinders eendag die oes sal inbring wat ons gesaai het (Jh.4:37-38, 1 Kor.3:6-7).

 

‘n Oes van oordeel (v.17-20)

‘n Vriend van my het tydens sy studente jare by ‘n Christelike Boekwinkel gewerk. Een Vrydag toe sê ‘n vrou vir hom dat Op.14:17-20 daardie naweek in Pretoria vervul sou word.  ‘Die swart mense se bloed gaan môre in Pretoria se strate vloei, so hoog soos die perde se tooms,’ het sy gesê.

 

My vriend het haar weer die Maandag gesien en vir haar gesê dat sy ‘n vals profeet is. Sy het eenvoudig gesê dat dit geestelik gebeur het, en dat mense dit nie kon sien nie.  Sy het nie eintlik ‘n idee gehad van wat hierdie verse in Op.14 beteken nie.  Om die teks reg te verstaan, moet ons dit met die res van die Skrif vergelyk.

 

Nóg ‘n engel het uit die hemelse tempel gekom (v.17). Soos Jesus in v.14, het hierdie engel ook ‘n skerp sekel gehad (v.17).  Volgens Mt.13:39-42, 49-50 sal die Seun van die Mens sy engele uitstuur om die goddelose te versamel en hulle in die helse vuur te gooi (vgl. v.10).  Dit sal vir ‘n laaste keer aan die einde van die wêreld gebeur, maar dit gebeur ook nou al wanneer ongelowiges doodgaan (Lk.16:22-24).

 

‘n Derde engel het van die hemelse altaar af gekom (v.18). Hy het gesag oor die vuur van die altaar gehad (v.18).  Wat beteken dit?  Die martelare het van die altaar af uitgeroep dat God hulle vyande sou oordeel (6:9-10).  God het vir die engel gesê om in reaksie op hulle gebede die vuur van sy oordeel op dié te gooi wat hulle vermoor het (v.10, 8:3-5, 16:8-9, Mt.13:41-42, Lk.11:47-51, 1 Ts.2:14-16).

 

Die derde engel het met ‘n harde stem vir die tweede een gesê om sy sekel in die wingerd te steek (v.18). Omdat die land [Gk. ] se druiwe ryp was vir God se oordeel in die parskuip, moes hy dit geoes het (v.18, Joël 3:13).  Hy het sy sekel oor die land [Gk. ] geswaai en die druiwe-oes ingesamel om dit in die groot parskuip van God se toorn te gooi (v.19).  Die parskuip was groot, omdat God baie mense geoordeel het, en omdat sy toorn groot was.  ‘n Verduideliking van hoe antieke parskuipe gelyk het, sal ons help om Johannes se beeld beter te verstaan.

 

‘n Parskuip het byna gelyk soos ‘n sement plaasdam met ‘n lae muurtjie. In die kant van die muur was daar gate met pype in.  As die plaaswerkers klaar die druiwe in die parskuip gegooi het, het hulle met hulle kaalvoete ingeklim en dit uitgetrap.  Die sap het deur die pype in vate ingeloop.  Van daar af het hulle dit gegis om wyn te maak.

 

Johannes het hierdie beeld gebruik om God se toorn oor afvallige Israel te beskryf. Israel was die Here se wingerd (Jes.5:7a, Ps.80).  Hy het alles vir haar gedoen, sodat sy goeie druiwe kon voortbring (Jes.5:1-2).  Sy het egter nie die goeie vrug van bekering voortgebring nie, maar die suur druiwe van bloedvergieting en ongeregtigheid (Jes.5:3-4, 7b, Jer.2:21, Mt.21:33-39, Jh.15:2, 6).

 

Daarom het die Here besluit om sy wingerd te oordeel (Jes.5:5-6, Esg.15, Mt.21:40-46, Jh.15:2, 6). Hy het dit in die parskuip gegooi en buite die stad (Jerusalem) uitgetrap (v.20).  Hy het dit buite die stad gedoen, omdat hulle Hóm uitgewerp het en buite die stad gekruisig het (Jh.19:17, Heb.13:12, Gn.3:23-24, Nm.5:1-4, 15:35-36, Mt.21:39).  Net soos wat hulle Hom nie as deel van die aardse Jerusalem beskou het nie, het Hy hulle nie as deel van die hemelse Jerusalem beskou nie (22:14-15, Lk.13:28).

 

Hy het sy klere en voete in hulle bloed gewas, soos wat Hy dit in die geskiedenis met Edom, Babilon, Juda en die nasies gedoen het (v.20, 19:13, 15, Ps.58:11-12, Jes.63:1-7, Jer.51:33, Klg.1:15, Joël 3:13). In 70 n.C. het die Jode se bloed uit die parskuip van God se toorn gevloei.  In die oorlog was die Romeine se perde tot aan hulle tooms met die Jode se bloed besmeer (v.20).  Die bloed het vir omtrent 300 km [Gk. 1600 stadia] gevloei, die lengte van die Beloofde Land (v.20).  Die punt is dan dat God die hele land geoordeel het.  Die ‘wyn’ van hulle bloed is in v.10 in die beker van God se toorn geskink, en sou in hfst.16 in die bakke van sy oordeel gegooi word.

 

So goed soos wat die Here is wanneer dit by die redding van sondaars kom (v.14-16), so streng is Hy oor dié wat weier om hulle te bekeer (v.17-20). “Let dan op die goedertierenheid en die gestrengheid van God” (Rm.11:22).  Moet asb. nie vir ‘n oomblik dink dat die God van die Ou Testament strenger is as die Jesus van die Nuwe Testament nie.

 

Aan die ander kant moet ons nie dink Jesus is ‘n sadis wat daarvan hou om streng te wees nie. Volgens Thomas Watson is Hy soos ‘n by wat van nature heuning gee, en jou net sal steek as jy Hom kwaad maak.[4]  Dit is deel van sy karakter om sondaars te red.  “Want God het sy Seun in die wêreld gestuur nie om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word.” (Jh.3:17).

 

Hy het alles moontlik gedoen dat mense van hulle sonde gered kan word. Waar Israel as God se wingerd gefaal het, was Jesus die Ware Wingerd wat goeie en aanneemlike vrugte vir Hom voortgebring het (Jh.15:1).  In sy lewe en dood het Hy die Vader behaag.  Uit liefde vir die Vader het Hy gewilliglik sy lewe gegee, sodat ons nie in die parskuip van God se toorn hoef te beland nie.

 

Met diep droefheid en liefde vir sy Seun en vir sondaars, het die Vader vir Jesus in die parskuip van Golgota verbrysel: “Maar dit het die HERE behaag om Hom te verbrysel” (Jes.53:10).  Aan die kruis het die Vader Hom getrap totdat Hy een bloed massa was.

 

O, mag die Vader en die Seun se liefde ons harte smelt. Mag dit by ons aandring om in Hom te glo.  Mag dit ons help om deur geloof in die Ware Wingerd te bly, sodat ons die gesonde druiwe van gehoorsaamheid en bekering sal dra (Jh.15:2-8).  Mag dit ons gewetens wond om nie aan te hou met die sonde wat Hom so diep en dodelike gewond het aan die kruis nie:  ons hoogmoed, selfsug, jaloesie, bitterheid, wellus, kleingeloof, twyfel, vuil taal, leuens, diefstal, egbreuk, opstandigheid, geestelike luiheid, ontrouheid, ongehoorsaamheid, geskinder, materialisme en baie ander sondes.

 

Iemand wat aanhou om die saad van sy of haar sondige gedagtes, woorde en dade te saai, sal die Here se oordeel oes:

 

  • “Wie onreg saai, sal onheil maai” (Sp.22:8).
  • “Want hulle saai wind, maar hulle sal storm maai” (Hos.8:7).
  • “Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie [‘moenie dink jy gaan daarmee wegkom nie’]; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai. Hy wat in sy vlees saai, sal uit die vlees verderf maai; maar hy wat in die Gees saai, sal uit die Gees die ewige lewe maai.” (Gal.6:7-8).

 

Uiteindelik sal jy deel van die bloedbad word (v.20). Maar dit hoef nie so te wees nie.  “Soek die HERE terwyl Hy nog te vinde is; roep Hom aan terwyl Hy naby is.  Laat die goddelose sy weg verlaat en die kwaaddoener sy gedagtes; en laat hy hom tot die HERE bekeer, dan sal Hy hom barmhartig wees; en tot onse God, want Hy vergeef menigvuldiglik.” (Jes.55:6-7).

 

Moenie die Here se goedheid misbruik nie. Hy is nie goed en geduldig, sodat ons met ons sonde kan aanhou nie.  Tot nou toe het Hy Suid-Afrika en die res van die wêreld se sonde verdra, omdat Hy mense tot bekering wil lei (Rm.2:4, 2 Pt.3:9).  Moenie dom wees en die strengheid van Jesus Christus kies, as Hy met beide hande sy goedheid na jou toe uitstrek nie.

 

[1] Ons moenie die implikasie hiervan te ver voer, sodat ons dink gelowiges moet deur of tot engele bid nie. Om so te dink sou tekste soos 19:10, 22:8-9 en Kol.2:18 weerspreek.

[2] https://www.youtube.com/watch?v=Ums9X9xJrZA

[3] Die volledige getuienis is beskikbaar by https://www.youtube.com/watch?v=r8jsUiTuPIA.  Ek sal enigiemand aanspoor om daarna te luister – dit is aangrypend.

[4] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.93

Advertisements

Wat verwag die Here van jou?

Oor bekering, doop en kerklidmaatskap

baptism-and-membership

Dit is aaklig om nie te weet wat jou baas, afrigter, familielid of onderwyser van jou verwag nie. Dit voel alewig asof hulle kwaad is vir jou.  ‘Het ek dit reg gedoen?’ wonder jy.  Maar jy weet nie, omdat hulle nie vir jou sê nie.  Gelukkig is die Here nie so nie:  Hy sê presies wat Hy van jou verwag.  In Hd.2:37-41 sê o.a. wat Hy van jou verwag m.b.t. bekering, die doop en kerklidmaadskap.

 

Die Jode se vraag (v.37)

Het jy al ooit ‘n preek gehoor waarin dit vir jou gevoel het of die Here net met jou praat?  Was dit dalk ‘n preek waarin die Here jou hart blootgelê het, sodat dit vir jou gevoel het of iemand vooraf vir die prediker van jou situasie vertel het?  Ek het al so ‘n preek gehoor.

 

En in Hd.2 het Petrus se hoorders so ‘n preek gehoor. Sy woorde het soos ‘n mes in die Jode se harte ingesny (v.37).  ‘Julle het Hom gekruisig,’ het hy in v.23, 36 vir hulle gesê.  Die Gees wat in v.1-3 uitgestort is het hulle daarvan oortuig dat hulle die Here en langverwagte Messias gekruisig het (Jh.16:8, 1 Kor.2:8).  Nou wou hulle dinge reggemaak het, maar hulle het nie geweet hoe nie.  Hulle het toe vir Petrus en die ander apostels gevra:  ‘Wat moet ons doen, broers?’ (v.37).

 

Petrus se antwoord (v.38-39)

As ‘n sportspan baie goed is, is daar min mense wat ‘n neutrale gevoel teenoor hulle het: òf jy hou baie van hulle, òf jy haat hulle.  En hoeveel te meer is dit nie so m.b.t. Jesus nie?  Jy kan nie neutraal wees teenoor die ware Jesus van die Bybel nie:  as jy nie vir Hom is nie, is jy teen Hom (Mt.12:30).

 

Dít is wat Petrus in hierdie verse onder die Jode se aandag wou bring. Daar was net een manier vir hulle om reg te wees met God:  hulle moes hulle bekeer het – veral daarvan dat hulle die Messias verwerp en gekruisig het (v.38, 22-36).  Hulle moes geglo het dat Jesus se wonderwerke, kruisdood en opstanding bewys het dat Hy die Messias is (v.22, Ps.16, 22, 110, Jes.35, 53, 61).  As hulle hulle bekeer het, sou Hy hulle op grond van hierdie selfde kruisdood vergewe het (v.38, Lk.24:47).

 

Saam met die bekering en vergifnis het die doping met die Gees gegaan. Dié wat hulle bekeer het, sou ook onmiddellik die gawe van die Heilige Gees ontvang het (v.38, 1:5).  “Maar as iemand die Gees van Christus nie het nie, dié behoort nie aan Hom nie.” (Rm.8:9).  Sonder die Heilige Gees kan ons nie Christus se nuwe lewe in ons hê nie (Tit.3:5-7).  Dit is ook deur Hom wat Christus ons in die gemeente inlyf (1 Kor.12:13).

 

Om hierdie bekering, vergifnis en doping met die Heilige Gees uit te beeld, moes die Jode in die Naam van Jesus Christus met water gedoop word (v.38, 10:47, 22:16). Dit is nie dat die doop iets tot hulle redding bygedra nie (Ef.2:8-9).  In die tyd van die Nuwe Testament is mense gedoop op die dag wat hulle tot bekering gekom het (v.41).  Daarom het Petrus bekering, die doop, vergifnis en doping met die Heilige Gees in een pakkie toegedraai (v.38).

 

Jesus se belofte van die Heilige Gees (Jh.14, 16) was nie net vir die Jode in Petrus se tyd nie, maar ook vir hulle kinders en vir die heidene wat in ver lande gebly het (v.39, 22:21, Jes.44:3, 59:19, Ef.2:11-13). Die Gees sou na dié toe gekom het wat die Here na Homself toe geroep het.  Hulle sou sy roepstem in hulle harte gehoor het:  ‘Staan op uit die graf van jou sonde; maak jou blinde oë oop om die waarheid van Jesus se kruisdood en opstanding te sien!’ (v.39, Joël 2:32).

 

Petrus se pleidooi (v.40)

Hiper-Calviniste glo dat ‘n mens nie vir ongelowiges mag sê om hulle te bekeer en in Jesus te glo nie, omdat hulle dit nie uit hulleself uit kan doen nie. Maar om so te redeneer is nie Bybels nie.

 

In v.39 het Petrus gesê dat God mense na Homself toe sal roep, en in v.40 het hy gesê dat die ongelowige Jode hulleself van die Here se oordeel moet red.  Daarmee het hy nie bedoel dat die krag om gered te word in onsself lê nie, maar eerder dat ons ‘n verantwoordelikheid het om na die Here toe te draai.

 

Petrus het van die opstanding en van Jesus se Messiaskap te getuig (v.40, v.32, 1:22, 3:15, 4:33, 9;22, 10:40-43, 18:28, 28:23). Hy het nie maar net die koue feite weergegee nie, maar het by die Jode aangedring om hulle te bekeer (v.39).  Die Here sou hulle in 70 n.C. geoordeel het (v.39, 19-20).  Om hulleself van hiervan te red, moes hulle van daardie bose geslag af weggedraai het (v.39, vgl. Dt.32:5, Fil.2:15) en die Naam van die Here Jesus aangeroep het (21, Joël 2:32, Rm.10:13).

 

Die Jode se reaksie (v.41)

Spurgeon het van ‘n sekere Mary Bailey vertel wat 50 jaar na haar bekering eers gedoop is. Spurgeon se reaksie hierop was soos volg:  ‘…it is to be hoped that none will imitate her by postponing the confession of their faith in Jesus for so long a time.  She lived half a century in disobedience to her Lord…’[1]  Die psalmis het gesê:  “Ek het my gehaas, en nie getalm nie, om u gebooie te onderhou” (Ps.119:160).

 

In v.41 sien ons hoe die Jode wat tot bekering gekom het, dadelik gedoop is en by die gemeente gevoeg is. Die Griekse passief wys dat hulle nie hulleself bygevoeg het nie – die Here het dit gedoen (v.41, 47).  Volgens Lukas is daar omtrent 3000 mense by die gemeente gevoeg (v.41).  Dit blyk dan dat hulle rekord gehou het van hoeveel lidmate daar was (vgl. 4:4).

