God se dagboek

God's diary

Tommie is 11 en sy sussie 14.  Hy weet baie meer van haar as wat sy dink, want wanneer sy in die middag by die skool is, lees hy haar dagboek.  Jy kan raai dat sy ‘n hartaanval sal kry as sy dit weet.

 

Met die Here is dit anders:  Hy gee nie om dat ons sý dagboek lees nie.  In Jes. 25 het Hy vir ons die hooftrekke van die geskiedenis in twaalf verse opgesom, van die ewige verlede af tot in die ewige toekoms.

 

Sy planne (v.1-5)

Ek het oor die afgelope 3 jaar probeer om verder te studeer.  Ek het by drie plekke aangeklop, maar my planne het misluk.  God se planne is nie so nie.  As Hy iets besluit gebeur dit.  Hy kan nie onsuksesvol wees nie.  Kom ek wys vir jou hoekom ek so sê.

 

God het vir Jesaja en Israel gered (Eks. 15:2).  Daarom het hy gesê dat die Here sý God is en het hy Hom daarvoor geprys (v.1).  Hy het ‘n persoonlike verhouding met die Here gehad:  “U is my God!” (v.1).  Omdat hy aan die Here behoort het, was sy hoogste doel in die lewe om Hom te prys (v.1).

 

Hy het die Here vir sy wonderlike dade geprys (v.1).  God se wonderlike dade verwys na:

 

  • Die donker blou Stille Oseaan wat Hy in die holte van sy hand afgemeet het.
  • Sy onderhouding van die sonnestelsel en die res van die heelal.
  • Sy beheer oor die wind en die weer.
  • Sy sorg vir die mens, leeus, wurms en plankton.
  • Sy betrokkenheid in die detail van ons lewens.
  • Sy beheer oor die nasies en hulle konings.
  • Die vervulling van sy planne in die geskiedenis.
  • Jesus se kruisdood vir sondaars en sy opstanding uit die dood.
  • Sy onsigbare werk in die gekruisigde moordenaar se hart, sodat hy daardie oggend nog oppad hel toe was, en die aand saam met Jesus in die hemel was.
  • Die goeie werke wat Hy in en deur ons doen.
  • Die hemelse stad wat Hy gebou en ontwerp het.

 

Hierdie dade het Hy in die ewige verlede beplan (v.1, 46:10, 2Kon 19:25, Matt. 25:34, Hand. 2:23, 4:27-28, 17:26, Ef. 2:10, 2Tim. 1:9, Tit. 1:2, 1Pet. 1:20, Op. 13:8).  Sy planne is so waaragtig en getrou soos Hy; dit kan nie misluk nie (v.1, 14:24, 27, Job 42:2, Ps. 33:11, Spr. 19:21, Dan. 4:35, Ef. 1:11).

 

God het o.a. beplan om sy volk uit die Babiloniërs se mag te bevry, en om hulle vestingstad in bou rommel te verander (v.2).  Hy het besluit om die heidene se paleis af te breek (v.2).  God sou sý stad oprig, maar Babilon sou nie herbou word nie (v.2, 26:1).

 

Hiervoor sou sterk en gevreesde stede en nasies Hom verheerlik en voor Hom bewe (v.3).  Kon dit anders as Hy die magtigste ryk op aarde soos ‘n sandkasteel omgegooi het, en sy verdrukte volk deur dit alles behou het (v.3-4)?  Babilon se vesting kon hulle nie teen God se toorn beskerm nie, maar die Here was Israel se veilige vesting (v.3-4, Ps. 48:4).

 

In Israel se benoudheid en armoede, het die Here hulle soos berge, ‘n muur van vuur, ‘n laer en ‘n skild omring en beskerm (v.4, Ps. 34:5, 115:9-11, 125:2, Sag. 2:5).  Hy was vir hulle ‘n skuilplek, klipmuur en skaduwee teen die hitte en stormwind van Babilon se verdrukking (v.4, 4:5-6, Ps. 105:39).

 

Die hitte was intens en die geraas oorverdowend (v.5).  God het egter die Babiloniërs se monde toegestop en die geraas gedemp; Hy het hulle toorn afgewend soos ‘n groot wolk wat die son se hitte uitblok (v.5).  Babilon het gedink hulle gaan die oorwinningslied sing, maar God het hulle stilgemaak (v.5).

 

Hoe moet jy v.1-5 toepas?  Laat dit jou troos en bemoedig dat God jou redding, die detail van jou lewe en die ganse geskiedenis beplan het.  Die dag van jou geboorte en jou dood is nie aan jouself, die duiwel, mense, toeval of iets anders oorgelaat nie; God het dit bepaal (Gen. 18:14, Job 14:5, Pred. 3:1-2).

 

Hy het ook die detail van jou lewe bepaal (Ps. 139:16, Spr. 16:1, 9, 33, Jak. 4:13, 15).  As iets sleg met jou gebeur, kan jy weet dat dit deel van God se goeie plan is (Job 23:13-14).  As jy Hom liefhet en syne is, sal Hy sorg dat dit jou bevoordeel (Gen. 50:20, Rom. 8:28).

 

Wie beheer die siklone in Amerika, of die dinge wat tans in Suid-Afrika plaasvind?  Klaagl. 3:37-38 sê:  “Wie spreek daar, en dit gebeur?  Het die Here dit nie beveel nie?  Gaan uit die mond van die Allerhoogste nie kwaad sowel as goed nie?”

 

Wat van jou redding – wie het dít bepaal?  Was dit nie die Here nie (Rom. 8:29-30, 2Tess. 2:13, 1Pet. 1:2)?  Moenie vergeet om Hom te prys en dankie te sê dat Hy in sy ewige en liefdevolle raadsplan aan jou gedink het nie (v.1, Ef.1:4-6, Rom. 9:23).

 

Ek het ongelukkig nie tyd om vir jou te sê hoe sonde en die mens se vrywillige keuses in God se raadsplan werk nie.  Ek wil egter die volgende drie foute uitwys.

 

[1] Hiper-Calvinisme:  Jou besluite speel nie ‘n rol in God se planne nie.  Hy gaan sy planne uitwerk, of jy nou die evangelie deel, bid en ongehoorsaam is of nie.

 

[2] Arminianisme:  Voordat God die wêreld gemaak het, het Hy geweet wat jy gaan besluit.  Hy het sy planne volgens jou vrye keuses gemaak.  Sy raadsplan het nie jou redding bepaal nie; jou vrye wil het (a het dit nog nie bestaan nie).

 

[3] ‘Open-Theism’:  God weet nie alles nie.  Hy raai wat mense gaan kies en besluit daarvolgens.  Partykeer raai Hy verkeerd.

 

As jy meer hieroor wil weet, kan jy Randy Alcorn se boek Hand in hand lees.  Na my mening is dit een van die beste boeke oor die onderwerp.

 

Sy fees (v.6)

Ons het eenkeer by mense in die kerk gaan eet.  Die man het twee filette en ‘n rugstring gebraai.  Hy het die vleis met murg gestop.  Hy het my vooraf gewaarsku om handskoene te bring, omdat ek blykbaar my vingers sou afeet.  Ek hét byna.

 

Maar dit is niks in vergelyking met die fees wat God in Jes. 25:6 vir die nasies voorberei het nie.  Die volke van v.3 sal uiteindelik na berg Sion of Jerusalem toe kom (v.6, 2:2-3).  Daar sal hulle ‘n feesmaal van ryk kosse en goeie ou wyn geniet (v.6).  Wanneer sal dit wees?

 

Ons geniet reeds die voorgereg hiervan in Jesus wat die Brood van die Lewe en die Ware Wingerd is (Joh. 2:1-11, 6:35, 15:1, Op. 3:20).  Ons geniet dit o.a. deur die Woord, gebed, die nagmaal en die kerk (Hand. 2:42).  Óns is berg Sion of die Nuwe Jerusalem (Heb. 12:22, Op. 21:9-10).  In die hemel en daarna op die nuwe aarde sal die nasies in die Nuwe Jerusalem inkom en die fees ten volle geniet (Op. 19:7-9, 21:24, 26).

 

Wanneer dit by die fees kom is daar drie soorte mense.  Vir sommige lyk die vrot vrugte en rioolwater van sonde lekkerder as die smaaklike vleis en goeie wyn van Jesus.  Gevolglik ignoreer hulle God se uitnodiging, en kom hulle nie na die fees toe nie (Matt. 22:1-6).  Vir ander lyk die fees aantreklik.  Hulle kom, maar trek nie die feesklere van Christus se geregtigheid aan nie (Matt. 22:11-14).  Op papier is hulle deel van die kerk, maar in hulle harte is hulle nie deel nie.  Dan is daar dié wat met dankbare harte aan die fees smul.  Hulle is lief vir Jesus en kan nie genoeg van Hom kry nie.  Ek hoop jy is deel van die laaste groep.

 

Sy oorwinning (v.7-8)

Lank gelede wou ek met ‘n ongelowige die evangelie deel.  Ek het vir haar van ‘n man vertel wat kanker gehad het.  Toe ek van sy dood praat, het sy die onderwerp verander.  Ek het haar na die onderwerp toe teruggebring, maar toe ek oor die dood praat het sy wéér die onderwerp verander.

 

Ongelowiges is bang vir die dood, maar gelowiges het geen rede om die dood te vrees nie.  Jes. 25:7-8 sê vir ons hoekom.  Soos wat die graf en die hel mense insluk, sal die Here op berg Sion die dood insluk (v.7-8).  Hy sal afreken met die dood wat ‘n laken oor Adam se nageslag gegooi het (v.7, Rom. 5:12, 1Kor. 15:22).  Hy sal die sluier afhaal waarmee die dood sy bedroefde kinders se gesigte bedek het (v.7).  Hy sal die trane van hulle oë afvee (v.8, Op. 7:17, 21:4).  Hy sal die skande van die dood en die hartseer gevolge daarvan wegvat (v.8).

 

Deur sy kruisdood en opstanding op berg Sion in Jerusalem het Hy die dood oorwin (Heb. 2:14-15, Op. 1:18).  Dié wat in Hom glo sal in die hemel voortlewe, en by die wederkoms opstaan en die dood oorwin (Joh. 11:25-26, 1Kor. 15:54-55).  Daarna sal Jesus die dood in die poel van swael en vuur gooi, sodat dit ons nie weer kan skaad nie (v.7-8, 1Kor. 15:26, Op. 20:14).

 

Op die nuwe aarde sal daar nie begrafnisse en grafte wees nie, maar ons sal vir ewig bly wees.  Hoe weet jy dit?  Want die Here het so gesê (v.8).  Kan ons dan sê dat Christen so-en-so die stryd teen kanker verloor het?  Of sal kanker uiteindelik die stryd teen háár verloor?  En wat van al die Christene wat voor jou gesterf het oor wie jy hartseer is:  sal jy hulle weer sien?  Gaan jy hulle herken?  Dit blyk die punt van 1Tess. 4:13-18 te wees.  As dit jou nie oortuig nie, lees asb. 2Kor. 1:14 en 1Tess. 2:19-20.

 

Alhoewel die dood eers by Christus se wederkoms vernietig gaan word, kan dit nou al vir jou ‘n wins wees.  Maar dan moet die lewe vir jou oor Jesus gaan (Fil. 1:21).  As Hy alles vir jou is, is die dood ‘n wins omdat dit jou na Hom toe neem.  Alhoewel die dood die laaste vyand is, is dit ook die goue koets wat jou hemel toe vat.

 

Sy verlossing (v.9)

In die 1600’s het John Owen ‘n boek met ‘n treffende titel geskryf:  The Death of death in the death of Christ.  Dit is ook waaroor die nasies in v.9 bly was:  Jesus het die dood doodgemaak.  Wanneer die Here kom om die dood te oorwin (v.7-8), sal die volke van v.3 en 6 sê:  “Kyk, dit is onse God op wie ons gewag het, dat Hy ons kan verlos; dit is die Here op wie ons gewag het:  laat ons juig en bly wees oor sy hulp.” (v.9).  Hulle sal nie kan glo dat dit Hy is nie; hulle sal hulle oë uit staar en sy heerlike skoonheid bewonder (v.9, 2Tess. 1:10, Op. 22:4).  Hulle sal trots wees dat Hy húlle God is (v.9, 1).

 

Soos Jesaja in v.1, sal hulle juig en bly wees; hulle sal Hom vir sy verlossing prys (v.9).  Hulle was vir eeue in die donker greep van die dood, maar nou het Jesus hulle verlos.  Toe Hy aan die kruis gesterf het, het Hy die dood gevonnis; by die wederkoms sal Hy dit teregstel.  Hiervoor sal die nasies Hom prys en erken dat Hy die soewereine Here is (v.9).  Hulle sal weet dat hulle nie verniet op Hom gewag het nie (v.9).

 

Het jy onlangs oor Satan se versoeking gesug?  Het jy dalk gesug, omdat die wêreld se boosheid vir jou erg is?  Het jy miskien oor jou eie sonde gesug, omdat dit ‘n moeilike stryd is?  Sug jy oor die droogte in die Kaap en die gebrek aan reën in die res van die land?  Sug jy oor jou ongeredde kinders, oor siekte, of oor ‘n beproewing wat jy moet deurmaak?

 

Die lyding wat jy hier ervaar is so lig soos ‘n veer teen die triljoen ton gewig van God se heerlikheid en blydskap wat op ons wag (v.9, Rom. 8:18, 2Kor. 4:17).  Vyf sekondes in die hemel sal opmaak vir al die lyding wat jy op die aarde deurgemaak het.  ‘Earth has no sorrows that heaven cannot heal.’[1]

 

Sy straf (v.10-12)

Saartjie het vandag verjaar.  Dit was die beste verjaarsdag wat sy nóg gehad het.  Vandat sy wakker geword het, het elke oomblik net beter en beter geword.  Die geskenke in die oggend, haar vriende in die dag, die lekkergoed in die middag, haar oupa en ouma toe die son sak, ‘n fliek en uiteet in die aand.  Dit was fantasties, maar nou is dit verby.

 

Wanneer Jesus kom sal dit nie so wees nie.  Dit sal vir ewig beter word en nie ophou nie.  Nooit weer sal jy hartseer wees nie (v.8), maar vir ewig op die bergtop van blydskap te wees (v.9).  Kan dit anders wees as God se hand op die hemelse berg Sion rus, en jy altyd in sy direkte teenwoordigheid is (v.10)?  Dit is nie asof Hy nie rééds met ons is nie, maar daar sal jy dit nie vir ‘n oomblik betwyfel nie.

