Jesus se dood en joune

Dying thief

In sy lied, Another day in Paradise, sing Phil Collins van hoe die ryk mense in ons samelewing die armes ignoreer.  Volgens hom moet ons twee keer dink en dankbaar wees vir die voorregte wat ons het:  ‘O, think twice… just another day for you and me in Paradise.’

 

Maar solank as wat daar sonde in die wêreld is, kan geen aardse rykdom dit in ‘n Paradys verander nie. Om die poorte van die Paradys oop te maak, moes Jesus aan die kruis gesterf het.  Dit is o.a. die les wat ons in Lk.23:39-43 leer.

 

Bespotting (v.39)

As jy vandag vir ‘n Jood vra wie die Beskermer van Israel is, sal hy vir jou sê dat dit die Israeli weermag is. Israel vertrou al lankal nie meer op die Here nie, maar op hulle militêre vernuf.  Dit is ook algemeen bekend dat hulle ‘n militêre Messias verwag.  Dit was ook waar van die misdadiger in v.39.

 

Volgens Mt.27:44 het beide misdadigers vir Jesus uitgelag.  “As U die Christus is, verlos Uself en ons,” het een van hulle in v.39 gesê.  Hy het nie ‘n gekruisigde Messias gesoek nie, maar een wat hom van die Romeine se onderdrukking en van die dood sou red.

 

Vandag nog is daar sulke mense: hulle wil hê dat Jesus hulle van sonde se gevolge moet red (die dood en die hel), maar nie van die sonde self nie.  En omdat Hy nie aan hulle eise voldoen nie, laster hulle Hom en sê hulle dat Hy nie die ware Here, Messias en Verlosser is nie (v.39).  Maar hulle het vergeet dat Hy gekom het om ons van ons sonde te bevry, en nie sodat ons vry kan wees om dit te doen nie.

 

Vermaning (v.40)

Sommige mense se harte word sag wanneer hulle ouer word. Maar daar is ander wat hard word.  Hulle lig hulle vuiste na die hemel toe as dit met hulle sleg gaan (Op.16:9, 11).  Selfs op hulle sterfbeddens is hulle so hard soos graniet, en wil hulle niks met die Here te doen hê nie.

 

‘n Ateïs op sy sterfbed in Glasgow het op John Paton gespoeg toe hy met hom oor Jesus gepraat het. Toe Paton vir hom wou bid het hy gesê:  ‘Pray for me to the devil… I have hated [God] in life, and I hate Him in death!’  Met hierdie woorde is hy die ewigheid in.[1]

 

Een van die misdadigers aan die kruis was so, en hieroor het die ander een hom aangespreek. Die man het tot sy sinne gekom en wou nie meer saam met sy vriend gelaster het nie.  ‘n Paar dinge kon dit veroorsaak het.

 

  • Dalk het hy gesien dat Jesus nie terug gelaster het nie (1 Pt.2:23).
  • Dalk het Jesus se gebed vir sy oortreders hom beïndruk (v.34).
  • Dalk het hy die bordjie bokant Jesus se kop oordink, en besef dat Hy regtig die Koning van die Jode is (v.38).

 

Hoe dit ookal sy, God het sy oë oopgemaak vir die waarheid. Hy wou nie meer deel gehad het aan sy eie of ander se sonde nie, en het daarom sy vriend bestraf en gesê:  “Vrees jy ook God nie, terwyl jy in dieselfde oordeel is?” (v.40).

 

Sy vriend het onder God se vervloeking aan ‘n kruis gehang (v.40, Dt.21:22-23). Hy was op die randjie van die ewigheid.  Elke hartklop of asemteug kon sy laaste gewees het.  Moes hy dan nie eerder die Here gevrees het (v.40), om genade gesmeek het en hom bekeer het, as om vir Jesus te laster nie?

 

Moenie dink jy kan jou bekering uitstel totdat jy op jou sterfbed lê nie. Jy weet nie eers of jy ‘n sterfbed sal hê nie; dalk gaan jy opslag dood in ‘n karongeluk.  Of dalk het jy op jou sterfbed geen begeerte om tot bekering te kom nie, omdat jy so verhard geraak het soos die rower in v.39.

 

Gebruik dan die kans wat die Here vir jou gee en bekeer jou. Moenie die sonde oortuiging wat jy vandag in jou hart voel uitstel nie, maar reageer daarop.  J.C. Ryle het gesê:  ‘Het jy ‘n neiging om te begin bid?  Stel dit dadelik in plek.  Dink jy daaraan om regtig die Here te dien?  Begin onmiddellik.  Geniet jy geestelike lig?  Sorg dat jy daarvolgens lewe.  Moenie die kanse wat jy het verspeel nie, want anders sal die dag kom wat jy dit wil gebruik, maar nie kan nie.’[2]

 

As hierdie woorde jou hart aanspreek, moet jy vandag in berouvolle gebed na Jesus toe kom. Sê vir Hom van die lelike dinge wat jy gedoen het en van die bose dinge wat in jou hart is (Hy weet buitendien).  Glo dat Hy bekwaam is, en dat sy kruisdood voldoende is om jou te red.

 

Bekering (v.41-42)

David Brainerd vertel van ‘n Indiaan wat gesê het dat God regverdig sou wees as Hy besluit het om haar in die hel te straf. Sy het gesê dat sy niks kon doen om haarself te red nie, en dat sy vir ewig hel toe sou gaan as Christus nie alles vir haar gedoen het nie.[3]

 

‘n Ander vrou het in gebroke Engels vir hom gesê: ‘Me try, me try, save myself, at last my strength be all gone (meaning her ability to save herself)… Den last, me forced let Jesus Christ alone, send me hell if He please… Did not me care where He put me, me lobe [love] Him for all.’[4]

 

Die rower aan die kruis was soos hulle en het vir sy vriend gesê dat hulle hierdie straf verdien (v.41). Hy het sy sonde erken, die skuld op homself gepak, indirek bely dat God regverdig was om hom te straf, en dat hy die verdiende beloning vir sy dade ontvang het (Rm.3:4).

 

Jesus het dieselfde straf as hulle ontvang, maar het niks verkeerd gedoen nie. Die man het dit bely; hy kon uit Jesus se optrede gesien het dat Hy die onskuldige Seun van God is (v.41, 4, 15, 22, 47, Jh.8:46, 2 Kor.5:21, Heb.4:15, 1 Pt.2:22).

 

“Dink aan my, Here, wanneer U in u koninkryk kom,” het hy vir Jesus gesê (v.42). Hy het geweet dat die klag in v.38 waar is, en dat Jesus die Messiaanse Koning van die Jode is.  Hy het ook geweet dat Jesus t.s.v. sy kruisdood op die troon sou sit om as Koning te regeer.

 

Op grond van Jesus se sagmoedige liefde en die gebed in v.34, het hierdie misdadiger die vrymoedigheid gehad om te vra dat Jesus in sy Koninkryk aan hom moes dink. Dit is asof hy gesê het:  ‘Ek weet dat ek nie ‘n plek in die Koninkryk verdien nie, maar al wat ek vra is dat U aan my sal dink wanneer U daar kom.’  Hy het besef dat hy nie iets kon doen om God se guns te verdien nie, maar dat hy geheel en al afhanklik was van sy genade.

 

Om soos die rower gered te word moet die volgende vyf dinge met jou gebeur:

 

[1] Jy moet besef dat jy verlore is. Hoe kan iemand tot bekering kom as hy nie sy nood vir die Verlosser sien nie?  Iain Murray skryf:  ‘No one was converted without knowing that he needed to be.’[5]

 

[2] Jy moet erken dat jy God se straf verdien, en dat Hy regverdig is om jou te straf: jý is skuldig en Hý nie (v.41).  As jy dit nie erken nie, sal jy sy Naam laster wanneer jy in pyn op jou sterfbed lê (v.39).

 

[3] Jy moet God se oordele vrees (v.40). Sal jy op jou knieë voor die Koning val en om genade smeek as jy Hom nie vrees nie?

 

[4] Jy moet erken dat Jesus die Koning en Here is (v.42). Jy moet jouself bereid verklaar om onder sy heerskappy te lewe, en nie maar net ‘n Verlosser soek wat jou van die slegte gevolge van sonde kan red nie (v.39).

 

[5] Jy moet glo dat Hy ‘n liefdevolle Verlosser is, en dat Hy vol van genade is. Iemand wat dit nié glo nie, sal nie die vrymoedigheid hê om Hom vir vergifnis en die ewige lewe te vra nie (v.42).

 

Ek het reeds onder die vorige punt gewys dat niemand so vermetel moet wees om te dink hy gaan op sy sterfbed tot bekering kom nie. En tog leer v.40-43 ook vir ons om nie wanhopig te raak nie; Jesus is instaat om dié te red wat baie erg gesondig het, asook dié wat op hulle sterfbeddens lê.

 

Verlossing (v.43)

Oor die afgelope paar jaar het verskeie mense vir my gesê dat hulle nie meer seker is of God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan nie. ‘Kan dit dalk wees dat ons siele saam met ons liggame in die graf sal slaap totdat Jesus weer na die aarde toe terugkeer?’ het hulle gevra.

 

Maar uit v.43 en talle ander Bybeltekste weet ons dat gelowiges se siele dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Kom ek wys vir jou wat ek bedoel.

 

In antwoord op die rower se versoek het Jesus gesê: “Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.” (v.43).  Dit is asof Hy gesê het:  ‘Jy hoef nie te wag tot in die toekoms nie.  Ek het vir jou redding gebid en vir jou sonde gesterf (v.34, 1 Pt.3:18); jy sal vandág al saam met My in die Paradys wees.’

 

Daar is mense wat sê dat die Paradys nie dieselfde plek is as die hemel nie. Maar volgens 2 Kor.12:2-3, Op.2:7, 22:14 is die Paradys nie ‘n ander plek as die hemel nie.  Die Griekse woord Paradys [paradeisos] verwys na ‘n tuin of park van plesier, en volgens Op.22 is dit presies wat die hemel is.  Dit is as’t ware ‘n herstelde tuin van Eden – net beter.

 

Ander sê weer dat daar nie leestekens in die Grieks is nie, en dat die vertalers die komma op die verkeerde plek gesit het. Volgens hulle het Jesus nie gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees’ nie.  Hy het eerder gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag:  Jy sal saam met My in die Paradys wees.’

 

Die implikasie is dat Jesus nie vir die man gesê het wanneer hy saam met Hom in die Paradys sal wees nie, maar net dat hy eendag saam met Hom daar sal wees.  Volgens dié wat so glo, het die man se siel saam met sy liggaam in die graf geslaap (of opgehou om te bestaan).  Maar daar is ten minste vyf probleme met hierdie interpretasie.

 

[1] Jesus het nooit gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag’ nie.  Hy het altyd gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou,’ en dan volg wat Hy gesê het.  Hoekom sou Jesus buitendien vir die man gesê het dat Hy vandag iets vir hom sê?  Dit is mos voor die hand liggend dat Hy dit nie gister of môre vir hom wou sê nie.

 

[2] Om in Grieks ‘n woord te beklemtoon, moet jy dit voor in die sin plaas. In dié geval maak dit perfek sin dat ‘vandag’ die eerste woord in Jesus se aanhaling is.  Die man wou baie graag in Christus se Koninkryk gedeel het (v.42).  Jesus het hom verseker dat sy begeerte op dieselfde dag nog vervul sou word (v.43).  Toe die man daardie oggend opgestaan het was hy oppad hel toe, en toe hy teen die aand oorlede is was hy in die hemel!

 

[3] Toe Jesus in v.46 gesterf het, het Hy gesê: “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!”  Toe Jesus sy laaste asem uitgeblaas het, het Hy sy oorwinning in die doderyk aangekondig en is Hy hemel toe (v.46, 1 Pt.3:18-20, Ef.4:8-10, Kol.3:15).[6]

 

In die Ou Testament het die hoëpriester ‘n dier se bloed in die allerheiligste ingebring (Lv.16); toe Jesus Homself vir ons geoffer het, het Hy as die hemelse Hoëpriester in die allerheiligste van die hemel ingegaan (Heb.9:24).

 

As Jesus dan in v.46 in die hemel was, maak dit sin dat Hy in v.43 vir die rower gesê het dat hy saam met Hom daar sou wees.

 

[4] Dit sou nie vir die man ‘n troos gewees het om te weet dat hy eers by die wederkoms saam met Jesus in die hemel gaan wees nie. Die troos het juis daarin gelê dat dit op dieselfde dag nog gebeur het.

 

[5] Die res van die Skrif leer vir ons dat God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Vir nou gaan ek net die verwysings gee; in die volgende preek (‘Die waarheid oor lewe na die dood’) sal ek die verse hieronder uitlê, en ook die tekste verduidelik wat skynbaar die dwaallering van sieleslaap verdedig.

 

Verse wat direk of indirek bewys dat gelowiges dadelik hemel toe gaan as hulle sterf is die volgende: Gn.5:24 en Heb.11:5, 2 Kon.2:11 en Lk.9:30-31, Ps.23:4-6, 49:16, 73:24-25, Sp.14:32, Pd.12:7, Mt.22:32, Lk.16:22-26, Jh.17:24, Hd.7:55-60, 2 Kor.5:8, Fil.1:21, 23, Kol.3:4, 1 Ts.3:13, 4:14, Heb.12:22-23, Op.7:9-10, 14:13, 20:4.

 

Tog is die grootste prys nie om hemel toe te gaan nie, maar om by Jesus te wees. Dit is beter om saam met Jesus in die storm te wees, as op droë land sonder Hom; saam met Hom in die woestyn, as in die Beloofde Land sonder Hom; langs Hom aan die kruis, as in die Paradys sonder Hom (v.43).

 

Die groot troos van v.43 is nie ‘die Paradys’ nie, maar ‘saam met My’.  Jesus is die juweel van die hemel.  Dit is Hy wat die hemel hemel maak.  As jy Hom eers ontmoet het sal jy verstaan wat ek bedoel.  Niemand is soos Hy nie.  Waar het jy al ooit iemand ontmoet wat so liefdevol, volmaak, sagmoedig, goed, sterk, barmhartig, vriendelik, goedhartig, nederig, gehoorsaam, lieflik, gaaf, getrou en geduldig is soos Hy?

 

Ken jy enigiemand anders wat ‘n gruweldood deurgemaak het om sy haters van hulle sonde en God se oordeel te red? Wie ken jy wat ‘n geharde misdadiger sal vergewe en vir hom ‘n plek in die hemel sal gee, nadat hy aanvanklik gespot en gelaster het (v.34, 43, Mt.27:44)?