 

Sommige dink dat daar nie genoeg tyd en water was om 3000 mense te doop nie, en dat Lukas oordryf het. Maar as al die apostels gehelp het, kon elkeen van hulle 250 mense gedoop het.  En as 1:15 se 120 dissipels gehelp het, kon elkeen van hulle 25 mense gedoop het.  Wat die hoeveelheid water betref sê John MacArthur dat argeoloë groot mikvahs of doopfonte in Jerusalem ontdek het.  Die Jode het dit in hulle reinigsrites gebruik.[2]

 

Hoe moet ons op hierdie verse reageer? Wat verwag die Here van jou?  Volgens v.41 lyk die volgorde só:  jy moet die evangelie glo en jou bekeer, gedoop word, en by die gemeente aansluit.  Jy kan nie volgorde omruil of een van die opdragte uitlos nie.  Jy kan nie gedoop word of ‘n lidmaat word, as jy nog nie gered is nie.  Jy kan nie die evangelie glo, en dan weier om jou te laat doop en by die gemeente aan te sluit nie.  Jy kan ook nie by die gemeente aansluit as jy nie gedoop is nie.  Watter een van hierdie dinge moet jy nog doen; watter een stel jy uit?

 

[1] Het jy nog nie die evangelie in jou hart ontvang en jou bekeer nie? Wat verhinder jou?  Erken dat jy teen die Here gesondig het, omdat jy vir jouself gelewe het en nie ‘n God oor jou wil hê wat vir jou sê hoe jy moet lewe nie.  Bely dat jy vir jouself ‘n god geskep het wat net liefde is, omdat jy nie van sy heilige oordele hou nie.  Bekeer jou van die dinge waaroor jou gewete jou pla, en selfs van die dinge wat jy al so baie gedoen het, dat dit jou nie meer pla nie.

 

Glo dat Jesus se kruisdood vir sondaars voldoende is om jou sonde weg te was. Glo dat Hy uit die dood uit opgestaan het en vertrou Hom om jou te red.  Glo dat sy liefde opreg is en dat Hy jou redding begeer.  Hoop geheel en al op Hom om jou te verlos, net soos wat jy op die grond onder jou voete vertrou om jou gewig te dra.  As jy hierdie liefdevolle Christus leer ken, sal jy nie anders kan as om Hom lief te hê en te doen wat Hy vir jou sê nie – jy sal wil.

 

[2] Het jy al tot bekering gekom, maar dit nog nie openlik in die doop bely nie? Die Here wil hê jy moet gedoop word; dit is nie opsioneel nie (v.38, 10:48, Mt.28:19).  “En wat noem julle My:  Here, Here! en doen nie wat Ek sê nie?” (Lk.6:46).  Wat beveel die Here aangaande die doop?

 

Gelowiges, en nie babas nie, moet gedoop word (v.38, 41, 8:12, 9:18, 10:47-48, 16:14-15, 30-33, 18:8, 19:1-6, 22:16, Mt.28:19, Mk.16:16, Rm.6:3-4, 1 Kor.1:2, 14-16, Gal.3:26-27, Ef.4:5, Kol.2:11-13, 1 Pt.3:21). Ek weet dat daar besware teen die Baptiste se siening van die doop is.  Laat my toe om hulle een vir een te beantwoord.

 

Beswaar #1: ‘Die verbond vereis dat gelowiges se kinders gedoop moet word.’

 

Antwoord: Mense wat dit sê verstaan nie die verbond nie.  In die Ou Testament het ‘n mens deur geboorte deel geword van God se uitverkore volk.  Om te wys dat ‘n kind deel gehad het aan God se verbond met Israel, is hy op 8 dae besny.

 

Om deel te hê aan God se nuwe verbond met die kerk moet ‘n mens geestelik gebore word en gedoop word as ‘n illustrasie daarvan. Soos wat besnydenis onder die ou verbond op fisiese geboorte gevolg het, moet die doop onder die nuwe verbond volg op wedergeboorte.

 

Beswaar #2: ‘Kol.2:11-13 sê dat die doop die besnydenis vervang, en omdat dit so is moet babas gedoop word.’

 

Antwoord: Paulus sê nie hier dat die doop die besnydenis vervang nie, maar hy praat van mense wie se harte besny is (m.a.w. hulle is weergebore).  Hulle was geestelik dood, maar deur hulle geloof in Jesus is hulle opgewek en lewe hulle nou saam met Hom.  Volgens Paulus is dit húlle wat gedoop moet word.

 

Beswaar #3: ‘Maar wat van die tekste wat praat van huisgesinne wat gedoop is:  kan ons nie hieruit aflei dat daar babas was nie?’

 

Antwoord: Nee, want die tekste sê dit nie.  Eintlik sê die meeste van hierdie tekste vir ons dat die gesinne wat gedoop is, nie babas in gehad het nie.  Cornelius en sy huisgesin is gedoop, maar hulle het ook almal die Here gevrees, die Gees ontvang en tot bekering gekom (10:2, 44, 47-48, 11:14-15).  Die tronkwag en sy huisgesin is gedoop, maar hulle het ook almal die evangelie gehoor, geglo en hulle daarin verbly (Hd.16:30-34).  Stefanas en sy huisgesin is gedoop, maar hulle was ook die eerste bekeerlinge in Achaje en het getrou in die kerk gedien (1 Kor.1:16, 16:15).

 

Beswaar #4: ‘Wat van 1 Kor.7:14 wat sê dat die kinders deur hulle gelowige ouers geheilig word?’

 

Antwoord: Die woord ‘heilig’ beteken om af te sonder.  Al wat die teks sê is dat gelowige se kinders deur die Here afgesonder word om in ‘n huis te bly waar hy of sy die evangelie kan hoor.  Die teks sê ook dat die ongelowige party in ‘n huwelik deur die gelowige party geheilig word.  En as die kinders gedoop moet word, moet die ongelowige huweliksmaat ook gedoop word.

 

Beswaar #5: ‘Maar het Jesus nie in Mt.19:14 gesê dat ons nie die kindertjies moet verhinder om na Hom toe te kom nie?’

 

Antwoord: Ja, maar Hy het nie gesê dat ons hulle moet doop nie.

 

Beswaar #6: ‘In v.39 sê Petrus dat die belofte vir die Jode en hulle kinders is.’

 

Antwoord: Volgens v.38 verwys die belofte nie na die doop nie, maar na die Heilige Gees.  En volgens die res van v.39 is die gawe van die Heilige Gees slegs vir dié wat die Here na Homself toe roep, vir dié wat tot bekering kom.  Die kinders in v.39 verwys dan nie na babas nie, maar na die Jode se nageslag wat in Christus glo (vgl. ‘seuns en dogters’ in v.17).

 

Die opdrag is dan duidelik: as jy jou bekeer het en in Jesus geglo het, moet jy gedoop word.  Dit geld nie net vir party mense nie, maar vir almal (v.38) – en jy is nie die uitsondering op die reël nie.

 

[3] Het jy al tot bekering gekom en jouself laat doop, maar nog nie by ‘n gemeente aangesluit nie? Volgens v.41 het die Here mense by die gemeente gevoeg.  Moet dan nie van die gemeente af wegbly as jy dit kan help nie.  Moet ook nie nalaat om by ‘n goeie gemeente aan te sluit en jouself so aan Jesus en sy liggaam te wy nie.

 

Let asseblief op dat die Here mense by die gemeente gevoeg het (v.41, 47).  Geen ‘kerkraad’ of gemeentevergadering mag aan sy vereistes peuter of verander nie.  Daarom kan ons nie van iemand ‘n lidmaat maak as hy of sy ongered of ongedoop is nie (v.41).

 

Joel Beeke is ‘n predikant in Amerika. Hy het eenkeer sy hart by sy ouer vriend uitgestort en vir hom gesê:  ‘Ek voel ontmoedig; die mense in die gemeente het my lief of hulle haat my – niemand staan neutraal nie.’  Sy vriend was in ekstase:  ‘Wonderlik!’ het hy gesê.  ‘Dit wys dat jy besig is om deur te dring!’

 

Ek wil mooi vra dat jy nie vandag neutraal sal staan nie, maar dat jy ‘n besluit sal neem. Bekeer jou, word gedoop en sluit by die gemeente aan.  Om neutraal te bly is om vir Here te sê:  ‘Ek gaan nie doen wat U van my vra nie.’

 

[1] C.H. Spurgeon, Autobiography: vol.1, p.146

[2] John MacArthur, The MacArthur Study Bible, note on Acts 2:41

Die boek wat die wêreld verander het

bible-and-key

Die topverkoper-boeke in die geskiedenis sluit onder meer boeke soos die volgende in: A Tale of Two Cities deur Charles Dickens, J.K. Rowling se Harry Potter reeks en The Hobbit deur J.R.R. Tolkien.  Nie een van hulle kom egter naby die Bybel nie wat meer as 5 biljoen kopieë verkoop het nie.  En dan praat ons nie eers van die sagte kopieë op mense se rekenaars, tablette en selfone nie.  Ons tel ook nie die Bybels wat by die tienduisende in die geskiedenis verbrand is nie.

 

Geen ander boek word so gevrees en gehaat nie. Geen boek is lewend en kragtig om deur die werking van die Heilige Gees mense se harte en lewens te verander nie (Heb.4:12).  Geen boek het al ooit so ‘n groot invloed op die geskiedenis van koninkryke, lande en nasies gehad nie.  En dis presies wat die die Here in Op.10 voorspel het.

 

Die engel (v.1-7)

Jan is ‘n biljoenêr. In sy testament staan daar dat sy vrou Riana die geld moet erf wanneer hy doodgaan.  Ongelukkig het sy egbreuk gepleeg en hom vir iemand anders gelos.  Hy het toe met Karen getrou en ‘n ander testament opgestel om te sê dat sý alles moet erf.  Hy het egter vergeet om in die hersiende testament te sê dat hy die vorige een herroep het.  Ná sy dood was daar groot ‘n verwarring.  Riana en Karen het daarop aanspraak gemaak dat die geld hulle s’n is.  Dit was ‘n gemors.

 

Om só ‘n gemors te vermy het die Here eers sy testament met die Jode tot niet gemaak, sodat die testament wat Hy met die kerk gemaak het vas sou wees (Heb.7:12, 8:13, 10:9, 11-12). Die eerste testament met sy tempel, priesterdom en offersisteem moes vernietig word alvorens die Here die nuwe tempel met sy priesterdom en geestelike offers effektief kon bou (1 Pt.2:5, 9).  Dit is eintlik waaroor Op.10 gaan.

 

In hfst.8-9 was daar ses engele wat elkeen op ‘n trompet geblaas het om God se oordele aan te kondig. Voordat die sewende engel in 11:15 op sý trompet geblaas het, het Johannes nog ‘n magtige engel gesien (v.1).  Uit sy beskrywing lyk dit of hierdie engel Eks.3:2 se Engel van die Here is, wat in die brandende bos aan Moses verskyn het.  Ja, die engel of boodskapper [Gk. aggelos] van Op.10:1 was die Here self.  ‘n Vergelyking met die res van die Bybel wys dit vir ons.

 

Hy het in ‘n wolk uit die hemel uit neergedaal, en bene gehad soos kolomme van vuur (v.1, vgl. 1:15, Eks.13:21-22, Dn.10:6). Daar was ‘n reënboog bo sy kop (v.1, vgl. 4:3, Esg.1:26-28).  Sy gesig het soos die son geskyn (v.1, vgl. 1:16, Mt.17:2, Dn.10:6).  Hy het ‘n boekrol in sy hand gehad (v.2, vgl. 5:7).  Die boekrol was oop (v.2, vgl. 5:3-5).  Sy stem het geklink soos ‘n leeu wat brul (v.3, vgl. 5:5, Am.3:8, Hos.11:10).  Dit was soos sewe donderslae (v.3, vgl. Ps.29, Job 37:1-5).  Hy het ‘n boekrol vir Johannes gegee (v.8-10, vgl. Esg.3:1-3).  Soek maar gerus die verwysings op om te sien dat die Engel in Op.10 die Here self is.

 

Wat beteken al hierdie dinge? Die boekrol in sy hand was klein om te wys dat daar nie baie oor was wat vervul moes word nie; die tyd was naby (v.2, 6).  Die boekrol was oop, omdat Hy die seëls gebreek het, sodat die inhoud daarvan vervul kon word (v.2, 6:1-17, 8:1).  Die boekrol was eintlik ‘n testament wat gesê het dat Jesus die erfgenaam van die Koninkryk was; Hy sou die nasies as sy erfdeel verkry het (11:15, Ps.2:8).  Sy voete op die see en die land bevestig dit (v.2, Mt.28:18, Ef.1:22).  Die land en die see is hier ook simbolies van Israel in die Beloofde Land, en die heidene oorkant die see (17:15, Ps.65:8, Jes.17:12-13).  Jesus besit beide.

 

Die sewe donderslae het die storm van God se oordeel oor sy vyande aangekondig (v.3-4). Die Here het vir Johannes gesê om nie die inhoud daarvan neer te skryf nie, maar om dit te verseël (v.4).  Anders as die res van Openbaring, was hierdie dinge nie vir die nabye toekoms bedoel nie (v.6, 1:1, 3, 22:10), maar vir die verre toekoms (v.4, vgl. Dn.8:26, 12:4, 9).  God het besluit dat dit nie vir die kerk nodig was om hierdie dinge te weet nie (Dt.29:29).

 

Die Engel het sy regterhand na die hemel toe uitgestrek en ‘n eed gesweer by Hom wat ewig lewe en alles gemaak het (v.5-6). ‘Kan hierdie Engel dan regtig die Here wees?’ wonder party mense.  Ja.  In Dt.32:40-41 sê die Here:  “Want Ek sal my hand na die hemel ophef en sê:  So waar as Ek ewig leef – as Ek my glinsterende swaard skerp gemaak het en my hand na die strafgerig gryp, sal Ek wraak oefen op my teëstanders en my haters vergelde.” (sien ook hoe die Here in Heb.6:13-18 by Homself sweer).

 

Wat het die Engel gesweer? God sou nie langer sy oordele oor die kerk se Joodse vervolgers uitgestel het nie (v.6, 6:10-11, Hab.2:3).  Die tyd vir die sewende engel om met trompetgeskal die verwoesting van die tempel aan te kondig was ryp (v.7, 11:1-2, 15, 17-18).  Dis wat die Engel in v.7 met die vervulling van God se geheimenis bedoel het.  Die geheimenis was dat die Here nie meer net die God van die Jode was nie, maar van die Jode en die heidene wat in Jesus glo (v.11, 11:15, Rm.11:25, 16:25-26, Ef.3:3-9, 2:11-22, Kol.1:26-27, Mt.10:5-6, 15:24, 28:19).  Om sy nuwe tempel te bou moes Hy eers die ou een verwoes het.  God het die bou van sy nuwe tempel deur die profete voorspel (v.7, Sg.6:12-13, 15).

 

Die boekrol (v.8-11)

Ek het nog net eenkeer in my lewe ‘n heuningkoek geëet. Ek het nie geweet dat ‘n mens die was moet uitspoeg nie.  Ek het dit ingesluk en ‘n verskriklike maagpyn gekry.  Die heuningkoek was soet in my mond, maar bitter in my maag.

 

En dit is hoe die Woord van God vir Esegiël en Johannes was: soet in die mond, maar bitter in die maag (v.8-10, Esg.3:1-3, 14, Ps.19:11, 119:103).  Wat beteken dit?  Dit was vir hulle ‘n vreugde en ‘n voorreg om die Woord van God te verkondig (Jer.15:16).  Hulle droefheid oor die Jode se sonde was egter soos die bitter pyn op iemand se maag as hy te veel groen perskes geëet het (Jer.15:17).