 

Goddelose volke soos Moab sal gestraf word (v.10).  Soos met al sy vyande, sal die Messias hulle koppe onder sy voete verbrysel (v.10, Gen. 3:15, Num. 24:17, Ps. 110:1).  Hy sal hulle vertrap soos wat ‘n mens strooi op die mishoop vertrap (v.10, vgl. 63:1-6).  God se vyande sal op die mishoop wees, terwyl sy kinders by ‘n feesmaal aansit (v.10, 6)!

 

Wanneer die Here Moab en sy vyande so vertrap, sal hulle nie poog om hulle te bekeer nie.  Hulle sal hulle hande soos ‘n swemmer oopsprei en probeer om uit die toiletwater van hulle hopelose omstandighede uit te swem (v.11)!  In hulle hoogmoed sal hulle nog steeds nie na die Here toe draai nie, maar hulle hande na hulle mensgemaakte gode toe uitstrek (v.11, 16:3-6, 12).  Gevolglik sal die Here hulle en hulle kunstig-gemaakte gode verbrysel (v.11).  Hy sal die hoë vestings van hulle mure afbreek totdat daar net stof oorbly (v.12, 2-3).

 

Die les is duidelik:  geen mens se goeie werke, toewyding, godsdiens, afgode, rykdom, status, doop, lidmaatskap, amp in die gemeente, of enigiets anders kan hom of haar teen God se oordele beskerm nie.  Net Jesus kan.  Toe Hy aan die kruis gesterf het, het die volle straf van God soos vallende rotse op Hom neergekom.  Dié wat deur geloof en bekering in die berg van sy kruisdood skuil, sal nie deur die rotse verpletter word nie.  Vlug na Hom toe as jy nog in die oopte ronddwaal (Spr. 18:10).  As jy dít doen sal jy mettertyd agterkom dat jou naam op ‘n ander plek in sy dagboek geskryf staan.  As jy my nie glo nie, kan jy wag tot jy in die hemel kom en Hom self vra.

 

[1] Iain Murray, D. Martyn Lloyd-Jones: The Fight of Faith, p.742

Advertisements

Hoekom sing Christene?

Singing 2

Wanneer party mense dronk is, sing hulle.  Die Engelse hou daarvan om te sing wanneer hulle by ‘n sokker wedstryd is.  In Zambië en in Wallis is sang deel van die kultuur.  Party mense sing omdat hulle van musiek hou.  Maar wanneer dit by die kerk kom, is dit anders.  Dit is nie die drank, kultuur, sport, of liefde vir musiek wat maak dat ons sing nie; daar is iets anders.  In Ps.100 sê die psalmis vir ons wat dit is.

 

Die Here is God (v.1-3)

Iemand het eenkeer vir my gesê dat die ‘joyful noise’ waarvan die Psalms praat, Christelike ‘heavy metal’ regverdig.  Maar het die psalmis regtig hieraan gedink toe hy dit geskryf het?  Het hy gedink aan mense met lang hare wat hulle koppe skud, aan iemand wat van ‘n verhoog af duik sodat ander hom kan vang, aan mense wat skreeu totdat hulle stemme seer raak, aan iemand wat sy instrument stukkend slaan, aan ‘n geraas wat nie soos musiek klink nie, maar soos mense wat in die myn werk?  Ek twyfel.  Waaroor gaan die ‘joyful noise’ in Ps.100 dan?

 

Hierdie Psalm is tydens die lof- of dankoffer gesing (v.1, 50:14, 116:17, Lv.22:29).  Die punt is nie dat ons die Here net by spesiale geleenthede moet dank nie.  Ons moet gedurig ‘n offer van lofprysing en danksegging vir die Here bring (50:23, Jon.2:9, Heb.13:15).  Dit beteken dat sang nie tot die erediens of die kampvuur beperk is nie.  Sing in jou stiltetyd.  Sing in jou hart en gedagtes, al is daar nie ‘n geluid in jou keel nie.  Sing saam met jou gesin as julle huisgodsdiens hou.  Sing saam met jou kinders of kleinkinders wanneer jy hulle in die bed sit.  Sit vir jou goeie Christelike musiek aan wanneer jy in die kar ry.  Om die Here só te prys is partykeer ‘n goeie teenvoeter vir depressie (Jes.61:3).

 

In v.1 sê die psalmis dat die hele aarde voor die Here moet juig.  Die ESV se ‘joyful noise’ het niks te doen met mense wat hard sing, maar nie nootvas is nie.  Volgens Ps.95:2-3 gaan dit oor mense wat met ‘n harde gejuig hulle Koning prys:  “Laat ons sy aangesig tegemoetgaan met lof, met lofsange Hom toejuig [‘joyful noise’]!  Want die HERE is ‘n grote God, ja, ‘n groot Koning bo al die gode.”

 

Prakties beteken dit dat ons nie moet mompel wanneer ons saamkom om die Here te prys nie.  Ons moet ons stemme verhef en uit volle bors sing.  Selfs al is jy nie musikaal nie, kan jy met groot volume vir die Here sing.  Vir God maak dit nie saak of jy goed kan sing of nie.  Hy wil hê jy moet in sy Seun glo, opreg wees, en Hom prys (v.1).  Om só te sing is belangriker as wat jy musikaal briljant is, maar jou hart is nie by Hom nie:  “Hierdie volk nader My met hulle mond en eer My met die lippe, maar hulle hart is ver van My af.” (Mt.15:8).

 

Volgens v.1 moet al die nasies van die aarde só voor die Here juig en Hom prys (v.1, 66:1, 86:9, 113:3).  Ons moet Hom met blydskap dien en met lofgesange in sy teenwoordigheid inkom (v.2).  Ons doen dit nie asof Hy ons nodig het nie, maar ons voel bevoorreg dat Hy óns gekies het om voor Hom te staan en Hom te dien (Lk.17:10, Hd.17:25).

 

Ons dien ook met blydskap omdat God nie ‘n harde Meester is nie, maar ‘n goeie Een.  Hóé ons Hom dien moet dit reflekteer, hetsy deur lofliede of Christelike diensbaarheid (Heb.13:17, 1 Pt.5:2, kontr. Lk.10:40).  ‘Our happy God should be worshipped by a happy people’ (Charles Spurgeon).[1]

 

Om die Here reg te prys moet jy Hom ken (v.3).  Jy moet glo dat Hy alleen God is, en dat daar buiten Hom geen ander is nie (v.3, Dt.6:4, Jes.44:6, 1 Kor.8:4-6).  Hierdie kennis moenie net in jou kop wees nie (Jk.2:19), maar in jou hart.  Vir dit om te gebeur, moet jy ‘n persoonlike verhouding met Jesus Christus hê.  Jy moet glo dat Hy die ware God is wat mens geword het, dat Hy aan die kruis gesterf het vir sondaars, en dat Hy op die derde dag opgestaan het uit die dood (Jh.17:3, 1 Kor.15:3-4).

 

As jy Hom só ken, moet jy die Bybel lees, oordink en gehoorsaam om Hom beter te ken (v.3, 2 Pt.1:3, 3:18).  Lofprysing is soos ‘n trampolien:  hoe dieper jy in die mat insak, hoe hoër trek jy in die lug op; hoe dieper jy God se Persoon, karakter, Woord en werke ken (v.3), hoe hoër sal jou lofprysing wees (v.1-2).

 

‘Hoekom moet ek die Here so prys?’ wil Arrie ateïs weet.  As Arrie die produk van evolusie was, kon hy die ‘Bing Bang’ geprys het.  Maar hy is nie.  Die Here het hom gemaak, en daarom moet hy Hóm prys (v.3).  Arrie se lewe behoort nie aan homself nie.  Hy kan nie sê:  ‘God kan nie in die Bybel vir my voorskryf hoe ek moet lewe nie.’

 

En as Arrie hierdie lofprysing aan die Here verskuldig is, hoeveel te meer geld dit nie vir ons nie?  God het ons geskep en verlos; Hy het ons sy kinders gemaak (v.3, Jes.43:1, Ef.2:10).  Daarom moet ons Hom dien, en mag ons nie slawe van mense se opinies, ander gode, kos, drank, geld, tabak, ons liggame, of enigiets anders wees nie.  Om vir onsself te lewe is nie ‘n opsie nie; ons behoort aan die Here (v.3, 1 Kor.6:19-20).

 

Deur die Here se getroue sorg en beskerming, wys Hy dat ons syne is (v.3).  Ons is soveel sy volk, soos wat Israel dit in die Ou Testament was (v.3, Tit.2:14, 1 Pt.2:9).  Soos ‘n Herder het Hy sy volk deur die woestyn gelei, en vandag nog is Hy die Herder wat geestelik en liggaamlik na ons omsien (v.3, 23:1-2, 77:21, 80:2, 95:7, Jh.10).

 

Glo jy dat Hy die enigste God is, en dat Hy jou gemaak het?  Glo jy dat Hy jou gered het, en dat jou verlossing geheel en al van Hom af kom?  Is Hy die Herder wat in jou behoeftes voorsien, wat jou troos as jy hartseer is, wat jou bemoedig en jou met die groen gras van die Woord voed, wat jou terugbring wanneer jy wegdwaal, wat jou optel wanneer jy moeg en uitgeput is, wat jou beskerm sodat die duiwel se brandende pyle jou nie kan doodmaak nie?  En sal jy Hom nie met lofgesange en met jou hele lewe prys nie (Ef.5:19, Rm.12:1)?

 

Die Here is goed (v.4-5)

Ek is nie ‘n aanhanger van ‘Disney Musicals’ nie.  Dit iriteer my as die karakter nie op sy fiets kan ry, geld kan trek, of ‘n vlieër kan vlieg sonder om te sing nie.  En tog irriteer dit my glad nie dat die Christelike lewe vol van musiek is nie.  Ek dink eerder dat dit abnormaal is om nié die Here met lofgesange te prys nie.

 

God se volk moes met danksegging deur sy poorte in die tempelhof ingegaan het (v.4).  Hulle moes bly gewees het vir nóg ‘n geleentheid om die Here te prys:  “Ek was bly toe hulle vir my gesê het:  Laat ons na die huis van die HERE gaan!” (122:1).

 

Óns vreugde moet  húlle s’n oortref, omdat ons nie net in die tempelhof ingaan nie.  Wanneer jy die Here prys en tot Hom bid, staan jy letterlik voor die Koning in sy troonkamer (Heb.4:16, 10:19-22).  Vir iemand wat elke dag in die tuig van hierdie wêreld moet lewe, en die golwe van beproewing in die gesig moet staar, is daar nie ‘n beter wegbreek plek as dit nie.  Doen daarom wat Jesus in Lk.5:16 gedoen het:  “Maar Hy het Hom in verlate plekke teruggetrek en gebid.”

 

Maak ‘n groot ding van lofprysing en danksegging wanneer jy so stil raak.  Dink aan God se Naam, aan die openbaring van Homself in Christus, aan alles wat Hy is, aan sy Persoon en sy karakter (v.4).  Prys Hom dat Hy die fontein en bron van alle seën is (v.4).  Dink aan alles wat Hy in die afgelope 24 uur vir jou gedoen het, en dank Hom daarvoor.

 

God is goed en doen goed (Ps.119:68).  Moenie so in jou probleme vaskyk, dat jy nalaat om Hom hiervoor te dank nie (v.5).  Sien God se goedheid in sy Wese en in sy Persoon:  Hy was goed nog voordat Hy die wêreld gemaak het.  Hy het nie eers goed geword toe Hy vir óns goed was nie.

 

Sien ook sy goedheid in Jesus wat aan die kruis gesterf het, sodat jy die ewige lewe kan hê.  Sien sy goedheid in Jesus se opstanding en hemelvaart, en in die feit dat Hy aan die regterhand van God vir jou intree.  Sien sy goedheid daarin dat Hy jou gered het.  Sien sy goedheid in die Heilige Gees wat jou lei, leer, help en vertroos.

 

Sien sy goedheid in die Bybel wat in Afrikaans vertaal is.  Sien sy goedheid in die gawe van gebed.  Sien sy goedheid in die kerk, in ander gelowiges wat jou deur gebed en met hulle gawes ondersteun.  Sien sy goedheid in die doop en in die nagmaal wat jou daaraan herinner dat jy ‘n nuwe mens is, en dat jou sonde vergewe is.

 

Sien sy goedheid in die hemel wat vir jou voorberei word.  Sien sy goedheid in sy dissipline en in die beproewing wat Hy stuur om jou meer soos Jesus te maak.  Sien sy goedheid in sy beloftes.  Sien sy goedheid in die mense wat Hy oor jou pad stuur om jou te help.  Sien sy goedheid in die wonderlike wyse waarop Hy in jou materiële behoeftes voorsien.  Sien sy goedheid in die pragtige skepping wat Hy gegee het, sodat ons dit kan geniet.

 

Dank Hom ook vir sy goedertierenheid en troue liefde wat nie kan faal nie (v.5).  Die Hebreeuse woord chêsêd verwys na die spesiale verbondsliefde wat Hy vir sy uitverkore volk het:  “Ek het jou liefgehad met ‘n ewige liefde; daarom het Ek jou getrek met goedertierenheid [chêsêd].” (Jer.31:3).

 

In die Nuwe Testament het God sy spesiale verbondsliefde aan die kerk bewys:  “soos Christus ook die gemeente liefgehad en Homself daarvoor oorgegee het” (Ef.5:25).  Ons is die “uitverkorenes van God, heiliges en geliefdes” (Kol.3:12).  Paulus sê dat ons “deur die Here bemin word” en dat God ons “van die begin af verkies het tot saligheid” (2 Ts.2:13).

 

Ons moet Hom vir sy uitverkiesing prys, en dankbaar wees dat niemand dit kan omkeer nie (v.5, Rm.8:29-30, 33, 38-39).  Wat Paulus in Rm.11:28-29 van die Jode gesê het, geld ook vir die kerk:  “wat die uitverkiesing betref [is hulle] bemindes …Want die genadegawes en die roeping van God is onberoulik.”

 

Voor jy die Here vir sy uitverkiesing kan prys, moet jy dit reg verstaan.  Moenie dink dat die nasies graag die Here wou ken, en dat Hy besluit het om net vir Israel te red nie.  Weet eerder dat Israel en die nasies Hom gehaat het, en dat Hy in sy groot liefde besluit het om nie vir Israel te oordeel nie.  Toe Hy aan die ander nasies hulle verdiende straf gegee het, het Hy vir Israel vergewe.

 

In die Nuwe Testament sien ons dat sy uitverkiesing nog wyer strek.  Alhoewel die hele wêreld Hom haat en niks met Hom te doen wil hê nie (Jh.7:7), het Hy in sy liefde besluit om nie vir Jan, Sarel, Karen, Alta, en miljoene ander sondaars hulle verdiende straf te gee nie.  Nog voor Hy die wêreld gemaak het, het Hy besluit om hulle te red en sy kinders te maak.