 

Jesus se liefde vir sondaars is soos ‘n kristalhelder fontein wat vir duisende jare aanhou vloei, soos die Vaaldam wat oorloop, soos die sonskyn wat jou omring en die hele hemel ophelder, en soos die suikersoet stroop wat ‘n koeksister deurweek. As jy jou bekeer en in Hom glo sal sy dood die giftige angel uit joune uittrek, sodat jou dood so skadeloos sal wees soos slaap (1 Kor.15:55, Hd.7:60).

 

[1] John G. Paton: Missionary to the New Hebrides, p.44

[2] J.C. Ryle, Holiness, p.182 (vry vertaal)

[3] Jonathan Edwards, Works: vol.2, pp.406-407

[4] Ibid, p.403

[5] Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.22

[6] Sommige sê op grond van Jh.20:17 dat Jesus nie na sy dood hemel toe is nie. Sien my preek, Die wonderwerk wat my lewe verander het vir ‘n verduideliking van hierdie vers.  Op dieselfde trant verduidelik D.A. Carson hierdie vers breedvoerig op pp.641-646 van sy Johannes-kommentaar.

Advertisements

Die wonderlikste Man in die geskiedenis

Peter swimming to Jesus

Drie Sondae gelede het ‘n klein seuntjie vir my gevra of ek Jesus is. Ek het gelag en mooi vir hom gesê dat ek nie Jesus is nie.  ‘Jesus is God en ek is net ‘n mens,’ het ek vir hom gesê.  As hy oud genoeg was om dié preek uit Jh.21 te volg, sou hy geweet het dat daar ‘n oneindige verskil tussen enige mens en Jesus is.

 

Sy wonderlike voorsiening (v.1-14)

In hfst.20 het Jesus twee keer aan die dissipels verskyn, en in hfst.21 vir ‘n derde keer. Dit het gebeur terwyl hulle by die See van Galilea of Tiberias was (v.1).  Hier is hoe dit gebeur het.

 

Sewe van die dissipels was bymekaar (v.2). Simon Petrus was die nie-amptelike leier.  Dan was daar Thomas die tweeling [Gk. Didumos], opregte Nataniël van Kana in Galilea (1:48, 2:11), die seuns van Sebedeüs (Johannes en Jakobus, Mt.4:21), en twee ander dissipels (dalk Andreas die broer van Petrus, en Filippus die vriend van Nataniël, vgl. 1:41-42, 46).

 

Simon Petrus het vir hulle gesê hy gaan visvang (v.3). Sommige dink dat hy skaam was, omdat hy die Here verloën het, en dat hy daarom na sy ou beroep toe teruggekeer het.  Maar die teks vereis nie so ‘n interpretasie nie.  Miskien het hy besluit om saam met sy vriende vis te vang, terwyl hulle vir Jesus gewag het (Mk.14:28, 16:7).

 

Na ‘n hele nag op die meer, het die dissipels niks gevang nie (v.3). Teen dagbreek het Jesus op die strand gestaan (v.4).  Weens die swak lig en ook a.g.v. hulle geestelike blindheid, het die dissipels Hom nie herken nie (v.4, 20:14, Lk.24:16).  ‘Kinders (soortgelyk aan ‘n rugby kaptein wat sy span boys noem), het julle enige vis gekry?’ het Hy gevra (v.5).  ‘Nee,’ het hulle Hom geantwoord (v.5).

 

‘As julle die nette aan die regterkant van die boot laat sak sal julle iets vang,’ het Hy gesê (v.6). Ek wonder wat hulle gedink het?  Hoekom sou die visse gebyt het as hulle die net vyf meter na regs geskuif het?  Hulle het egter sy raad gevolg (v.6).  Eweskielik was die net so vol van visse, dat die sewe van hulle nie sterk genoeg was om dit in te sleep nie (v.6).

 

Die dissipel vir wie Jesus lief was (Johannes, vgl. v.20-24) het ‘n soortgelyke episode uit die verlede onthou (Lk.5:4-7) en vir Petrus gesê dat dit die Here is (v.7). Om gemakliker te werk het Petrus sy bokleed uitgetrek, maar nou het hy die los ente ingesteek, in die see ingeduik, en na Jesus toe geswem (v.7).  Die ander dissipels het in die boot aangekom en met moeite die net agter hulle aangesleep (v.8).  Hulle was sowat 45 meter van die strand af (v.8).

 

Toe hulle die strand bereik het, het hulle uit die boot uitgeklim (v.9). Jesus het ‘n koolvuur met gebraaide vis en braaibroodjies gereed gehad (v.9).  Waar het Hy dit gekry?  Vir Jesus was dit nie ‘n probleem om vir almal van hulle genoeg brood en vis te voorsien nie (hfst.6!).

 

Die oorvol nette het dit bewys. Jesus het vir hulle gevra om vis uit die nette te haal, sodat almal genoeg kon eet (v.10).  Petrus het op die boot gestaan en die net na die kant toe gesleep (v.11).  In v.6 kon sewe van hulle dit nie insleep nie, maar ons moet onthou dat die vis nou in die vlakwater was en dus nie so maklik in die net kon spartel nie.

 

Volgens v.11 was die net nie vol van klein vissies waarmee ‘n mens niks kan doen nie; dit was vol van groot visse, 153 van hulle. T.s.v. die groot hoeveelheid vis het die net nie geskeur nie (v.11, kontr. Lk.5:6).

 

Ons hoef nie soos party mense ‘n simboliese waarde aan die 153 visse te heg nie. Johannes se punt is eerder om te wys dat hy ‘n ooggetuie was, en dat hierdie ’n geskiedkundige boek is.  En as die episode van die 153 visse so is, kan ons ook sy getuienis m.b.t. Jesus se opstanding glo.

 

Jesus het vir die dissipels gesê om nader te staan, omdat die ontbyt gereed was (v.12). Nie een van die dissipels het dit gedurf om vir Jesus te vra wie Hy is nie, omdat hulle geweet het dat dit Hy is (v.12).  Miskien was hulle nogsteeds in verwondering dat Jesus gekruisig is en weer uit die dood uit opgestaan het.

 

Of dalk bedoel Johannes dat hulle geweet het die Man op die strand is Jesus. Sy verskyning na die opstanding, asook die wonderwerk wat Hy nou-net gedoen het, het egter bevestig dat Hy die Here is (v.12).  Niemand van hulle kon dít betwyfel het nie.

 

Hy het brood gevat en vir sy dissipels gegee, en net so ook die vis (v.13). Soos in hfst.13, het die nederige Messias sy dissipels bedien.  Hierdie was die derde keer wat Hy na sy opstanding aan die dissipels verskyn het (v.14).  Dit was nie meer moontlik vir hulle om te twyfel, of om te dink dat hulle ‘n spook gesien het of dat hulle gehallusineer het nie.

 

Jesus is nie meer in sy liggaam by ons teenwoordig nie. Maar sy wonderlike voorsiening wys dat Hy nogsteeds vir ons omgee.  Dit is so dat ons hard moet werk, en dat dit die normale manier is hoe die Here vir ons voorsien (v.3, Eks.20:9, Sp.6:6-11, 10:4-5, 14:23, 28:19, Ef.4:28, 2 Ts.3:6-15).

 

En tog moet ons ook besef ons nie onsself onderhou nie, maar dat Hý die Een is wat in ons behoeftes voorsien (v.3, 6, Mt.6:11). Die hemel, die aarde en die see met al hulle rykdom behoort aan die Here (1 Kron.29:11, Ps.24:1, 50:10-12, Hg.2:8).  Die mens se vermoeë om ryk te word kom van Hom af (Dt.8:18, 1 Kron.29:12, Sp.10:22).

 

Dit is dan dwaas om te dink dat jy nie genoeg sal hê om van te lewe nie, of dat die Here nie in beheer is van jou toekoms, die ekonomie, die weer, jou kinders se opvoeding en die beskikbaarheid van werk nie (Ps.127:2, Mt.6:25-34, Fil.4:19, Heb.13:5). Die Here sal vir sy kinders sorg, selfs wanneer daar ‘n ekonomiese resessie is (Gn.47:4-6, Ps.33:19, 37:19).  Ook as jy in ‘n finansiële krisis is, kan die Here baie maklik gee wat jy nodig het (v.6, 11, Nm.11:21-23).

 

Sy wonderlike vergifnis (v.15-19)

Na die ontbyt het Jesus met Petrus gepraat (v.15). Omdat hy gewankel het en nie rotsvas gestaan het nie (Petrus beteken rots), het Jesus hom ‘Simon’ genoem (v.15-17, vgl. 1:41).  ‘n Paar weke tevore het hy by ‘n koolvuur drie keer vir Jesus verloën (13:38, 18:18).  Nou het hy weer by ‘n koolvuur die geleentheid gehad om drie keer te sê dat hy vir Jesus liefhet (v.9, 15-17).

 

‘Simon, seun van Jona, het jy My lief meer as hulle hier?’ het Jesus gevra (v.15-17). Voor Jesus se kruisdood het Petrus gesê dat hy Hom die meeste liefhet van al die dissipels (Mt.26:33).  Hy het intussen vir Jesus verloën.  Het hy regtig nog gedink dat sy liefde vir Jesus die grootste is?  Dalk wou Jesus ook geweet het of Petrus Hom bo sy suksesvolle vissersbedryf kies (v.15).  Was Jesus vir hom belangriker as tydelike sukses?

 

Petrus het bely dat hy vir Jesus liefhet (v.15-17). ‘U is God en weet alles; U weet dat ek U liefhet’ het hy hartseer gesê (v.15-17, 2:24-25, 16:30).  In die Grieks gebruik Johannes twee verskillende woorde vir liefde.  Ons kan dit soos volg uiteensit:

 

Vers 15: Het jy my lief [agapaō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

Vers 16: Het jy my lief [agapaō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

Vers 17: Het jy my lief [phileō]?… Ja, Here, U weet dat ek U liefhet [phileō].

 

Volgens party kommentators is agapaō ‘n diep Goddelike liefde, terwyl phileō ‘n sterk gevoel van broederlike liefde is.  In hulle gedagtes het Jesus vir Petrus se totale liefde gevra, maar wou hy nie weer daarin geroem het dat hy vir Jesus só liefgehad het nie.  Gevolglik het hy vir Jesus gesê dat hy Hom broederlik liefhet.  Op die einde het Jesus sy standaard verlaag, en het Hy Petrus se sub-standaard toewyding aanvaar.

 

Persoonlik dink ek nie dat dit die korrekte interpretasie is nie, aangesien agapaō en phileō partykeer sinonieme terme is.  In 3:35 gebruik Johannes agapaō vir die Vader se liefde vir die Seun, en in 5:20 gebruik hy phileō om dieselfde liefde te beskryf.  Hy gebruik ook beide woorde om Jesus se liefde vir Lasarus (11:5, 36), asook sy liefde vir Johannes te beskryf (13:23, 20:2).  Dus kan ons nie sê dat agapaō noodwendig ‘n spesiale soort liefde is, terwyl phileō ‘n laer vlak van liefde is nie.  Buitendien het Petrus ‘ja’ en nie ‘nee’ gesê, toe Jesus vir hom gevra het of hy Hom liefhet nie.

 

Hoe kon Petrus vir Jesus gewys het dat hy Hom liefhet? Hy moes sy lammers en skape opgepas het en in die groenigheid van sy Woord laat wei het (v.15-17, hfst.10, Ps.23, Jes.40:11, Jer.3:15, Hd.20:28, 1 Tm.4:13, 2 Tm.4:2, 1 Pt.5:1-3).

 

Hy moes ook bereid gewees het om in die toekoms sy lewe vir Jesus te gee, en nie weer sy Naam te verloën nie (v.18-19). Toe Petrus jonk was, was hy vry en onafhanklik; hy het gegaan waar hy wil (v.18).  Maar in sy oudag sou hy sy arms uitgestrek het; hy sou vir die Here se onthalwe gearresteer word en met sy lewe betaal het (v.18, 13:36).[1]

 

Toe Jesus klaar met Petrus gepraat het, het Hy vir hom gesê: ‘Volg My’ (v.19, Lk.5:10-11, 9:23).

 

Wat is die een sonde wat jou gewete pla, ‘n donker geheim wat jy nie kan vergeet nie?  Is dit dalk iets wat jy gesê het, iets wat jy nie kan terugtrek nie?  Het jy dalk iets lelik, skelm of onwettig in die geheim gedoen?  Het jy dalk iets teen iemand anders gedoen waarvan hulle nie eers bewus is nie?

 

Hier is hoe jy dit kan regstel:

 

[1] Geen mens kan self sy sonde bedek en sy gewete reinig nie; net die bloed van Jesus kan (Ps.32:1-5, Heb.9:14, 10:22, 1 Jh.1:7, 9). Bely dus jou sonde aan die Here, hou op daarmee, en vra vir Hom om jou te vergewe.  As jy dit nie wil erken nie en dit wegsteek, sal dit met jou sleg gaan.  Maar as jy dit bely en laat staan, sal die Here barmhartig wees (Sp.28:13).

 

[2] As die Here jou vergewe het, moet jy jou bes doen om nie meer daaraan te dink nie. Vra Hom om jou te help (Ps.25:7).  Onthou ook dat Hý dit nie teen jou hou nie, maar dat Hy jou volkome vergewe het (Ps.103:12, Mg.7:19, Jes.1:18, 43:25, 44:22, Heb.10:17).  Omdat dit so is moet jy nie sê:  ‘Ek kan myself nie vergewe nie.’  Om dit te sê is hoogmoedig, omdat jy indirek sê dat jou standaard hoër is as die Here s’n (Hý het jou vergewe, maar jý kan nie).

 

[3] Bely jou sonde aan die persoon teen wie jy gesondig het. As jy sleg van iemand gedink het, hoef jy dit nie aan hom te bely nie, maar net aan die Here (ons is nie Katolieke nie).  As jy direk teen iemand gesondig het, moet jy dit bely (Jk.5:16).  Maak ook restitusie waar dit nodig is (bv. om die gesteelde goed terug te gee).  As jy voor ‘n groep mense teen iemand gesondig het, moet jy dit voor hulle bely.  Iemand het dit só opgesom:  ‘Secret sins, secret confession.  Private sins, private confession.  Public sins, public confession.’

 

Maar wat as die persoon teen wie jy gesondig het dit nie weet nie? Vra die Here vir wysheid.  In sommige gevalle mag jy dalk jou pêrels vir die varke gooi en wat heilig is vir die honde, as jy dit aan iemand bely wat voortaan alles in sy vermoeë sal doen om jou lewe hel te maak (Mt.7:6).  Só ‘n belydenis verheerlik nie die Here nie.  Maar as dit wat jy in die geheim gedoen het groot skade aan die Here se Naam, jou gewete en die gemeente sal maak indien dit uitkom, moet jy dit bely.