 

Esegiël het die verwoesting van Jerusalem in 586 v.C. deur die Babiloniërs voorspel, terwyl Johannes die verwoesting van Jerusalem in 70 n.C. deur die Romeine voorspel het. As Esegiël sy boodskap aan die heidene verkondig het, sou hulle geluister het (Esg.3:5-6).  Maar die hardkoppige Jode was nie bereid om na hom te luister nie (Esg.3:7).  So was dit ook in die Nuwe Testament:  die Jode wou nie na God se Woord geluister het nie, en dus het Hy sy boodskappers na die heidene toe gestuur (v.11, 5:9, 7:9, 11:15, Mt.21:43, Hd.13:45-48, 18:5-6, 28:28).

 

Ek het reeds geïmpliseer dat die boek wat Johannes geëet het, die evangelie van die Nuwe Testament was. Dít is die boek wat die wêreld verander het, en nogsteeds besig is om dit te doen.  Soos ek nou-net gewys het, was Israel se ongehoorsaamheid grootliks verantwoordelik hiervoor.  Paulus onderstreep dit:  “Ek vra dan:  Het [Israel] miskien gestruikel om te val?  Nee, stellig nie!  Maar deur hulle val het die saligheid tot die heidene gekom” (Rm.11:12).

 

My en jou bekering is die direkte gevolg van die Jode se ongehoorsaamheid: die evangelie het van hulle af weggedraai na ons toe.  Alhoewel dit nie hulle ongehoorsaamheid verskoon nie, het daar deur hulle verwerping en verharding redding vir die wêreld gekom (Rm.11:12, 15, 25).  Dit is ook die boodskap van Op.10.

 

As die Jode se verwerping dan soveel seën vir die wêreld beteken het, sal hulle bekering in die toekoms sekerlik ‘n herlewing ontketen wat soos ‘n onblusbare vuur oor die aarde versprei.  Is dit nie miskien wat Paulus in Rm.11:12, 15 bedoel het nie?

 

“En as [die Jode se] val die rykdom van die wêreld is en hulle [mislukking] die rykdom van die heidene, hoeveel te meer sal hulle volheid dit nie wees nie! … Want as hulle verwerping die versoening van die wêreld is, wat sal hulle aanneming anders wees as lewe uit die dode?”

 

En het Jesaja nie gesê “die aarde sal vol wees van die kennis van die HERE soos die waters die seebodem oordek” nie (Jes.11:9)?

 

Ons gebede is gans te klein. Wanneer ons bid dink ons net aan vandag, ons eie probleme, en die era waarin ons lewe.  Ons bid selde vir die verspreiding van die evangelie in die wêreld en vir die redding van die geslagte wat nog gebore moet word.  En tog is dit hoe Jesus wil hê ons moet bid:  “laat u koninkryk kom” (Mt.6:10).

 

Ons dink nie genoeg daaraan dat die volgende geslag partykeer eers die vrugte pluk van dit wat ons in gebed gesaai het nie.  William Tyndale is ‘n goeie voorbeeld hiervan.  Hy was verbied om die Bybel in Engels te vertaal, en het met sy lewe geboet.  Sy laaste woorde op die brandstapel was:  ‘Lord, open the king of England’s eyes!’  Die eindste koning Henry VIII wat toegelaat het dat hy verbrand word, het later toestemming gegee dat die Engelse Bybel verkoop en versprei mag word.[1]  Vandag nog eet mense die soet vrugte van Tyndale se vertalingswerk en gebede.

 

Ek wil jou aanspoor om soos hy te bid. Bid vir die verspreiding van die evangelie in ons land.  Bid dat die kerk ‘n effek in die samelewing sal hê.  Bid vir ons regering, sodat ons rustig mag lewe en nie verhinder sal word om die Here te dien nie (1 Tm.2:1-2).  Bid dat jou kinders, kleinkinders en die geslagte wat kom die Here mag ken.

 

Bid dat God se Koninkryk tot aan die eindes van die aarde sal strek: “En hy sal heers van see tot see en van die Rivier tot by die eindes van die aarde.” (Ps.72:8).  Bid dat die Here evangelie-predikers sal opwek en uitstuur (Mt.9:38).  Bid dat die evangelie nie sal uitsterf soos die renosters nie.  Dit kan tog nie gebeur nie.  Jesus se woorde was:  “Ek my gemeente bou, en die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie.” (Mt.16:18).

 

Bid dat die Heilige Gees ‘n werk van herlewing sal doen in ons gemeente, land en wêreld. Bid dat Hy ons harte sal deurdrenk soos na ‘n goeie reënbui in die lente.  “Want, voorwaar Ek sê vir julle dat elkeen wat vir hierdie berg sê:  Hef jou op en werp jou in die see – en nie in sy hart twyfel nie, maar glo dat wat hy sê, sal gebeur – hy sal verkry net wat hy sê.  Daarom sê Ek vir julle:  Alles wat julle in die gebed vra, glo dat julle dit sal ontvang, en julle sal dit verkry.” (Mk.11:23-24).

 

Ek dink nie Jesus sê letterlik ons moet bid vir die Drakensberge om in die see te spring nie. Dit gaan hier oor die vordering van sy werk.  “Nie deur krag of deur geweld nie, maar deur my Gees, sê die HERE van die leërskare.  Wie is jy, groot berg?  Voor Serubbábel sal jy tot ‘n gelykte word!” (Sg.4:6-7).

 

Ek glo dat Bybelse Christenskap uiteindelik die oorheersende godsdiens in die wêreld sal wees. Jesus en die evangelie sal suksesvol wees.  Charles Spurgeon het gesê:  ‘Oh!  Spirit of God, bring back thy Church to a belief in the gospel! … The Gospel must succeed; it shall succeed; it cannot be prevented from succeeding; a multitude that no man can number must be saved.’[2]

 

Toe Jesus op die aarde was het Hy net ‘n handjievol dissipels gehad. Maar dit het nie so gebly nie.  Die piepklein mosterdsaadjie van die Koninkryk is besig om te groei, sodat dit uiteindelik groter sal wees as enige plant in die tuin van die wêreld (Mt.13:31-32).  William Carey het gesê:  ‘[Christ] must reign, till Satan has not an inch of territory.’[3]

 

Die rots van Christus se Koninkryk het alreeds die magtigste wêreldryke verpletter. Waar is die Babiloniërs?  Waar is die Meders en die Perse?  Waar is Aleksander die Grote?  Waar is die Romeine met hulle keisers?  Hulle het verdwyn soos stof wat deur die wind weggewaai word (Dn.2:35).  Maar Christus se Koninkryk sal groei, sodat dit ‘n berg word wat die hele aarde vul (Dn.2:35, 44-45).

 

Moenie pessimisties wees oor die evangelie nie. Die Heilige Gees het dit op verskillende tye in die kerk se geskiedenis gebruik om lande en kontinente om te keer:  Paulus en die twaalf apostels in die eerste eeu, die Kerkvaders in die eeue wat daarop gevolg het, Luther, Calvyn, Latimer, Tyndale, Knox, Zwingli en ander in die 14de eeu, die Puriteine in die 15de eeu, Whitefield, Wesley en Jonathan Edwards in die 1700’s, Spurgeon in die eeu ná hulle.

 

Hoekom het lande soos Engeland, Amerika en selfs Suid-Afrika vir eeue lank voorspoed en sukses geniet? In sy boek How Christianity Changed the World het Alvin Schmidt onteenseglik bewys dat dit die evangelie was wat die wêreld verander het.  Ek glo dat die klein boekrol van Op.10 in die toekoms nog die wêreld sal verander.

 

Maar vir nou moet ek vra of die Heilige Gees al jou hart deur hierdie boek verander het?  Het die evangelie van Jesus se kruisdood vir sondaars enigsins ‘n verskil gemaak in die manier waarop jy vroue behandel, ander mense in ag neem sodat jy hulle besittings, seksuele reinheid en lewens respekteer?  Het dit ‘n verskil gemaak in hoe jy jou vrou liefhet, jou man respekteer, jou kinders grootmaak, jou ouers gehoorsaam, jou baas en onderwyser eer sodat jy jou werk goed doen?

 

Hoe het dit jou gesindheid teenoor ou mense en kinders, die siekes en die armes beïnvloed? Het dit die manier verander hoe jy dink oor geld en vermaaklikheid en ontspanning?  Watse verskil het dit gemaak in jou houding teenoor die regte van die ongeborenes?  Laat hierdie boek so deel word van jou soos die kos wat jy eet.  Lees dit biddend en met ‘n verwagting dat die Here jou hierdeur sal verander.

 

[1] J.H. Merle D’Aubigné, The Reformation in England, pp.347-349

[2] Aangehaal in Iain Murray, The Puritan Hope, p.238

[3] Ibid, p.141

Jesus is soewerein oor evangelisasie

Fishers of men

Hiper-Calviniste glo dat jy nie die evangelie met iemand moet deel, tensy hy ‘n opregte belang daarin toon nie. In sulke kerke loop sending en evangelisasie dood, en uiteindelik loop die kerk ook dood, omdat daar nie ‘n invloei van nuwe bekeerlinge is nie.

 

Arminiane glo dat die mens se vrye wil die bepalende faktor is in sy redding. Omdat God se soewereiniteit nie regtig vir hulle belangrik is nie, is hulle baie dikwels mens-gesentreerd in hulle benadering.  En tog kan ons iets by hierdie twee groepe leer.

 

Die klem op God se soewereiniteit help ons om nie na onsself te kyk wanneer dit by bekerings kom nie, maar om in gebed na die Here toe te draai. Sonder Jesus kan daar nie ‘n vangs wees nie (v.4-7).

 

Die Arminiane se klem op evangelisasie help ons om nie te wag dat die bekeerlinge in ons skote val nie. As Jesus gesê het ons moet die nette uitgooi, dan moet ons sy Woord gehoorsaam en dit doen (v.5).  Ons moet die regte aas op ons hoeke sit.  Ons moet alles in ons vermoeë doen om mense na die Here toe te bring (1 Kor.9:19-23).  Wanneer die bekerings dan kom moet ons besef dat dit Hý was en nie ons nie (v.8).  Lk.5:1-11 gee vir ons die balans tussen hierdie twee uiterstes.

 

Die preek (v.1-3)

Toe Charles Spurgeon 22 jaar oud was, het hy een aand vir 6000 mense gepreek by die Surrey Gardens Music Hall. Tydens die diens het ‘n klomp moeilikheidmakers uitgeroep:  ‘Vuur!  Die gallerye is besig om inmekaar te sak!’  Die massas het paniekbevange geraak en het probeer om by die deur uit te kom.  In die gemaal is sewe mense doodgetrap, en ‘n klomp mense beseer.[1]

 

Om te verhoed dat so iets onder sy prediking sou gebeur, het Jesus in v.1-3 ‘n plan gemaak. Dit was egter nie net ‘n praktiese reëling nie.  In die verse wat volg sal dit duidelik word dat Hy ook iets anders in gedagte gehad het.

 

Jesus het gekom om die Goeie Nuus van die Koninkryk te verkondig (4:43). In 4:44 het Hy in die sinagoges van Judea gepreek, maar in 5:1 was Hy weer langs die See van Galilea, wat ook bekend gestaan het as die meer van Gennesaret of die See van Tibereas (Jh.6:1).  Gennesaret was ‘n kusdorpie aan die noord-weste kant van die meer.  Op ‘n dag het Jesus hier gepreek.  Daar was iets aan sy prediking, sodat die massas teen mekaar gedruk het om naby Hom te kom (v.1, Mt.7:28-29, Mk.12:37).

 

Jesus was bang dat die mense mekaar sou vertrap. Hy het twee leë vissersbootjies in die vlakwater gesien staan (v.2).  Die vissermanne was besig om hulle nette te was.  Hulle moes die stukkende plekke regmaak, sodat daar nie visse kon deurglip nie (v.2).  ‘n Vergelyking tussen óns teks en Mt.4:18-22, wys dat die bote aan Petrus en sy broer Andreas, en Johannes, Jakobus en hulle pa Sebedeus behoort het.

 

Jesus het in Petrus se bootjie geklim, en gevra dat hy ‘n kort entjie van die kant af moes weg roei (v.3). Sodoende sou sy stem beter oor die water gehoor word, en sou meer mense Hom kon sien.  Volgens die gebruik van daardie tyd het Jesus gaan sit om die mense te leer (v.3, 4:20, Mt.5:1).  Natuurlik het Hy ook gaan sit, sodat die boot nie moes kantel nie.  Jesus het vir hulle die Woord van God geleer (v.1, Jh.1:1, 14).

 

Gebruik die geleenthede wat jy het om die evangelie te deel. Moenie stilbly omdat jy bang is nie.  Wat is die belangrikste:  jou reputasie of ander mense se siele?  Hoekom het Jesus aarde toe gekom?  Om aan die kruis te sterf en om die evangelie van die Koninkryk te verkondig (4:43, 1 Tm.1:15).  Voordat Hy hemel toe is het Hy vir ons gesê om die evangelie te verkondig, en om dissipels te maak van alle nasies (Mt.28:19-20).  Deel die Goeie Nuus met jou familie en vriende, by die skool en by die werk, en in jou woonbuurt.  Bou ‘n verhouding met mense, sodat hulle jou lewe kan sien.  Die spreekwoord sê:  ‘Jy kan die perd tot by water bring, maar jy kan hom nie maak drink nie.’  Maar as jou woorde soos Jesus s’n met sout gesprinkel is, kan jy hom dors maak sodat hy vrae vra (Mt.5:13, Kol.4:5-6).  Wees gereed om ‘n sagmoedige en eerbiedige antwoord te gee (1 Pt.3:15).

 

Is jy nog onseker oor hoe jy die evangelie met mense moet deel? Gee dan ten minste vir hulle ‘n traktaatjie of ‘n goeie Christelike boek, en nooi hulle kerk toe.  Jy hoef egter nie onseker te wees nie.  Jesus het die Woord gepreek (v.1).  As jy die draad van Rm.1-3 volg is jy veilig.  Hier is dit:  God het die mens gemaak om Hom lief te hê, en om sodoende ook gelukkig te wees.  Die mens het egter sy rug op die Here gedraai.  Die Jode het God se wet oortree.  Die heidene het teen die stem van hulle eie gewete ingegaan.  Nie Jood of heiden het ‘n geldige verskoning nie, maar almal verdien om gestraf te word.  Omdat Hy ons liefhet, het Jesus ons straf op Homself geneem aan die kruis en weer uit die dood uit opgestaan.  As ons van ons sonde af na Jesus toe draai en op Hom vertrou, sal Hy ons van die oordeel red.  Dít is die evangelie wat jy met mense moet deel.

 

Die vangs (v.4-10a)

Adoniram Judson was die eerste Amerikaanse sendeling wat in die buiteland gaan preek het. Hy het in 1813 in Burma (Myanmar) aangekom.  Ses jaar later in 1819, het hy Maung Nau, sy eerste bekeerling gedoop.  Daarna het die werk stadig gevorder.  Eers in 1831 (18 jaar nadat hy daar aangekom het) was daar ‘n deurbraak.

 

Dwarsoor die land het mense oor Jesus en die evangelie begin vra. Die 10 000 traktaatjies wat Judson uitgegee het, was net vir dié wat gevra het.  Omtrent 6000 mense het na sy huis toe gekom en oor die evangelie gevra.  Sommige mense het vir twee maande van China af na sy huis toe geloop.  ‘Mnr., ons hoor daar is ‘n ewige hel en ons vrees dit.  Gee vir ons iets om te lees, sodat ons kan weet hoe om daarvan te ontsnap,’ het hulle gesê.