 

“soos Hy ons in Hom uitverkies het voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus” (Ef.1:4-5).  Moenie God se uitverkiesing haat nie.  Wees eerder dankbaar dat Hy jou nie volgens verdienste gestraf het nie, maar besluit het om jou te red.

 

Ek was al dikwels ontrou, sodat ek van die Here af weggedwaal het.  Ek is seker dat jy dieselfde kan sê.  Maar deur al die geslagte heen was die Here nog nooit ontrou aan die verbond wat Hy met ons gemaak het nie (v.5).  Hy sal nie sy rug op jou draai of sy beloftes aan jou breek nie.  Ken jy iemand wat jou só sal liefhê, as jy Hom soos Petrus drie keer in die rug gesteek het?

 

Laat ons nie vergeet om die Here vir sy getroue verbondsliefde te prys nie:  “Die goedertierenhede van die HERE wil ek vir ewig besing; ek wil u trou bekend maak met my mond van geslag tot geslag.” (89:2).  Prys Hom dat sy liefde en getrouheid aan jou so hoog soos die hemel en die wolke is (36:6).  Dank die Here vir Klg.3:22-23:  “The steadfast love of the LORD never ceases; his mercies never come to an end; they are new every morning; great is your faithfulness.” (ESV).

 

As jy hierdie waarhede ter harte neem, sal jy sien dat jy baie meer rede het om die Here te dank as om te kla.  En as jy die Here aanhoudend dank, sal jy nie jaloers wees en bitter raak oor iemand anders se geld, lewensmaat, talente, ens. wat jy nié het nie.

 

‘n Dankbare hart sal jou ook help om nie hoogmoedig te raak en te dink dat jou rykdom, goeie huwelik, soet kinders, ens. van jóú af kom nie.  Jy sal nie in jouself roem nie, maar die Here se hand hierin raaksien en Hom prys:  “Want wie trek jou voor?  En wat het jy wat jy nie ontvang het nie?  En as jy dit dan ontvang het, waarom roem jy asof jy dit nie ontvang het nie?” (1 Kor.4:7).

 

Ek hoop van harte dat jy ten minste iets geleer het van hoekom Christene sing.  Die blydskap wat ons in Jesus het is groter as enige beproewing.  Dit is hoekom Paulus en Silas in die tronk gesing het (Hd.16:23-25).  Dit was die leer wat hulle gehelp het om uit die gat van moedeloosheid te klim, die flits wat hulle gehelp het om in die donker te sien.  ‘n Gelowige se blydskap in Jesus maak dat hy soos Amerika se Neger slawe is, en nie anders kán as om vir die Here te sing nie.

 

[1] Charles Spurgeon, The Treasury of David, note on Ps.100:1

Die God van Jesaja en Calvyn

Jesus wept

Calviniste is nie mense wat in Calvyn glo nie, maar wat soos hy glo dat God absoluut soewerein is in die redding van sondaars.[1]  Dit beteken dat God in sy vrye liefde besluit het om miljoene sondaars te red, dat Hy sy Seun na die aarde toe gestuur het om hulle met sy bloed te koop, dat Hy hulle deur sy wonderlike genade wederbaar, en dat Hy hulle vir ewig in sy hand sal hou.

 

Omdat Calvyn in God se soewereiniteit geglo het, dink baie mense dat hy hard was.  ‘n Man het verlede jaar vir my gesê dat Calvyn se God narcisties is:  Hy het net Homself lief en gee om vir niemand anders nie.

 

Ek dink nie die man is reg nie, en tog wil ek in dieselfde asem sê dat Calviniste nie God se soewereiniteit só moet beklemtoon, dat hulle van sy deernis en ontferming vergeet nie.  Jes.14:24-16:14 gee vir ons die perfekte balans.

 

Assirië (14:24-27)

Hansie is 9 jaar oud.  Elke pouse boelie Fanie hom.  ‘As jy op Vrydae vir my broodjies en ‘n appel skool toe bring, sal ek jou nie boelie nie,’ sê Fanie.  So was dit ook met Assirië en Israel.  As Israel gereeld vir hulle belasting betaal het, sou die Assiriërs in vrede met hulle gelewe het.  Die Here het egter besluit om hierdie verdrukking tot ‘n einde te bring.

 

Om sy vasberadenheid te wys, het Hy gesweer om die Assiriërs se mag te breek (14:24-25, Heb.6:17).  As hulle na sy land toe gekom het om teen dit te veg, sou Hy hulle op Jerusalem se berge vertrap het (14:25, vgl. hfst.36-38).  Hy sou die Assiriërs se juk en las van Israel se nek en skouers afgehaal het (14:25, 9:3, 10:27).

 

God se veroordeling van Assirië was maar net ‘n voorsmakie van die straf wat Hy oor die antieke wêreld sou bring (hfst.13-24), asook van die finale oordeel wat Hy in die toekoms oor die goddelose sal bring (14:26).  Niemand sal Hom keer om sy bepaalde raadsplan uit te voer nie (14:24, 27, 46:10-11, Job 9:12, 23:13, Sp.19:21, Dn.4:35, Ef.1:11).

 

Daar is net Één wat sy toorn kan afwend, en dit is Hy self.  In Jesus Christus het Hy na die aarde toe gekom en aan die kruis gesterf.  Dáár het Hy soos ‘n spons die toorn ingedrink wat vir ons bedoel was.

 

As ons in Hom glo en ons bekeer, sal Hy ons nie veroordeel nie (Rm.8:1), maar die swaar juk van selfregverdigheid en ‘n skuldige gewete met sy ligte en sagte juk vervang (14:25, Mt.11:28-30).  Hy sal ook ons vyande vertrap:  Satan en sy demone wat ons versoek en vals lering aanhits, OGOD, ISIS, die ou sondige natuur, ens. (14:25, Gn.3:15, Ps.110:1, 1 Kor.15:25-26).  Omdat Hy soewerein is kan Hy dit doen (14:27), en omdat Hy waaragtig is sal Hy dit doen (14:24).

 

Filistia (14:28-32)

Barend is ‘n middelafstand atleet.  Tydens die 1500 meter wedloop op die wêreldspele, is hy voor.  Sowat 5 meter voor die wenstreep, gooi hy sy arms in die lug op om sy oorwinning te vier.  Maar tot sy groot verleentheid steek iemand anders hom verby.

 

So was dit met die Filistyne.  Toe hulle teen Juda en haar stede geveg het, het koning Agas van Jerusalem die Assiriërs teen hulle gehuur (2 Kron.28:16, 18).  Toe Agas dus oorlede is, het hulle gejuig dat die stok wat hulle geslaan het gebreek is (14:28-29).  Maar dit was nie.

 

Dit was eerder die begin van hulle probleme. Uit die dooie slang sou daar ‘n giftige adder gekom het, wat op sy beurt in ‘n vlieënde draak sou verander (14:29).  Die Filistyne se probleme met Assirië het vererger; God sou hulle ook met ‘n hongersnood uitgewis het (14:29-30).  Israel was dié wat so veilig en versorg was soos skape in Nieu-Seeland (14:30).

 

Die Filistyne het rede gehad om bang te wees, en om in die stadspoorte te sit en huil (14:31).  Die stede se hekke sou nie die Assiriërs gekeer het nie (14:31).  Met duisende perde in die stof, het dit gelyk soos ‘n rookwolk wat uit die noorde uit aankom (14:31).  Nie een soldaat het uit pas uit gemarsjeer nie (14:31).

 

En as hulle oppad was, was die Filistyne dom om boodskappers Jerusalem toe te stuur om tong uit te steek en vir hulle te sê:  ‘Na-na-na-na-na!  Agas is dood; nou gaan die Assiriërs julle nie meer help nie (14:32, 2 Kon.28:16, 18).’  Die feite is dat Filistia in die pekel was, en dat God besluit het om Jerusalem te beskerm (14:32).

 

Jou plig is om seker te maak dat jy saam met Jerusalem die Here se beskerming geniet, en dat jy nie saam met Filistia geoordeel word nie.  Jy moet m.a.w. seker maak dat God jou vriend is, en nie jou vyand nie.

 

As Hy jou vyand is, maak dit nie saak hoe goed dit nóú met jou gaan nie – uiteindelik sal dit so sleg gaan, dat jy wens jy is nooit gebore nie (14:29, Mt.26:24).  Maar as Hy jou vriend is, is jy veilig en sal Hy jou beskerm, al versoek Satan en die wêreld jou ook om anders te dink (14:32).

 

Hoe kan jy sy vriend wees?  Om na die Koning toe te kom, moet jy en sy Seun vriende wees.  En hoe kan jy dít weet?  As jy regtig sy vriend is, sal sy kruisdood vir jou spesiaal wees, omdat dít die plek is waar julle vriende geword het (Jh.15:13).  Die kruis sal vir jou sentraal wees (1 Kor.2:2, Gal.2:20, 6:14).

 

As jy die Here se vriend is, sal jy ook doen wat Hy in die Bybel vir jou gesê het (Jh.15:14).  Jy sal sy Woord liefhê en in jou hart bêre (Jh.15:7-8).  Jy sal dit gereeld lees; jy sal dit nie benader asof dit ‘n boek vol van mense se opinies is nie.  Jy sal dit ook nie net lees, omdat dit interessant is nie.  Jy sal dit lees soos iets wat jou beste vriend vir jou geskryf het (Jh.15:15).  Is die Here jou vriend?  Ja?  Dan het jy niks om te vrees nie, maar elke rede om bly te wees.

 

Moab (hfst.15-16)

Jes.15-16 voorspel God se oordeel oor Moab (15:1).  Moab was oos van Israel aan die oorkant van die Dooie See.  Dit was ‘n klein land in die westelike deel van moderne Jordanië (kaart 1 en 2).

Kaart 1

Kaart 2.PNG

Deur die Ou Testamentiese geskiedenis, het die Israeliete en Moabiete sekere dorpe en gebiede in Moab beheer.  Die land se grense was dus nie altyd dieselfde nie (kaart 3 en 4).  Die dorpe in Jes.15-16 strek van die noordelike punt van die Dooie See tot by die suidelike punt (kaart 4).

Kaart 3

Kaart 4

In hierdie hoofstukke wys Jesaja vir ons hoe die Assiriërs in een nag die land se stede verwoes het (15:1).  Die Moabiete het na hulle tempel in Dibon toe gegaan en volgens die rou gebruik hulle hare en baarde afgeskeer en getreur (15:2, kaart 5).  Hulle het met rouklere in die strate geloop; hulle het op die huise se plat dakke en in die dorpe se pleine geween (15:3).

Kaart 5

Selfs die soldate het gehuil; dit was so hard dat dit in ander dorpe gehoor kon word (15:4).  Die Here was ook bedroef, sodat sy hart vir Moab geskreeu het (15:5).  Die Moabiete het na Soar en Eglat-Selisia in die suide toe gevlug (15:5, kaart 6).

Kaart 6

‘n Paar eeue voor dit het Lot in ‘n grot buite Soar met sy oudste dogter geslaap, en is Moab gebore (vgl. Gn.19:17-22).  Die Moabiete het dus huilend na hulle geboorte plek toe teruggekeer (15:5, kaart 7).  Die streek wat eens vrugbaar en groen was, was nou ‘n woestyn; die waters van Nimrim was opgedroog (15:6, kaart 8).

Kaart 7

Kaart 8

A.g.v. die droogte in 15:6, het die Moabiete nie meer oorvloed gehad nie; skielik was die ekstra kos al wat hulle oor gehad het (15:7).  ‘n Mens kan verstaan dat die land gerou het, en dat hulle in die noorde en in die suide gehuil het (15:8).  Die riviere naby Dimon of Dibon was vol van bloed (15:9, kaart 9).  Maar daar het erger dinge op hulle gewag, sodat dié wat nie deur die swaard gesterf het nie, deur leeus gevang sou word (15:9, 2 Kon.17:25).

Kaart 9

Die Moabiete het in Sela bymekaar gekom en besluit om ‘n boodskapper deur die woestyn na Jerusalem toe te stuur (16:1, kaart 10).  Hulle het ‘n lam vir die koning van Israel gestuur, en gevra dat hy die Moabitiese vroue moes help wat soos ‘n bang voël oor die driwwe van die Arnon rivier gevlug het (16:1-2, 2 Kon.3:4, kaart 11).

Kaart 10

Kaart 11

Toe die koning van Israel die boodskap gekry het, was hy bereid om raad en geregtigheid vir hulle te gee (16:3).  Hy was dus nie xenofobies nie, maar sou vir die vlugtelinge skuiling gebied het; Israel sou vir Moab soos koelte op ‘n warm dag gewees het (16:3-4, Dt.10:19).  Hy sou hulle nie aan die Assiriërs oorgegee het nie, maar hulle beskerm het, soos wat Moab hulle in Dawid se tyd gehelp het (16:3, 1 Sm.22:3).

 

Omdat die Assiriërs almal vertrap en vernietig het, sou die Here húlle vertrap en vernietig het (16:4, 14:25).  A.g.v. God se verbondsliefde, sou die Messias in die tent van Dawid gaan sit het om spoedig reg en geregtigheid te doen (16:5).  Moab wou skuiling gehad het, maar wou dit op húlle terme gehad het.  Hulle was te trots om Israel se Messias te aanvaar (16:6).  ‘Ons is goed genoeg, en het nie julle Messias nodig nie.’  Só kan ons 16:5-6 opsom.

 

Toe God hulle hiervoor gestraf het was hulle verslae, en het hulle gehuil (16:7).  Die Here het Moab se voorspoed tot ‘n einde gebring, en die land se wingerde vernietig (16:7-10).  Assirië het wingerde wat oor die land se breedte gestrek het, kaalgestroop (16:8-10, kaart 12).

Kaart 12

Al het God die Assiriërs gestuur, het Hy baie trane saam met die Moabiete gehuil (16:9).  Moab se somer oeste en feeste is met trane vervang (16:9-10).  Die wynboere se lied van blydskap het in ‘n treurlied verander (16:10).  Die mense wat eens gejuig het terwyl hulle die druiwe uittrap, was stil (16:10).

 

Die Here het soos ‘n siter getreur (16:11).  Hy het die Moabiete innig jammer gekry, en die pyn tot in sy ingewande of diepste wese gevoel (16:11).  Hy was hartseer dat Moab sy genade verag het om na hulle gode toe te draai (16:12, 5-6, 15:2).  Die afgode van hout, klip en yster kon hulle nie help nie (16:12, Ps.115:4-7).  God het dit al in die verlede vir hulle gesê, maar hulle wou nie luister nie (16:13).