 

Sy wonderlike dade (v.20-25)

Terwyl Petrus vir Jesus op die strand gevolg het, het hy omgedraai en die geliefde Johannes gesien wat by die nagmaal naby Jesus gesit het en vir Hom gevra het wie Hom gaan verraai (v.20, 13:24-25). Toe hy hom dan sien het hy vir Jesus gevra:  ‘Maar wat van hom Here?’  Dit is asof hy gesê het:  ‘Johannes is my vriend.  Gaan hy ook ‘n martelaarsdood dood moet sterf soos ek?’

 

Jesus het gesê: ‘My plan is nie dieselfde vir almal nie Petrus.  As Ek wil hê dat hy moet lewe totdat Ek kom, dan is dit My besluit.  Jy hoef nie my planne vir almal te ken nie.  Sorg net dat jy My volg volgens die opdrag en plan wat Ek vir jou gegee het.’  Dit is hoe ons sy woorde in v.22 moet verstaan.

 

‘n Storie het toe onder die gelowiges versprei dat Johannes nie sou sterf nie (v.23). Maar dit is nie wat Jesus gesê het nie.  Hy het gesê:  ‘As Ek wil hê dat hy moet lewe totdat Ek kom, wat het dit met jou te doen?’

 

Dalk het Jesus bedoel dat Johannes nog sou gelewe het as Hy in 70 n.C. in oordeel Jerusalem gekom het (Mt.10:23, 16:28). Of miskien het Hy bedoel dat Hy vir Johannes tot by die wederkoms kon laat lewe het as dit sy wil was.

 

Dit is hierdie Johannes wat dié boek onder die inspirasie van die Heilige Gees geskryf het (v.24, 14:26, 16:13-15).  Dit is hý wat ‘n ooggetuie van Jesus se Persoon, lering, wonderwerke, kruisdood en opstanding was (v.24, 20:30-31).  Sy gewete en die Heilige Gees het getuig dat hy die waarheid praat (v.24, 15:27, 19:35).

 

Die dinge wat Johannes oor Jesus geskryf het is nie al wat Hy gedoen het nie (v.25).  Jesus is ook die Een wat die heelal geskep het, wat die wêreld onderhou, en wat baie ander wonderwerke gedoen het (v.25, 1:1-3).  As al die werke van hierdie wonderlike God-mens opgeteken moes word, was die biblioteek van die wêreld nie naastenby groot genoeg nie (v.25, Job 5:9, Ps.40:6).

 

D.A. Carson sê: ‘It is as if John has identified himself (v.24), but is not content to focus on himself… He must close by saying his own work is only a minute part of all the honours due the Son.’[2]

 

En wanneer ons dít besef kan ons nie anders as om hierdie wonderlike Man, hierdie wonderlike God, te volg nie.  Wie is so ryk in sy deernis, liefde, barmhartigheid, genade, ontferming, vergifnis, goedheid, guns en verlossing soos Hy?  Wie is so divers en almagtig in sy dade soos Hy?  Wie kan so volmaak voorsien soos Hy?  Waar is daar ‘n versekeringsmaatskappy, mediese fonds of enigiemand anders wat so persoonlik vir jou welstand en toekoms omgee soos Hy (v.21-22)?

 

Nog nooit in die geskiedenis was daar iemand soos Hy nie, en ook in die toekoms sal daar nie so iemand wees nie. Geen held of wêreldberoemde kan met Hom vergelyk word nie.  Hy is ook nie net ‘n mens met buitengewone kragte soos die fiktiewe Superman en die Avengers nie.  Ons kan ook nie name soos Buddha en Mohammed in dieselfde asem noem as syne nie.  Hy is die unieke, spesiale, een-van-‘n-soort Seun van God (3:16).  Hy is die Messias, die Here wat as die ewige God aanbid moet word (1:1, 5:23, 20:28, 30-31).  En sy Naam is Jesus.

 

[1] Volgens oorlewering is dit presies wat gebeur het. Toe keiser Nero vir Petrus wou doodmaak, het hy uit Rome uit gevlug.  Jesus het langs die pad aan hom verskyn.  ‘Waarheen gaan U?’ het Petrus vir Hom gevra.  ‘Ek gaan om weer gekruisig te word,’ het Jesus geantwoord.  Petrus het toe teruggedraai en is onderstebo gekruisig.  Hy het gesê dat hy nie waardig is om soos sy Here gekruisig te word nie (John Foxe, Foxe’s Book of Martyrs, pp.12-13).

 

Ons kan nie met sekerheid sê dat dit so gebeur het nie. Maar ons kán sê dat Petrus die Here in sy dood vir Christus se onthalwe verheerlik het (v.19, 1 Pt.4:14-16, 2 Pt.1:14).

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.686

Die wonderwerk wat my lewe verander het

empty-tomb-4

‘n Man het eenkeer sy predikant se woorde met my gedeel: ‘Jesus moet eers persoonlik aan ‘n predikant verskyn, voordat hy met gesag kan praat.’  Regtig?  Kan elke gelowige nie sê dat hy in die persoonlike ervaring van Jesus se opstanding deel nie?  Kan elke gelowige nie sê dat die opgestane Christus in sy hart lewe nie?  En is dít nie die groot wonderwerk wat my en elke ander gelowige se lewe verander het nie?  Moet Jesus persoonlik aan ons verskyn voor ons dit kan glo?

 

Mag die Here vandag Jh.19:38-20:18 gebruik, sodat jy in die opgestane Jesus kan glo nog voordat jy Hom eendag in die hemel sien (20:8, 29).

 

Jesus se begrafnis (19:38-42)

Dan Brown se boek, The Da Vinci Code, het op ‘n populêre vlak vir mense geleer dat Jesus nie eintlik gesterf het nie.  Volgens Brown het Jesus voor sy dood van die kruis afgekom, Indië toe gegaan, met Maria Magdalena getrou, kinders gehad, en doodgegaan.  Brown se ontkenning van Jesus se dood op Golgota en sy begrafnis, ontken outomaties sy liggaamlike opstanding.  Die Skrif leer egter baie duidelik dat Jesus regtig doodgegaan het.  Sy begrafnis bewys dit.

 

In die vorige verse het Jesus gesterf en het die soldate bevestig dat Hy dood is (19:30-35). Dit het al begin om aand te word (Mt.27:57), en daarom het ‘n sekere Josef van Arimathea vir Pilatus toestemming gevra om Jesus se liggaam van die kruis af te haal (19:38, Dt.21:23).  Hy wou nie gehad het dat sy liggaam in die algemene graf vir gekruisigde misdadigers begrawe moes word nie.[1]  As dít gebeur het, sou Jesus se vyande rede gehad het om sy opstanding te ontken.  Maar omdat Pilatus Josef se versoek toegestaan het, het hulle geen gronde gehad om dit te doen nie (19:38, Mk.15:45, Lk.23:53).

 

Nikodemus het vir Josef gehelp. Hy het ‘n alwyn en mirre mengsel gebring wat omtrent 33 kg geweeg het (19:39).  Mirre was ‘n deursigtige bruin of rooi-geel boomgom wat uitgedroog is.  Dit was afkomstig van ‘n sekere soort Balsam of mirre boom (Lat. commiphora myrrha) wat in Arabië gegroei het.  Dit het soet reuk gehad.[2]  Alwyn was ‘n poeier wat uit die geurige sandelhout boom (Eng. sandalwood) geneem is.[3]

 

Volgens die Joodse gebruik het Josef en Nikodemus die liggaam saam met die alwyn en mirre mengsel in skoon linne toegedraai (19:40, Mt.27:59, 2 Kron.16:14). Die mengsel sou gemaak het dat die liggaam nie dadelik sleg geruik het nie.

 

Toe hulle klaar die Here se liggaam toegedraai het, het hulle Hom in ‘n tuingraf begrawe wat naby die kruis was (19:41). Omdat dit byna 18:00 was, die tyd vir die Sabbat om te begin (Mt.27:57), was Josef haastig om vir Jesus te begrawe (19:41-42, 14, Lk.22:1, 23:54, 56).  Dus het hy Hom in ‘n nuwe graf gelê wat hy vir homself in ‘n rots uitgekap het (19:41, Mt.27:60, vgl. Jes.53:9).  Josef en Nikodemus het ‘n groot klip voor die graf se ingang gerol (Mt.27:60).

 

‘n Klomp van die vroue wat vir Jesus gevolg het, het oorkant die graf gesit en gesien waar hulle Hom begrawe het (Mt.27:61, Mk.15:47, 40, Lk.23:55). Intussen het die Joodse Raad vir Pilatus gevra om ‘n paar soldate te stuur om die graf te bewaak.  Hulle was bang dat Jesus se dissipels die liggaam sou steel, en dan vir almal sou sê Hy het opgestaan.  Pilatus het gedoen wat hulle gevra het, en het ook vir die soldate gesê om die klip te verseël (Mt.27:62-66).

 

In reaksie op hierdie verse moet ons ten minste die volgende sê: Josef en Nikodemus het nog nie die dieper betekenis van Jesus se kruisdood en begrafnis verstaan nie.  En tog het dít wat daar gebeur het, iets in hulle harte verander.

 

Voor hierdie verse was Josef reeds ‘n dissipel wat die Koninkryk van God gesoek het (19:38, Mk.15:43). Hy was ‘n ryk en gerespekteerde lid van die Joodse Raad, ‘n goeie en regverdige man wat nie met hulle besluit saamgestem het om vir Jesus te kruisig nie (Mt.27:57, Mk.16:43, Lk.23:50-51).  Sy swakpunt was egter dat hy ‘n bang en geheime dissipel van Jesus was.  Hy het gevrees dat die Jode hom vir sy assosiasie met Jesus uit die sinagoge sou skop (19:38, 7:13, 9:22, 12:42).  Maar toe Jesus gekruisig is, het hy sy vrese oorkom en openlik met Hom geassosieer (19:38).

 

Nikodemus was dieselfde. Volgens 3:2 het hierdie Fariseër a.g.v. vrees in die nag na Jesus toe gekom (19:39).  In 7:50-52 het hy voor sy kollegas vir Jesus opgestaan, maar hulle het hom gou afgeskiet (7:50-52).  Net soos Josef was Nikodemus ‘n geheime dissipel (12:42).  En tog het hy ná Jesus se dood openlik met Hom geassosieer (19:39).  Hy het nie meer in die donker weggekruip nie, maar het na die lig toe gekom (3:19-21).

 

Ons sien dan dat Jesus se kruisdood en begrafnis twee manne verander het, al het hulle nie al die detail daarvan verstaan nie. Hoeveel te meer behoort dit ons dan nie te verander nie?  Ons verstaan immers die betekenis van sy kruisdood en begrafnis, en leef ook aan die anderkant van sy opstanding.

 

Net soos wat Jesus se kruisdood hierdie manne dapper gemaak het, behoort sy opstanding ons vreesloos te maak. Ons moenie ‘FBI Christene’ of geheime agente van die Here wees, wat bang is om openlik van Hom te getuig, met Hom te assosieer, en te bely dat ons Hom ken nie (19:38-39).  Om so te vrees is onnodig, omdat die opgestane en lewende Christus in ons woon (1 Jh.4:4).

 

Jesus se opstanding (20:1-10)

Soos die Jode in die eerste eeu (Mt.28:13, 15), is daar vandag liberale teoloë wat glo dat die dissipels Jesus liggaam gesteel het. In Jesus se tyd was dit algemeen vir grafrowers om mense se liggame te steel.  ‘Hoekom sou hulle dit gedoen het?’ het my seun twee weke gelede vir my gevra.

 

In sommige antieke kulture is mense met hulle juwele en ander skatte begrawe. Grafrowers sou die toegedraaide liggaam gesteel het en op ‘n veilige plek die grafdoeke losgedraai het, in die hoop dat daar dalk kosbare juwele aan die lyk was.  Was dit dalk die geval met Jesus?  Die grafrowers sou geweet het dat sý graf aan ‘n rykman behoort het, nie waar nie?  Kom ons bekyk die teks van nader om te sien wat werklik daar gebeur het.

 

Op die dag na die Sabbat, die eerste dag van die week[4], het Maria Magdalena, Salome, Johanna, en Maria die ma van Jakobus en Joses, met hulle speserye na die graf toe gegaan (20:1-2, Mk.16:1, 15:40, 47, Lk.24:1, 10).  Dit was donker toe hulle by die huis weg is (20:1).  Terwyl hulle oppad was, het die son met skrefies-oë oor die horison geloer (Mk.16:2).

 

‘Wie gaan die groot klip vir ons wegrol?’ het hulle oppad vir mekaar gevra (Mk.16:3). Hulle het nie geweet dat ‘n engel ‘n paar oomblikke voor hulle daar aangekom het om die klip weg te rol nie (Mt.28:2).[5]  Toe hulle dus by die graf aankom, het hulle gesien dat die klip weggerol is (Mk.16:4, Lk.24:2).  Maria Magdalena het haastig omgedraai om vir Petrus en die geliefde dissipel (Johannes volgens 21:20-24) te gaan sê (20:2).  Sy het aangeneem dat grafrowers gekom het om Jesus se liggaam te steel (20:2).

 

Terwyl die ander vroue vir Maria gewag het, het hulle in die graf ingegaan en gesien dat die liggaam weg is (Lk.24:3). Terwyl hulle daar gestaan het, het hulle twee engele in helder klere gesien en na die grond toe gebuig (Lk.24:4-5).  Die engele het hulle gerusgestel en gesê dat Jesus volgens sy voorspellings uit die dood uit opgestaan het (2:19-22, Lk.9:22, 18:33, 24:6-7).  Hulle moes vir Petrus en die ander dissipels gaan sê het dat Jesus hulle in Galilea sou ontmoet (Mk.16:7, 14:28).  Hulle is toe met vrees en groot blydskap daar weg om dit te doen (Mt.28:8), maar het langs die pad bang geraak, sodat hulle besluit het om niks te sê nie (Mk.16:8).

 

Kort nadat hulle weg is het Petrus en Johannes na die graf toe gehardloop (20:3). Omdat Johannes jonger was as Petrus, het hy vooruit gehardloop en eerste by die graf aangekom (20:4).  Alhoewel hy  nie ingegaan het nie (20:4-5), het hy van buite af ingeloer en die grafklere daar gesien lê (20:5).  Toe Petrus oomblikke later daar aangekom het, het hy in die graf ingegaan en die grafklere daar sien lê, met die kopdoek wat eenkant opgevou was (20:6-7).