 

Ander het gesê: ‘Ons het ‘n traktaatjie gelees oor die ewige God.  Is jy die man wat hierdie pamflette weggee?  Gee asseblief vir ons een, want ons wil die waarheid hoor voordat ons sterf.’  Nog ander het gesê:  ‘Is jy Jesus Christus se man?  Kan jy asseblief vir ons iets gee wat vir ons van Jesus Christus sal vertel?’[2]

 

Jesus gebruik middele, maar uiteindelik is dit Hý wat besluit of daar geen visse is nie en of daar ‘n net vol van visse is, of daar een bekering is en of daar ‘n herlewing is. Jesus is soewerein oor evangelisasie.

 

Toe Jesus klaar gepreek het, het Hy vir Petrus gesê om nog verder op die meer uit te vaar (v.4). ‘Laat julle nette in die diep water sak,’ het Hy gesê (v.4).  Petrus het al in Jh.1 vir Jesus ontmoet, en het geweet dat Hy in elke opsig die Meester is (v.5, die kaptein van die boot?).  Tog was Petrus ‘n gesoute visserman en het hy geweet dat ‘n mens in die nag diep water toe gaan.  Hulle het die vorige nag op die diep water gesit, maar niks gevang nie (v.5).  Hoekom sou hulle in die hitte van die dag iets gevang het?  Jesus se woorde het nie sin gemaak nie.  En tog het Petrus vir Hom gesê:  ‘Op u woord sal ek die nette laat sak.’ (v.5).  Hulle het dit net laat sak toe al die visse in die See van Galilea in sy net in geswem het (v.6).  Daar was so baie dat die nette geskeur het (v.6).

 

Johannes en Jakobus was nog op die kant, besig om hulle nette te was (v.2). Hulle was so ver weg, dat Petrus hulle nie kon roep nie, maar vir hulle gewaai het om te kom help (v.7).  Die twee broers kon nie alleen die nette intrek nie, en het hulle kollegas se hulp nodig gehad (v.7).  Die visse het twee bote vol gelê, sodat hulle byna gesink het (v.7).  Miskien het hulle van die visse teruggegooi, sodat die bote die gewig kon dra.

 

Petrus kon sy oë nie glo nie: hulle het die hele nag gewerk en niks gevang nie, en hier gebruik Jesus ‘n paar woorde, sodat twee bote nie genoeg was om die vis in te hou nie.  Petrus kon oornag ryk geword het.  Jesus moes net een of twee keer per maand vir hom gesê het waar om die nette te gooi.  Maar instede daarvan het Petrus voor Jesus neergeval en Hom aanbid (v.8, Jh.20:28).  Hy het geweet dat hy in die teenwoordigheid van die heilige en almagtige Here is, en het daarom vir Jesus gesê:  “Gaan weg van my, Here, want ek is ‘n sondige man!” (v.8, vgl. Jes.6:5).  Hy en sy kollegas was verbaas oor die groot vangs (v.9-10a).

 

Vind die balans tussen jou plig en Jesus se soewereiniteit in evangelisasie.  Gooi die nette uit, maar onthou dat jou harde werk nie ‘n vangs kan waarborg nie.  Aan die ander kant moet jy nie ‘n vangs verwag as jy nie die nette uitgegooi het nie.  Net soos wat God soewerein was oor die visse (v.4-7, vgl. Mt.17:27, Jon.1:17, 2:10), is Hy soewerein oor sondaars wat tot bekering kom.

 

Die Vader is soewerein: “Niemand kan na My toe kom as die Vader wat My gestuur het, hom nie trek nie” (Jh.6:44).  Die Seun is soewerein:  “Alles is aan My oorgegee deur my Vader; en niemand weet… wie die Vader is nie, behalwe die Seun en hy aan wie die Seun dit wil openbaar.” (Lk.10:22).  Die Heilige Gees is soewerein:  “Die wind waai waar hy wil, en jy hoor sy geluid, maar jy weet nie vanwaar hy kom en waarheen hy gaan nie.  So is elkeen wat uit die Gees gebore is.” (Jh.3:8).

 

Diep in sy hart weet elke Christen dat God soewerein is oor evangelisasie, en daarom bid ons dat Hý mense tot bekering sal bring. Deel dan die evangelie getrou, en wag dat die Here vir die visse sê om in die net in te spring.

 

Petrus se reaksie op die vangs moet ons reaksie wees wanneer die Here mense red. Ons prys nie onsself of ons slim evangelisasie metodes nie.  Ons deel nie die winste tussen ons en die Here nie, maar ons prys Hom alleen: Soli Deo Gloria (Jes.48:11).  “Maar wie roem, moet in die Here roem.” (2 Kor.10:17).  Jou lewe, die gawe om te preek, die evangelie, die mense wat jou pad kruis, redding deur Jesus se kruisdood, mense se bekering, die ewige lewe, alles kom van God af, en daarom het jy geen rede om in jouself te roem nie (1 Kor.4:7).  Ons moet eenvoudig saam met Petrus voor die Here neerbuig en Hom aanbid (v.8).  Die Here het ons nie nodig nie (Hd.17:25).  Die feit dat Hy ons gebruik is ‘n voorreg.

 

Die roeping (v.10b-11)

Wyle dr. Martin Holdt het vertel hoe sy seun vir hom gesê het: ‘Pa, ek dink die Here roep my vir die bediening.’  ‘Moenie vir jou laf hou nie,’ het hy vir sy seun gesê.  ‘Jy het self gesien hoe baie moeilikheid en lyding ek in die bediening gehad het.’  ‘n Paar maande later het sy seun weer gesê dat die Here hom roep om ‘n predikant te wees.  ‘Moet dit nie doen nie,’ het hy vir sy seun gesê.  ‘n Derde keer het sy seun gekom en gesê:  ‘Ek kan nie die Here se roeping weerstaan nie pa.’  Hierdie keer het hy vir sy seun gesê:  ‘Ek het jou getoets my seun, en nou weet ek jou roeping kom regtig van die Here af.’

 

Die ou lied sê: ‘As Hy ons roep tot sy diens hoe sal ons dit mag weier?’  In Am.3:8 staan daar:  “Die leeu het gebrul, wie sal nie vrees nie?  Die Here HERE het gespreek, wie sal nie profeteer nie?”  Petrus en die ander dissipels het die waarheid van Amos se woorde besef toe Jesus hulle geroep het.  Hulle kon eenvoudig nie nee sê nie, maar wou alles los om Hom te volg.

 

Na die groot vangs verwag ons dat Petrus bly sou wees, maar Jesus het egter vir hom gesê: ‘Moenie bang wees nie.’ (v.10b).  Let op dat Jesus nie vir hom gesê het:  ‘Moenie voor My val nie… Moet My nie aanbid nie… Moenie sê dat jy ‘n verlore sondaar is nie… Moenie sê ek is die Here nie.’  Petrus was reg om Hom te vrees.  En tog het Jesus ‘n trooswoord vir hom gehad, omdat Hy juis gekom om onwaardige sondaars te red.

 

Net soos wat Jesus vir Petrus ‘gevang’ het, sou Petrus mense gevang het. Soos wat Petrus ‘n groot vangs in die See van Galilea gekry het, sou hy op Pinksterdag 3000 mense vir die Here gevang het (Hd.2:41).  Volgens die Griekse teks het Jesus letterlik gesê dat hy mense ‘lewendig moet vang’ (zōgreō).  As leier en verteenwoordiger van die twaalf, moes Petrus sondaars deur sy prediking uit die graf van hulle sonde uit opgewek het.

 

Saam met die ander dissipels sou dit vir hom groter vreugde en beloning gebring het om mense te vang as om visse te vang. Daarom het hy en sy kollegas die swaar gelaaide bote na die strand toe geroei en alles net so gelos om vir Jesus te volg (v.11, 28, Mt.4:18-22, 19:27).  Hulle wou nie net gehad het wat Hy vir hulle kon gee nie, maar wou Hom gehad het, omdat hulle in Hom alles gehad het.

 

As die Here jou wil roep om Hom te volg kan jy nie nee sê nie. Wees daarom soos Petrus en sy vriende wat alles gelos het om vir Jesus te volg.  As jy dit oorweeg om nee te sê, onthou asseblief wat met Jona gebeur het toe hý nee gesê het.  Die Jesus van moderne Christenskap is ‘n hulpelose Verlosser en Here wat nie die mag het om mense te roep, tensy hulle vir Hom die toestemming gee nie.  Die Jesus van die Bybel is die soewereine Koning wat in mense se harte werk, sodat hulle gewillig is om Hom te dien en te volg (vra maar vir Paulus).  Die Here nooi jou nie uit om jou te bekeer en in Hom te glo nie – Hy beveel jou (Hd.17:30, 1 Jh.3:23).  As jy jou nog nie bekeer het nie, moet jy asseblief nie langer jou ore toedruk nie.  Hoe lank sal jy nog teen die prikkels van die Gees in jou gewete skop?  Gee oor; jy kan nie wen nie.

 

Is jy klaar gered? Moet asseblief nie God se soewereiniteit as ‘n hindernis tot evangelisasie sien nie; sien dit as ‘n hulp.  As God iemand wil red kan niemand Hom keer nie.  As Hy besluit het om jou kleinkind of broer of vriend te red, is dit net ‘n kwessie van tyd voordat hulle die knie buig voor Koning Jesus.  Moet dan nie moed verloor nie, maar hou aan om vir hulle redding te bid en om die evangelie met hulle te deel.

 

Ek het ‘n goeie Arminiaanse vriend. Meer as tien jaar gelede het hy vir my gevra:  ‘Hoekom doen jy evangelisasie as jy glo dat God soewerein is?’  In Rm.9 sê Paulus dat God mense uitverkies het.  In Rm.10 sê hy dat ons die evangelie moet preek, sodat hulle gered kan word.  In 2 Tm.2:10 sê hy dat hy enige swaarkry sal deurmaak, sodat die uitverkorenes die evangelie kan hoor en gered kan word.  In Hd.18:9-10 het God gesê dat Paulus nie moet ophou om te preek nie, omdat daar baie van sy uitverkorenes in Korinte was.  Paulus, George Whitefield, Charles Spurgeon, William Carey, en baie ander sielewenners in die geskiedenis het geglo dat Jesus soewerein is in evangelisasie.  In die Bybel is evangelisasie en Jesus se soewereiniteit vriende en nie vyande nie.

 

[1] Charles Spurgeon, Autobiography: vol.1, pp.427-451

[2] http://www.desiringgod.org/messages/how-few-there-are-who-die-so-hard

Die oplossing vir moeë Suid-Afrikaners

Evangelism

Ek en my vriend het Vrydag ‘n vriendelike debat gehad oor die rol van Christene in die politiek. Na my mening is dit nie die kerk se verantwoordelikheid om aborsie, gay huwelike, en ander sondes deur die politiek te probeer verander nie.  Dit is ons plig om die evangelie te preek en om radikaal heilig te wees.  Ek is daarvan oortuig dat ons op hierdie manier ‘n verskil in ons land kan maak.  Die voorbeeld van die vroeë kerk oortuig my daarvan.  Persoonlik glo ek dat die kerk vandag dieselfde resultate sal sien as ons Mt.9:35-10:4 ernstig opneem.

 

Die evangelie (9:35-36)

Omtrent tien jaar gelede was ek by ‘n interkerklike predikante byeenkoms. Die bespreking het gegaan oor hoe ons die middestad kan verbeter.  ‘Ons moet vir die mense sop en komberse gee,’ het hulle gesê.  Drie jaar gelede het ek ‘n vergadering by die munisipaliteit bygewoon.  ‘n Raadslid van die DA, die polisie, sosiale werkers, en predikante was daar.  Weereens het hulle oplossing die evangelie soos ‘n stopstraat geïgnoreer.

 

Jesus het nie. Sy bediening kan in twee woorde opgesom word:  prediking en wonderwerke (9:35, 4:23).  Hy het oral in die sinagoges van Israel gepreek (9:35).  Sy boodskap was die Goeie Nuus dat dié wat hulle bekeer het, God se Koninkryk as erfdeel sou ontvang.  Sy wonderwerke het gewys dat Hy en sy prediking van God af kom (9:35, 11:3-5, Jh.3:2, Hd.2:22, 10:38).

 

Jesus het die skare innig jammer gekry (9:36). Selfs nadat Hy hulle genees het, was hulle grootste probleem nie opgelos nie.  As gevolg van hulle sonde was hulle moeg en uitgeput soos skape wat van die Herder af weggedwaal het (9:36, Nm.27:17, Esg.34:5, Jes.53:6, 1 Pt.2:25).  Hulle het die evangelie nodig gehad.  Daar was mense by wie Jesus nie uitgekom het nie, en daarom het Hy helpers nodig gehad (9:37-10:15, 23, 11:28-30).

 

Verkondig die evangelie waar jy met mense te doen kry. Nooi hulle kerk toe.  Ons het lanklaas so ‘n goeie geleentheid gehad soos nou.  Mense is rigtingloos en uitgeput.  Hulle is moeg vir die land se probleme.  Dis nie eers meer veilig om vir die polisie hulp te vra nie.  Die grondwet maak dit onmoontlik vir onderwysers om skoliere te dissiplineer.  Kinders brand skole af en studente universiteite.  Ouers wonder of daar vir hulle kinders ‘n toekoms is.

 

In die verlede was daar vir mense ‘n toevlug in die tradisionele kerk. Maar deesdae is mense ontnugter, omdat die kerk soos die wêreld geword het en omdat die kerk self nie meer weet wat sy glo nie.  Mense word ook nie versadig in kerke wat vir hulle ‘n lekker gevoel gee wat teen Maandagmiddag verby is nie.

 

Die mens se grootste probleem is nie polities, ekonomies, sosiaal, sielkundig, opvoedkundig, fisies, of emosioneel nie. Die oplossing lê dan nie in ‘n beter regerende party, ‘n sterker rand, BEE, RDP behuising en ander staatsubsidies, gratis mediese hulp, sielkunde, voedingskemas, opvoedkunde, of genesings-veldtogte nie.  Sonde is die mens se grootste probleem, en daarom is die evangelie van genade en vergifnis die enigste oplossing.  Die kerk en haar lede is verantwoordelik om hierdie evangelie met mense te deel.

 

Gebed (9:37-38)

In rugby tackle jy die man wat die bal het.  In Amerikaanse voetbal tackle jy die spelers wat nié die bal het nie, sodat die een wat die bal het vrylik kan hardloop.  So werk dit ook in die kerk.  Deur ons gebede moet ons die vyand afweer, sodat hulle wat die bal van die evangelie het, vrylik daarmee kan hardloop.  Dit is basies wat Paulus in 2 Ts.3:1-2 sê:

 

“Verder, broeders, bid vir ons dat die woord van die Here sy snelle loop mag hê en verheerlik word net soos by julle; en dat ons verlos mag word van die verkeerde en slegte mense, want die geloof is nie die deel van almal nie.”

 

In Mt.9:37-38 praat Jesus min of meer in dieselfde lyn.

 

‘n Groot oes beteken nie dat daar baie mense is wat die evangelie moet hoor nie, maar dat daar baie mense is wat tot bekering moet kom (9:37, Op.7:9). Daar was egter nie genoeg arbeiders om die oes in te samel nie, en daarom moes die dissipels vir helpers bid (9:38).  Die oes behoort aan die Here en die arbeiders ook (9:38).  God se plaaswerkers moet sy uitverkorenes in die skure van die hemel inbring (Jh.4:35-38).  Almal wat die evangelie verwerp het en nie deel is van die oes van verlossing nie, sal met die sekel van sy oordeel afgemaai word (Op.14:19).

 

Bid vir getroue sendelinge, evangeliste, en predikante in ons land. As jy dit nie doen nie sal God ander mense opwek om te bid, en wanneer die herlewing kom sal jý uitmis op die seën.