 

Nou het sy geregtigheid Hom gedwing om hulle binne 3 jaar te straf (16:14).  Moab wat in die verlede heerlik was, sou veragtelik gewees het (16:14).  Die populasie sou behoorlik uitgedun word en papswak gewees het (16:14).

 

Die sentrale les wat ons in hfst.15-16 leer, is dat die Here ‘n God van deernis en ontferming is – selfs oor dié wat Hom verwerp.  Hy geniet dit nie om sondaars te straf nie, en is jammer as Hy dit moet doen.  Luister na die volgende verse:

 

  • “dit die HERE berou dat Hy die mens op die aarde gemaak het, en daar was smart in Sy hart.” (Gn.6:6).
  • “Maar as Hy bedroef het, ontferm Hy Hom na die grootheid van sy goedertierenhede; want nie van harte verdruk of bedroef Hy die mensekinders nie.” (Klg.3:32-33).
  • “Want Ek het geen behae in die dood van hom wat sterwe nie, spreek die Here HERE. Bekeer julle dan en lewe.” (Esg.18:32).
  • “Hoe kan Ek jou oorgee, o Efraim, jou prysgee, o Israel? Hoe kan Ek jou maak soos Adma, jou gelykstel met Seboïm: my hart is omgekeer in My, tegelykertyd is my medelyde opgewek.” (Hos.11:8).
  • “Jerusalem, Jerusalem, jy wat die profete doodmaak en die wat na jou gestuur is, stenig, hoe dikwels wou Ek jou kinders bymekaarmaak, soos ‘n hen haar kuikens onder die vlerke, en julle wou nie.” (Lk.13:34).
  • “En toe Hy naby kom en die stad sien, het Hy daaroor geween en gesê: As jy tog maar geweet het, ja, ook in hierdie dag van jou, die dinge wat tot jou vrede dien!  Maar nou is dit vir jou oë bedek.” (Lk.19:41-42).

 

God huil wanneer Hy mense vir hulle sonde moet straf (16:5, 9, 11).  Hy huil saam met die mense van Knysna, en het tydens die droogte van 2015-2016 saam met die boere gehuil (16:9).  Hy is soos ‘n pa wat seer het as hy sy seuntjie moet pak gee.

 

Ons moenie dink dat God traak-my-nie-agtig op ‘n afstand staan en kyk hoe die wêreld vergaan nie.  God weet beter as enige van ons hoe dit voel om swaar te kry (Mt.26-27).  Hy weet dus hoe om medelye te hê wanneer jy siek is, pyn het, hartseer is, sleg behandel word, deur die duiwel versoek word, en enige ander vorm van lyding moet deurmaak.

 

Die Skrif sê:  “In al hulle benoudheid was Hy benoud” (Jes.63:9).  “Want deurdat Hy self onder versoeking gely het, kan Hy dié help wat versoek word.” (Heb.2:18).  “Want ons het nie ‘n hoëpriester wat nie met ons swakhede medelye kan hê nie, maar een wat in alle opsigte versoek is net soos ons, maar sonder sonde.” (Heb.4:15).

 

God is ook bedroef wanneer Hy mense hel toe stuur.  Hy wil nie hê hulle moet verlore gaan nie, maar dat hulle gered moet word (2 Pt.3:9).  Paulus het in Rm.9:2 oor die ongeredde Jode gesê dat “dit vir my ‘n groot droefheid is en ‘n onophoudelike smart vir my hart.”  God is so.  En tog stuur Hy die goddelose hel toe, omdat hulle dit verdien, en omdat sy heilige geregtigheid dit vereis.

 

Hy doen dit egter met ‘n swaar hart, net soos wat my vriend dit moeilik gevind het om sy geliefde familielid af te dank.  Volgens Thomas Watson is God soos ‘n by wat van nature heuning gee, en net steek indien dit absoluut nodig is.[2]  Die God van Thomas Watson is ook die God van Jesaja en Calvyn.  Ek hoop van harte dat Hy ook jou God is.

 

[1] Vir ‘n goeie verduideliking van Calvinisme kan jy Richard P. Belcher se boek, A Journey in Grace lees.  Randy Alcorn het ook ‘n baie goeie boek oor die onderwerp geskryf.  Die titel is Hand in hand.

[2] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.93

‘n Kykie in die hemel in

Isaiah's calling

‘n Mens hoor dikwels van mense wat sê dat hulle in die hemel was.  Ek steur my nie daaraan nie, en sal later verduidelik hoekom.  Maar partykeer wonder ek hoe dit moet wees om die Here te sien?  Wel, as jy daaroor gewonder het hoef jy nie meer nie, want in Jes.6 deel die profeet sy visioen met ons.

 

Jesaja se visioen (v.1-7)

‘n Paar jaar gelede het ek ‘n preekkursus bygewoon.  Die dosent het gesê dat ons nie elke Bybelkarakter se presiese ervaring op ons lewens kan toepas nie.  Niemand gaan bv. ‘n brandende bos ervaring hê, Jesaja se visioen sien, of Paulus se ervaring op die Damaskuspad deurmaak nie.

 

Jy kan wel die beginsels wat jy uit hierdie mense se lewens geleer het, op jouself toepas.  Deur dit te doen en naby aan die Here te lewe, kan jy ook ‘n diep, wonderlike en oorweldigende ervaring van sy heerlikheid hê.

 

Jesaja het hierdie visioen gesien in die jaar wat koning Ussia het gesterf het (2 Kron.26:23).  Ussia was vir 52 jaar lank koning in Jerusalem (2 Kron.26:3).  Hy was ‘n goeie koning en het baie voorspoed beleef (2 Kron.26:4-15).

 

Maar toe hy voorspoedig was, het hy hoogmoedig geword.  Hy het die reg van die priesters in sy eie hande geneem en wierook vir die Here geoffer (2 Kron.26:16).  Hiervoor het die Here hom gestraf, sodat hy melaats geword het en uiteindelik in die jaar 739 v.C. daarvan dood is (2 Kron.26:17-21).

 

In die jaar wat die aardse koning gesterf het, het Jesaja die hemelse Koning of Here gesien (v.1).  Die Hebreeus vir ‘Here’ in hierdie vers is ‘ădônây (Adonai); dit is die mees verhewe titel vir God in die Ou Testament.  Volgens Jh.12:41 het Jesaja Christus se heerlikheid gesien.  is die Adonai wat in Ps.110:1 aan Jahwe se regterhand sit (vgl. Mt.22:41-45).

 

Die feit dat Hy hoog en verhewe is bevestig dit (v.1).  In 52:13 is die Messias hoog en verhewe, en in v.1 en 57:15 is die Here hoog en verhewe.  Die punt is dan dat die Messias die Here is.  Hy is oor elke owerheid, mag, heerskappy en krag; alles is aan sy voete onderwerp en Hy is die Hoof bo alle dinge (v.1, Mt.28:18, Ef.1:20-22).  Hy sit as Koning op die troon (v.1, Ps.2:6).  So groot en heerlik was Hy, dat die soom van sy kleed die tempel gevul het (v.1, Eks.28:33-34, Heb.5:5-6).

 

Vlammende hemelwesens [Heb. śârâph] of serafs het bo Hom gestaan (v.2).  Elke seraf het ses vlerke gehad.  Met twee het hy sy gesig bedek, omdat selfs ‘n sondelose seraf nie vir God in sy volle heerlikheid kan aanskou nie (v.2, Job 4:18, 15:15).  Met twee het hy sy voete bedek, om te wys dat hy ‘n skepsel is, asook dat hy die Here se pad wil loop (v.2, Eks.3:5, Sp.4:27).  Met twee het hy gevlieg om vinnig by die troon uit te kom en aan te meld vir diens (v.2, Ps.103:20-21, 104:4).

 

Een seraf het die ander een toegeroep en gesê:  “Heilig, heilig, heilig is die HERE van die leërskare.  Die hele aarde is van sy heerlikheid vol!” (v.3, vgl. Op.4:8).  Heilig [Heb. qâdôsh] beteken afgesonder.  God is nie net afgesonder van sonde nie, maar van die hele die skepping (ook van die serafs).  Hy alleen is Skepper; niemand is soos Hy nie (40:18, 25, Gn.1:1).

 

Die drievoudige uitroep van sy heiligheid wys dat Hy baie heilig is (v.3, kontr. Ps.62:12, Gal.1:8-9).  Sy hele karakter word in sy heiligheid opgesom.  Sy liefde, ewigheid, genade, kennis, wysheid, almag, regverdigheid, onveranderlikheid, ens. is heilig, uniek en afgesonder.

 

Die drievoudige herhaling van sy heiligheid kan ook na die Drie-Eenheid verwys.  In v.1 lees ons van Jesus (Jh.12:41), in v.3 van die Vader (Ps.110:1), en volgens Hd.28:25-27 het die Heilige Gees in v.9-10 met Jesaja gepraat.  In v.8 praat die Here ook van Homself as ons (Gn.1:26).

 

Die serafs het gesê dat die hele aarde van hierdie Drie-Enige God se heerlikheid vol is (v.3).  God se heerlikheid is die helder vertoning van sy Goddelikheid.  Sy heerlikheid is nie net in die tempel nie, maar oor die hele aarde.  Dit word in die skepping weerspieël (Ps.19:2), maar kan die duidelikste gesien word in Jesus Christus wat die heerlikheid van God is (Heb.1:3):

 

  • In sy eerste koms (40:5, Jh.1:14).
  • In die evangelie wat tot aan die eindes van die aarde sal versprei (11:9-10, Nm.14:21, Ps.72:19, 2 Kor.4:6).
  • In sy oordele (Hab.2:14).
  • In die hemel (Jh.17:24).
  • In sy wederkoms (Mt.25:31, Kol.1:27).

 

Toe die serafs sy heilige heerlikheid besing het, het die tempel-ingang se pilare en fondasie gebewe (v.4, Esg.1:24, 10:5).  Die tempel is ook met die rookwolk van God se heerlikheid gevul (v.4, Eks.40:34, 1 Kon.8:10-12, Op.15:8).  God het indirek gesê dat Jesaja Hom nie kon sien of in sy direkte teenwoordigheid inkom nie (1 Tm.6:16).

 

Maar selfs al het hy nie die Here se gesig gesien nie, het die glans daarvan, die serafs, die rook en die aardbewing gemaak dat hy wil doodgaan (v.5).  “Wee my, ek is verlore!” het hy gesê (v.5).  Hy sou eerder nie bestaan het nie, as om God se verskriklike heerlikheid te aanskou.  Die visioen daarvan het hom laat besef dat sy hart en mond so vuil is soos die volk s’n (v.5, hfst.1-5, Mt.12:34).

 

Een van die serafs het op God se bevel na Jesaja toe gevlieg (v.6, 2).  Met ‘n tang het hy ‘n gloeiende kool van die altaar af gevat (v.6).  Hy het dit teen Jesaja se sensitiewe lippe gedruk, sodat dit blase gebrand het (v.7).  Hy het vir Jesaja gesê dat sy sonde vergewe is (v.6-7).  Die profeet het sekerlik ‘n paar lesse hieruit geleer:

 

  • ‘n Lam moes op die altaar gesterf het om sy sonde weg te vat (vgl. Jh.1:29).
  • Sonde-oortuiging, bekering en vergifnis is pynlik (2 Kor.7:11).
  • Om God se Woord te verkondig, moes sy mond en lippe rein gewees het (Jer.1:9, Dn.10:16).

 

Die lesse wat ék uit die eerste sewe verse geleer het is die volgende:

 

[1] God is die Koning wat op die troon sit (v.1).  As iets met die aardse koning of ons land se regering gebeur, is Hy nogsteeds op die troon (v.1).  Hy is in beheer van die probleme in Coligny, asook van die persoonlike probleme wat jy in jou lewe het.

 

[2] Hy is so hoog en verhewe, dat Hy nie net op die aarde neerkyk nie, maar op die hemel (v.1, Ps.113:5-6).  Hy is heilig in die ootreffende trap; sy heerlikheid vul die hele aarde.

 

Die regte reaksie hierop is nie om soos in party kerke rond te spring of in ‘n emosionele beswyming in te gaan nie.  Die gepaste reaksie is eerder om te besef dat jy ‘n verlore sondaar is, en dat jy niks is voor die Here nie (v.5).

 

As jy dink dat jy nie só sleg is nie, het jy jouself nog nie in die spieël van God se Woord gesien nie.  Jy meet jouself nog aan die mense wat slegter is as jy, of aan die standaarde wat jy vir jouself gestel het.

 

As jy jouself aan God se heilige standaard meet, sal jy bely dat jy ‘n wurm in die stof is (v.5).  Jy sal die Here met vrees en bewing aanbid, en bid dat Hy jou moet vergewe (v.2-3, 5-7).  Jy sal nie jou gebed aframmel en dink dat die Here jou vergewe het, omdat jy die sondaarsgebed opgesê het nie.

 

Nee, dit sal pynlik wees om jou sonde raak te sien; dit sal vir jou voel of daar nie hoop is nie (v.5).  En in daardie oomblik sal die Here nie vir jou sê dat jy te hard is op jouself nie.  Maar Hy sal jou ook nie verdoem nie.  Hy sal vir jou wys dat Jesus aan die kruis gesterf het om jou sonde te vergewe (v.6-7).  En dan sal jy met ‘n dankbare hart glo en die Naam van die Here prys.

 

[3] Moderne visioene van die hemel klink glad nie soos Jesaja s’n nie, en is leuens.[1]  As iemand regtig in die hemel was en die heilige God gesien het, sal hy nie in homself en sy ervarings roem en dit misbruik om geld te maak nie.  Hy sal op sy gesig val, siek word, wens om dood te gaan, en sê dat hy die grootste sondaar op die planeet is (v.5, Eks.33:18-20, 34:8, Nm.16:19-22, Rgt.6:22, 13:20-22, 1 Kon.19:13, Job 42:6, Esg.1:28, Dn.8:27, 10:7-9, Hab.3:16, Mt.17:6, Lk.5:8, Hd.9:3-4, Op.1:17).

 

Jesaja se roeping (v.8-13)

Voordat ek in die bediening ingegaan het, het die Here by vier verskillende geleenthede vir my Jes.6:8 gegee.  Ek het geglo dat ek ‘n predikant moes word, maar het later getwyfel.  ‘Het ek nie miskien Jesaja se roeping met myne verwar nie?’ het ek vir tien jaar gewonder.  ‘Hoe kan ek weet of ek geroep is as ek nie ‘n stem gehoor het soos Jesaja nie?’

 

Genadiglik het die Here vir my die objektiewe bewyse van 1 Tm.3-4 gegee om te sê dat ek in die bediening hoort.  Ek het ook besef dat Jesaja se roeping nie myne is nie, maar dat ek tog iets uit sy roeping kan leer.