 

Johannes het dit ook gesien toe hy vir Petrus in die graf in gevolg het (20:8). Hy het nou wel nie die Ou Testamentiese profesieë rakende Jesus se opstanding verstaan nie (20:9, Ps.16:10-11, Jes.53:10), maar die leë graf en die opgevoude grafklere het hom daarvan oortuig dat Jesus regtig opgestaan het, en dat Hy die lewende Seun van God en die Messias was (20:8, 30-31).  Hy en Petrus het toe omgedraai en huistoe gegaan (20:10).

 

Jy kan nie gered word en hemel toe gaan as jy nie in Jesus se liggaamlike opstanding glo nie. Deesdae wil liberale teoloë ons daarvan oortuig dat die kerk mense as gelowiges moet beskou, al glo hulle nie in die liggaamlike opstanding van Jesus nie (dr. Willem Nicol het dit bv. in ‘n samespreking by die Skuilkrans NG-gemeente in Pretoria gesê).

 

Maar hoe kan iemand gered word as hy in ‘n dooie Jesus glo? Hoe kan hy geestelik uit die graf van sy sonde opgewek word, as Jesus nie uit die dood uit opgestaan het nie (Ef.2:1, 5)?  En hoe kan ons liggame eendag opgewek word, as Jesus nie opgestaan het nie (1 Kor.15)?  As dit die geval is, moet ons besef dat sonde, siekte, en die dood self nie oorwin kan word nie, maar dat ons die hulpelose slagoffers daarvan is.

 

Paulus het ‘n appeltjie te skil met Tukkies, Unisa en Stellenbosch se teoloë wat Jesus se opstanding ontken. Volgens hom is hulle ellendige ongelowiges wat nie hoop het nie, en wie se sonde nie vergewe is nie (1 Kor.15:12-19).  ‘n Mens wonder hoekom hulle enigsins daarin belangstel om vir mense die Bybel te leer?

 

Buiten vir Johannes, het die res van die dissipels en die vroue nie geglo dat Jesus opgestaan het, voor hulle Hom gesien het (v.8). Dit bevestig dat nie een van húlle sy liggaam gesteel het nie.  Die feit dat die grafklere netjies opgevou was, wys dat dit nie die werk van grafrowers was nie.  Omdat hulle gou wil wegkom, werk hulle nie netjies nie.  Eintlik sou grafrowers nie eers die linne en speserye afgehaal het nie, omdat dit iets werd was.

 

Dit is dan duidelik dat Jesus se liggaam nie gesteel is nie, maar dat Hy uit die dood uit opgestaan het. Nog nooit in die geskiedenis het die Joodse Raad, National Geographic, of enigiemand anders sy ontbinde liggaam navore gebring nie.

 

Ateïste, Moslems, liberale teoloë, en ander skeptiese mense sal sê dat Matteus, Markus, Lukas en Johannes se opstandingsverhale nie met mekaar ooreenstem nie, en dat dit daarom nie waar kan wees nie. Ek stem saam dat ons nie alles in die Bybel verstaan nie.  Maar om te sê dat die Bybelse rekord foutief is, is soos om te sê dat enigiets wat nie vir ons beperkte verstand sin maak nie (soos sekere wetenskaplike formules wat 50 jaar gelede nie sin gemaak het nie), foutief is.

 

Die fout lê nie by die Bybel nie, maar by ons (16:12). Buitendien het ek min of meer hierbo gewys hoe die opstandingsverhale met mekaar geharmoniseer kan word.

 

Jesus se verskyning (20:11-18)

Vandat gay en lesbian ‘regte’ ‘n stem in die westerse samelewing gekry het, het mense se opinie van die Bybel verander. Dit het al so ver gegaan, dat baie mense nie meer vir God as ‘n Vader beskou nie.  Volgens hulle is dit ‘n wrede en harde beeld, en moet ons Hom eerder as ons moeder in die hemel beskou.

 

Maar dit wys net hoe verdraaid hierdie mense se siening van manlikheid is. Dit wys dat hulle nie eintlik die gesonde beeld van Bybelse vaderskap het nie.  As hulle dít verstaan het, sou hulle nie probleem gehad het met God as ‘n Vader nie.  Hierdie les kom veral duidelik uit in dít wat Jesus in v.17 gesê het.

 

Nadat Petrus en Johannes huistoe is (20:10), het Maria buite die graf gestaan en huil (20:11). Sy het afgebuk, in die graf ingekyk, en twee engele in wit klere gesien (20:11-12).  Hulle het by die kop en voete gesit waar Jesus se liggaam gelê het (20:12, vgl. Eks.25:18).  Dit het weer bewys dat hierdie nie die werk van grafrowers was nie, maar van God.

 

Die engele het vir Maria gesê: ‘Hoekom huil jy mevrou?’ (20:13).  ‘Hulle het my Here weggevat, en ek weet nie waar hulle sy liggaam neergelê het nie,’ het sy geantwoord (20:13).  Toe sy dit klaar gesê het, het sy omgedraai en Jesus agter haar gesien staan (20:14).  A.g.v. die donker graf in die vroeë oggendure, die trane in haar oë, en haar geestelike blindheid, het sy Hom nie herken het nie (20:14, 1, Lk.24:16).

 

‘Hoekom huil jy mevrou – jy het mos nie rede nie? Vir wie soek jy?  Jy soek tog nie na ‘n dooie Messias nie, of hoe?’  Dit is hoe ons Jesus se woorde in 20:15 moet verstaan.  Maria het Hom vir die tuinier misgis (19:41) en gesê:.  ‘Mnr., het jy miskien die Here se liggaam geskuif?  As jy vir my sê waar jy dit gesit het, sal ek dit vat.’ (20:15).  Jesus het vir haar gesê:  ‘Maria’ (20:16).  Omdat sy een van Jesus se skape was, het sy dadelik die Goeie Herder se stem herken (10:3-4).

 

‘Rabboenie!’ (leermeester) het sy in Hebreeus vir Hom gesê (20:16). Sy het Jesus se voete vasgegryp; sy wou Hom nie weer verloor het nie (20:17).  Hy het vir haar gesê om nie so aan Hom vas te klou nie (20:17).  Hy het nie bedoel dat sy glad nie aan Hom mag raak nie (20:27, Mt.28:9, Lk.24:39).  Wat hét Hy dan bedoel?

 

Die rede hoekom sy nie so aan Hom moes vashou nie, was omdat Hy nog nie na die Vader toe opgevaar het nie (20:17).  Die implikasie is dat sy aan Hom vasgehou het, asof Hy dadelik na die Vader toe sou opvaar.  Hy het dus eintlik vir haar gesê:

 

‘Jy hoef nie so aan My vas te hou nie Maria. Ek gaan nie nou al na die Vader toe nie, maar sal darem nog ‘n rukkie by julle wees.  Gaan sê ook asseblief vir my broers dat Ek in die nabye toekoms gaan opvaar na die Vader toe’ (20:17, Ps.110:1, Hd.1:9, Ef.1:20-21).

 

Maria het van die graf af weggegaan en vir die dissipels gesê dat sy vir Jesus gesien het. Sy het ook Jesus se boodskap aan hulle oorgedra (20:17-18).  Terwyl sy oppad was het Jesus aan die ander vroue verskyn (Mt.28:9-10).

 

In hierdie laaste toepassing wil ek net op v.17 fokus. Jesus het gepraat van my Vader en julle Vader, my God en julle God.  Hy was die unieke Seun van God, en het dus ‘n spesiale verhouding met die Vader gehad (3:16, Gk. monogenēs).  In sy menslikheid was die Vader ook sy God (20:17, Ef.1:3, 17).

 

Maar deur Jesus se kruisdood en opstanding, het die Vader ons ook as sy kinders aangeneem (1:12-13, Rm.8:14-17, 2 Kor.6:18, Gal.4:5-6, Ef.1:5-6, Heb.12:5-11, 1 Jh.3:1, Op.21:7).  Ons is dus nie net Jesus se diensknegte en vriende nie, maar ook sy broers en susters (20:17, 15:15, Mt.12:50, Rm.8:29, Heb.2:11, 12-13).  Die grootste geskenk en voorreg wat God vir ons kan gee, is dat Hy ons God en Vader is (20:17).  Deur Jesus Christus kan ons ‘n persoonlike verhouding met Hom hê.

 

Omdat Hy nou jou Vader is, sal Hy:

 

  • Jou beloon (Mt.6:4).
  • Jou gebede beantwoord (Mt.6:6, 8-9, 7:11).
  • Vir jou sorg (Mt.6:26, 32).
  • Jou beskerm en bewaar (10:29, Sg.2:8, Mt.18:10).
  • Jou dissiplineer wanneer jy wegdwaal (Heb.12:5-11).
  • Jou liefhê en deur die Heilige Gees in jou woon (14:21, 23, Gal.4:6).
  • Genade, vrede en ander geestelike seëninge vir jou gee (Ef.1:2-3, 17, Jk.1:17).
  • Jou in sy hemelse huis inneem (14:2-3).
  • Ryk, liefdevolle en soet gemeenskap met jou hê (1 Jh.1:3).

 

Sonder die wonderwerk van Jesus se kruisdood en opstanding, kan jy nie enige van hierdie voordele geniet nie. Om hierin te deel, moet jy eers deur geloof en bekering in die wonderwerk van Jesus se kruisdood en opstanding deel. Enige ander wonderwerk waarin die Here jou van kanker genees het, of iets anders vir jou gedoen het, kan nie naastenby hiermee vergelyk word nie. Vra gerus vir dié wat al hierdie wonderwerk ervaar het: hulle sal vir jou sê dat dit hulle lewens verander het.

 

[1] Flavius Josephus, The Antiquities of the Jews, v. 44 aangehaal in D.A. Carson, The Gospel According to John, p.629

[2] James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, inskrywing onder myrrh

[3] Carson, Ibid, p.630

[4] Dit is Jesus se opstanding op die eerste dag van die week wat daartoe gelei het dat gelowiges voortaan op Sondae ontmoet het (Hd.20:7, 1 Kor.16:2). In Op.1:10 het Johannes dit ‘die Here se Dag’ genoem.

[5] Die engel het nie die klip weggerol om vir Jesus uit te laat nie, maar om vir die vroue en die dissipels te wys dat die graf leeg is.

‘n Dankgebed vir die reën, vergifnis en beskerming

thanking-god-for-rain

Deur die jare het ek gesien hoe Christene in groot getalle saamtrek om vir reën te bid. Ek het al gesien hoe Christene vas dat hulle geliefdes tot bekering moet kom.  Verlede week het ek ‘n kort video gesien waarin ‘n boer vir Angus Buchan vra om die Christene bymekaar te roep om teen plaasmoorde te bid.

 

Ek kritiseer nie hierdie pogings nie. Maar ek het nog nooit gesien dat Christene ‘n massa saamtrek hou om die Here vir die reën, vir sy vergifnis en vir sy beskerming te dank nie.  Jerry Bridges het gesê:  ‘We are anxious to receive but too careless to give thanks.’[1]  In Ps.65 gee Dawid vir ons ‘n voorbeeld van wat dit beteken om die Here vir sy vergifnis, verlossing en voorsiening te dank.

 

God se vergifnis (v.1-5)

Ek onthou dat ek jare gelede ‘n klein boekie oor stiltetyd gekoop het. Êrens het die outeur gesê dat ‘n mens die Here elke dag vir jou redding en vir Jesus se kruisdood moet dank.  Ek het besef dat ek dit nie genoeg doen nie, en het van toe af probeer om daarop te let.

 

Dawid het dit ook gedoen. Nog voor hy die Here vir sy beskerming en vir reën gedank het, het hy Hom vir sy vergifnis gedank.  Dit is die sentrale boodskap van die eerste klomp verse.

 

Die Here het verdien dat sy volk Hom met stille bewondering [Heb. dûmîyâh] en lofgesange moes prys (v.1-2).  Hiervoor moes hulle na sy tent in Jerusalem of Sion toe gegaan het (v.2).  Hulle moes die geloftes wat hulle in hulle desperate nood gemaak het (‘Here, as U ons vandag help sal ons…’), aan die Here betaal het (v.2, Pd.5:3-4).  Hulle moes Hom geprys het as die Een wat hulle gebede verhoor het (v.2-3, Lk.11:9-10).  Mense uit alle nasies moes Hom hiervoor geprys het (v.3, 67:4-6, 68:32-33, 86:9, Jes.2:2-3, 56:7, vgl. Mt.21:13).

 

Israel het veral rede gehad om die Here te prys, omdat Hy haar sonde vergewe het (v.4). Toe dit vir Dawid gevoel het of sy sonde te sterk is vir hom (v.4, 38:5), het die Here ingegryp en versoening bewerk (v.4, 79:9).  Dit het Hy in die toekoms gedoen toe Hy ook vir Dawid se sonde aan die kruis gesterf het.  Die Ou Testamentiese offers het dit geïllustreer.

 

Dawid het ook die Here geprys omdat Hy vir Israel uitgekies het om naby Hom te wees (v.5, 33:12). Hulle moes nie gedink het hulle verdien dit nie (Dt.7:7-8), maar moes dit as ‘n voorreg en ‘n seën beskou het dat hulle in die Here se voorhowe met Hom gemeenskap kon hê (v.5, 23:6, 27:4, 84:5).  Hier sou sy goedheid en heiligheid hulle versadig het (v.5).

 

Wat leer ons uit v.1-5 van hierdie Psalm? Ons moet die Here vir ons verlossing prys, en Hom dank dat Hy ons uitverkies het (v.1-5).  Is dit iets waaraan jy gereeld dink, of is jy al so gewoond daaraan, dat jy dit vanselfsprekend neem?  Dalk moet jy jouself weer aan die diepte van jou sondige verlede herinner, sodat jy die Here se vergifnis op Golgota opnuut kan waardeer (v.4, 103:10, 12, 130:3-4).

 

Dalk moet jy ook daaraan dink dat God jou nie gered het omdat jy Hom gekies het nie, maar omdat Hy jou gekies het (v.5, Jh.1:12-13, 6:44, 65, 15:16, Rm.8:29-30, 9:11-18).  Hoekom het die Here vir Israel gekies en nie die ander nasies nie?  En hoekom het Hy besluit om jóú te red:  wat maak jóú so spesiaal dat Hy jou gekies het om naby Hom te wees (v.5, Jer.30:21, 1 Kor.1:26-31, 4:7, Ef.2:12-13)?  Dit is pure genade.  As jy dít onthou, sal jy Hom meer wil prys (v.5, 2, Ef.1:4-6).

 

Maar jy moenie net op jou eie die Here vir jou verlossing prys nie; jy moet dit ook saam met ander gelowiges doen (v.1-2). Dit moet vir jou lekker wees om saam met die gemeente te vergader om die Here se goedheid te geniet, en om Hom vir sy heiligheid te aanbid (v.5, Ps.122:1, Heb.10:24-25).