 

Die ABK is ‘n klein assosiasie van omtrent 33 kerke. In ons geledere alleen is daar talle teologiese studente en predikante wat uitgeval het en skande gemaak het.  Die prentjie in ander denominasies lyk nie veel beter nie.  Dit lyk vir my of baie van hulle in die eerste plek nie daar moes gewees het nie, omdat die Here hulle nooit geroep het nie (Jer.23:21).

 

Maar sal die gesig van ons land nie verander as God in elke taal vurige, Skrifgesentreerde, heilige, getroue, Geesvervulde, Christo-sentriese manne opwek? Ek glo dit sal.  Paulus en die twaalf apostels het die wêreld omgekeer.  Luther en Calvyn het Europa omgekeer.  Whitefield en Wesley het dit in Engeland gedoen.  Net so kan die Here vandag ‘n handvol arbeiders gebruik om ‘n groot oes in te samel.  As twaalf dissipels elkeen ‘n dissipel maak, is daar binnekort 24, 48, 96, 192, 348… Bid daarvoor en wees self gereed om die evangelie met ander te deel (9:38-10:1).

 

Predikers (10:1-4)

By verlede jaar se REZ konferensie het ‘n sendeling vir Phil Johnson gevra: ‘Wat maak jy van Moslems wat sê dat Jesus in drome aan hulle verskyn het, en dat hulle so tot bekering gekom het?’  Hy het basies gesê dat God ‘n droom kan gebruik om hulle te laat vrae vra, maar dat hulle nogsteeds die evangelie moet hoor om gered te word.  ‘As Jesus in ‘n droom die evangelie met hulle deel, hoef ons nie sendelinge na hulle toe te stuur nie, en is Rm.10:14-15 ‘n leuen.’  Ek stem met hom saam:  Jesus gebruik mense om die evangelie te deel, sodat ongelowiges gered kan word.  Dit is wat 10:1-4 vir ons leer.

 

Jesus het die dissipels se gebede verhoor en húlle geroep om die oes in te bring (9:38-10:1). Net soos wat Hy in die Ou Testament twaalf stamme gekies het, het Hy in die Nuwe Testament twaalf apostels gekies (10:1).  Hy het vir hulle mag gegee oor siekte en oor onrein geeste wat ons versoek om vuil dinge te dink, te sê en te doen (10:1, 8).  Deur die evangelie en gebed genees die Here nogsteeds bonatuurlik, en dryf Hy nogsteeds demone uit.  Maar let op dat die apostels en hulle helpers ‘n unieke gesag ontvang het om hierdie dinge te doen; ‘n gesag wat nie aan elke gelowige gegee is nie (10:1, 8, vgl. Hd.2:43, 4:33, 5:12, 6:8, 14:3-4).

 

Wie was die twaalf apostels?

 

[1] Petrus (10:2).  Die feit dat sy naam altyd eerste staan, wys dat hy die leier van die twaalf was (Mk.3:16, Lk.6:14, Hd.1:13, 15, 2:14, 37, 3:12, 4:8, 5:3, 29).  Petrus beteken rots.  Saam met die res van die Nuwe Testament, is sy briewe die rots waarop Jesus sy kerk bou (Mt.16:16).  Soos Andreas, Jakobus en Johannes, was hy ‘n visserman.  Hy was optimisties (miskien ‘n bietjie te veel).  Hy het vir Jesus verloën, en het hom bekeer (Jh.21:18-19).  Die geskiedenis sê hy is onderstebo gekruisig.[1]

 

[2] Andreas het in Petrus se se skaduwee geleef (10:2).  Hy was Jesus se eerste dissipel (Jh.1:37, 41).  Hy het nie soos Petrus 3000 bekerings op een dag gesien nie (Hd.2:41), maar het gedurig individue na Jesus toe gebring (Jh.1:42-43, 6:8, 12:21-22).  Volgens oorlewering is hy vir die evangelie aan ‘n x-vormige kruis vasgespyker (die Andreas-kruis soos op Skotland se vlag).

 

[3] Jakobus en Johannes was broers, die seuns van Sebedeus (10:2).  Hierdie is nie die Jakobus wat die brief in die Bybel geskryf het nie – dit was Jesus se halfbroer wat aanvanklik nie in Hom geglo het nie (Mt.13:55, Jh.7:5, Gal.1:19).  Petrus, Jakobus en Johannes was die drie musketiers van die apostels, die binnekring (Mt.17:1, Mk.5:37, 13:3, 14:33).  Die seuns van Sebedeus was so vreesloos soos donderweer (Mk.3:17, Lk.9:49, 54, Mk.10:35).  Jakobus was baie ywerig, en is voor enige van die ander apostels gemartel (Hd.12:2).  Naas Petrus was Johannes die sleutel leier (Hd.3:1, 4:13, 8:14, Gal.2:9).  Van al die apostels het hy die oudste geword en die langste geleef.  Hy is ook die enigste een van die apostels wat nie gemartel is nie.

 

[4] Filippus het vir Nataniël en die Grieke na Jesus toe gebring (10:3, Jh.12:20-21, 1:44-46).  Hy was lief vir die Woord (Jh.1:45), maar was ook kleingelowig (Jh.6:5-7, 14:8-10).  Volgens die geskiedenis is hy vir die evangelie gekruisig en gestenig.

 

[5] Bartolomeus se ander naam was Nataniël (10:3, Jh.1:46).  Hy was opreg (Jh.1:48), maar ook bevooroordeeld (Jh.1:47).  Hy het blykbaar in Indië gepreek en die Matteus-Evangelie in hulle taal vertaal.  Hy is in Armenië met stokke geslaan, gekruisig, en toe onthoof.

 

[6] Tomas was een van ‘n tweeling (10:3, Jh.11:16).  Hy was pessimisties, geneig tot depressie (Jh.11:16, 14:5, 20:24), en tog ook lojaal sodat hy bereid was om saam met Jesus te sterf.  Volgens die geskiedenis het hy in Calamina, Indië vir die evangelie gesterf.

 

[7] Matteus was ‘n tollenaar (10:3, 9:9).  Voor sy redding was hy ‘n geldgierige skelm.  Hy het vir die Romeine gewerk.  As hulle twee shekels vereis het, het hy drie gevra en een in sy sak gesteek.  Die geskiedenis sê dat hy in Etiopië en Egipte gepreek het, en dat hy met ‘n spies deurboor is.

 

[8] Jakobus die seun van Alfeus was jonk en kort (10:3, Mk.15:40).

 

[9] Thaddeüs se naam beteken ‘groot hart’.  In Jh.14:22 sien ons hoe hy ‘n hart vir die wêreld het, en hoe hy wil hê die wêreld moet vir Jesus ken.  In Lk.6:16 en Hd.1:13 is sy naam Judas die seun van Jakobus.

 

[10] Voor sy bekering was Simon die Yweraar polities ver regs (10:4, vgl. Lk.6:15, Gk. zēlotēs).  Hy wou geweld gebruik het om die Romeine se juk af te gooi.  So ywerig soos wat hy vir sy volk was, so ywerig het hy vir die Here geword.  Volgens oorlewering het hy in Mauritanië en Brittanje gepreek, en is hy vir die evangelie gekruisig.

 

[11] Judas Iskariot word altyd laaste genoem (10:4).  Sy naam beteken, ‘Judas, die man van Keriot’, ‘n dorpie in Judea (Jos.15:25).  Volgens Jesus was hy van die begin af ‘n ongelowige duiwel (Jh.6:64, 70-71).  Hy was ‘n geldgierige dief wat homself uit die dissipels se gesamentlike beursie gehelp het (Jh.12:5-6, Lk.22:5).  Toe hy vir Jesus verraai het, het Satan in hom ingevaar (Lk.22:3, Jh.13:27).  Daarna het hy selfmoord gepleeg en is hy hel toe (Mt.27:5, 26:24, Jh.17:12, Hd.1:18, 1:25).

 

Niemand van ons is apostels nie, en tog wil die Here hê dat elke Christen die evangelie met sy naaste moet deel. Ons moet onsself voortdurend daaraan herinner dat mense wat nié in Jesus glo nie, hel toe gaan.  Ek weet dat God se heerlikheid die primêre motief moet wees vir hoekom ons die evangelie deel, maar om mense van God se ewige oordeel te wil red is ‘n waardige motief.

 

John Bunyan het tot bekering gekom toe ‘n paar gewone vroue met mekaar gepraat het oor die wonderlike waarhede van die Bybel.[2]  Charles Spurgeon sê dat hy meer by ‘n sekere kok geleer het as by die populêre teoloë van sy dag.[3]  God het ‘n leek gebruik om hom tot bekering te bring.[4]  Ek ken ‘n man wat elke moontlike kans gebruik om die evangelie met mense te deel:  in die hysbak en wanneer die verkeersbeampte hom aftrek.  Wat sal in ons land gebeur as almal so was?

 

Dalk sê jy: ‘Maar ek het nie die persoonlikheid om dit te doen nie?’  Wat het persoonlikheid daarmee te doen?  Die Here kan ‘n reguit hou slaan met ‘n krom stok.  Die feit dat jy nie soos Petrus voor ‘n skare kan staan nie, beteken nie jy kan nie soos Andreas individue na Jesus toe bring nie.  Staan met ‘n mikrofoon en ‘n luidspreker op die straat se hoek as dit jou persoonlikheid is.  Of bou ‘n vriendskap, nooi die persoon vir ete, en deel die evangelie met hom as dít jou persoonlikheid is.  Maar wat jy ookal doen, deel die evangelie.  Doen dit op elke moontlike manier, sodat mense die Here kan ken (1 Kor.9:19-23).

 

Jy hoef nie bang te wees om dit te doen nie – die Here is met jou (Mt.28:20). Hoe meer jy die evangelie deel, hoe makliker word dit.  Dalk weet jy nie wat om te sê nie.  Dit maak nie saak nie; begin êrens.  Gee ‘n traktaatjie vir die petroljoggie, of nooi jou kollega kruisie-veldtog toe.  Vra vir die Here om mense oor jou pad te stuur, en gebruik dan die geleenthede wat Hy vir jou gee.

 

Natuurlik help dit nie jy deel die evangelie as jy, soos Judas, self ongered is nie (vgl. Mt.7:22). Hoe kan jy met opgewondenheid die evangelie deel as jy nog nie self by hierdie fontein kom drink het nie?  Hoor dan die evangelie as jy nog nie ‘n skoon gewete het nie (luister ook asseblief as jy reeds gered is, sodat jy kan weet hoe om die evangelie met ander te deel):

 

God het die mens gemaak, en het vir hom ‘n goeie en volmaakte wêreld gegee om in te leef. God het met hom en sy vrou gepraat en ‘n wonderlike verhouding met hulle gehad.  Hy het net een reël gehad:  hulle moes Hom gehoorsaam.  Hulle wou egter gelyk met Hom gewees het, en het in rebellie teen Hom opgestaan.  Die geslagte daarna het hulle eerste ouers se voorbeeld gevolg.  God het hulle sonde gehaat, maar het in liefde besluit om ‘n mens te word, sodat Hy namens hulle die wet volmaak kon gehoorsaam, en sodat Hy die straf wat hulle verdien het op Homself kon neem aan die kruis.  Hy het weer uit die dood uit opgestaan.  Vir dié wat hulle bekeer en in Hom glo, vir dié wat berou het oor hulle sonde en Hom liefhet, belowe Hy vergifnis, verlossing, en die ewige lewe.  Dít is die evangelie.  Glo jy dit?  Het jy al daarop gereageer, of leef jy nog in jou sonde en in vyandskap met God?

 

Dit lyk of een van my vrou se beste vriendinne binnekort die land gaan verlaat. Baie Suid-Afrikaners is moeg vir die omstandighede, sodat hulle groener weivelde soek.  Is daar hoop dat ons Suid-Afrika van die asemhalingsmasjiene kan afkom?  Ek glo daar is.  Maar dan gaan die kerk uit haar diep slaap uit moet wakker word.  Evangelisasie, gebed, en predikers wat deur God geroep is kan nie meer opsionele kantlyn sake wees nie.  Dit moet sy regmatige plek inneem en sentraal staan.

 

[1] Die stories van die apostels se dood kom uit die eerste hoofstuk van John Foxe se boek, Foxe’s Book of Martyrs.

[2] Mark Dever, The Gospel and Personal Evangelism, pp.51-52

[3] Charles Spurgeon, Autobiography: vol.1, pp.38-39

[4] Ibid, pp.87-88

’n Afspraak met die Messias

Woman at the well

Toe ek op hoërskool was het my ma vir my geleer om God save the Queen op die klavier te speel.  Toe ons eenkeer by my ouma-hulle gaan kuier het, het ek voor die klavier gaan sit om die Britse volkslied te speel.  My oupa was onsteld en het vir my gesê:  ‘Daardie mense het ons voorvaders doodgemaak – hoe kan jy hulle volkslied speel?’  Ek het nie verstaan hoekom dit hom so ontstel het nie… totdat ek in Desember ‘n boek oor die Anglo-Boere oorlog gelees het, en vroeër vanjaar ‘n dokumentêr daaroor gekyk het.  Op dieselfde manier moet jy in die annale van die geskiedenis gaan delf om die haat tussen die Jode en die Samaritane te verstaan.

 

Kort nadat Salomo dood is, het Israel in twee geskeur (1 Kon.11-12). Jerusalem was die hoofstad van die suidelike ryk, terwyl Samaria die hoofstad van die noordelike ryk geword het.  In 722 v.C. is Samaria verwoes, en het die Assiriërs die mense van die noordelike ryk gevange geneem en in hulle stede laat woon (2 Kon.17:6, Es.4:9-10).  Die armste mense het in die land agtergebly (2 Kron.30:5, 10-11, 18, 34:6).

 

Die koning van Assirië het toe mense uit verskillende wêreldstede gebring om in die stede van Samaria te woon (2 Kon.17:24). Omdat hulle afgode aanbid het, het die Here leeus gestuur om hulle dood te maak.  Die koning van Assirië het toe ‘n Israelitiese priester na Samaria toe teruggestuur om vir die mense te leer hoe hulle die Here moet vrees.  Hulle het hulle afgodery met Jahwe-aanbidding vermeng, en dit so vir die volgende geslagte geleer (2 Kon.17:25-41).  Uiteindelik het hulle van hulle afgode ontslae geraak, maar hulle aanbidding was nie suiwer nie.

 

In 586 v.C. het koning Nebukadnessar van Babilon Jerusalem en die tempel verwoes. Hy het die Jode na sy land toe weggevoer.  In 538 v.C. het koning Kores van Persië hulle vrygelaat en toestemming gegee dat hulle die tempel in Jerusalem kon herbou (2 Kron.36).  Toe hulle besig was met die werk, het die Samaritane gekom en aangebied om te help, maar die Jode wou nie hulle hulp aanvaar het nie (Es.4:1-3).  Die Samaritane het toe probeer om te keer dat hulle die tempel herbou (Es.4:1-6, Neh.4:1-2).

 

In 409 v.C. is ‘n sekere Manasse (die hoëpriester se broer) deur Nehemia weggejaag omdat hy met Sanballat – die goewerneur van Samaria – se dogter getrou het (Neh.13:28). Manasse het na die Samaritane toe gegaan en met Darius Nothus se toestemming op berg Gerisim ‘n tempel vir hulle gebou.[1]  Manasse het toe die hoëpriester van hierdie tempel geword.  In 128 v.C. het Johannes Hirkanus – ‘n Jood – die Samaritane se tempel verwoes.  Êrens tussen 6-9 n.C. het die Samaritane die Jerusalemse tempel ontheilig deur menslike beendere daarin te strooi.[2]

 

Toe Jesus dus sy bediening begin het, was daar ‘n diep-gesetelde haat tussen hierdie twee groepe (Jh.8:48, Lk.9:52-53). En as ons dít verstaan, kry Jh.4:1-42 vir ons nuwe betekenis.  Vir ‘n Joodse Messias om die Samaritane te verlos, was waarlik ‘n groot ding.