 

Jesaja het die stem van die Here (Adonai) gehoor:  “Wie sal Ek stuur?  En wie sal vir ons gaan?  Toe antwoord ek:  Hier is ek, stuur my.” (v.8).  Jesaja moes vergewe word (v.7) voordat Hy vir die Here kon werk (v.8).  Hy het homself bereid verklaar.  Hoe kon hy nie ‘ja’ gesê het ná die visioen wat hy sopas gesien het nie?  “Die leeu het gebrul, wie sal nie vrees nie?  Die Here HERE het gespreek, wie sal nie profeteer nie?” (Am.3:8).  Die ou lied sê:  ‘As Hy ons roep tot sy diens, hoe sal ons dit mag weier?’

 

Die Here het vir hom gesê om na die volk toe te gaan en te sê:  “Hoor altyddeur, maar verstaan nie, en sien altyddeur, maar bemerk nie.” (v.9).  Die volk het God se Woord gesien en gehoor, maar dit nie ingeneem en verstaan nie (v.9, Jer.5:21).  En hulle sou ook nie, omdat God hulle harte so ongevoelig soos vet gemaak het, hulle ore doof en hulle oë blind (v.9-10, Ps.119:70, Mt.13:14-15, Jh.12:40, Hd.28:26-27, Rm.11:8).

 

Selfs toe Jesaja die Woord helder en duidelik verkondig het, het hulle dit nie verstaan nie (28:9-10).  Omdat hulle hulle oë en ore daarvoor toegestop het, het God hulle harte so hard gemaak soos Farao s’n (v.10, Eks.4:21, Rm.9:18).  Aangesien hulle dit dan nie verstaan het nie, het hulle hulle nie bekeer nie, en het die Here hulle nie genees nie (v.10, 1:6).

 

Jesaja het uitgeroep:  “Hoe lank, Here?” (v.11).  Vir hoe lank moes hy hierdie boodskap van God se oordeel verkondig het?  Die Here het gesê dat hy daarmee moes aanhou, totdat die stede en huise in puin gelê het, totdat daar nie meer inwoners was nie, totdat die land so leeg en verlate soos ‘n woestyn geword het, en totdat Hy hulle na ‘n ver land toe weggevoer het (v.11-12).

 

God sou die land tot die uiterste toe verwoes het.  Israel sou gewees het soos ‘n terpentyn- of eikeboom wat afgekap is, en waarvan die stam verbrand is (v.13).  Maar selfs toe dit gebeur het, was daar nog hoop (Job 14:7-9).  ‘n Tiende van die heilige geslag (Israel) het in die Here geglo (v.13, Esr.9:2).

 

Maar daar was iets meer as dit:  in die toekoms sou die Spruit van die Messias uit die gebrande stomp van Israel gegroei het (v.13, 4:2, 11:1, Gn.3:15, 22:18, Gal.3:16).  Die eindste Here wat in v.1 as God op sy heilige troon gesit het, sou in die toekoms as mens uit die gebrande stomp uit gegroei het (v.13).  Toe die donker wolke van God se oordeel oor Israel gekom het, was daar ‘n silwer randjie om.

 

Hoe moet ons hierdie verse toepas?  As die Here met jou oor dinge in jou lewe praat, moet jy dadelik luister.  Moet dit nie uitstel, afskuif, en jou hart verhard nie (Heb.3:12-13, 15).  Moenie die geleenthede wat die Here vir jou gee mors nie.  Gryp dit eerder aan en bekeer jou asof dit jou laaste kans is, want dalk is dit (2 Kor.6:2).

 

Jy weet nie of jy soos koning Bélsasar in Dn.5 die onsigbare lyn oortree het, en of die Here besluit het om jou lewe te neem nie.  Dalk gaan Hy jou nie doodmaak nie, maar het Hy besluit om jou hart te verhard (v.10).  En as Hy dít eers gedoen het, is die kanse wat jy gehad het verby (Sp.29:2, Heb.6:4-6).  Dit is nie dat jy jou wíl bekeer maar nie kán nie – jy sal nie wil nie.

 

Moet dan nie met die Here se genade speel nie, maar reageer daarop.  Wees dankbaar vir die Spruit wat uit die gebrande stomp uit gegroei het; dank die Here vir die groot verlossing wat Hy aan die boom van Golgota gebring het.  Die Spruit het in ‘n reuse koelteboom verander.  Is jy moeg en oorlaai?  Kom rus deur geloof in die skaduwee van die Allerhoogste.

 

En terwyl jy daar rus, kan jy van tyd tot tyd opstaan en deur die sleutelgat van die hemel loer.  Hoofstukke soos Jes.6 sal nou wel nie vir jou alles wys nie.  Maar jy sal genoeg sien om jou opgewonde te maak.  Jy sal nie kan wag vir die dag wanneer jy Jesus van aangesig tot aangesig sien, en dan vir ewig in die sonskyn van sy heerlikheid lewe nie.

 

[1] Vir meer hieroor kan jy my preek oor Op.4 lees.  Die titel is: ‘n Visioen van die hemel.

Die breekpunt van God se toorn

Breaking point

Soms dink ons dat God se geduld nie grense het nie, maar dit het. In sommige gevalle gebeur dit dat mense Hom te ver druk en sy toorn breekpunt bereik.  Ons sien dit bv. toe Nadab en Abihu in die tabernakel gespeel het, en God vuur uit die hemel gestuur het om hulle dood te brand.  Ons sien dit toe Ussa aan die ark gevat het en onmiddellik gesterf het.  Ons sien dit toe Ananias en Saffira gelieg het, en die Here hulle doodgeslaan het.

God is ‘n baie liefdevolle en geduldige Vader, maar Hy is nie jou speelmaat nie. Die plae wat Hy in die Ou Testament oor Egipte gebring het, het Hy in Op.16 oor Israel en Jerusalem gebring.  In Op.8 het Hy hulle gedeeltelik gestraf, maar in hierdie hoofstuk sien ons hoe Hy hulle tot die uiterste toe geoordeel het.

Jerusalem het as’t ware die nuwe Egipte geword (11:8). God het toe vir die sewe engele gesê om die bakke van sy toorn oor haar uit te giet, soos wat Hy dit in die Ou Testament met die heidene gedoen het (v.1, Ps.79:3, 6, 10, 12, Jer.10:25).  Hy kon dit nie langer terughou nie:  die bakke het vol geword met die gebede van die gelowiges wat uitgeroep het dat Hy wraak sou neem oor hulle moordenaars (5:8, 6:9-11, 8:3-4).

In Op.16:1 was Hy gereed om sy toorn soos die bloed van die Ou Testamentiese offers uit te giet (vgl. 8:5, Lv.4:7). Die bakke se inhoud – die plae van God se toorn – sou Israel en haar sonde uit die land [Gk. ] uit verwyder.  Kom ons kyk met die mikroskoop van gebed en studie na die eerste vyf bakke.

Swere (v.2)

Iemand het my hond met ‘n gaspistool in die been geskiet. Dit het ‘n 20-sent grootte gat gelos.  Ek moes hom veearts toe vat sodat hulle dit kon toewerk.  Hoe moet dit wees om vyftig of ‘n honderd sulke oop wonde op jou liggaam te hê?

Die swere in v.2 herinner my aan Job s’n: dit was so pynlik dat hy dit met ‘n potskerf gekrap het (Job 2:7-8).  Dit het hard geword en weer oopgebreek.  Sy vel het swart geword en afgeval; daar was wurms in die swere.  Die inflammasie het sy bene soos vuur laat brand (Job 7:5, 30:30).  Uit 2 Kon.20:7, 1 leer ons dat hierdie swere dodelik was.  Hou dit asb. in gedagte wanneer jy v.2 lees.

Die eerste engel het sy bak op die land [Gk. ] uitgegiet (v.2).  Skadelike en pynlike swere het gekom oor die Jode wat saam met die wêreld agter die duiwel aangeloop het, oor dié wat die merk van die dier gehad het en sy beeld aanbid het (v.2).[1]

Die Here het reeds in Dt.28:27, 35, 60-61 vir sy volk gesê dat Hy hulle met die swere van Egipte sou tref as hulle sy verbond gebreek het (vgl. Eks.9:8-12). In Op.16:2 het Hy sy belofte vervul:  dié wat die merk van die dier gehad het, het nou die merk van ongeneeslike swere gekry.

Bloed (v.3-7)

Die tweede en derde engele het hulle bakke op die see, riviere en waterfonteine uitgegiet, sodat dit in bloed verander het (v.3-4). Die see het soos die bloed van ‘n lyk geword, en soos met die eerste plaag in Egipte het die visse en waterdiere gevrek (v.3, Eks.7:19-21, kontr. 8:8-9).  Johannes wou weer gewys het dat Israel soos Egipte geword het (11:8), en dat God die lewe (water) van haar af weggevat het.

Josefus was ‘n Joodse geskiedkundige wat in die eerste eeu geleef het. Hy was nie ‘n gelowige nie, en tog stem sy rekord van die geskiedenis ooreen met dié van Openbaring.  Sonder dat Josefus dit geweet het, het hy die vervulling van v.3-4 in detail beskryf.

Hy vertel bv. hoe ‘n paar duisend Jode vir die Romeine gevlug het en in die See van Galilea gespring het. Sommige van hulle het verdrink, en ander is met pyle doodgeskiet.  Ander se koppe en hande is afgekap toe die Romeine hulle met bote agterna gesit het.  Party het tot by die kant geswem en is dáár doodgemaak.  Josefus sê:  ‘the lake [was] all bloody, and full of dead bodies, for not one of them escaped.’[2]

By ‘n ander geleentheid het die na Joppe toe gevlug, op skepe geklim en in die Middellandse See ingevaar. Die swart noorde wind het hulle skepe teen mekaar en teen die rotse stukkend geslaan.  Sommige het verdrink en ander het hulleself met hulle eie swaarde doodgemaak.

Weer sê Josefus: ‘the sea was bloody a long way, and the [coastal] parts were full of dead bodies; for the Romans came upon those that were carried to the shore, and destroyed them; and the number of the bodies that were thus thrown out of the sea was four thousand and two hundred’.[3]

Volgens Josefus het daar ook hope van die Jode se lyke in die Jordaanrivier gelê, sodat die water ondrinkbaar geword het[4] (vgl. 1 Kon.18:40).  Verder het die Jode se bloed soos riviere in Jerusalem se strate afgestroom.[5]  Daar was so baie bloed, ‘that the fire of many of the houses was quenched with these men’s blood.’[6]

Die buitekant van die tempel het oorgeloop met die bloed van 8500 lyke wat daar gelê het.[7]  Groot plasse bloed het soos mere in die binne- en buitehof van die tempel gelê.[8]

Dit het nie gebeur omdat die Here bloedlustig is nie, maar omdat Hy heilig en regverdig is, en omdat Hy sonde haat (v.5-6). Hy is ook die ewige God wat is en wat was (v.5, Eks.3:14), en dus het Hy nie oorhaastig opgetree het toe Hy sy Ou Testamentiese volk geoordeel het nie.

Vir honderde jare het hulle God se diensknegte – die heilige apostels, profete en die Messias – doodgemaak (v.6, 18:20, 24, 2 Kron.36:15-16, Lk.11:47-51, 13:34, Hd.7:52, 1 Ts.2:14-16). Hulle het bloed vergiet, en moes daarom volgens God se geregtigheid en hulle eie verdienste bloed gedrink het (v.6, 4).  Volgens God se belofte in Dt.28:53-57 en Jes.49:26 het dit gebeur toe die Romeine Jerusalem in 70 n.C. omsingel het:  die Jode het hulle eie kinders geëet.[9]

Die stemme wat onder die altaar was het die engel se woorde in v.5-6 ge-eggo: “Ja, Here God, Almagtige, waaragtig en regverdig is u oordele.” (v.7).  In 6:9-11 het hulle gebid dat God Hom op hulle moordenaars sou wreek (6:9-11).  Omdat Hy Almagtig, getrou en regverdig was, kon Hy dit gedoen het (v.7, 19:2, Gn.18:25, 119:137, Rm.3:4).

Vuur (v.8-9)

A.g.v. ons familie se Britste, Amerikaanse en Franse voorsate, het ons baie ligte velle. Beide ek en my broer het al tydens ‘n vakansie so rooi soos tamaties gebrand.  Ek hoef seker nie vir jou te sê dat dit verskriklik seer is nie.  Hoe seer moes die sonbrand in v.8-9 dan nie gewees het nie?

Die vierde engel het sy bak oor die son uitgegiet (v.8). Die son wat gewoonlik lig, lewe en hitte gee, het die mense geskroei en hulle gebrand soos wat net vuur kan (v.8-9).  In die hemel kon hierdie plaag nie die gelowiges beskadig het nie (7:16), maar op die aarde het God se volk nie meer sy beskerming gehad nie (v.8, Ps.105:39, 91:1, 121:5-6).

A.g.v. die hitte het mense God se Naam gevloek en gelaster (v.9). Hulle het geweet dat dit Hý is wat die plae gestuur het (v.9).  Die doel was dat die mense hulle moes bekeer het en God met hulle lippe en lewens verheerlik het.

Maar soos Farao het hulle hulle harte verhard en dit nie gedoen nie (v.9, 7:13-14, 22, 8:15, 19, 32, 9:34-35, kontr. 11:13). Weereens het God se volk gewys dat hulle die nuwe Egipte is (11:8).  David Chilton sê:  ‘Israel has become an Egypt, hardening its heart; and, like Egypt, it will be destroyed.’[10]

Duisternis (v.10-11)

Êrens in elke mens se lewe is hy of sy bang vir die donker: ‘n mens kan nie sien of daar gevare in die skadus wegkruip nie.  Hoe erg moet dit dan wees om soos in v.10-11 vir ewig in die buitenste duisternis gewerp te word?

Die vyfde engel het sy bak oor die troon van die dier uitgegooi, sodat sy koninkryk in die duisternis gewerp is (v.10, kontr. 13:4). Ek het reeds in hfst.13 gewys dat die dier Nero en die Romeinse Ryk is, en dat die Jode Rome en haar keiser bo die Messias gekies het (Jh.19:15).  Sy was deel van die dier en sy Koninkryk, en sou daarom saam met hulle in die duisternis gewerp word (v.10, 2).

Weereens kan ons sê dat Israel soos die wêreld en Egipte geword het (11:8, Eks.10:21-29). Daardeur het sy die Here geterg, sodat sy toorn breekpunt bereik het.  Uiteindelik het Hy haar saam met Rome en haar boosaardige keisers in die duisternis van die hel gewerp (v.10-11, 14:10-11, 19:20, Mt.8:10-12).