 

Ek dink nie ons besef watse groot voorreg ons het om deur Christus in God se troonkamer in te kom nie (Heb.10:19-22). God se kinders in die Ou Testament sou hulle voortande hiervoor gegee het, maar ons neem dit ligtelik op.  Ons bly maklik van die erediens af weg, omdat tant Sannie van Kakamas vir die naweek by ons kuier, of omdat die aanddiens met ons gunsteling TV-program inmeng.  Gelowiges wat vir geen goeie rede van die Here se huis af wegbly nie (v.5, 1 Kor.3:16), sal nie die vervulling van sy goedheid beleef soos dié wat getrou kom nie (v.5).

 

God se verlossing (v.6-9)

Jannie is 5 jaar oud. Sy pa is sy held.  Hy kan ‘n rugby bal oor die huis se dak skop, en het een keer ‘n kwaai hond met ‘n stok weggejaag.  Hy kan ‘n boom afkap, ‘n sak hondekos met een hand dra en vleis braai.  Hy het eenkeer dwarsdeur die nag Kaap toe gery, terwyl Jannie en sy sussie agter in die kar gelê en slaap het (Jannie weet nie dat sy ma ook gehelp bestuur het nie!).

 

Eendag toe boelie ‘n ander kind vir Jannie by die kleuterskool. Hy was baie bang en het nie geweet of iemand hom kan help nie.  Sy vrese het hom verlam.  Hy het skoon vergeet hoe sy pa ‘n kwaai hond ‘gewen’ het.  As hy dit maar net onthou het, kon hy vir sy pa gevra het om die boelie (en sy pa) uit te sorteer.

 

Net so was dit ook met Israel: as hulle die Here se almag in die skepping onthou het, sou hulle geweet het dat Hy hulle ook teen hulle vyande kan beskerm.  Dit is die boodskap in v.6-9.

 

Terwyl Israel in Egipte was, het hulle in hulle nood tot die Here geroep (v.3, Eks.2:23). Volgens sy regverdige karakter het Hy hulle met vreeslike dade gered, om só die God van hulle verlossing te word (v.6, 106:22, Dt.10:21, 2 Sm.7:23).  Deur sy kruisdood in die toekoms sou Hy ook die Hoop en Verlosser van die nasies aan die eindes van die aarde geword het, die nasies oorkant die see (v.6, 3, 22:28).

 

In die begin het Hy sy almag soos ‘n gordel om sy middel vasgemaak, en het Hy die reusagtige berge gevestig (v.7, 93:1). Omdat daar dan geen einde aan sy mag is nie (v.7, Jer.32:17, 26-17, Lk.1:37, 18:27, Ef.3:20), was dit glad nie vir Hom moeite om Israel van haar vyande te red nie (v.6).  Net soos wat Hy die see stilgemaak het (v.8a, 89:10, 107:29, Mt.8:26), kon Hy Israel se vyande stilgemaak het (v.8b, Jes.17:12-13).

 

Die nasies aan die eindes van die aarde het die Here se groot tekens gevrees en hulle daaroor verwonder (v.9, Eks.15:14-16, Jos.2:10-11). Hy is die God wat elke dag blydskap bring wanneer Hy die son laat opkom en wanneer Hy die maan en die sterre laat uitkom (v.9).  As Hy dan die skepping beheer (v.9), is dit glad nie vir Hom moeilik om sy volk te beskerm nie (v.6).

 

Dit beteken nie dat geen gelowige ooit die slagoffer van ‘n plaasmoord of ‘n verkragting sal wees nie. Die Here het immers gesê dat die wêreld ons gaan verdruk (Jh.16:33, Hd.14:22, 2 Tm.3:12).  En tog weet ons dat die Here eendag teen sy kinders se vyande gaan optree.  Hy sal die duiwel, die Moslems, die Kommuniste en elke ander vyand van sy hemelse Bruid oordeel (v.8b).  Al raas hulle nou soos die golwe van see, sal hulle nooit die Here se kerk oorweldig nie (v.8, Mt.16:18).

 

Ons moet die Here dank dat geen moord of enigiets anders ons van sy liefde kan skei nie (Rm.8:38-39). Dit kan ons nie uit sy hand uit ruk of ons siele beskadig nie, en daarom hoef ons nie in vrees te lewe vir dié wat die liggaam kan doodmaak, maar daarna niks kan doen nie (Mt.10:28, Jh.10:28-29).

 

Die Here kan en sal selfs die slegte omstandighede tot ons voordeel uitwerk, en dit gebruik om ons meer soos Jesus te maak (Rm.8:28-29). Hy sal ons deur die wêreld se landmyne van sonde lei, sodat ons veilig aan die anderkant uitkom (2 Tm.4:18).

 

Ek probeer nie sê dat jy net vir geestelike beskerming moet bid, en dat die beskerming van jou liggaam onbelangrik is nie. Dis reg dat jy teen plaasmoorde en ander misdade in ons land bid.

 

Maar ons moenie van die beskerming van jou siel vergeet nie. Dit help nie dat jou liggaam veilig is omdat jy nou in Australië bly, terwyl jou siel in gevaar is nie (Mt.16:26).  Moet dan nie nalaat om Mt.6:13 te bid (‘Lei ons nie in die versoeking nie, maar verlos ons van die Bose’), en dan die Here te dank wanneer Hy jou gebede beantwoord nie.

 

God se voorsiening (v.10-14)

In sy goedhartige liefde het die Here ‘n manier om meer te gee as wat ons nodig het. As Hy klaar vir mense kos gegee het, is daar 12 mandjies vol van vis en brood oor wat hulle nie klaar geëet het nie (Mt.15:20).  Ook as Hy vir ons reën gee, loop die damme oor.

 

Ons weet dat Hy soms ‘n goeie rede het vir waarom Hy die reën terughou. Maar sy normale patroon is om met ‘n oop hand vir die skepping te gee:  “U maak u hand oop en versadig alles wat lewe met welbehae.” (Ps.145:16).  Dit is ook hoe Dawid dit in v.10-14 gesien het.

 

Dawid het die Here geprys, omdat Hy die aarde met ‘n oorvloed van reën besoek het (v.10, 2). Hy het die dor en arm aarde ryk gemaak (v.10).  Die rivier of kanaal van God wat deur Jerusalem gevloei het (Ps.46:5, Jes.7:3), het vol geword sodat daar genoeg drinkwater was (v.10).  Daar was ook genoeg water vir die koringlande buite die stad (v.10).  Op hierdie manier het die Here vir sy volk brood voorsien (v.10).

 

Met die oorvloedige stortreën het Hy die geploegde lande goed nat gemaak, sodat die harde klonte en riwwe sag geword het (v.11). Hy het die grond met water deurweek en dit vrugbaar gemaak, sodat dit ‘n geseënde oes opgelewer het (v.11).  So het Hy die jaar met sy oorvloed gekroon (v.12).

 

In v.12 het Dawid gesê dat die Here se spore met vettigheid drup. Hy het bedoel dat daar ‘n oorvloed van kos en water is wanneer die Here met sy reënwolke by ‘n plek verbygaan.  Vertalings soos die ESV sê dat die plaaswaens se spore oorloop.  Die waens is so oorlaai dat die koring in die tweespoor paadjies val, terwyl hulle dit na die skure toe aanry.

 

Soos in Botswana se Okavango Delta, het die reën alles verander. Dit wat altyd ‘n woestyn was, was nou weiding (v.13, Job 38:26-27).  Oral het daar waterpoele gelê (v.13).  Soos Namakwaland in die blommeseisoen, het Israel se heuwels haar vrolike blommerok aangetrek, haar Sondag beste om die Here te verheerlik (v.13).

 

Die groen weivelde het ‘n vuil wit woltrui met bruin en swart knope gedra: oral in die veld het skape en bokke die sappige en voedsame gras geniet wat die Here voorsien het (v.14).  En so het die Here deur die skape en die bokke vir sy volk klere, vleis, melk en kaas voorsien.  Hy het ook die valleie met goudkleurige koring oordek (v.14).  Saam met die res van die aarde het die goue koringare in die wind gedans en die Here met lofgesange geprys (v.14).

 

Om op hierdie manier dankbaar te wees is ‘n kenmerk van ‘n ware gelowige (Ps.50:23, Lk.17:11-19, Rm.12:1, Fil.2:14). Kan dit anders wees as die Here jou met soveel oorvloed geseën het?  Hy het jou geseën met alle geestelike seëninge in die hemel in Christus (Ef.1:3).  Hy het jou gekies, gered, vergewe, aangeneem en vir jou ‘n erfdeel in die hemel gegee (v.2-6, Ef.1:4-14).

 

Sy genade is so oorvloedig dat dit al jou sonde bedek (Ps.51:3, Jes.55:7, Rm.5:17, 20). Hy het sy oorvloedige liefde en lewe deur die Heilige Gees in jou hart uitgestort (Jh.10:10, Rm.5:5).  Hy antwoord jou ver bo wat jy kan bid of dink (Ef.3:20).  Die troos wat Hy gee wanneer jy swaarkry is oorvloedig (2 Kor.1:5).  Die reën en kos wat Hy gee is meer as ‘n dag se voorraad, meer as wat jy kan hanteer of nodig het (v.10-14).

 

Die voorregte van die liggaam van Christus, mediese sorg, godsdiensvryheid, die Bybel in ons eie taal, geleenthede om geestelik te groei deur goeie boeke, preke, DVD’s, die internet, konferensies en meer, getuig van die Here se goedheid. Verstaan jy nou hoekom jy nie moet nalaat om die Here te dank wanneer jy in jou stiltetyd bid nie (Fil.4:6, Kol.4:2, 1 Ts.5:17-18)?

 

Mense wat ondankbaar is en alewig kla, dink te veel van hulleself. Hulle dink dat hulle beter verdien, en kla dan as hulle dit nie kry nie.  As jy egter besef dat jy die hel verdien, sal jy dankie sê vir enigiets meer wat die Here jou gee.

 

Om in konstante ondankbaarheid te lewe is ‘n kenmerk van ongelowiges (Rm.1:21). Net soos ons, weet hulle hoe om vir reën en ander dinge te bid wanneer die krisis tref.  Maar wanneer die Here vir hulle deurkom, gee hulle nie vir Hóm die krediet nie.  Hulle prys hulleself en hulle eie vermoeëns, die chirurg wat hulle geopereer het, of die wonderlike tegnologie wat geniale slim mense uitgedink het.  En selfs dít doen hulle nie vir lank voordat hulle weer oor iets anders kla nie.

 

Hulle is soos die minister van water en sanitasie (Nomvula Mokonyane) wat op 7 Nov.2016 vir reën gebid het. Toe die Here op 10 Nov.2016 reën gegee het, toe sê sy:  ‘We didn’t pray for floods, we prayed for rain.  It feels like we were robbed.’

 

So is die wêreld vir jou: wanneer dit droog is kla hulle, en wanneer dit reën kla hulle.  Ek onthou hoe dit heerlik gereën het ná Januarie 2016 se hittegolf.  ‘n Omroeper van ‘n populêre radiostasie in Johannesburg het gekla, omdat ons vir ‘n week nie die son gesien het nie.

 

Moenie soos die wêreld wees nie, maar dank die Here in alle omstandighede – of dit nou te veel gereën het of te min (Ef.5:20, Job 1:21). Laat die Here se antwoord op jou gebede jou aanspoor om Hom te dank, maar ook om te bid dat die Wes-Kaap goeie reën sal kry.

 

Moet asseblief nie dink dat sommige plekke in ons land nog droog is, omdat hulle groter sondaars is as ons nie. “Nee, sê Ek vir julle; maar as julle jul nie bekeer nie, sal julle almal net so omkom.” (Lk.13:3, 5).

 

As ons ons nié bekeer en glo dat Jesus Christus die enigste Verlosser van sondaars is nie, sal die lieflike reën wat ons oor die afgelope vier maande geniet het, ‘n getuie teen ons wees op die oordeelsdag. Die reën sal jou daaraan herinner “dat dit [God] is wat die goeie dinge gee:  Hy het vir julle reën van die hemel af gegee en gereelde oeste; Hy het julle volop kos gegee en julle gelukkig gemaak.” (Hd.14:17, NAV).

 

Ek wil jou aanspoor om die Here vir sy vergifnis, verlossing en voorsiening te vra. Moet asseblief nie terughou of skaam wees nie; die Here gee graag.  Maar wanneer Hy hierdie dinge gegee het, moet ons nie nalaat om Hom daarvoor te dank nie.

 

[1] The Practice of Godliness, p.101

Die ware weergawe van Jesus se kruisdood

jesus-on-cross

Soos jy seker weet verkondig National Geographic se ateïste, Tukkies se liberale teoloë, Hindoes, Moslems en ander vals godsdienste ‘n weergawe van Jesus se kruisdood wat nie met die Bybel strook nie.

 

Op die ou end gaan dit oor die bron wat jy as gesaghebbend beskou. Vir die wêreld is hierdie bronne godsdienstige boeke, antieke geskrifte uit die 2de en 3de eeu n.C., vals profesieë, en ander buite-Bybelse bronne.  Vir gelowiges is dit die vier Evangelies (Matteus, Markus, Lukas en Johannes), asook die res van die Ou- en die Nuwe Testament.

 

Vandag wil ek op een van hierdie bronne fokus, naamlik Jh.19:16b-37.

 

Die kruis (v.16b-18)

Omdat Jesus in ons plek vervloek en as onrein beskou is, het die Romeine Hom gelei om buite die stad gekruisig te word (v.16-17, Gn.3:23-24, Nm.5:1-4, 15:35-36, Mt.21:39, Heb.13:12).  Hy het self sy kruisbalk[1] gedra (v.17).  Omdat Hy ná sy géseling so baie bloed verloor het, het sy bloeddruk geval sodat Hy flou gevoel het en nie die kruis verder kon dra nie.  Die soldate het ‘n verbyganger genaamd Simon van Cirene gedwing om die kruis agter Hom aan te dra (Lk.23:26, vgl. 14:27).  ‘n Klomp mense het Hom gevolg en die vroue het gehuil (Lk.23:27).

 

Uiteindelik het hulle by ‘n heuwel gekom wat soos ‘n kopbeen gelyk het (v.17, Heb. Golgotha).  Om Hom te verdoof het die soldate vir Jesus ‘n galbitter wyn-en-mirre-mengsel gegee om te drink (Mt.27:34, Mk.15:23).  Hy het dit nie gedrink nie (Mk.15:23), omdat Hy by sy volle bewuste wou wees toe Hy in ons plek gely het.