 

Martyn Lloyd-Jones vertel die storie van ‘n sekere man in Wallis wat uit ‘n lewe van sonde gered is, en ‘n toegewyde Christen geword het. As gevolg van verskeie redes het hy ná sy bekering van sy gesin af weggeloop en egbreuk gepleeg.  Buiten vir sy seksuele sonde, het hy ook die huis onder sy vrou uit verkoop en die geld gemors.  Toe sy geld klaar was het die ander vrou hom gelos.  Hy was so misrabel dat hy besluit het om selfmoord te pleeg.  Toe hy oppad was om in die river te spring, het hy gehoor hoe Big Ben 18:30 slaan.  Skielik het daar ‘n gedagte deur sy kop gegaan:  ‘Lloyd-Jones gaan seker nou in die kansel instap.’

 

Hy het besluit om nog een keer na Lloyd-Jones te gaan luister. ‘Daarna sal ek myself doodmaak,’ het hy gedink.  Toe hy by Westminster Chapel inloop, was Lloyd-Jones besig om te bid.  Die eerste woorde wat hy gehoor het was:  ‘God have mercy upon the backslider.’  Sy verhouding met die Here is daar en dan herstel.  In die jare wat gevolg het, het hy ‘n ouderling geword.  Tot en met sy dood het hy die Here getrou gedien.[3]  Soos wat die Here daardie dag ‘n afspraak met hom gehad het, het hy in Jh.4:1-42 ‘n afspraak gehad met ‘n sekere Samaritaanse vrou en met die inwoners van Sigar.  En miskien het Hy vandag ‘n afspraak met jou.

 

Die Samaritaanse vrou (v.1-26)

 

[1] Die Lewende Water

Ek ken ‘n man wat hom voor sy bekering na allerhande godsdienste toe gewend het. Maar dit was eers toe hy die Here Jesus ontmoet het, wat sy hart rus gevind het.  ‘n Ander man het gehoop dat geld die leemte in sy hart sou vul.  Hy het op ‘n tyd sewe ingevoerde karre besit.  Onder hulle het hy ‘n Rolls Royce, ‘n Ford Mustang, en ‘n Cadillac gehad.  ‘Ek weet hoe dit voel om my voet op ‘n Ferrari en ‘n Lamborghini se pedaal neer te sit,’ het hy gesê.  Maar ten spyte van al sy rykdom was hy leeg.

 

Noudat hy tot bekering gekom het, het die Here sy siel versadig. Hy ry ‘n ou Toyota bakkie met 900 000 km op die klok.  Iemand het vir hom gesê dat Toyata vir hom ‘n nuwe bakkie sal gee as hy 1 miljoen km slaan, maar hy stel nie belang nie.  ‘As ek ‘n nuwe bakkie kry sal dit my aandag van die Here aftrek,’ het hy gesê.

 

Augustinus het in die vierde eeu geleef. Voor sy bekering was hy seksueel losbandig.  Hy het vir jare gesukkel om sy verslawing te oorkom, maar toe die Here sy sielsdors geles het, het hy vrygeraak.  Verlede Vrydag het ons by die beradingklas na ‘n CD oor dwelms geluister.  ‘n Jong man het vertel hoe hy verskillende soorte dwelms gebruik het om geluk te probeer vind.  ‘Ek het leeg gebly,’ het hy gesê.  Iemand wat een keer die lewende water gesmaak het, wil nie meer uit die wêreld se vuil toiletbak drink nie.  En dit is presies wat met die Samaritaanse vrou gebeur het.

 

Die Fariseërs het gehoor dat Jesus meer dissipels gedoop het as Johannes (v.1). Maar hulle het nie heeltemal reg gehoor nie, omdat Jesus nie self die mense gedoop het nie – sy dissipels het (v.2).  Hy wou nie gehad het mense moes sê:  ‘Ek is deur Jesus gedoop, terwyl jy maar net deur Andreas gedoop is’ nie.  Jesus het dadelik uit Judea vertrek om terug te gaan Galilea toe (v.3, 2:12-13, 3:22).  Dit was die Vader se wil dat Hy op ‘n sekere tyd, plek, en manier moes sterf, en as Hy langer in Judea gebly het sou die Jode Hom gestenig het (8:59).

 

Oppad Galilea toe moes Hy deur Samaria gaan, soos wat ‘n mens oppad Zimbabwe toe deur Limpopo moet reis (v.4). Jesus moes egter ook deur Samaria gereis het, omdat Hy ‘n Goddelike afspraak gehad het met ‘n sekere Samaritaanse vrou.  Sigar was die naam van die dorpie waar Hy stilgehou het (v.5).  Dit was naby die stuk grond wat Jakob vir sy geliefde en gunsteling seun Josef gegee het (v.5, Gn.33:19, 48:22, Jos.24:32).  In die Ou Testament was die plek se naam Sigem (Rgt.9:7).

 

Buite die dorp was daar ‘n put waaruit Jakob, sy gesin en sy vee gedrink het (v.6). Twee duisend jaar ná hom, het die Samaritane nogsteeds die put se vars vloeiende water gedrink.  Die put bestaan vandag nog.  Jesus het die 40+ km afgelê en was moeg, honger, en dors toe Hy teen 18:00 in Sigar aangeland het (v.6-8, Gn.24:11).  Dit dui vir ons aan dat Hy volkome mens was (19:28, Mt.8:24, 4:2, 21:18, Hb.4:15).

 

‘n Sekere Samaritaanse vrou het na die put toe gekom om water te skep (v.7). Die dissipels het dorp toe gegaan om kos te koop (v.8), en kon daarom nie volgens die gebruik vir hulle Rabbi water geskep het nie.  Gevolglik het Jesus die vrou vir ‘n bietjie water gevra (v.7).  Sy was verbaas, omdat geen Rabbi in die openbaar met ‘n vrou sou praat nie, en omdat Jode en Samaritane mekaar gehaat het (v.9).  Soos wat blankes in die verlede vir hulle bediendes blik borde gegee het om uit te eet, sou die Jode en Samaritane nie hulle breekware met mekaar gedeel het nie (v.9, vgl. Mk.7:3-4).

 

Jesus het in effek vir die vrou gesê: ‘As jy geweet het watse groot geskenk God vir jou wil gee, en dat dit die Messias is wat vir jou water vra, sou jy vir Hóm gevra het om die lewende water vir jou te gee.’ (v.10, 7:37-39, Jes.12:3).  Die vrou het glad nie geestelike dinge verstaan nie.  ‘Jy het nie eers ‘n emmer of ‘n tou nie, en die put is meer as 40 meter diep – waar sal jy hierdie lewende water kry?’ het sy gevra (v.11).  ‘Jy is tog nie belangriker as Jakob wat die put vir ons gegee het en self ook daaruit gedrink het nie, is jy?’ (v.12, 1:52, 8:53).

 

Jesus het in geen onduidelike terme vir haar gesê dat Hy wél groter is as Jakob nie. Dié wat uit Jakob se put gedrink het, sou weer dors geword het (v.13).  Dié wat egter van Jesus se lewende water gedrink het, sou nooit weer dors gekry het nie (v.14, 6:35).  Christus se lewende water sou soos ‘n fontein in sy siel opborrel (v.14, 10:10).

 

Die vrou wou graag van hierdie water gehad het, maar het nogsteeds nie Jesus se aanbod verstaan nie (v.15). Sy het nie aan haar siel gedink nie, maar aan die ongerief daarvan om elke dag 800 meter te loop om water te skep.  As Jesus haar die moeite kon spaar sou dit gaaf gewees het (v.15).  Vir haar was Jesus en sy lewende water nie ‘n noodsaaklikheid nie, maar ‘n kruk om die lewe geriefliker te maak – soos die Engelse sê, ‘a nice to have’.

 

Jesus wou ‘n lewende voorbeeld gegee het van wat Hy bedoel, en het vir haar gesê sy moet haar man gaan roep (v.16). Hy wou die dors in haar aanwakker, en het vir haar gewys dat sy tot nou toe sonder sukses die leemte in haar hart met mans probeer vul het.  Sy moes besef het dat sy verlore was, en dat sy ‘n Verlosser nodig het.  Maar sy het nie saamgespeel nie en het probeer om die onderwerp dood te praat.  ‘Ek het nie ‘n man nie,’ het sy gesê (v.17).  Jesus het geweet dat sy ‘n halwe waarheid praat, en het vir haar gesê:  ‘Ja, ek weet jy het nie ‘n man nie.  Jy het al vyf gehad, en bly nou saam met ‘n sesde een.  En om saam te bly is nie dieselfde as om getroud te wees nie.’ (v.17-18).

 

Die les vir ons is duidelik: drink uit die fontein van lewende water.  As jy dit nie doen nie, sal jy vir ewig dors wees in die hel (Lk.16:24).  Elke mens (selfs die ateïs) probeer om die leemte in sy siel met iets te vul.  In ‘n poging om sy dors te les, gryp hy na iets wat hy kan aanbid.  Paulus sê dat alle vorme van gierigheid afgodery is (Kol.3:5).  Sommige mense aanbid geld (Mt.6:24), terwyl ander kos aanbid (Fil.3:20).  Ander aanbid hulleself, hulle liggame, plesier, nuwe goed, helde, slaap, ontspanning, sport, TV, Facebook, YouTube, tegnologie, kennis, die natuur, stokperdjies, mense se goedkeuring, pille, drank, sjokolade, werk, musiek, enigiets – die lys is oneindig.  Ons probeer ons dors met hierdie dinge te les, en hoop dat die afgode ons begeerte sal vervul.

 

Maar dan gebeur die teenoorgestelde: jy word ‘n slaaf van die dinge wat jy aanbid, sodat jy uiteindelik nie meer ‘nee’ kan sê nie.  Jy kom agter dat die afgod ‘n harde meester is wat baie vereis en nooit iets teruggee nie.  Die dwelms wat jy gebruik, die nuwe goed wat jy koop, en die plesiertjies wat jy geniet versadig jou nie finaal nie.  Dit wat vir jou lekker gelyk het trek jou kaal uit en los jou met niks.  Dit vernietig jou gesondheid, jou verhoudings, jou finansies, en uiteindelik ook jou ewige siel.  Maar jy besef dit nie, totdat dit te laat is.

 

En wanneer jy met jou hande in jou hare sit, dan fluister die afgod met sy stink asem in jou oor: ‘Ek weet jy het tot nou toe nie sukses gehad nie, maar dalk moet jy nog net één keer probeer.  Ek is seker jy sal hiérdie keer gelukkig wees.  Een man is nie genoeg nie; vyf mans behoort die ding te doen (v.18).’  Die afgod fop jou, sodat jy weer in die strik trap.  Jy kom nie agter dat Pd.1:8 waar is nie:  “die oog kry nie genoeg van sien nie, en die oor word nie vol van hoor nie.”

 

Net Jesus kan die leemte in jou siel vul en jou dors les (v.14). Wanneer sal jy agterkom dat jou gunsteling sonde jou nie gelukkig kan maak nie?  Los die gekraakte drinkbakke van die wêreld – dit kan nie water hou nie (Jer.2:13).  Kom deur geloof en gebed na Jesus toe, en drink gratis uit Golgota se ewige fontein.  Moenie net jou lippe natmaak nie, maar hou aan drink totdat jou siel versadig is met Christus wat jou na die hemel se waterfonteine toe sal lei (Op.7:17).

 

Dalk hét jy al van hierdie water geproe. Jy het dit so geniet dat jy gedurig met die emmer van gebed kom skep het.  Maar intussen het jy van die Herder af weggedwaal om weer uit die stilstaande waterpoele van jou sonde te drink.  Dit het jou siek gemaak.  Dit is glad nie ‘n oordrywing om te sê dat jy maande of jare laas die soetheid van ‘n verhouding met die Here geniet het nie.  Jou dae van vrede en blydskap in Jesus is ‘n vae herinnering, sodat jy saam met Dawid bid om dit weer te ervaar (Ps.51:14).

 

Hoekom kom jy nie vandag terug na die Here toe nie? Hy sal jou met sy hele hart terug ontvang, en is meer as bereid om jou te vergewe.  “Nader tot God, en Hy sal tot julle nader… Verneder julle voor die Here, en Hy sal julle verhoog.” (Jk.4:8, 10).  Kom was jou vermoeide siel in die fontein van sy bloed, en drink uit die koel vars strome van sy plesier; die helder waterstrome van Jesus en sy Woord (Ps.36:9).

 

There is a fountain filled with blood

 drawn from Emmanuel’s veins;

 and sinners plunged beneath that flood

 lose all their guilty stains.

The dying thief rejoiced to see

 that fountain in his day;

 and there may I, though vile as he,

 wash all my sins away.

E’er since, by faith, I saw the stream

 thy flowing wounds supply,

 redeeming love has been my theme,

 and shall be till I die.

–William Cowper–

 

[2] Ware aanbidding

Omtrent twee weke gelede het ‘n onbekende man by my vriende gehoor dat ek deel was van ‘n veldtog teen aborsie. Hy het my nommer gekry en vir my ‘n Whatsapp gestuur.  ‘Aborsie is gebou op die fondasie van evolusie,’ het hy gesê.  Na my mening is dit presies reg.  Iemand wat glo dat mense en lemoene uit dieselfde poel ontstaan het, behoort ook te glo dat aborsie heeltemal aanvaarbaar is.  Die manier waarop ‘n mens lewe is ‘n direkte uitvloeisel van wat hy glo.

 

Die Samaritaanse vrou se verkeerde idees oor God daartoe gelei dat sy ‘n afgod gemaak het van seks (v.22). Tog het sy probeer om haar sonde te verskoon.  Toe Jesus sy vinger op die rou senuwee van haar sonde gelê het, het sy die onderwerp verander en oor godsdiens gepraat.  Sy wou vir die ‘profeet’ gewys het dat sy nie só sleg was nie, en dat sy darem godsdienstig was (v.19-20).

 

‘Ons en ons voorvaders het die Here op hierdie berg aanbid,’ het sy gesê (v.20). ‘Berg Gerisim is die plek waar Abraham, Jakob, en die Israeliete vir God aanbid het (Gn.12:6-7, 33:18, 20, Dt.11:29, 27:12, Jos.8:33).  Maar volgens julle Jode is Jerusalem die plek wat God vir Homself uitgekies het (v.20, Dt.12:5, 11, 14, 18, 21, 26, 2 Kron.6:6, 7:12, Ps.132:13).  Wie is reg?’ het sy gevra.

 

Natuurlik het sy verwag dat Jesus ‘Jerusalem’ gaan sê. Maar Hy het nie.  ‘Dit is nie soseer die plek van aanbidding wat belangrik is nie.  Die vraag is eerder of jy die Here reg aanbid.  Die Samaritane aanbid verkeerd.  Julle glo nie die hele Ou Testament nie (hulle ‘Bybel’ het net uit die eerste vyf boeke bestaan), en daarom weet julle nie mooi wie of wat julle aanbid nie (v.22, 2 Kon.17:28-34).  Die Messias is ‘n Jood en daarom is verlossing uit die Jode (v.22, Mt.1:21, 2:4-5, Rm.9:5, 11:26, Jes.2:3).  Hy het egter gekom om mense uit alle nasies te verlos (v.42), sodat hulle die Vader in gees en in waarheid kan aanbid (v.23-24, Fil.3:3).  M.a.w. God wil nie hê dat mense Hom moet aanbid soos wat húlle wil nie, maar soos wat Hy in sy Woord voorskryf – in waarheid.  Hulle moet dit egter nie met ‘n koue hart doen wat net uiterlik by die reëls hou nie.  Hulle moet Hom met ‘n opregte hart aanbid – in gees.  God self is ‘n onsigbare en alomteenwoordige Gees, en daarom kan sy kinders op enige plek vergader om Hom te aanbid (v.24, 22, 1 Kor.3:16, Sef.2:11, Mal.1:11, 1 Tm.2:8).’  Die Jerusalemse tempel sou buitendien in 70 n.C. verwoes word.