Dit was so erg dat die mense soos my vriend gemaak het toe ‘n nagadder hom op sy hand gepik het. Om die pyn te versit, het hy sy kop teen ‘n muur geslaan.  Net so het dié wat in die duisternis van die hel gewerp is, hulle tonge gekou (v.10, Lk.16:24).  Dit is seer genoeg as jy per ongeluk jou tong raak byt terwyl jy eet, maar omdat die pyn van die hel so erg is, het hierdie mense hulle eie tonge gekou om die pyn te versit.

Hulle wou egter net van die pyn ontslae geraak het, en nie van dit wat die pyn veroorsaak het nie, nl. sonde. A.g.v. die pyn en swere het hulle die God van die hemel gevloek en gelaster (v.11).

Die feit dat hulle nog die swere van v.2 gehad het (v.11), impliseer dat die siekte en pyne wat ongelowiges op die aarde gehad het, hulle ook in die hel sal hê. As ongelowige Fanie dan met kanker doodgaan, sal dit hom verder teister in die hel.  Omdat ongelowiges selfs in die hel nie ophou om die Here te haat en Hom te laster nie, hou Hy aan om hulle te straf (v.11).

Moenie vir ‘n oomblik dink dat dié wat in die hel is graag by Christus in die hemel wil wees nie. Hulle haat Hom en sal eerder in die hel wees sonder Hom, as in die hemel saam met Hom; in die hel waar hulle hulle sonde kan hê, as in die hemel waar hulle daarmee moet ophou.  Ons speel nie met woorde wanneer ons sê dat hulle die hel vir hulleself gekies het, en dat hulle eerder daar wil wees as in die hemel nie.

Hoe moet ons Op.16 op onsself toepas? Omdat niemand van ons weet wanneer God se toorn breekpunt bereik nie, moet ons dit nie waag om sy geduld te toets nie.  Ons moenie ná vele waarskuwings aanhou om teen die Here te sondig nie.  God is geduldig sodat ons ons kan bekeer, en nie sodat ons verder kan sondig nie (Rm.2:4, 2 Pt.3:9, 15).  Hy sal nie vir ewig geduldig wees nie, en mag dalk op ‘n dag besluit om nie verder te praat nie, maar om op te tree.

Om die breekpunt van sy toorn te vermy, moet jy jou bekeer. Jy kan nie soos die Jode dat jy aan die Here behoort, terwyl jy in die week soos die wêreld lewe nie.  Dit geld vir jou gesinslewe, taalgebruik, humor, drinkgewoontes, gebruik van die internet, ontspanning, dit waarop jy jou tyd en geld deurbring, en meer.  As jy soos die wêreld wil lewe, sal jy saam met hulle gestraf word (v.2).

Moet asb. nie die Here se geduld toets as Hy al oor en oor vir jou gesê het om jou te bekeer nie. Die Here het ‘n groter verlange dat jy saam met Hom in die hemel moet wees as wat jy het (1 Tm.2:4).  Moet dan nie dom wees en die kans verbeur, omdat jy jou eie kop gevolg het en vir jouself gelewe het nie.  As jy eendag hel toe gaan is dit jou eie skuld.  Jy het geweet dat die probleme in jou lewe van die Here af kom, maar soos ‘n hardkoppige ateïs het jy het gekies om in jou sonde te volhard eerder as om jou te bekeer (v.9, 11).

Om dit te doen is heeltemal onnodig, veral as die Here tot die maksimum toe gegaan het om sondaars te red. Uit liefde vir sondaars het God die oorvol bakke van sy toorn oor sy geliefde Seun uitgestort, sodat elkeen wat in Hom glo nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê (v.1, Jh.3:16).

Jesus het ons so lief gehad dat Hy op Golgota die dood gesterf het wat sondaars soos ek en jy verdien. In die duisternis het Hy aan ‘n aaklige kruis gehang, sodat ons vir ewig in sy lig kan lewe (v.10, Mt.27:45, Kol.1:12-13).  Sy liggaam het ‘n see en riviere van bloed geword, sodat ons in die oseaan van sy liefde kan swem en kan drink uit die strome van lewende water wat daar in die hemel is (v.3-4, Esg.47:1-12, Jh.19:34, Op.22:1, 17).

Hoekom kom jy nie vandag na die Here toe nie? Hoekom steek jy nie beide hande uit om sy gratis verlossing te ontvang nie?  Moenie soos ‘n kind wees wat die wêreld se 10-sente van sonde kies, omdat dit volgens jou berekening swaarder weeg as die $900 triljoen tjek van die hemel nie.

Enigiemand met ‘n halwe brein weet mos dat dit beter is om in hierdie wêreld jou sonde te los en hemel toe te gaan, as om vir ewig jou tong te kou in die hel. En hoekom sal jý anders dink?

Is jy miskien gered? Vir jou wil ek twee dinge sê:

[1] Het ‘n familielid, vriend, kollega of iemand anders jou sleg en onregverdig behandel omdat jy ‘n gelowige is? Het jy dit in gebed met die Here gedeel, maar dit lyk of Hy nie omgee nie?  Moenie die gereg in jou eie hande neem nie; los dit vir die Here.  Op die regte tyd sal Hy hierdie mense oordeel (v.5-7).

[2] Moenie dink dat die pyn (hetsy emosioneel of fisies) en duisternis wat jy tans ervaar ‘n oordeel van die Here is, soos wat dit in Op.16 vir die ongelowige was nie. Wanneer die Here ons deur moeilike tye neem, is liefde altyd die dryfveer.  Hy sal jou beproewing soos staalwol gebruik om jou blink te skuur en om jou meer soos Jesus te maak (Rm.8:28, Heb.12:10-11).

Omdat jy altyd na die Here toe terugdraai en nie probeer om die liniaal van sy geduld met jou sonde te breek nie, het sy toorn vir jou nie ‘n breekpunt nie.

 

[1] Sien my preek, Oor die vals profeet en die Antichris (of die berugte 666), vir ‘n verduideliking van die merk van die dier.

[2] The Wars of the Jews, Book III, 10:9

[3] Ibid, 9:2-3

[4] Ibid, Book IV, 7:6

[5] Ibid, 1:10

[6] Ibid, Book V, 8:5

[7] Ibid, Book IV, 5:1

[8] Ibid, Book V, 1:3

[9] Ibid, Book VI, 3:3-4

[10] David Chilton, The Days of Vengeance, p.164

Die goedheid en strengheid van God

Goodness and severity

Goedheid en strengheid is so teenoorgestelde soos satyn en graniet. En tog vind ons dit in perfekte proporsie in die Persoon en karakter van Jesus Christus; Hy is die Leeu en die Lam.  In Op.14:14-20 het ons ‘n voorbeeld hiervan.

 

‘n Oes van verlossing (v.14-16)

Op.14 praat van twee oeste. ‘n Man op ‘n wolk het die eerste oes ingesamel (v.14-16), terwyl ‘n engel die tweede oes ingesamel het (v.17-20).  Die eerste oes is nie in ‘n parskuip gegooi nie, terwyl die tweede oes daarin uitgetrap is (v.19-20).  Dit is dan duidelik dat ons hier met meer as een oes te doen het.

 

Die Man op die wit wolk het soos die Seun van die Mens gelyk (v.14). Hy het ‘n goue kroon op sy kop gehad en ‘n skerp sekel in sy hand (v.14).  Wat beteken dit?  Die Seun van die Mens in v.14 verwys na Jesus wat nogsteeds ‘n mens is (1:13, Hd.7:56, 17:31, 1 Tm.2:5).  Dit is ook ‘n Goddelike titel wat in Dn.7:13-14 van Hom gebruik word.  Volgens dié teks en Hd.1:9, het Hy met ‘n wolk na die Oue van Dae toe opgevaar om die ewige Koninkryk te ontvang.

 

Die wit wolk en die kroon van oorwinning [Gk. stephanos] verwys dan na sy Koningskap in die hemel, en nie na sy wederkoms nie:  Hy het op die wolk gesit en nie daarop teruggekeer soos wat Hy eendag in die toekoms sal doen nie (v.14, vgl. Hd.1:11).  Jesus het ‘n skerp sekel in sy hand gehad (v.14).  Hiermee het Hy die eerstevrug van die gelowiges uit die Jode geoes, en sodoende ‘n verdere oes onder die heidene gewaarborg (v.4, Jer.2:2-3, Mt.3:12a, Mk.4:29, Rm.1:13, 11:16, Jk.1:1, 18).

 

‘n Engel het uit die hemelse tempel uitgekom, en met ‘n harde stem vir Jesus gesê om sy sekel in die oes in te steek (v.15, vgl. v.17, 11:19). ‘Die tyd het aangebreek, omdat die oes van die land [Gk. ] ryp is,’ het hy gesê (v.15).

 

Moet asb. nie hieruit aflei dat Jesus onder die bevel van ‘n engel gestaan het nie. Die punt is eerder dat Hy die gelowiges se gebede uit die hand van die engel ontvang het (8:3-4).  Dit was húlle wat met dringende erns vir die Here gevra het om ‘n groot oes in te samel (Mt.9:37-38).[1]  Hy het hulle gebede verhoor en sy sekel oor die Beloofde Land [Gk. ] geswaai (v.16, Hd.2:41, 47, 4:4, 5:14, 6:1, 7, 9:31).

 

Soos die Jode in die eerste eeu n.C., moet ons bid dat die Here deur ons getuienis ‘n groot oes sal insamel. Ons moet bid dat baie mense tot bekering sal kom.  Ons moet bid dat die Here ‘n nuwe werk van herlewing in die kerk, asook in ons land en wêreld sal doen.

 

As jou siening van die eindtyd nie plek maak hiervoor nie, moet jy jou siening verander. Die Here self het immers ‘n groot oes belowe (7:9, Ps.126, Mt.9:37-38, Jh.4:35-36).  Volgens Paulus in Rm.11:12, 15, 25-26 sal daar in die toekoms baie Jode en heidene tot bekering kom.  Die mosterdsaadjie van God se Koninkryk het klein begin, maar uiteindelik sal dit die grootste plant in die tuin van die wêreld word (Mt.13:31-32); die rots van sy Koninkryk sal ‘n reusagtige berg word wat die hele aarde vul (Dn.2:35).

 

Die Groot Opdrag van Mt.28 sê dat die nasies, en nie net individue uit die nasies nie, Jesus se dissipels moet word.  Uiteindelik moet al die nasies van die aarde in erkenning voor Koning Jesus buig en Hom aanbid (Ps.2:8).  ‘Maar dit is onmoontlik,’ sê iemand.  Nee dit is nie.  Luister gerus na die volgende statistiek.

 

As een persoon elke dag ‘n duisend mense na die Here toe lei, sal dit 15 000 jaar neem vir die hele wêreld om tot bekering te kom (dit is nou as hy die enigste een is wat die evangelie deel).

 

Maar kom ons gestel dat een persoon vir ‘n jaar lank ‘n ander een dissipeleer. In die tweede jaar vat hy en die nuwe dissipel elkeen iemand om te dissipeleer.  In die derde jaar dissipeleer die vier van hulle elkeen iemand anders.  Indien hulle so aanhou, sal hulle binne 37 jaar die hele wêreld bereik het.[2]

 

Moenie die krag van die Heilige Gees hierin onderskat nie. As Hy op een dag 3000 mense tot bekering kan bring (Hd.2:41), kan Hy maklik binne ‘n paar jare of maande die hele wêreld tot bekering bring (as Hy wil).

 

Maar ons kan nie met gevoude arms sit en dink Hý moet al die werk doen nie. Ons moet daarvoor bid en die evangelie met mense deel (Esg.36:37, Rm.10:13-15).  Bid asof alles van die Here afhang, en deel dan die evangelie asof alles van jou afhang.  Getuig met jou lewe en met jou lippe.  Nooi mense na Sondag 7 Mei se Kruisie-veldtog toe.  Vat traktaatjies in die portaal en gee dit uit wanneer jy petrol ingooi of by die tolhek stop.

 

Ek onthou hoe ‘n oom vir ons gesê het om nooit die waarde van ‘n traktaatjie te onderskat nie. Ek het hierdie week ‘n getuienis gehoor wat dit illustreer.  ‘n Ou oomie met wit hare het vir baie jare in Georgestraat in Sydney, Australië traktaatjies uitgedeel.  Vir veertig jaar het hy byna elke dag vir 10 mense ‘n traktaatjie gegee en gevra:  ‘Excuse me, are you saved?  If you die tonight, are you going to heaven?’

 

‘n Predikant in die suide van Londen het oor die bestek van drie jaar die getuienisse gehoor van mense wat deur hierdie man se ‘traktaatjie werk’ tot bekering gekom het: ‘n besoeker in sy gemeente, ‘n vrou in Adelaide, ‘n ouderling in Perth, vier predikante in Engeland, drie sendelinge in die Karibiese eilande, ‘n vloot kapelaan in Engeland, en ‘n eks-Hindoe in Indië.

 

Toe die Londense predikant by geleentheid in Sydney was, het hy die ou oomie opgespoor. Sy naam was mnr. Genor.  Hy het vir hom vertel van die mense wat deur sy getroue ‘traktaatjie werk’ tot bekering gekom het.  Die man het gehuil en gesê:  ‘In veertig jaar het ek nog nooit gehoor van ‘n enkele persoon wat deur my werk tot bekering gekom het nie.’  Twee weke later is die oomie hemel toe.[3]

 

Jy hoef nie noodwendig die oom se metode te volg nie, maar doen wat jy kan om mense vir die Here te wen (1 Kor.9:19-22). Vra jou ongelowige familie, vriende en kollegas om op laaste Woensdag van elke maand Bybelstudie toe te kom.  Ek beplan om Bybelse lering te gee oor lewenskwessies soos selfmoord, verslawings, rebelse tieners, depressie, aborsie, ens.  Die idee is om dit met ‘n evangeliese inslag aan te bied, sodat ongelowiges tot bekering kan kom.  Ek sal dit ook op Facebook adverteer.  Bid asseblief dat die Here hierdie poging sal seën.

 

Wanneer dit by die kerk van Jesus Christus kom, is ons nie geroep om klein te droom nie. Ons moet vir die nasies bid, asook vir mense wat 150 jaar van nou af gebore sal word (Ps.78:1-8, Lk.13:29, Jh.17:20).  Al sien ons nie nou baie bekerings nie, moet ons die bg. beloftes ter harte neem.  Dit sal ons help om met groter ywer te bid en die evangelie met mense te deel.  Dit sal ons help om te volhard as ons vir baie maande en jare nie bekerings sien nie.  Dit mag ook wees dat ons agterkleinkinders eendag die oes sal inbring wat ons gesaai het (Jh.4:37-38, 1 Kor.3:6-7).