 

Die soldate het toe die spykers deur sy hande en voete gedryf. Hulle het Hom tussen twee misdadigers gekruisig, om aan te dui dat Hy die hoof misdadiger is (v.18, Ps.22:17, Jes.53:12).  Hy het gebid dat die Vader hulle moet vergewe, omdat hulle nie die erns van hulle sonde besef het nie (Lk.23:34, Hd.3:17, 13:27, 1 Kor.2:8).

 

Die klag (v.19-22)

Toe ek in die kleuterskool was het die juffrou donkie ore gemaak, dit op jou kop gesit, en jou in die hoek laat staan as jy stout was. Sy wou gehad het dat almal moet sien jy het die reëls oortree.  In Jesus se tyd moes mense wat gekruisig sou word ‘n bordjie om hulle nekke gedra het.  Die aard van hulle oortreding het daarop gestaan.  Nadat hulle gekruisig is, is die bordjie bo hulle koppe vasgemaak.

 

So was dit ook met Jesus (v.19, Mt.27:37). Hy is naby die stad gekruisig, en daarom het almal dit gesien (v.20).  Die klagte teen Hom was:  ‘Dit is Jesus van Nasaret, die Koning van die Jode’ (v.19, Mt.27:37).  Volgens die Romeinse wet het iemand wat homself ‘n koning genoem het die keiser teëgegaan, en moes hy gekruisig word (Lk.23:2-3, Hd.17:7).  Die ironie is dat Jesus regtig die Koning van die Jode was (v.20, Lk.1:32-33).  Eintlik was Hy ook die Koning van die Romeine en die Grieke, die Koning van die nasies (v.20, Ps.2:6-8, 22:29).

 

Die owerpriesters was nie tevrede met wat Pilatus geskryf het nie: ‘Moenie skryf dat hierdie indringer en bedrieër die Koning van die Jode is nie, maar dat Hy gesê het Hy is die Koning van die Jode’ (v.21).  Pilatus wou hulle terg en het vir hulle gesê:  ‘Wat ek geskryf het, het ek geskryf.’ (v.22).  God het bepaal dat dit so moes bly, aangesien Jesus regtig die Koning van die Jode was.

 

Die klere (v.23-24)

Het jy al ooit gedroom dat jy nie klere aan het nie en mense sien jou? Hoe het jy gevoel?  Hoe skaam en verneder moes Jesus nie gevoel het toe die soldate sy klere verdeel het, en Hy naak aan die kruis gehang het nie?

 

Maar dit het nie net oor die vernedering gegaan nie. Jesus het sonder klere gesterf, om die sondige naaktheid van ons siele met sy bloed en geregtigheid te bedek, net soos wat Hy dit in Gn.3:21 met Adam en Eva gedoen het (vgl. Rm.13:14, Op.19:8).  Moet dit nie vergeet wanneer jy v.23-24 lees nie.

 

Nadat die soldate vir Jesus gekruisig het, het hulle daar bly sit om seker te maak dat niemand Hom van die kruis afhaal nie (Mt.27:36). Terwyl hulle waggehou het, het hulle lootjies getrek om sy klere tussen die vier van hulle te verdeel:  sy skoene, gordel, bo-kleed en kopdoek (v.23, Mk.15:24).  Die lang onderkleed was van een stuk materiaal geweef, en daarom wou hulle dit nie geskeur het nie (v.23-24).  Hulle het lootjies getrek om te kyk wie dit sou kry (v.24).

 

So het hulle, sonder dat hulle dit geweet het, Ps.22:19 vervul: “Hulle verdeel my klere onder mekaar en werp die lot oor my gewaad.”  Hierdeur het die Here ook gewys dat Hy nie sy Seun se Koningskap van Hom af sou wegskeur soos in die geval van Saul en Salomo nie (1 Sm.15:27-28, 24:4, 1 Kon.11:29-31, 2 Sm.7:15).

 

Die vriende (v.25-27)

Die Joodse leiers, verbygangers, soldate, en misdadigers aan die kruise langs Jesus het Hom uitgelag en met Hom gespot (Mt.27:39-44, Lk.23:35-37).[2]  Maar daar was ook ‘n handjievol van sy geliefdes wat om die kruis gestaan het, wat tot die einde toe lojaal was aan Hom (v.25).  Hy was ook lojaal aan húlle, sodat Hy selfs aan die kruis aan ander se belange gedink het en nie aan sy eie nie (v.26-27).

 

‘n Vergelyking met ander Bybeltekste sal vir ons sê wie hierdie karakters was:

 

[1] Sy ma Maria (v.25). Toe Jesus aan die kruis gehang het, het ‘n swaard deur haar siel gegaan soos wat Simeon jare tevore geprofeteer het (Lk.2:35).

 

[2] Sy ma se suster Salome, die vrou van Sebedeüs en die ma van Johannes en Jakobus (v.25, Mt.27:56, Mk.15:40, 3:17).

 

[3] Maria die vrou van Klopas, die ma van Jakobus die kleine en Joses (v.25, Mk.15:40).

 

[4] Maria Magdalena uit wie Hy sewe demone gedryf het (v.25, Lk.8:2). Ek wonder of enige van die dissipels so lojaal was soos sy (20:1, 11)?

 

[5] Die geliefde apostel Johannes vir wie Hy gevra het om sy weduwee-ma op te pas, aangesien Josef al dood was en sy eie broers nie in Hom geglo het nie (v.26-27, 21:20-24, 7:5). Johannes het gedoen wat Jesus gevra het (v.27).

 

Die voltooiing (v.28-30)

Toe Jesus aan die kruis was, het dit teen 12:00 donker geword. Vir omtrent drie ure het die son nie geskyn nie (Lk.23:44-45).  Om 15:00 het Jesus uitgeroep:  ‘My God, My God!  Waarom het U My verlaat?’ (Mt.27:46).  Onmiddellik het mense sy woorde verdraai en Hom gespot.  ‘Hy roep vir Elia!’ het hulle gesê (Mt.27:47).

 

Jesus het geweet dat Hy die Ou Testamentiese profesieë, skadubeelde, tipes en offers volbring het (v.28, Gk. tetelestai).  Om ‘n laaste Skrif te vervul, en ook a.g.v. ‘n geweldige bloedverlies het Hy gesê:  ‘Ek is dors’ (v.28, Ps.22:16).

 

Die soldate het ‘n spons vol van goedkoop suurwyn op ‘n hissoptak gesit en vir Hom gegee (v.29, Ps.69:21, Eks.12:22, Ps.51:9). Terwyl Hy gedrink het, het die soldate aangehou gespot:  ‘Wag, kom ons kyk of Elia gaan kom om Hom van die kruis af te haal!’ (Mt.27:49, Mk.15:36).

 

Toe Jesus klaar die wyn gedrink het, het Hy met ‘n harde stem uitgeroep: ‘Dit is volbring!  Vader, in U hande gee Ek my gees oor!’ (v.30, Gk. tetelestai, Mt.27:50, Lk.23:46).  Jesus het nie gesê dat Hy klaar is nie, maar dat Hy die werk van verlossing voltooi het.  Hy het toe sy kop vooroor gebuig en sy laaste asem uitgeblaas (v.30, Lk.23:46).

 

Dit het nie gewoonlik so gewerk met dié wat gekruisig is nie. Hulle het hulle koppe opgetel om nóg ‘n asem te kry.  Sodra hulle die laaste asem uitgeblaas het, het hulle koppe vooroor geval.  Maar met Jesus het dit anders gewerk, omdat Hy uit sy eie besluit het om sy lewe in die Vader se hande oor te gee en sy asem uit te blaas (v.30, 10:18, Lk.23:46).

 

Toe Hy dan sy asem uitgeblaas het, was daar ‘n geweldige aardbewing en het God die tempelgordyn van bo na onder geskeur (Mt.27:51). So het Hy gewys dat die pad na die hemel toe oop is vir dié wat in sy Seun glo (Heb.10:19-22).

 

Die soldate wat by die kruis gestaan het, het die Here geprys en gesê: ‘Hierdie man was werklik die onskuldige Seun van God!’ (Mt.27:54, Lk.23:47).  Die bedroefde skare het na hulle huise toe teruggekeer (Lk.23:48).  Baie van die vroue-dissipels wat van Galilea af gekom het, het op ‘n afstand gestaan en kyk (Mt.27:55-56, Lk.23:49).

 

Die vervulling (v.31-37)

Die Moslems glo nie dat Jesus regtig dood was nie. Sura 4:157-158 in die Qur’an sê:

 

‘…they said (in boast), ‘We killed Christ Jesus the son of Mary, the Messenger of Allah’; – but they killed him not, nor crucified him. Only a likeness of that was shown to them.  And those who differ therein are full of doubts, with no (certain) knowledge.  But only conjecture to follow, for of a surety they killed him not: – Nay, Allah raised him up unto Himself.’

 

Sommige van hulle dink dat Judas Iskariot of Simon van Cirene in sy plek gesterf het. Ander sê dat Hy voor sy dood van die kruis af gekom het en hemel toe is.  Maar as Jesus nie regtig gesterf het nie, is sy opstanding niks meer as ‘n fiktiewe ontwaking uit ‘n diep koma nie.  Die vraag wat ons moet beantwoord is of Jesus regtig gesterf het of nie?  En hiermee help v.31-37 ons.

 

Dit was die dag van voorbereiding vir die Pasga of die Fees van Ongesuurde Brode, asook die voorbereiding vir die Sabbat (v.31, 14, Lk.22:1, 23:54, 56). Dit het reeds aand se kant toe gestaan (Mt.27:57).  Die Sabbat het om 18:00 begin, en geduur tot die volgende aand 18:00.  Die teks sê dat dit ‘n groot Sabbat was (v.31).  Wat beteken dit?

 

Wanneer die Jode hulle Feeste gevier het, het hulle sekere dae van die Fees as ‘n rusdag of Sabbat gevier (Eks.12:16). Hierdie Sabbatte kon op enige dag van die week geval het.  As dit egter op ‘n Saterdag geval het, het hulle dit as ‘n ‘groot’ Sabbat beskou.  So was dit toe Jesus gekruisig is (v.31), wat beteken dat Hy op ‘n Vrydag gesterf het.[3]

 

Volgens Dt.21:23 moes mense wat aan ‘n hout gehang het voor sononder afgehaal en begrawe word (v.31). Die Joodse leiers het dus vir Pilatus gevra om die gekruisigdes se bene te breek.  As hulle bene gebreek is, kon hulle hulleself nie opgestoot het om asem te kry nie, en het hulle binne minute weens ‘n tekort aan suurstof doodgegaan (asphyxia).

 

Die soldate het die twee misdadigers se maermerries met ‘n yster hamer stukkend geslaan (v.32).[4]  Toe hulle by Jesus kom was dit nie nodig om sy bene te breek nie, omdat Hy reeds dood was (v.33).  Om dit te bevestig het een van die soldate ‘n spies tussen sy ribbes ingesteek, sodat die bloed en water wat op sy hart en longe was (perikardiale en pleurale vloeistof) uitgestroom het (v.34).[5]

 

Dit het bewys dat Jesus regtig dood was. Dit mag ook ‘n simboliese betekenis hê, naamlik dat ons deur Christus se bloed gereinig is en met die skoon water van wedergeboorte gewas is (3:5, Esg.36:25-27, 1 Kor.6:11, Heb.10:19, 22, 1 Jh.5:6-8).

 

Dit het ook gebeur om die Skrif te vervul. Sonder dat hulle dit geweet het, het die soldate God se raadsplan vervul (vgl. Hd.13:27, 29).  In Eks.12:46 en Nm.9:12 het die Here vir sy volk gesê om nie die paaslam se bene te breek nie.  Omdat Christus ons Paaslam is (1:29, 1 Kor.5:7), het hulle nie sy bene gebreek nie.  Ook in Ps.34:21 het Dawid gesê dat die Here die regverdige se bene bewaar, sodat nie een van hulle gebreek word nie. Jesus is die Regverdige Een van wie Dawid gepraat het.

 

Die soldate het ook Sg.12:10 vervul: “Hulle sal sien in wie hulle gesteek het.” (v.37).  Sg.12 gaan oor Jersualem wat deur haar vyande omring word.  Die Here het gesê dat Hy haar vyande sal verwoes, maar ook dat Jerusalem sou treur omdat sy die Here deurboor het.  Party van hulle sou in smart getreur het, en ander in berou en bekering.  So het die Jode dan in 70 n.C. getreur toe die Here Jerusalem deur die Romeine verwoes het (Lk.23:28-31).  Hulle sal ook in die toekoms ware berou oor hulle sonde hê, en treur dat hulle die Messias gekruisig het (Rm.11).

 

Hoe weet ons dat Johannes se weergawe van Jesus se kruisdood waar is? Hy was daar (v.26), en daarom kan ons weet dat sy getuienis betroubaar is (v.35, 21:24, 1 Jh.1:1).  Tog het hy nie net getuig om vir ons die feite te gee nie, maar sodat ons kan glo dat Jesus die Seun van God en die Messias van Ps.22 en Jes.53 is (v.35, 20:30-31).

 

Glo jy dit? Het jy al op Christus vertrou as die enigste Een wat jou van die komende oordeel van die hel en van jou sonde kan red?  Het jy jou al van jou sonde bekeer?  Het die Here al jou sonde vergewe?  Of is sonde nog jou baas, ‘n harde meester wat jou in jou gewete en in jou drome pla?  Wys die bose dinge waaroor jy dagdroom dat jy ‘n slaaf van die duiwel is?

 

As jy nog nie tot bekering gekom het nie, kan ek met absolute sekerheid sê dat jou hart swart is. As mense jou diepste geheime en jou gedagtes moet ken, sal jy nie meer vriende hê nie.  As jy nie ‘n gelowige is nie, het ek sopas jóú hart beskryf, nie waar nie?

 

As jy bereid is om dit voor die Here te erken, is daar hoop. Die liefde en vergifnis van God in Jesus se kruisdood is baie groter as jou bitter gedagtes en die bose dade van jou verlede.  Kom na die Here toe en sê vir Hom dat jy nie moerbeivlekke van sonde uit jou hart en gedagtes kan was nie.  Sê vir Hom jy is jammer oor die dinge wat jy teen Hom en sy Woord gedink, gedoen, gevoel en gesê het.  Sê vir Hom jy is jammer oor die soort mens wat jy is.

 

Sê vir Hom dat jy nie net die ware weergawe van sy kruisdood wil glo nie, maar dat jy daarop wil reageer. Sê vir Hom dat jy jou ou sondige natuur wil kruisig en nie meer vir jouself wil lewe nie.  Vra vir Hom om die Kaptein van jou skip te wees, en om beheer te neem van jou lewe.  As jy dít doen, sal Hy jou nie weier nie.  “Ek sal hom wat na My toe kom, nooit uitwerp nie.” (6:37).