 

Die vrou het nogsteeds nie toegegee nie en het gesê: ‘Ek weet dat die Messias kom.  Wanneer hy kom sal hy vir ons alles sê; hy sal besluit wie reg is tussen die Jode en die Samaritane’ (v.25).  Die Samaritane se onvolledige Ou Testament het gemaak dat hulle ‘n Messias verwag het wat niks meer was as ‘n leermeester nie, die Taheb, soos wat hulle hom genoem het (Dt.18:18).  Op grond van Nm.24:7 het hulle ook geglo dat daar water uit die Messias se emmers sou vloei.[4]  Êrens moes die vrou twee en twee bymekaar gesit het toe Jesus van Homself gepraat het as die lewende water (v.14).  In v.26 het Jesus dit reguit gesê:  ‘Die Messias van wie jy praat staan voor jou.’ (vgl. 9:35-37).  Hy was meer as net ‘n gewone leermeester; Hy was EK IS – die God van Eks.3:14 (v.26).

 

Aanbid die Here in gees en in waarheid. As jy dit nie doen nie, sal die afgode wat in die hoeke van jou hart wegkruip baie gou in jou lewe sigbaar word.  Om die Here reg te aanbid moet jy die hele Skrif in oënskou neem, en nie soos die Samaritane net aan jou gunsteling gedeeltes vashou nie.  Maak dan seker dat jy nie net die Nuwe Testament, Psalms en Spreuke lees nie.  Hoe kan jy die Here reg aanbid as jy nie weet wat die hele Bybel oor Hom sê nie?

 

Sien daarom sy heiligheid in Levitikus en sy liefde in Hosea; sy voortreflikheid in Hebreërs en sy geregtigheid in Romeine. Wat leer Esegiël, Jona en Openbaring oor God?  Iemand wat die hele Skrif se lering oor God in ag neem, sal saam met die Westminster Kategisme moet bely:  ‘God is ‘n Gees – oneindig, ewig, en onveranderlik in sy wese, wysheid, almag, heiligheid, geregtigheid, goedheid en waarheid.’

 

Om die Here reg te aanbid moet jy Hom nie net in waarheid aanbid nie, maar ook in gees.  Voordat jy lees moet jy bid dat die Here jou oë sal oopmaak (Ps.119:18).  Bely jou sonde, sodat dit nie in jou pad staan om Hom te ken nie (1 Pt.2:1-2).  Die Samaritaanse vrou kon nie die Here in gees en waarheid aanbid het, totdat sy nie eers haar sonde laat staan het nie.  Is daar ‘n sonde wat jy moet laat staan, sodat jy die Here opreg en in waarheid kan aanbid?

 

Die dissipels (v.27-38)

Van alle sendelinge wat in Suider-Afrika gewerk het, is David Livingstone seker die bekendste. In sy leeftyd en vir ‘n paar dekades daarna het geen sendeling vir soveel swart mense gepreek soos hy nie.[5]  En tog het hy nie regtig vrug op sy arbeid gesien nie.  Hy was egter oortuig dat die Here sy beloftes sou vervul, en dat Christenskap sal triomfeer.  “want die aarde sal vol wees van die kennis van die HERE soos die waters die seebodem oordek.” (Jes.11:9).  “En laat die hele aarde met sy heerlikheid vervul word!” (Ps.72:19).  Vir my lyk Jesus in v.35-38 juis dít vir sy dissipels gesê het.

 

Die dissipels het van die dorp af teruggekom net toe Jesus vir die vrou gesê het Hy is die Messias (v.26-27). Hulle was verbaas dat Hy met ‘n vrou gepraat het, en tog het nie een van hulle gevra:  ‘Wat soek jy?’ of ‘Hoekom praat U met haar?’ nie (v.27).  Die vrou het omgedraai en haar waterkruik daar gelos sodat Jesus kon drink (v.28, 7).  Haar aksie het uitgebeeld dat Jesus haar dors geles het.

 

Toe sy in die dorp aangekom het, het sy vir die mense van Jesus vertel (v.29). Sy wat voorheen ‘n uitgeworpene was het nie omgegee wat die mense dink nie – sy kon dit nie meer inhou nie, en moes eenvoudig vir hulle vertel het van die man wat haar hart en lewe geken het (v.29).  ‘Kan hy dalk die Christus wees?’ het sy gevra (v.29).  ‘Iemand wat vir ons alles kan vertel móét mos die Messias wees, nie waar nie?’ (v.25, 1:48-51).  Die mense het na die put toe geloop (v.30).  As hierdie vrou nie bang was om openlik oor skandelike lewe te praat nie, moes daar iets in Jesus gewees het, en die Samaritane wou geweet het wat dit was.

 

Terwyl die dorpsmense die 800 meter afgelê het, het die dissipels daarop aangedring dat Jesus iets moet eet (v.31). Hy wou egter nie, en het gesê dat Hy kos het waarvan hulle nie weet nie (v.32, 14).  Net soos wat die vrou nie sy les oor geestelike water verstaan het nie (v.15), het die dissipels nie geweet dat Hy van geestelike kos praat nie – hulle het gedink dat iemand anders vir Hom kos gebring het (v.33).  Jesus het dit toe duidelik gemaak:  ‘Om my Vader se wil te doen is die kos wat My versadig’ (v.34, 6:38, 17:4, 19:30, Job 23:12).

 

En wat was die Vader se wil? Dat Hy mense van hulle sonde moes red en in die hemel moes inbring, net soos wat ‘n boer die oes in sy skure inbring (v.35).  Die boer weet dat daar ná die saaityd min of meer vier maande moet verloop voordat hy die oes kan inbring (v.35).  Maar die geestelike oes wat deur Johannes die Doper en die Ou Testament profete gesaai is, was alreeds ryp; die dissipels kon dit net afpluk en inbring (v.35, 37-38).

 

Die Samaritane die Messias se koms verwag (v.25) en was gereed om Hom te ontvang (v.30). Dit is nie net dat mense in die toekoms tot bekering sou kom nie, maar Jesus was alreeds besig om mense te red en vrug vir die ewige lewe in te samel (v.36).  Dié wat saai sowel as hulle wat oes, sou saam bly gewees het oor die mense tot bekering kom (v.36-37, 1 Kor.3:7).  In Am.9:3 staan daar:  “Kyk, die dae kom, spreek die HERE, dat die ploeër die maaier inhaal, en die druiwetrapper die saadsaaier; en dat die berge van mos sal drup, en al die heuwels daarvan oorvloei sal wees.”

 

Wanneer gelowiges siek is, beproef word, of oud raak, wonder hulle soms hoekom hulle nog op die aarde is. Volgens die Bybel het die Here ons hier gelos om dissipels te maak (Mt.28:19-20).  ‘n Gelowige wat nie hiermee besig is nie, is ongehoorsaam.  Dit beteken nie dat elke gelowige sy werk moet bedank om ‘n sendeling, predikant of straatevangelis te word nie.  Dit beteken wel dat jy die evangelie moet leef en verkondig aan die mense met wie jy in aanraking kom.

 

Vertel dit vir jou kinders en kleinkinders; deel dit met jou gesin en familie; moenie skaam wees om vir jou vriende, kollegas en bure te vertel nie. Nooi hulle saam met jou kerk toe.  Moenie moed opgee as hulle ‘nee’ sê, of as hulle die evangelie verwerp nie.  Hou aan, “want op die regte tyd sal ons maai as ons nie verslap nie.” (Gal.6:9).  Moenie dink dat die Here jou arbeid misgekyk het, of dat Hy van jou gebede vergeet het nie.  Die Here sal iemand stuur om te oes waar jy gesaai het, sodat julle saam bly kan wees (v.36-38).

 

Op die oomblik sien ons nie baie bekerings nie, maar ek glo dat die Here een van die dae iets gaan doen. Dalk is ons in die hemel wanneer dit gebeur, maar ek kan nie glo dat die Here ons sal stuur om te saai as daar nie ook ‘n oes sal wees nie.  Op grond van Jesus se eie woorde glo ek dat dit ‘n groot oes gaan wees.  Die Bybel sê vir my dat die Here se Koninkryk sal wees soos ‘n berg wat die hele aarde vul, en soos ‘n mosterd saadjie wat groei om die grootste plant in die tuin te wees (Dn.2:35, 44, Mt.13:31-32).  Christus se Koninkryk sal strek van see tot see (Ps.72:8, Sg.9:10).  Hy sal oor die hele aarde regeer.  Die Vader sal nasies as sy erfdeel gee, en hulle sal Hom aanbid (Ps.2:8, 72:11).

 

Die bekerings waarna ons nou smag sal in daardie dag soveel wees soos die sand van die see. Petrus het van hierdie tye geprofeteer (Hd.3:19).  Jode en heidene sal by die miljoene tot bekering kom (Rm.11:15, 25-27), sodat die grootste herlewings in die kerk se geskiedenis nie naastenby daarmee vergelyk kan word nie; dit sal wees soos ‘n skare op Loftus teen Indië se bevolking.  “Jubel, onvrugbare, wat nie gebaar het nie!  Breek uit in gejubel en juig, jy wat geen weë gehad het nie!  Want die kinders van die eensame is meer as die kinders van die getroude, sê die HERE.” (Jes.54:1).

 

Die Samaritane (v.39-42)

Het jy al ooit ‘n gewone persoon ontmoet, om na ‘n paar maande agter te kom dat hy of sy welbekend is? Ek het eenkeer so iets ervaar.  Die persoon het vir my dood normaal gelyk.  Met die verloop van tyd het ek in internasionale Christelike tydskrifte van hom gelees.  Outeurs wie se boeke ek op my rak het, het van hom gepraat.  By ‘n predikante byeenkoms waar hy teenwoordig was, het sy selfoon gelui.  ‘Verskoon my broers,’ het hy gesê, ‘Dit is mnr. Mbeki.’  Ek weet tot vandag toe nie of hy ‘n grap gemaak het nie, maar vir my het hy ernstig gelyk.  Alhoewel Jesus volkome mens was, het die Samaritane agtergekom dat Hy nie maar net enigiemand is nie, maar die Verlosser van die wêreld (v.42).

 

In ooreenstemming met Jesus se opmerking oor die groot oes (v.35), het baie van die Samaritane in Hom geglo (v.39).  Dit het hulle verstom dat hierdie vreemdeling die losbandige vrou se geheime lewe geken het (v.39).  Hulle was nie soos die Jode wat maar net agter sy wonderwerke aangekom het nie, maar hulle het na Hom toe gekom en daarop aangedring [Gk., v.31] dat Hy by hulle moes bly (v.40, 30).  Hulle wou meer van Hom geweet het en by Hom geleer het.  Die feit dat hulle vir ‘n Jood gevra het om daar te bly wys dat hulle regtig geglo het Hy is die Een.  Jesus het vir twee dae daar gebly (v.40).  Gedurende hierdie tyd het baie van hulle geglo toe hulle sy Woord gehoor het (v.41, kontr. 3:11, 32, 1:11).  Hulle het geweet dat Hy inderdaad die Messias is van wie Moses gepraat het (v.25, Dt.18:15, 18).

 

Die vrou was reg om te sê dat Jesus alles weet. Nou het die Samaritane dit self uit sy mond uit gehoor (v.42).  Skielik het hulle besef dat Hy nie maar net ‘n gewone profeet of leermeester is nie (v.19, 25), maar dat Hy die Verlosser van die wêreld is (v.42).  Alhoewel Hy ‘n Jood was, het Hy nie net vir die Jode gekom nie (v.22).  Hy het ook gekom om die Samaritane te red (v.42, 3:16, 1 Jh.4:14).  Jesus het gekom om vername en godsdienstige Joodse mans te red (hfst.3), maar ook om lae klas en losbandige Samaritaanse vroue te red (hfst.4).

 

Maak seker dat jy persoonlik ervaar dat Jesus die Verlosser van die wêreld is. Dit sal tragies wees as jy dit uit die Bybel uit geweet het, maar verlore gaan omdat jy nie self daardie verlossing gesmaak het nie.  Die transformasie in ander mense harte en lewens behoort vir jou te wys dat Jesus regtig die Verlosser van die wêreld is (v.39, 42).  Vra dat Hy ook na jou hart toe sal kom (v.40).  Wees soos die Samaritane wat vir twee dae na sy Woord geluister het (v.40-41).  Sonder tyd af om die Bybel te lees (begin by Johannes); bid dat die Here jou oë sal oopmaak om te sien dat Jesus nie maar net die Verlosser van die wêreld is nie, maar dat Hy ook jóú Verlosser is.  Wanneer jy hierdie verlossing in jou siel ervaar het, sal jy besef dat Jesus in ‘n klas van sy eie is.  Hy alleen is die Verlosser van die wêreld en deel nie hierdie titel met Mohammed, Buddha of enigiemand anders nie.

 

Ons lewe in ‘n wêreld waar mense afsprake maak en kanseleer. Partykeer verhoed omstandige dat hulle die afspraak kan nakom.  As dit ‘n moeilike afspraak is, ignoreer of vermy mense jou oproepe.  Met Jesus is dit anders.  As Hy ‘n Goddelike afspraak met iemand gemaak het, kan hulle nie weghardloop of die afspraak kanseleer nie.  Hy sal sy raadsplan uitvoer en persoonlik met hulle ontmoet.

[1] Andrew Robert Fausset, Fausset’s Bible Dictionary, ‘Samaria’ en James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, ‘Samaritans’

[2] A.B. du Toit, Handleiding by die Nuwe Testament II, p.511

[3] Martyn Lloyd-Jones, Preaching and Preachers, pp.302-303

[4] Beale & Carson, Commentary on the New Testament use of the Old Testament, p.439

[5] Iain Murray, The Puritan Hope, pp.181-183

Die waarheid oor Jesus

Names of Jesus

Een van die beste preke wat ek nog ooit geluister het, is ‘n preek van John Piper oor die oppermag en algehele gesag van Jesus Christus (sien https://www.youtube.com/watch?v=VeKgfUGtcI0 vir ‘n aptytwekker). Ek kan nie die preek luister sonder om emosioneel te word nie.  As ek daarna luister wil ek op my gesig val en vir Jesus prys.  Die Bybel en die Gees wat in my woon getuig dat dit wat Piper in die preek sê, die waarheid is oor Jesus.  In Johannes 1:35-52 besing Johannes Jesus se lof.  As jy ‘n gelowige is, wil die Gees hê jy moet die waarheid oor Jesus hoor, sodat jy Hom saam met die dissipels en die engele kan prys.

 

Johannes se getuienis (v.35-37)

Volgens Martyn Lloyd-Jones was George Whitefield die grootste prediker in die geskiedenis van Brittanje. Onder Whitefield se bediening was daar herlewings in Engeland, Skotland, en Amerika.  Dit was nie vreemd dat 20 tot 50 duisend mense na sy opelug prediking geluister het nie.  Tog was hy nederig.  Oral waar hy gepreek het, het hy vir John Wesley by die skare aanbeveel.  Whitefield het in sy dagboek geskryf:  ‘Lord, grant he may be preferred before me wherever he goes.’[1]  ‘n Bekende storie vertel dat een van sy aanhangers hom gevra het of hy vir John Wesley in die hemel sal sien.  Whitefield se antwoord het hom geskok:  ‘Nee.  Wesley sal so naby die troon wees dat ek hom nie kan sien nie.’  Ten spyte van Whitefield en Wesley se skerp teologiese verskille, het hy gevra dat Wesley op sy begrafnis moet preek.[2]  Volgens v.35-37 het Johannes dieselfde gesindheid gehad teenoor Jesus.  Anders as in Whitefield en Wesley se geval, was Johannes nie groter as Jesus of naastenby sy gelyke nie (vgl. v.27).