 

‘n Oes van oordeel (v.17-20)

‘n Vriend van my het tydens sy studente jare by ‘n Christelike Boekwinkel gewerk. Een Vrydag toe sê ‘n vrou vir hom dat Op.14:17-20 daardie naweek in Pretoria vervul sou word.  ‘Die swart mense se bloed gaan môre in Pretoria se strate vloei, so hoog soos die perde se tooms,’ het sy gesê.

 

My vriend het haar weer die Maandag gesien en vir haar gesê dat sy ‘n vals profeet is. Sy het eenvoudig gesê dat dit geestelik gebeur het, en dat mense dit nie kon sien nie.  Sy het nie eintlik ‘n idee gehad van wat hierdie verse in Op.14 beteken nie.  Om die teks reg te verstaan, moet ons dit met die res van die Skrif vergelyk.

 

Nóg ‘n engel het uit die hemelse tempel gekom (v.17). Soos Jesus in v.14, het hierdie engel ook ‘n skerp sekel gehad (v.17).  Volgens Mt.13:39-42, 49-50 sal die Seun van die Mens sy engele uitstuur om die goddelose te versamel en hulle in die helse vuur te gooi (vgl. v.10).  Dit sal vir ‘n laaste keer aan die einde van die wêreld gebeur, maar dit gebeur ook nou al wanneer ongelowiges doodgaan (Lk.16:22-24).

 

‘n Derde engel het van die hemelse altaar af gekom (v.18). Hy het gesag oor die vuur van die altaar gehad (v.18).  Wat beteken dit?  Die martelare het van die altaar af uitgeroep dat God hulle vyande sou oordeel (6:9-10).  God het vir die engel gesê om in reaksie op hulle gebede die vuur van sy oordeel op dié te gooi wat hulle vermoor het (v.10, 8:3-5, 16:8-9, Mt.13:41-42, Lk.11:47-51, 1 Ts.2:14-16).

 

Die derde engel het met ‘n harde stem vir die tweede een gesê om sy sekel in die wingerd te steek (v.18). Omdat die land [Gk. ] se druiwe ryp was vir God se oordeel in die parskuip, moes hy dit geoes het (v.18, Joël 3:13).  Hy het sy sekel oor die land [Gk. ] geswaai en die druiwe-oes ingesamel om dit in die groot parskuip van God se toorn te gooi (v.19).  Die parskuip was groot, omdat God baie mense geoordeel het, en omdat sy toorn groot was.  ‘n Verduideliking van hoe antieke parskuipe gelyk het, sal ons help om Johannes se beeld beter te verstaan.

 

‘n Parskuip het byna gelyk soos ‘n sement plaasdam met ‘n lae muurtjie. In die kant van die muur was daar gate met pype in.  As die plaaswerkers klaar die druiwe in die parskuip gegooi het, het hulle met hulle kaalvoete ingeklim en dit uitgetrap.  Die sap het deur die pype in vate ingeloop.  Van daar af het hulle dit gegis om wyn te maak.

 

Johannes het hierdie beeld gebruik om God se toorn oor afvallige Israel te beskryf. Israel was die Here se wingerd (Jes.5:7a, Ps.80).  Hy het alles vir haar gedoen, sodat sy goeie druiwe kon voortbring (Jes.5:1-2).  Sy het egter nie die goeie vrug van bekering voortgebring nie, maar die suur druiwe van bloedvergieting en ongeregtigheid (Jes.5:3-4, 7b, Jer.2:21, Mt.21:33-39, Jh.15:2, 6).

 

Daarom het die Here besluit om sy wingerd te oordeel (Jes.5:5-6, Esg.15, Mt.21:40-46, Jh.15:2, 6). Hy het dit in die parskuip gegooi en buite die stad (Jerusalem) uitgetrap (v.20).  Hy het dit buite die stad gedoen, omdat hulle Hóm uitgewerp het en buite die stad gekruisig het (Jh.19:17, Heb.13:12, Gn.3:23-24, Nm.5:1-4, 15:35-36, Mt.21:39).  Net soos wat hulle Hom nie as deel van die aardse Jerusalem beskou het nie, het Hy hulle nie as deel van die hemelse Jerusalem beskou nie (22:14-15, Lk.13:28).

 

Hy het sy klere en voete in hulle bloed gewas, soos wat Hy dit in die geskiedenis met Edom, Babilon, Juda en die nasies gedoen het (v.20, 19:13, 15, Ps.58:11-12, Jes.63:1-7, Jer.51:33, Klg.1:15, Joël 3:13). In 70 n.C. het die Jode se bloed uit die parskuip van God se toorn gevloei.  In die oorlog was die Romeine se perde tot aan hulle tooms met die Jode se bloed besmeer (v.20).  Die bloed het vir omtrent 300 km [Gk. 1600 stadia] gevloei, die lengte van die Beloofde Land (v.20).  Die punt is dan dat God die hele land geoordeel het.  Die ‘wyn’ van hulle bloed is in v.10 in die beker van God se toorn geskink, en sou in hfst.16 in die bakke van sy oordeel gegooi word.

 

So goed soos wat die Here is wanneer dit by die redding van sondaars kom (v.14-16), so streng is Hy oor dié wat weier om hulle te bekeer (v.17-20). “Let dan op die goedertierenheid en die gestrengheid van God” (Rm.11:22).  Moet asb. nie vir ‘n oomblik dink dat die God van die Ou Testament strenger is as die Jesus van die Nuwe Testament nie.

 

Aan die ander kant moet ons nie dink Jesus is ‘n sadis wat daarvan hou om streng te wees nie. Volgens Thomas Watson is Hy soos ‘n by wat van nature heuning gee, en jou net sal steek as jy Hom kwaad maak.[4]  Dit is deel van sy karakter om sondaars te red.  “Want God het sy Seun in die wêreld gestuur nie om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word.” (Jh.3:17).

 

Hy het alles moontlik gedoen dat mense van hulle sonde gered kan word. Waar Israel as God se wingerd gefaal het, was Jesus die Ware Wingerd wat goeie en aanneemlike vrugte vir Hom voortgebring het (Jh.15:1).  In sy lewe en dood het Hy die Vader behaag.  Uit liefde vir die Vader het Hy gewilliglik sy lewe gegee, sodat ons nie in die parskuip van God se toorn hoef te beland nie.

 

Met diep droefheid en liefde vir sy Seun en vir sondaars, het die Vader vir Jesus in die parskuip van Golgota verbrysel: “Maar dit het die HERE behaag om Hom te verbrysel” (Jes.53:10).  Aan die kruis het die Vader Hom getrap totdat Hy een bloed massa was.

 

O, mag die Vader en die Seun se liefde ons harte smelt. Mag dit by ons aandring om in Hom te glo.  Mag dit ons help om deur geloof in die Ware Wingerd te bly, sodat ons die gesonde druiwe van gehoorsaamheid en bekering sal dra (Jh.15:2-8).  Mag dit ons gewetens wond om nie aan te hou met die sonde wat Hom so diep en dodelike gewond het aan die kruis nie:  ons hoogmoed, selfsug, jaloesie, bitterheid, wellus, kleingeloof, twyfel, vuil taal, leuens, diefstal, egbreuk, opstandigheid, geestelike luiheid, ontrouheid, ongehoorsaamheid, geskinder, materialisme en baie ander sondes.

 

Iemand wat aanhou om die saad van sy of haar sondige gedagtes, woorde en dade te saai, sal die Here se oordeel oes:

 

  • “Wie onreg saai, sal onheil maai” (Sp.22:8).
  • “Want hulle saai wind, maar hulle sal storm maai” (Hos.8:7).
  • “Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie [‘moenie dink jy gaan daarmee wegkom nie’]; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai. Hy wat in sy vlees saai, sal uit die vlees verderf maai; maar hy wat in die Gees saai, sal uit die Gees die ewige lewe maai.” (Gal.6:7-8).

 

Uiteindelik sal jy deel van die bloedbad word (v.20). Maar dit hoef nie so te wees nie.  “Soek die HERE terwyl Hy nog te vinde is; roep Hom aan terwyl Hy naby is.  Laat die goddelose sy weg verlaat en die kwaaddoener sy gedagtes; en laat hy hom tot die HERE bekeer, dan sal Hy hom barmhartig wees; en tot onse God, want Hy vergeef menigvuldiglik.” (Jes.55:6-7).

 

Moenie die Here se goedheid misbruik nie. Hy is nie goed en geduldig, sodat ons met ons sonde kan aanhou nie.  Tot nou toe het Hy Suid-Afrika en die res van die wêreld se sonde verdra, omdat Hy mense tot bekering wil lei (Rm.2:4, 2 Pt.3:9).  Moenie dom wees en die strengheid van Jesus Christus kies, as Hy met beide hande sy goedheid na jou toe uitstrek nie.

 

[1] Ons moenie die implikasie hiervan te ver voer, sodat ons dink gelowiges moet deur of tot engele bid nie. Om so te dink sou tekste soos 19:10, 22:8-9 en Kol.2:18 weerspreek.

[2] https://www.youtube.com/watch?v=Ums9X9xJrZA

[3] Die volledige getuienis is beskikbaar by https://www.youtube.com/watch?v=r8jsUiTuPIA.  Ek sal enigiemand aanspoor om daarna te luister – dit is aangrypend.

[4] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.93

Die wonderwerk wat my lewe verander het

empty-tomb-4

‘n Man het eenkeer sy predikant se woorde met my gedeel: ‘Jesus moet eers persoonlik aan ‘n predikant verskyn, voordat hy met gesag kan praat.’  Regtig?  Kan elke gelowige nie sê dat hy in die persoonlike ervaring van Jesus se opstanding deel nie?  Kan elke gelowige nie sê dat die opgestane Christus in sy hart lewe nie?  En is dít nie die groot wonderwerk wat my en elke ander gelowige se lewe verander het nie?  Moet Jesus persoonlik aan ons verskyn voor ons dit kan glo?

 

Mag die Here vandag Jh.19:38-20:18 gebruik, sodat jy in die opgestane Jesus kan glo nog voordat jy Hom eendag in die hemel sien (20:8, 29).

 

Jesus se begrafnis (19:38-42)

Dan Brown se boek, The Da Vinci Code, het op ‘n populêre vlak vir mense geleer dat Jesus nie eintlik gesterf het nie.  Volgens Brown het Jesus voor sy dood van die kruis afgekom, Indië toe gegaan, met Maria Magdalena getrou, kinders gehad, en doodgegaan.  Brown se ontkenning van Jesus se dood op Golgota en sy begrafnis, ontken outomaties sy liggaamlike opstanding.  Die Skrif leer egter baie duidelik dat Jesus regtig doodgegaan het.  Sy begrafnis bewys dit.

 

In die vorige verse het Jesus gesterf en het die soldate bevestig dat Hy dood is (19:30-35). Dit het al begin om aand te word (Mt.27:57), en daarom het ‘n sekere Josef van Arimathea vir Pilatus toestemming gevra om Jesus se liggaam van die kruis af te haal (19:38, Dt.21:23).  Hy wou nie gehad het dat sy liggaam in die algemene graf vir gekruisigde misdadigers begrawe moes word nie.[1]  As dít gebeur het, sou Jesus se vyande rede gehad het om sy opstanding te ontken.  Maar omdat Pilatus Josef se versoek toegestaan het, het hulle geen gronde gehad om dit te doen nie (19:38, Mk.15:45, Lk.23:53).

 

Nikodemus het vir Josef gehelp. Hy het ‘n alwyn en mirre mengsel gebring wat omtrent 33 kg geweeg het (19:39).  Mirre was ‘n deursigtige bruin of rooi-geel boomgom wat uitgedroog is.  Dit was afkomstig van ‘n sekere soort Balsam of mirre boom (Lat. commiphora myrrha) wat in Arabië gegroei het.  Dit het soet reuk gehad.[2]  Alwyn was ‘n poeier wat uit die geurige sandelhout boom (Eng. sandalwood) geneem is.[3]

 

Volgens die Joodse gebruik het Josef en Nikodemus die liggaam saam met die alwyn en mirre mengsel in skoon linne toegedraai (19:40, Mt.27:59, 2 Kron.16:14). Die mengsel sou gemaak het dat die liggaam nie dadelik sleg geruik het nie.

 

Toe hulle klaar die Here se liggaam toegedraai het, het hulle Hom in ‘n tuingraf begrawe wat naby die kruis was (19:41). Omdat dit byna 18:00 was, die tyd vir die Sabbat om te begin (Mt.27:57), was Josef haastig om vir Jesus te begrawe (19:41-42, 14, Lk.22:1, 23:54, 56).  Dus het hy Hom in ‘n nuwe graf gelê wat hy vir homself in ‘n rots uitgekap het (19:41, Mt.27:60, vgl. Jes.53:9).  Josef en Nikodemus het ‘n groot klip voor die graf se ingang gerol (Mt.27:60).

 

‘n Klomp van die vroue wat vir Jesus gevolg het, het oorkant die graf gesit en gesien waar hulle Hom begrawe het (Mt.27:61, Mk.15:47, 40, Lk.23:55). Intussen het die Joodse Raad vir Pilatus gevra om ‘n paar soldate te stuur om die graf te bewaak.  Hulle was bang dat Jesus se dissipels die liggaam sou steel, en dan vir almal sou sê Hy het opgestaan.  Pilatus het gedoen wat hulle gevra het, en het ook vir die soldate gesê om die klip te verseël (Mt.27:62-66).

 

In reaksie op hierdie verse moet ons ten minste die volgende sê: Josef en Nikodemus het nog nie die dieper betekenis van Jesus se kruisdood en begrafnis verstaan nie.  En tog het dít wat daar gebeur het, iets in hulle harte verander.

 

Voor hierdie verse was Josef reeds ‘n dissipel wat die Koninkryk van God gesoek het (19:38, Mk.15:43). Hy was ‘n ryk en gerespekteerde lid van die Joodse Raad, ‘n goeie en regverdige man wat nie met hulle besluit saamgestem het om vir Jesus te kruisig nie (Mt.27:57, Mk.16:43, Lk.23:50-51).  Sy swakpunt was egter dat hy ‘n bang en geheime dissipel van Jesus was.  Hy het gevrees dat die Jode hom vir sy assosiasie met Jesus uit die sinagoge sou skop (19:38, 7:13, 9:22, 12:42).  Maar toe Jesus gekruisig is, het hy sy vrese oorkom en openlik met Hom geassosieer (19:38).