 

Is jy gered maar moedeloos oor jou sonde? Is jy depressief, omdat dit vir jou voel of sonde elke keer die oorhand kry?  Jy het besluit om maar die handdoek in te gooi.  Moet dit nie doen nie, maar kom terug na die kruis toe.  Is dit nie waar jy vir Jesus as die liefdevolle en sagmoedige Verlosser leer ken het nie?  Jou sonde is te sterk vir jou, maar is daar enige sonde wat Hý nie aan die kruis oorwin het nie (1 Jh.1:7, 3:8)?

 

Gebruik jy gereeld die middele wat Hy tot jou beskikking gestel het: die getroue bestudering, verkondiging en toepassing van die Woord, jou eie en ander se gebede, die gemeenskap van gelowiges, die nagmaal, die wapenrusting van God in Ef.6:10-18?  Moenie moed verloor nie my vriend, maar onthou Jesus se belofte dat Hy ‘n geknakte riet nie sal afbreek nie, en ‘n kers wat flou brand nie sal doodblaas nie (Mt.12:20).  Is dit nie hoe jy Hom leer ken het nie?

 

Dalk is jy ‘n ongelowige wat jou nie aan Jesus se kruisdood steur nie, of ‘n belydende ‘gelowige’ wat hardkoppig in jou sonde volhard. Hoe hard moet jou hart nie wees nie, om in die gesig van só ‘n groot liefde jou rug op die Here te draai?  Jy moet seker ‘n hart van klip hê om die bloedbesmeerde Verlosser van sondaars aan ‘n kruis te sien hang, en dan om te draai en weg te loop.  As Jesus se liefde vir sondaars nie jou hart kan smelt nie, is daar vir jou geen hoop nie.  Vir jóú wil ek net een ding sê:

 

“hoe sal ons ontvlug as ons so ‘n groot saligheid veronagsaam wat… Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie… hoeveel swaarder straf, dink julle, sal hy verdien wat die Seun van God vertrap het en die bloed van die testament waardeur hy geheilig is, onrein geag en die Gees van genade gesmaad het?” (Heb.2:3, 10:26, 29).

 

Ek wil nie in jou skoene wees op die oordeelsdag nie. Maar dit is nog nie die oordeelsdag nie; daar is nog tyd om jou te bekeer.  Laat staan jou verdraaide idees oor die kruis.  Ek bedoel nie noodwendig dat jy ‘n verkeerde weergawe van Jesus se kruisdood gehoor het nie.  Dalk weet jy wat die Bybel hieroor sê, maar jy het jou nog nie bekeer en in die gekruisigde Christus geglo nie.  As jy doen wat ek hierbo gesê het, sal jy nie net intellektueel nie, maar uit persoonlike ervaring die ware weergawe van Jesus se kruisdood verstaan.

 

[1] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.608

[2] Een van die misdadigers het later tot bekering gekom (Lk.23:39-43).

[3] Baie mense glo dat Jesus op ‘n Woensdag of ‘n Donderdag gekruisig is. Ek handhaaf nie hierdie siening nie, maar glo dat Hy op ‘n Vrydag gekruisig is.  My doel in hierdie preek is nie om die redes hiervoor te verduidelik nie.  Ek het in ‘n vorige preek gesê dat D.A. Carson in sy Johannes-kommentaar (pp.455-458) genoegsame bewyse lewer vir waarom Jesus op die Vrydag gekruisig is, en nie op die Woensdag of Donderdag nie.

[4] Carson, Ibid, p.622

[5] Alexander Metherell (M.D, Ph.D.), aangehaal in Lee Strobel, The Case for Christ, pp.266-267

Die probleem met Jesus

jesus-on-trial

Dit is so te sê onmoontlik om ‘n ongelowige daarvan te oortuig dat God sy belange op die hart dra. In sy gedagtes is die Here net teen hom, en wil Hy sy vreugde van hom af wegvat.  Dit is die leuen wat Adam en Eva van die begin af geglo het:  ‘Het God regtig gesê julle mag van geen boom in die tuin eet nie?’

 

Maar as daar een plek in die geskiedenis is waar die Here gewys het dat Hy die sondaar liefhet en sy belange op die hart dra, dan is dit Golgota. Dáár het God gewys dat Hy tot die uiterste toe sou gaan om sondaars te red.  Dit is hartseer om te sien dat die mens, ten spyte daarvan, nogsteeds ‘n probleem het met Jesus.  Net die Here kan ‘n mens se opinie van Hom verander (soos wat Hy met Paulus gedoen het).  Mag die Here vandag Jh.18:28-19:16a gebruik om sy liefde vir ons te bevestig.

 

Die klagte (18:28-32)

Ek het al by ‘n vorige geleentheid vertel hoe die koerante in Spurgeon se dag leuens oor hom vertel het. Dit het gemaak dat sommige mense uit nuuskierigheid na sy preke kom luister het, en tot bekering gekom het.  Ek het laasweek gewys hoe God soewerein is oor die mens se sonde.  Nêrens sien ons dit beter as in Jesus se onregverdige verhoor en kruisdood nie.

 

Die Joodse Raad het vir Jesus ‘skuldig’ bevind en Hom voor 06:00 na Pilatus se hoofkwartiere toe gelei (18:28, 19:14, Mk.13:35, Lk.23:1). Dit was vroegoggend toe hulle daar aangekom het (18:28).  Hulle het iemand gestuur om vir Pilatus te roep, omdat hulle nie voor die Fees[1] onrein wou word, deurdat hulle in ‘n heiden se huis ingegaan het nie (18:28, Hd.10:28, Nm.9:1-14).  Hulle het egter nie omgegee oor die onreinheid van die haat in hulle harte nie!

 

Pilatus wou by die Raad geweet het wat hulle klagte teen Jesus was (18:29). Hulle het geen konkrete klagte gehad nie, en het daarom die emosionele kaart gespeel:  ‘As hierdie man nie bose dinge gedoen het nie, sou ons Hom nie aan jou oorgelewer het nie’ (18:30).  ‘Hoekom moet ék Hom oordeel; julle het mos ‘n wet waarvolgens julle Hom kan oordeel?’ het Pilatus gesê.

 

Maar toe die Romeine die land in 6 n.C. oorgeneem het, het hulle die Jode verbied om die doodstraf toe te pas.[2]  Die Joodse Raad het vir Pilatus hierop attent gemaak (18:31), en het in soveel woorde gesê dat Jesus die doodstraf verdien.  ‘Hy mislei die volk en sê dat ons nie belasting aan die keiser moet betaal nie; Hy het ook gesê dat Hy ‘n koning is.’ (Lk.23:2).  Vir die Romeine was hierdie baie ernstige oortredings, en was dit strafbaar met die dood.

 

Maar op dié manier het die Jode reg in die Here se hande in gespeel. Volgens God se plan moes die Jode nie vir Jesus gestenig het nie, maar die Romeine moes Hom gekruisig het (18:32, 12:32, Mt.20:19, 26:2, vgl. Hd.13:27, Jes.53, Ps.22).  Op hierdie manier het Hy in ons plek onder God se vervloeking gesterf (Gal.3:13, Dt.21:22-23).  Dit is tog wat die doringkroon gewys het, nie waar nie (19:2, Gn.3:18)?  Sien jy dan dat Jesus, en nie die Joodse leiers of Pilatus nie, in beheer was?

 

En 2000 jaar later het dinge nie verander nie. Wat ek in die vorige preek gesê het, sê ek weer:  wanneer mense jou kritiseer, valslik beskuldig, en jou onregverdig behandel, is God soewerein daaroor (Gn.50:20, Hd.2:23).  Jy kan met ‘n geruste hart weet dat jou Vader dit oor jou pad gestuur het, en dat Hy iets goed in gedagte het.  Hy sal dit vir jou voordeel uitwerk en jou meer soos Jesus maak (Rm.8:28-29).  Jy kan nie bid om soos Jesus te wees en dan dink dat jy nie vervolg gaan word nie.  As die wêreld Hom vervolg het, gaan hulle jou ook vervolg (15:20).

 

Dit beteken nie dat jy mense se sonde teen jou moet aanvaar, of dat jy moet maak asof dit reg is nie. Maar dit beteken dat jy jouself in sulke tye aan die Here se kragtige hand moet onderwerp, en nie geestelike ‘tantrums’ moet gooi nie (1 Pt.5:6).  Wees nederig genoeg om te besef dat jy nie self die situasie kan hanteer nie.  Om te dagdroom, die persoon terug te kry, iets aan hom of haar te doen, of dit te ignoreer in die hoop dat dit sal weggaan, gaan nie help nie.  Gee dit in gebed vir die Here, al moet jy dit ook 50 keer op ‘n dag doen (1 Pt.5:7).

 

Die ondersoek (18:33-38a)

Rika voel gefrustreerd. Oor die naweek het sy haar ma, vriendin, kollega en baas gebel, maar almal se fone is beset.  Sy het sopas vir Telkom gebel om te hoor wat aangaan, maar (kan jy dit glo!) selfs húlle fone is beset.  Sy wonder hoekom almal se fone eweskielik stukkend is.  Dink jy nie dat sy êrens moet begin wonder of die probleem aan haar kant lê nie?

 

En werk dit nie ook so in die lewe nie? Pilatus en Jesus het verskillende idees gehad oor wat dit beteken om ‘n Koning te wees, oor die waarheid en nog meer.  Êrens moes Pilatus besef het dat dit nie Jesus is wat verkeerd is nie, maar hy.

 

Hy het in sy kwartiere ingegaan en vir Jesus geroep. ‘Is jy die Koning van die Jode?’ het hy gevra (18:33).  ‘Hoekom vra jy?  Is dit omdat hieroor wonder, of omdat ander mense My daarvan beskuldig het?’ het Jesus geantwoord (18:34).  Jesus het eintlik hier gevra of daar getuies vir hierdie klagte was (vgl. 18:20-21).  ‘Moenie slim raak met my, asof ek ‘n Jood is wat onder jou koningskap staan nie.  Jy moes iets verkeerd gedoen het as jou eie volk en haar leiers jou aan my oorgelewer het.’  Dit is basies wat Pilatus in 18:35 gesê het.

 

Jesus het verduidelik dat sy Koninkryk nie van hierdie wêreld is nie (18:36, 6:15, Dn.7:14). As dit was, sou sy diensknegte geveg het om te keer dat Hy aan die Jode se bloedlus oorgelewer word (18:36, kontr. 18:11).  Maar omdat dit nie was nie, het Hy nie vir ‘n aardse koninkryk geveg nie.  Hy was die Goddelike Messias aan wie die Hemelse Koninkryk behoort het; Hy was nie ‘n bedreiging vir die Romeine soos wat die Jode voorgegee het nie.

 

‘So jy is ‘n Koning?’ het Pilatus gesê (18:37).  ‘Jy sê dat Ek ‘n Koning is, maar My en jou verstaan daarvan is nie dieselfde nie,’ het Jesus in effek vir hom gesê (18:37, Lk.23:3).  ‘Ek is as ‘n mens in hierdie wêreld gebore (1:14), maar kom nie van hierdie wêreld af nie.  Ek kom van die hemel af, en het gekom om van die waarheid te getuig.  Ek is die waarheid (14:6).  Dié wat die Vader aan my gegee het sal na die waarheid luister (10:3-5, 27, 1 Jh.4:6).’  Só moet ons Jesus se woorde in 18:37 verstaan.

 

Vir die wêreld is een van die probleme wat hulle met Jesus en die Christelike geloof het, die feit dat ons in absolute waarheid glo. ‘Wat is waarheid?’ wil hulle saam met Pilatus in 18:38a weet.  In hulle gedagtes bestaan daar nie so iets nie.  ‘Alle godsdienste kan reg wees,’ is hoe hulle redeneer.  ‘Jesus is vir jou die enigste weg, maar vir die ateïs, Hindoe en Moslem is dit anders.  Uiteindelik lei alle paaie na dieselfde bestemming toe.’

 

Omdat ongelowiges vir Jesus verwerp, het hulle nie ‘n benul van die waarheid nie. Satan verblind hulle om sy leuens te glo (8:44, 2 Kor.4:4).  Hulle dat daar nie so iets soos absolute waarheid is nie, maar hulle leef nie so nie.  Hulle is nie konsekwent nie.  Gestel die maatskappy dank hulle af.  Hulle gaan hof toe, en die hof sê vir die maatskappy:  ‘Volgens haar kontrak kan julle haar nie afdank nie.’  Sal die hof dit aanvaar as die maatskappy sê:  ‘Daar bestaan nie so iets soos absolute waarheid nie; vir haar beteken die kontrak dit, maar vir ons beteken dit iets anders’?

 

Net so kan ons nie maak asof alle godsdienste hemel toe lei nie. Jesus en die Bybel staan in direkte kontras met die godsdienste van die wêreld.  As Christenskap waar is, moet die res noodwendig vals wees.  Daar kan nie baie gode en een God wees nie.  Ons kan nie deur geloof alleen gered word, en deur goeie werke nie.  Jesus kan nie die enigste Verlosser wees, en een van baie paaie na die Vader toe nie.

 

Wie besluit wat waar is? Duidelik lê die besluit nie by mense nie, omdat ons nie hieroor kan saamstem nie.  Iemand wat in sy diepste wese waarheid is moet hieroor besluit.  Die waarheid is nie ‘n filosofie of opinie nie, maar ‘n Persoon.  Ondersoek gerus die Bybel om vir jouself te sien dat die dinge wat Jesus oor God, die mens, ons sonde, verlossing, ens. leer, ‘n akkurate weergawe van die werklikheid is.

 

Die uitspraak (18:38b-19:16a)

Toe die Sinode besluit het om homseksuele huwelike toe te laat, was daar baie mense wat gesê het hulle is klaar met die NG-Kerk. Party van hulle het ook opgepak en geloop.  ‘n Tydjie later het die Sinode die besluit omgekeer.  Vir my het dit gelyk of hulle dit gedoen het om die meerderheid tevrede te stel.  Dit is wat Pilatus in hierdie verse gedoen het.

 

Na sy gesprek met Jesus het hy weer buitentoe gegaan. ‘Ek vind geen skuld in die man nie,’ het hy vir die Jode gesê (18:38b, 8:46, Lk.23:4, 1 Pt.2:22).  Die Jode wou Hom dood gehad het, en het gesê:  ‘Oral waar Hy kom veroorsaak Hy oproer, van Judea af tot in Galilea.’ (Lk.23:5).  Omdat Jesus ons skuld op Homself geneem het, het Hy nie op die klagtes gereageer nie (Mt.27:12-14, Jes.53:7).