 

Die dag nadat Johannes vir Jesus as die Messias en Lam van God uitgewys het (v.29-34), het hy dit weer aan twee van sy dissipels uitgewys (v.35-36). Johannes het gekom om die Messias se pad voor te berei (v.23), en het dus nie omgegee dat hy twee dissipels ‘verloor’ het nie.  Hy wou nie hê dat sy dissipels op hóm moes fokus nie, maar op Jesus (3:30). is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem (v.36, 29).  Johannes se dissipels het hom geglo en vir Jesus gevolg (v.37).  Hulle was Jesus se eerste dissipels.  Eers later sou Jesus hulle amptelik roep en vissers van mense maak (Matteus 4:18-22, Lukas 5:1-11).

 

Wys mense na Jesus toe en nie na jouself toe nie, want net Hý kan mense se leë harte vul, behoeftes vervul, en sonde vergewe. Jy sal dit net doen as jy deur die Woord besef hoe groot en wonderlik Hý is, en hoe klein jý is.  Soos Johannes sal dit vir jou die belangrikste wees dat mense die ware Jesus moet ken, en dat hulle Hóm sal liefhê.  Of hulle Calviniste of Arminiane, Doppers of Baptiste is, is sekondêr.

 

Toe my vriend hoor dat ‘n bekende prediker ‘n kerk in die area sou plant, was hy ontsteld. Hy het egter later besef dat almal wat nie teen Jesus is nie, vir Hom is (Lukas 9:40).  ‘Ons werk vir dieselfde Koninkryk,’ het hy gesê.  Dit is ‘n mooi voorbeeld van iemand wat wil hê mense moet by Jesus uitkom, en nie by homself of sy kerk nie.  Sorg dat die kruis sentraal is in jou boodskap (v.36).  Die kruis sal vir mense wys dat hulle niks is nie, en Jesus alles.

 

Andreas se getuienis (v.38-43)

Laas Maandag het ons in Greenstone Mall gaan rondloop.  Toe ons by ‘n speelgoed winkel instap, was ons kinders in ekstase.  Hulle het na mekaar toe gehardloop en gesê:  ‘Kom kyk, kom kyk!’  Iemand wat soos Andreas ontdek hoe wonderlik Jesus is, sal dieselfde doen en vir almal vertel.

 

Jesus het gesien hoe die twee dissipels Hom volg en het gevra: ‘Wat soek julle?’  Hulle het geweet Hy is ‘n Rabbi.  Daarom wou hulle by Hom leer en het hulle Hom gevra waar Hy bly (v.38-39).  Hy het hulle genooi om by sy gasheer se huis te kom kuier (v.40).  Dit was die tiende uur.  Hulle het die dag saam met Hom deurgebring en na sy lering geluister (v.40).  Dit was lewensveranderend, sodat die twee dissipels jare later die presiese tyd onthou het (v.40).

 

Wie was hierdie dissipels? Die een was Andreas, Simon Petrus se broer (v.41).  Die tweede was dalk Johannes, Jakobus se broer.  Hy was nederig en het homself nie geïdentifiseer nie (soos wat hy in die res van die boek ook gedoen het).  Andreas se hart het in hom gebrand toe hy vir Jesus ontmoet.  Hy kon nie stilbly nie en moes net vir iemand vertel.  Hy het sy broer gesoek en eerste vir hom gesê dat hulle die Messias gevind het (v.42).  Jesus het heel waarskynlik vir hulle gesê dat Hy die Messias is (vgl. 4:25-26).

 

Andreas het sy broer na Jesus toe gebring (v.43). Hy wou hê dat Simon ook bly moes wees in Jesus en sy wonderlike lering hoor.  Jesus het nie net geweet wie Simon is nie, maar het ook geweet wat hy sou word.  Hy sou nie meer ‘n onstabiele en impulsiewe man wees nie, maar ‘n stabiele rots en die leier van die apostels wat gehelp het om die Nuwe Testament te skryf (v.43, Matteus 16:18, Efesiërs 2:20).  Sy naam sou dus nie meer Simon wees nie, maar Petrus of Cefas wat ‘rots’ beteken.

 

Vertel vir ander hoe wonderlik Jesus is. Bid, lees, luister, en peins totdat dit in jou hart brand en jy nie anders kan as om vir iemand te vertel nie.  Deel dit met jou gesin en familie voordat jy op ‘n sending uitreik na die buiteland toe gaan (v.42).  In Handelinge 2 het Petrus op een dag 3000 bekerings gesien.  Dalk is jy nie so nie.  Dalk is jy soos Andreas wat individue na Jesus toe bring (v.42, 6:8-9, 12:20-22).  Dalk sê jy:  ‘Ek weet nie genoeg nie.’  Wees soos Andreas en deel wat jy weet (v.42).  Of wees soos Andreas en bring mense na Jesus toe, sodat Hy vir hulle kan vertel.  Gee ‘n boek of ‘n traktaatjie, sê vir hulle om Johannes te lees, nooi hulle kerk toe, vat hulle na iemand toe wat weet (12:20-22), stuur vir hulle ‘n link, nooi mense na die kruisie-veldtog toe.  Net soos wat ‘n visserman enigiets sal doen om die vis te lok (Markus 1:17), moet jy alles in jou vermoë doen om mense by Jesus uit te bring (1 Korintiërs 9:22).

 

Hoekom moet jy vir ander van Jesus vertel? Hoekom sal jy nie vir hulle wil sê nie?  Is dit reg dat jy die lewende brood en water vir jouself hou?

 

Filippus se getuienis (v.44-46)

Toe ek in 2008-2010 ‘n beradingkursus gedoen het, het ons die getuienis gekyk van ‘n Joodse sielkundige wat tot bekering gekom het toe iemand Jesaja 53 vir hom gelees het. Toe die persoon die hoofstuk gelees het was hy woedend.  ‘Hoe durf hulle die Nuwe Testamentiese Jesus op my afdwing?’ het hy gedink.  Toe die vrou vir hom sê sy het uit die Ou Testament gelees, kon hy sy ore nie glo nie.  Hy het besef dat die Ou Testament duidelik wys Jesus van Nasaret is die Messias.  Soos vir Filippus, was dit vir hom duidelik dat die Skrif se sentrale boodskap in een woord opgesom kan word:  Jesus.

 

Die volgende dag het Jesus na Betsaida aan die See van Galilea se noordkus toe gegaan (v.44-45). Dit was ‘n bose stad (Matteus 11:20-21).  Tog het Jesus ‘n paar van die stad se inwoners gekies om Hom te volg:  Filippus, Petrus, en Andreas (v.44-45).  Net soos Andreas het Filippus die Messias gevind nadat die Messias hom eerste gevind het (v.44, 46, Lukas 19:1-10).  Die ou lied sê:  ‘As Hy ons roep tot sy diens hoe sal ons dit mag weier?’  Filippus was opgewonde en het vir Nataniël gesê dat hulle die Een gevind het van wie Moses en die Ou Testament profete geskryf het (v.46, 5:39, Lukas 24:27, 44).  ‘Vind’ impliseer dat hulle gesoek het.  Hulle het die Skrif deursoek en seker die datums in Daniël 9:24-27 bereken.  Op hierdie manier het hulle geweet dat die Messias se koms naby was.  Wie was hierdie Messias?  Jesus van Nasaret, Josef se stiefseun (v.46).

 

Filippus het die Skrif bestudeer en verlang dat God se profesieë oor die Messias se eerste koms vervul sou word. Net so moet ons die Skrif bestudeer, sodat ons met verlange kan uitsien dat God die profesieë oor Jesus se tweede koms sal vervul.  Moenie hierdie studie afskeep, omdat jy verskille met ander Christene vrees nie.  Lees en oordink die Skrif wanneer dit by hierdie onderwerp kom.  God belowe seën as jy dit doen (Openbaring 1:3).  Lees ander se sienings, weeg dit op, en besluit wat jy glo.  Sien saam met ander uit dat Jesus weer sal kom en alles herstel.

 

Jy moet egter nie net hierdie onderwerp bestudeer nie.  Moet ook nie dink jy het alles onder die knie, en kan niks leer by dié wat van jou verskil nie.  Onthou ook dat jy nie die presiese datum van sy tweede koms kan bereken soos wat hulle dit met sy eerste koms kon doen nie (Matteus 24:36).  Wanneer Jesus weer kom sal dit nie onopgemerk, sag, en stil wees soos sy eerste koms nie.  Wees gereed.

 

Nataniël se getuienis (v.47-52)

Nadat ek een keer die evangelie met ‘n man en vrou gedeel het, het ek hulle huistoe gestuur om Johannes-Evangelie te lees. Na ‘n week het hulle terug gekom en vir my vertel hoe wonderlik Jesus is.  Hulle het geborrel, sodat ek moes stilbly en luister.  Hulle het van sy wonderwerke vertel, en gesê hoe lelik mense met Hom was.  Hulle het vertel hoe die Jode nie kon insien dat Hy die Messias is nie.  Hulle het gesê:  ‘Hy is Seun van God!’  Hulle het van sy kragtige lering vertel.  Hulle het van sy kruisdood en opstanding vertel.  Hulle was opgewonde en wou hê almal moes weet.  Hulle kon nie wag om huis toe te gaan en die ander drie Evangelies te lees nie.  Oor die volgende drie weke het hulle Matteus, Markus, en Lukas gelees.  Hulle kon nie uitgepraat raak oor Jesus nie.  So was Nataniël, en so moet ons ook wees.

 

Nataniël (Bartholomeus, vgl. Matteus 10:3) was oorspronklik van Kana af (21:2). Hy was bevooroordeeld toe hy hoor dat Jesus van Nasaret af kom (v.47).  Soos Brakpan was Nasaret ‘n dorp met ‘n reputasie (7:41, 52, Matteus 2:23).  ‘Kan enigiets goed uit Nasaret kom?’ het hy gevra (v.47).  Filippus het geantwoord:  ‘Kom sien vir jouself!’ (v.47). Toe Nataniël aankom, het Jesus gesê:  ‘Hier is ‘n ware Israeliet in wie daar geen bedrog is nie’ (v.48, ek wonder wat Jesus van jou en my sou sê?).  Jesus het sy hart geken (2:25) en geweet hy is een uit ‘n miljoen.  Hy was nie ‘n bedrieër soos Jakob en sy nageslag nie.  Hy was eerlik en opreg, en nie skynheilig nie (Psalm 32:2, Openbaring 14:5).  In sy hart was hy ‘n opregte Jood.  Hy was nie maar net uiterlik godsdienstig nie (Romeine 2:28-29, 9:6).

 

Nataniël was verstom. ‘Hoe ken U my?’ het hy gevra (v.49).  Jesus het gesê:  ‘Voor Filippus jou geroep het, toe jy onder die vyeboom was het Ek jou gesien.’ (v.49, vgl. Maleagi 4:3-4, Sagaria 3:9-10).  Nataniël het seker die soet vye, koelte, en stilte gesoek om die Skrif te oordink en te bid.  Jesus weet alles (v.49).  Nataniël se vooroordeel het soos mis voor die son verdwyn (v.50).  Daar het hy besef dat Jesus nie maar net die seun van Josef en ‘n gewone Rabbi is nie, maar die Seun van God en die Koning van Israel (v.50, 34, 5:18, 10:33, 36, 12:13, Psalm 2:6-7, Sagaria 9:9).

 

Jesus het vir Nataniël gesê dat hy groter dinge sou sien (v.51). Hy sou weet dat Jesus nie net die Koning van Israel is nie, maar die Koning van die nasies (Psalm 2:8, 22:29).  Hy sou wonderwerke sonder einde sien (21:25).  Hy sou Christus se heerlikheid in sy kruisdood en opstanding sien.

 

Jesus het met sekerheid gesê (‘voorwaar, voorwaar’) dat die dissipels die hemel sou sien oopgaan (v.52). God het Homself openbaar en die hemel se deure oopgeswaai, sodat sondaars deur Jesus kan inkom (v.52).  Jesus is die leer wat Jakob in sy droom gesien het (v.52, Genesis 28:12-13).  Hy is die Seun van die Mens en die Seun van God wat hemel en aarde met mekaar verbind (v.52, 50, 1 Timoteus 2:5, Efesiërs 1:10, Kolossense 1:20).  Miljoene engele prys Hom hiervoor (v.52, Openbaring 5:9-14).

 

Verstaan wie Jesus is en prys Hom hiervoor. Volgens Johannes 1 is Jesus die Woord van God (v.1), God self (v.1), die Skepper (v.3), die Lig (v.9), die Seun van die Mens (v.14, 52), die Seun van God (v.14, 34, 50), die Een wat die Vader aan ons openbaar (v.18), die Lam van God (v.29), die Een wat ons met die Gees doop (v.33), Rabbi (v.39), die Messias (v.42), die Een oor wie die hele Skrif gaan (v.46), die Een wat mense se harte ken en alles weet (v.48-49), die Koning van Israel (v.50), die Een wat groot wonders doen (v.51), die Een voor wie engele buig (v.52), en die Middelaar tussen hemel en aarde (v.52).

 

Die res van die Johannes-Evangelie getuig van Hom as die Nuwe Tempel (2:19, 21), die Bruidegom (3:29), die Lewende Water (4:14), die Profeet (7:40), die Verlosser van die wêreld (4:42), die Regter wat sal oordeel (5:22), EK IS (8:58), die Brood van die Lewe (6:35), die Deur vir die skape (10:7, 9), die Goeie Herder (10:11), die Opstanding en die Lewe (11:25, 14:6), die Weg (14:6), die Waarheid (14:6), die Trooster (14:16), die Ware Wingerd (15:1), die Een wat die Gees stuur (16:7), die Hoëpriester wat vir ons intree (17:9), die Een wat sonder sonde is (8:46), die Here (20:28).

 

As die engele wat nie verlossing gesmaak het nie Hom prys, hoeveel te meer moet ons dit nie doen nie (v.50-52)? As jy Hom nie prys nie ken jy dalk die bogenoemde waarhede, maar jy verstaan duidelik nie wat dit beteken nie.  Ek wil voorstel dat jy elke dag een van hierdie waarhede oor Hom in jou stiltetyd oordink en Hom daarvoor prys.  Hoekom moet jy Hom ken en prys?  Die Vader en die Heilige Gees is bly as jy vir Jesus verheerlik (16:14, 17:1, 5).  Jy sal ook self die hoogste vreugde smaak as jy Hom opreg en met jou hele hart prys.

 

Hier is my flou poging om Johannes se waarheid oor Jesus in ‘n gedig op te som:

 

Jesus is die Woord van God,

die Lewe, Waarheid, Weg.

Die Seun van God en Mens is Hy,

Messias, God se Kneg.

Die Lig wat in die wêreld skyn,

die Skepper-God, EK IS,

die Herder wat sy skape in

die groenigheid laat rus.

Die Een van wie die Skrif getuig,

die Doper met die Gees,

ons Rabbi en ons Leermeester,

ons Koning en Profeet.

Ons Hoëpriester, Middelaar,

die Wingerd, Water, Brood,

die Here wat ons harte ken,

Opstanding uit die dood.

Die Nuwe Tempel, Bruidegom,

die vlekkelose Lam,

Verlosser van die wêreld,

die Leeu uit Juda-stam.

Die Trooster van ons harte,

wat ons na God toe bring.

Die Here-God wat wonders doen,

oor wie die eng’le sing.

[1] Arnold Dallimore, George Whitefield: vol.1, p.389

[2] Ibid, vol.2, p.510