 

Nikodemus was dieselfde. Volgens 3:2 het hierdie Fariseër a.g.v. vrees in die nag na Jesus toe gekom (19:39).  In 7:50-52 het hy voor sy kollegas vir Jesus opgestaan, maar hulle het hom gou afgeskiet (7:50-52).  Net soos Josef was Nikodemus ‘n geheime dissipel (12:42).  En tog het hy ná Jesus se dood openlik met Hom geassosieer (19:39).  Hy het nie meer in die donker weggekruip nie, maar het na die lig toe gekom (3:19-21).

 

Ons sien dan dat Jesus se kruisdood en begrafnis twee manne verander het, al het hulle nie al die detail daarvan verstaan nie. Hoeveel te meer behoort dit ons dan nie te verander nie?  Ons verstaan immers die betekenis van sy kruisdood en begrafnis, en leef ook aan die anderkant van sy opstanding.

 

Net soos wat Jesus se kruisdood hierdie manne dapper gemaak het, behoort sy opstanding ons vreesloos te maak. Ons moenie ‘FBI Christene’ of geheime agente van die Here wees, wat bang is om openlik van Hom te getuig, met Hom te assosieer, en te bely dat ons Hom ken nie (19:38-39).  Om so te vrees is onnodig, omdat die opgestane en lewende Christus in ons woon (1 Jh.4:4).

 

Jesus se opstanding (20:1-10)

Soos die Jode in die eerste eeu (Mt.28:13, 15), is daar vandag liberale teoloë wat glo dat die dissipels Jesus liggaam gesteel het. In Jesus se tyd was dit algemeen vir grafrowers om mense se liggame te steel.  ‘Hoekom sou hulle dit gedoen het?’ het my seun twee weke gelede vir my gevra.

 

In sommige antieke kulture is mense met hulle juwele en ander skatte begrawe. Grafrowers sou die toegedraaide liggaam gesteel het en op ‘n veilige plek die grafdoeke losgedraai het, in die hoop dat daar dalk kosbare juwele aan die lyk was.  Was dit dalk die geval met Jesus?  Die grafrowers sou geweet het dat sý graf aan ‘n rykman behoort het, nie waar nie?  Kom ons bekyk die teks van nader om te sien wat werklik daar gebeur het.

 

Op die dag na die Sabbat, die eerste dag van die week[4], het Maria Magdalena, Salome, Johanna, en Maria die ma van Jakobus en Joses, met hulle speserye na die graf toe gegaan (20:1-2, Mk.16:1, 15:40, 47, Lk.24:1, 10).  Dit was donker toe hulle by die huis weg is (20:1).  Terwyl hulle oppad was, het die son met skrefies-oë oor die horison geloer (Mk.16:2).

 

‘Wie gaan die groot klip vir ons wegrol?’ het hulle oppad vir mekaar gevra (Mk.16:3). Hulle het nie geweet dat ‘n engel ‘n paar oomblikke voor hulle daar aangekom het om die klip weg te rol nie (Mt.28:2).[5]  Toe hulle dus by die graf aankom, het hulle gesien dat die klip weggerol is (Mk.16:4, Lk.24:2).  Maria Magdalena het haastig omgedraai om vir Petrus en die geliefde dissipel (Johannes volgens 21:20-24) te gaan sê (20:2).  Sy het aangeneem dat grafrowers gekom het om Jesus se liggaam te steel (20:2).

 

Terwyl die ander vroue vir Maria gewag het, het hulle in die graf ingegaan en gesien dat die liggaam weg is (Lk.24:3). Terwyl hulle daar gestaan het, het hulle twee engele in helder klere gesien en na die grond toe gebuig (Lk.24:4-5).  Die engele het hulle gerusgestel en gesê dat Jesus volgens sy voorspellings uit die dood uit opgestaan het (2:19-22, Lk.9:22, 18:33, 24:6-7).  Hulle moes vir Petrus en die ander dissipels gaan sê het dat Jesus hulle in Galilea sou ontmoet (Mk.16:7, 14:28).  Hulle is toe met vrees en groot blydskap daar weg om dit te doen (Mt.28:8), maar het langs die pad bang geraak, sodat hulle besluit het om niks te sê nie (Mk.16:8).

 

Kort nadat hulle weg is het Petrus en Johannes na die graf toe gehardloop (20:3). Omdat Johannes jonger was as Petrus, het hy vooruit gehardloop en eerste by die graf aangekom (20:4).  Alhoewel hy  nie ingegaan het nie (20:4-5), het hy van buite af ingeloer en die grafklere daar gesien lê (20:5).  Toe Petrus oomblikke later daar aangekom het, het hy in die graf ingegaan en die grafklere daar sien lê, met die kopdoek wat eenkant opgevou was (20:6-7).

 

Johannes het dit ook gesien toe hy vir Petrus in die graf in gevolg het (20:8). Hy het nou wel nie die Ou Testamentiese profesieë rakende Jesus se opstanding verstaan nie (20:9, Ps.16:10-11, Jes.53:10), maar die leë graf en die opgevoude grafklere het hom daarvan oortuig dat Jesus regtig opgestaan het, en dat Hy die lewende Seun van God en die Messias was (20:8, 30-31).  Hy en Petrus het toe omgedraai en huistoe gegaan (20:10).

 

Jy kan nie gered word en hemel toe gaan as jy nie in Jesus se liggaamlike opstanding glo nie. Deesdae wil liberale teoloë ons daarvan oortuig dat die kerk mense as gelowiges moet beskou, al glo hulle nie in die liggaamlike opstanding van Jesus nie (dr. Willem Nicol het dit bv. in ‘n samespreking by die Skuilkrans NG-gemeente in Pretoria gesê).

 

Maar hoe kan iemand gered word as hy in ‘n dooie Jesus glo? Hoe kan hy geestelik uit die graf van sy sonde opgewek word, as Jesus nie uit die dood uit opgestaan het nie (Ef.2:1, 5)?  En hoe kan ons liggame eendag opgewek word, as Jesus nie opgestaan het nie (1 Kor.15)?  As dit die geval is, moet ons besef dat sonde, siekte, en die dood self nie oorwin kan word nie, maar dat ons die hulpelose slagoffers daarvan is.

 

Paulus het ‘n appeltjie te skil met Tukkies, Unisa en Stellenbosch se teoloë wat Jesus se opstanding ontken. Volgens hom is hulle ellendige ongelowiges wat nie hoop het nie, en wie se sonde nie vergewe is nie (1 Kor.15:12-19).  ‘n Mens wonder hoekom hulle enigsins daarin belangstel om vir mense die Bybel te leer?

 

Buiten vir Johannes, het die res van die dissipels en die vroue nie geglo dat Jesus opgestaan het, voor hulle Hom gesien het (v.8). Dit bevestig dat nie een van húlle sy liggaam gesteel het nie.  Die feit dat die grafklere netjies opgevou was, wys dat dit nie die werk van grafrowers was nie.  Omdat hulle gou wil wegkom, werk hulle nie netjies nie.  Eintlik sou grafrowers nie eers die linne en speserye afgehaal het nie, omdat dit iets werd was.

 

Dit is dan duidelik dat Jesus se liggaam nie gesteel is nie, maar dat Hy uit die dood uit opgestaan het. Nog nooit in die geskiedenis het die Joodse Raad, National Geographic, of enigiemand anders sy ontbinde liggaam navore gebring nie.

 

Ateïste, Moslems, liberale teoloë, en ander skeptiese mense sal sê dat Matteus, Markus, Lukas en Johannes se opstandingsverhale nie met mekaar ooreenstem nie, en dat dit daarom nie waar kan wees nie. Ek stem saam dat ons nie alles in die Bybel verstaan nie.  Maar om te sê dat die Bybelse rekord foutief is, is soos om te sê dat enigiets wat nie vir ons beperkte verstand sin maak nie (soos sekere wetenskaplike formules wat 50 jaar gelede nie sin gemaak het nie), foutief is.

 

Die fout lê nie by die Bybel nie, maar by ons (16:12). Buitendien het ek min of meer hierbo gewys hoe die opstandingsverhale met mekaar geharmoniseer kan word.

 

Jesus se verskyning (20:11-18)

Vandat gay en lesbian ‘regte’ ‘n stem in die westerse samelewing gekry het, het mense se opinie van die Bybel verander. Dit het al so ver gegaan, dat baie mense nie meer vir God as ‘n Vader beskou nie.  Volgens hulle is dit ‘n wrede en harde beeld, en moet ons Hom eerder as ons moeder in die hemel beskou.

 

Maar dit wys net hoe verdraaid hierdie mense se siening van manlikheid is. Dit wys dat hulle nie eintlik die gesonde beeld van Bybelse vaderskap het nie.  As hulle dít verstaan het, sou hulle nie probleem gehad het met God as ‘n Vader nie.  Hierdie les kom veral duidelik uit in dít wat Jesus in v.17 gesê het.

 

Nadat Petrus en Johannes huistoe is (20:10), het Maria buite die graf gestaan en huil (20:11). Sy het afgebuk, in die graf ingekyk, en twee engele in wit klere gesien (20:11-12).  Hulle het by die kop en voete gesit waar Jesus se liggaam gelê het (20:12, vgl. Eks.25:18).  Dit het weer bewys dat hierdie nie die werk van grafrowers was nie, maar van God.

 

Die engele het vir Maria gesê: ‘Hoekom huil jy mevrou?’ (20:13).  ‘Hulle het my Here weggevat, en ek weet nie waar hulle sy liggaam neergelê het nie,’ het sy geantwoord (20:13).  Toe sy dit klaar gesê het, het sy omgedraai en Jesus agter haar gesien staan (20:14).  A.g.v. die donker graf in die vroeë oggendure, die trane in haar oë, en haar geestelike blindheid, het sy Hom nie herken het nie (20:14, 1, Lk.24:16).

 

‘Hoekom huil jy mevrou – jy het mos nie rede nie? Vir wie soek jy?  Jy soek tog nie na ‘n dooie Messias nie, of hoe?’  Dit is hoe ons Jesus se woorde in 20:15 moet verstaan.  Maria het Hom vir die tuinier misgis (19:41) en gesê:.  ‘Mnr., het jy miskien die Here se liggaam geskuif?  As jy vir my sê waar jy dit gesit het, sal ek dit vat.’ (20:15).  Jesus het vir haar gesê:  ‘Maria’ (20:16).  Omdat sy een van Jesus se skape was, het sy dadelik die Goeie Herder se stem herken (10:3-4).

 

‘Rabboenie!’ (leermeester) het sy in Hebreeus vir Hom gesê (20:16). Sy het Jesus se voete vasgegryp; sy wou Hom nie weer verloor het nie (20:17).  Hy het vir haar gesê om nie so aan Hom vas te klou nie (20:17).  Hy het nie bedoel dat sy glad nie aan Hom mag raak nie (20:27, Mt.28:9, Lk.24:39).  Wat hét Hy dan bedoel?

 

Die rede hoekom sy nie so aan Hom moes vashou nie, was omdat Hy nog nie na die Vader toe opgevaar het nie (20:17).  Die implikasie is dat sy aan Hom vasgehou het, asof Hy dadelik na die Vader toe sou opvaar.  Hy het dus eintlik vir haar gesê:

 

‘Jy hoef nie so aan My vas te hou nie Maria. Ek gaan nie nou al na die Vader toe nie, maar sal darem nog ‘n rukkie by julle wees.  Gaan sê ook asseblief vir my broers dat Ek in die nabye toekoms gaan opvaar na die Vader toe’ (20:17, Ps.110:1, Hd.1:9, Ef.1:20-21).

 

Maria het van die graf af weggegaan en vir die dissipels gesê dat sy vir Jesus gesien het. Sy het ook Jesus se boodskap aan hulle oorgedra (20:17-18).  Terwyl sy oppad was het Jesus aan die ander vroue verskyn (Mt.28:9-10).

 

In hierdie laaste toepassing wil ek net op v.17 fokus. Jesus het gepraat van my Vader en julle Vader, my God en julle God.  Hy was die unieke Seun van God, en het dus ‘n spesiale verhouding met die Vader gehad (3:16, Gk. monogenēs).  In sy menslikheid was die Vader ook sy God (20:17, Ef.1:3, 17).

 

Maar deur Jesus se kruisdood en opstanding, het die Vader ons ook as sy kinders aangeneem (1:12-13, Rm.8:14-17, 2 Kor.6:18, Gal.4:5-6, Ef.1:5-6, Heb.12:5-11, 1 Jh.3:1, Op.21:7).  Ons is dus nie net Jesus se diensknegte en vriende nie, maar ook sy broers en susters (20:17, 15:15, Mt.12:50, Rm.8:29, Heb.2:11, 12-13).  Die grootste geskenk en voorreg wat God vir ons kan gee, is dat Hy ons God en Vader is (20:17).  Deur Jesus Christus kan ons ‘n persoonlike verhouding met Hom hê.

 

Omdat Hy nou jou Vader is, sal Hy:

 

  • Jou beloon (Mt.6:4).
  • Jou gebede beantwoord (Mt.6:6, 8-9, 7:11).
  • Vir jou sorg (Mt.6:26, 32).
  • Jou beskerm en bewaar (10:29, Sg.2:8, Mt.18:10).
  • Jou dissiplineer wanneer jy wegdwaal (Heb.12:5-11).
  • Jou liefhê en deur die Heilige Gees in jou woon (14:21, 23, Gal.4:6).
  • Genade, vrede en ander geestelike seëninge vir jou gee (Ef.1:2-3, 17, Jk.1:17).
  • Jou in sy hemelse huis inneem (14:2-3).
  • Ryk, liefdevolle en soet gemeenskap met jou hê (1 Jh.1:3).

 

Sonder die wonderwerk van Jesus se kruisdood en opstanding, kan jy nie enige van hierdie voordele geniet nie. Om hierin te deel, moet jy eers deur geloof en bekering in die wonderwerk van Jesus se kruisdood en opstanding deel. Enige ander wonderwerk waarin die Here jou van kanker genees het, of iets anders vir jou gedoen het, kan nie naastenby hiermee vergelyk word nie. Vra gerus vir dié wat al hierdie wonderwerk ervaar het: hulle sal vir jou sê dat dit hulle lewens verander het.

 

[1] Flavius Josephus, The Antiquities of the Jews, v. 44 aangehaal in D.A. Carson, The Gospel According to John, p.629

[2] James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, inskrywing onder myrrh

[3] Carson, Ibid, p.630

[4] Dit is Jesus se opstanding op die eerste dag van die week wat daartoe gelei het dat gelowiges voortaan op Sondae ontmoet het (Hd.20:7, 1 Kor.16:2). In Op.1:10 het Johannes dit ‘die Here se Dag’ genoem.

[5] Die engel het nie die klip weggerol om vir Jesus uit te laat nie, maar om vir die vroue en die dissipels te wys dat die graf leeg is.