 

Jesus is na Herodes toe gestuur en weer terug na Pilatus toe (Lk.23:6-11). Pilatus het vir die Joodse Raad en die volk laat weet dat nie hy of Herodes gedink het dat Jesus iets gedoen het om die dood te verdien nie (Lk.23:13-15).  Sou hulle tevrede gewees het as hy vir Jesus ‘n ligte straf gegee het, en Hom daarna volgens die jaarlikse gebruik vrygelaat het (18:39, Lk.23:16)?  Hulle wou niks hiervan geweet het nie.  Pilatus moes eerder die moordenaar en oproermaker Barabbas vrygelaat het, en vir Jesus gekruisig het (18:40, Mt.27:21-25, Lk.23:19-20, Hd.3:14).

 

Pilatus wou nie in die moord gedeel het nie, en het toe sy hande in onskuld gewas (Mt.27:24). Maar as hy onskuldig was, sou hy nie die Jode se versoek toegestaan het nie.  Hy sou ook nie vir Jesus laat gésel het nie (19:1).  Volgens 19:1 en Mk.15:15 het Pilatus voor en na die vonnis vir Jesus laat gésel.  Die eerste géseling of fustigatio was ‘n ligte straf, waarin Pilatus probeer het om simpatie by die Jode te wek, sodat hulle Hom sou vrylaat.

 

Toe dit en die ander pogings in 19:2-15 nie gewerk het nie, het hy Hom weer laat gésel.  Die flagellatio of verberatio géseling was onmenslik en brutaal.  Die soldate het ‘n kort sweep met stukkies been en metaal aan die los eindpunte gebruik.  Hulle het die slagoffer om die beurt geslaan, totdat hulle moeg was.  Dit was so erg dat slagoffers dit dikwels nie oorleef het nie.[3]

 

Ná die eerste géseling is Jesus voor Pilatus gebring waar 600 soldate met Hom gespot het (Mt.27:27): hulle het ‘n koninklike rooi-pers mantel oor Hom gegooi en ‘n doringkroon op sy kop gesit (19:2).  Om te wys dat hulle gode is, is antieke konings soms uitgebeeld met ‘n doringkroon wat van die dadelpalm gemaak is.  Dit is hoe die soldate nou met Jesus gespot het.  Hulle het ook ‘n riet in sy regterhand gesit, en gespot asof dit sy septer is (Mt.27:28-29).  Hulle het Hom daarmee oor die kop geslaan, Hom met die vuis bygekom, en sarkasties voor Hom gekniel (19:3, Mt.27:29-30, kontr. Fil.2:9).

 

Pilatus het die vernielde Messias met sy rooi-pers mantel en doringkroon na die volk en haar leiers toe uitgebring en vir hulle gesê: ‘Kyk, die patetiese man!  Hy is glad nie so gevaarlik soos wat julle dink nie, en daarom sal dit nie skade doen om Hom vry te laat nie.’ (19:4-5).  Die Jode wou nie na Pilatus geluister het nie.  ‘Kruisig Hom!  Kruisig Hom!’ het hulle uitgeroep (19:6).  ‘Man, as julle nie my oordeel wil aanvaar dat Hy onskuldig is nie, kan julle Hom self kruisig,’ het hy geantwoord (19:6).

 

Die Jode het volgehou: ‘Jesus het Homself die Seun van God gemaak, en volgens ons wet moet Hy daarvoor die doodstraf kry.’ (19:7, 5:18, 8:58-59, 10:30-33, Mt.26:63-66, Lv.24:16).  Die Hercules-tipe idee wat Pilatus van ‘n seun van die gode gehad het, het hom bang gemaak (19:8, Mt.27:19).  ‘Waarvandaan kom jy?’ het hy weer vir Jesus gevra (19:9, Mt.26:63).  Jesus het hom nie geantwoord nie, omdat Hy dit reeds in 18:36-37 gedoen het.

 

‘So jy wil nie met my praat nie?’ het Pilatus gesê. ‘Besef jy nie dat ek mag het om jou vry te laat of te kruisig nie?’ (19:10).  Die dapper Leeu van Juda het vir Pilatus gesê:  ‘Jy sou geen gesag oor My gehad het as My Vader dit nie vir jou gegee het nie (19:11, Dn.2:21, Hd.4:27-28, Rm.13:1, Op.19:16).  Daarom is Judas en Kajafas wat My aan jou oorgelewer het skuldig aan ‘n groter sonde.  Jy het nie mooi geweet wie Ek is nie, maar hulle weet presies.  Hulle het teen die lig gesondig’ (19:11, 9:41, Lk.12:47-48).

 

Pilatus was nou oortuig dat Jesus onskuldig is. In desperate vrees het hy probeer om Hom vry te laat, maar sy wispelturige persoonlikheid het hom nie toegelaat nie (19:12, Mk.15:15, Hd.3:13).  ‘As jy vir Jesus vrylaat is jy nie die keiser se vriend nie!’ het die Jode geskreeu (19:12).

 

Pilatus het al voorheen in hierdie muur in vasgeloop. Toe hy by ‘n vorige geleentheid droog gemaak het (Lk.13:1), het die Jode hom by die keiser aangekla.  Hy was reeds in die keiser se swartboekies.  As hy weer misgetas het, sou die keiser van hom ontslae geraak het.  Omdat die Jode dit geweet het, het hulle hom hiermee gemanupileer.

 

Vir Pilatus was sy eie posisie vir hom belangriker as geregtigheid. Hy het vir Jesus uitgebring en op sy regterstoel gaan sit om Hom te oordeel.  Ek wonder of hy geweet het dat Jesus hóm in die toekoms sou oordeel (5:22)?

 

Die stoel het op die mosaïek plaveisel van Gabbata gestaan (19:13). Dit was die dag van voorbereiding vir die Pasga of die Fees van van Ongesuurde Brode (19:14, Lk.22:1).  Dit was die sesde uur (19:14).  As ons soos die Jode van 6 uur af tel, was dit 12 uur in die middag.  Maar as ons soos die Romeine van middernag af tel, was dit 6 uur in die oggend.  Ek gaan met die tweede opsie, omdat Jesus teen 9 uur die oggend gekruisig is (Mk.15:25).

 

‘Aanskou julle hulpelose Koning!’ het Pilatus met die Jode gespot (19:14, 19). ‘Weg met Hom, weg met Hom, kruisig Hom!’ het hulle geroep (19:15, Hd.21:36, 22:22).  Hulle wou nie ‘n ‘Messias’ gehad het wat hulle nie van die Romeine se onderdrukking kon red nie.  ‘Moet ek julle Koning kruisig?’ het Pilatus verder gespot (19:15).  ‘Ons het nie ‘n ander koning as die keiser nie,’ het hulle gesê (19:15).  Hulle het die keiser gehaat, maar sou hom enige dag bo die Messias gekies het (vgl. 1:11, 1 Sm.8:7).

 

En so het hulle hulle sin gekry. Pilatus het vir Jesus aan hulle wil oorgelewer (19:16a).  Hy het dit hoofsaaklik gedoen omdat Hy ‘n ‘people pleaser’ was (Mk.15:15).  Die soldate het die rooi-pers mantel afgehaal en sy eie klere vir Hom aangetrek.  Daarna het hulle Hom uitgelei om gekruisig te word (Mt.27:31).

 

Vandag nog het mense ‘n probleem met Hom. Die wyse waarop hulle die Bybel en Christene vermy, ignoreer, spot, aanval en slegsê, gee vir jou ‘n aanduiding van wat hulle met Jesus sou gedoen het as Hy nog op die aarde was.  As hulle maar net geweet het hoe lief Hy hulle het.  As hulle net verstaan het dat Hy hulle sonde aan die kruis gedra het, en dat Hy in mense soos Barabbas se plek gesterf het (18:39-40, Jes.53:4-6).

 

As Koning, Messias, Seun van God, vlekkelose Lam, Plaasvervanger en Verlosser is daar nie ‘n sonde waarmee Hy nie kan afreken nie. Bring daarom die volle gewig van jou sonde na Hom toe, en erken dat jy dit nie self kan dra nie.  Sê vir Hom dat jy verlore is en dat jy ‘n Verlosser nodig het.  Prys Hom dan dat Hy nie onskuldig gepleit het nie (alhoewel Hy onskuldig was), omdat Hy jou skuld op Homself geneem het.  As jy in Hom glo sal Hy jou sonde vergewe en sy volmaakte geregtigheid op jou rekord plaas.  Nou kan jy die vryheid van sy vergifnis en ‘n skoon gewete geniet, omdat Hý nie op daardie donker dag vrygelaat is nie.

 

In my bediening het ek al te doen gekry met Christene wat ‘n probleem het met Jesus.  Hulle glo die duiwel, die vlees en die wêreld se leuens dat Jesus nie vir hulle omgee nie, en dat Hy van hulle vergeet het.  Ek wil vir jou vra om iets te doen as jy ooit weer so ‘n gedagte kry:  kom na die kruis toe om te sien hoe lief Hy jou het.  As jy lank genoeg by die kruis stilstaan en daaroor nadink, sal jy agterkom dat die probleem by jóú lê en nie by Hom nie.  En is jy nie bly dat Hy jou ten spyte daarvan nogsteeds liefhet nie?

 

[1] Party mense wonder dalk hoekom Jesus en die dissipels al die vorige aand die Pasga geëet het, terwyl die Jode in 18:28 dit eers die volgende dag geëet het. Omdat die Bybel die Woord van God is, hoef ons nie te dink dat dit ‘n fout in die Bybel is nie.  Dit is buite die skopus van hierdie preek om sulke ‘verskille’ op te klaar.  In sy kommentaar op Johannes, gee D.A. Carson ‘n breedvoerige verduideliking hiervan (pp.455-458).

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, pp.590-592

[3] Marvin Vincent, Vincent’s Word Studies, note on John 19:1 en D.A. Carson, Ibid, p.597

Die evangelie in ’n neutedop

nutshell

 

Paulus het ‘n paar boeke vol geskryf waarin hy die evangelie ontrafel het.  Die hele Romeine handel oor die teorie en praktyk van hierdie één onderwerp.  Ons moet egter nie net een aspek daarvan bestudeer nie, maar ook die geheelbeeld kry.  En dit gee Rm.1:17 vir ons.

 

God se geregtigheid

Wat is die geregtigheid van God waarvan Paulus in v.17 praat?  ‘n Mens kan skaars hierdie vraag beantwoord sonder om aan Martin Luther te dink.  Hy wou geweet het hoe hy, ‘n verlore sondaar, aanneemlik kan wees voor God.

 

Die geregtigheid van God in Rm.1:17 het hom mal gemaak.  Hy het gedink dit verwys na God se regverdige karakter waardeur Hy sondaars straf.  ‘Ek het die geregtigheid van God gehaat,’ het hy gesê.  ‘Ek was kwaad vir God.  Deur die mens se erfsonde is hy reeds vir ewig verlore.  Die Tien Gebooie verpletter ons.  En asof dit nie genoeg is nie, dreig die Here ons nog verder met sy geregtigheid en toorn wat in die evangelie geopenbaar word!’

 

Maar na ‘n lang gestoei het die Here sy oë oopgemaak om Paulus se woorde te verstaan:  God het sy geregtigheid as ‘n gratis geskenk belowe aan dié wat in sy Seun glo.  ‘Ek het gevoel dat ek opnuut gebore is, en dat ek deur die oop hekke van die paradys ingegaan het,’ het hy gesê.[1]

 

Maar op daardie stadium (1513) het Luther nog gedink dat regverdigmaking ‘n aksie van God is waardeur hy die sondaar se natuur verander (die Bybel noem dit wedergeboorte).  Hy het eers in 1518/19 besef dat regverdigmaking die aksie van God is waardeur Hy dié wat in Jesus glo, onskuldig en regverdig verklaar.[2]

 

Waar Adam en die res van die mensdom gefaal het, was Jesus Christus volmaak gehoorsaam aan die Vader.  Hy het ook die straf wat ons verdien het op Homself geneem aan die kruis.  Dié wat in Hom glo se sonde word uit die rekordboeke uit verwyder (Kol.2:14); God reken dan sy Seun se volmaakte geregtigheid aan hulle toe, asof dit húlle was wat die wet perfek gehoorsaam het (2 Kor.5:21).

 

Dít is die geregtigheid van God waarvan Paulus in v.17 praat.  En dit is hiérdie geregtigheid wat maak dat die evangelie nie net nuus is nie, maar goeie nuus.  Dit is die hartklop van die evangelie.  Elke ander godsdiens sê:  ‘Probeer net ‘n bietjie harder en hoop vir die beste.’  Die evangelie sê:  ‘Jy kan niks doen om jouself te red nie; God het alles gedoen.  Hy is jou enigste hoop om gered te word:  sý perfekte lewe, kruisdood en opstanding.’

 

Omdat Christus dan ons geregtigheid is (Jer.23:6, 33:16, 1 Kor.1:30), kan ons net aanneemlik wees voor God as Hý in ons plek staan.  Dus moet ons saam met Paulus en Luther begeer om “in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met dié wat deur die geloof in Christus is, die geregtigheid wat uit God is deur die geloof” (Fil.3:9).

 

Sonder hierdie geregtigheid is ons oppad hel toe en is daar vir ons geen hoop om in God se heilige teenwoordigheid in te kom nie.  Volgens 3:21 help dit nie eers jy onderhou die wet om God se guns te probeer wen nie:  “Maar nou is die geregtigheid van God geopenbaar sonder die wet”.  Daar is net een manier om hierdie geregtigheid te kry.  En dit lei ons na die volgende punt toe.

 

Die sondaar se geloof

Ongelowiges het ‘n lae siening van God.  Hulle dink dat hulle Hom deur hulle onvolmaakte gehoorsaamheid tevrede kan stel.  Wanneer Hy hulle deur die wet van hulle sonde oortuig, probeer hulle om een of ander betaling te maak sodat Hy hulle sal vergewe.  Martin Luther en George Whitefield het dit gedoen.[3]

 

Beide van hulle het growwe klere gedra en hulleself in die winter laat koud kry, in die hoop dat hierdie kastyding die Here tevrede sou stel.  Beide van hulle het vir ure op die grond gelê en hulle sondes bely.  Beide van hulle het vir lang tye gevas, sodat hulle liggame swak geword het.

 

In ons kultuur is mense nie so fanaties nie.  En tog het ons ‘n manier ontwikkel waardeur ons probeer om onsself teen die blitsende pyle van God se wet te beskerm.  Wanneer die wet ons in ‘n hoek druk sê ons:  ‘Niemand is perfek nie; dit is maar net menslik om te sondig.’

 

Maar waar het God gesê dat Hy vir ons twee of drie gratis sondes gee?  En wie het gesê dat dit normaal is om te sondig?  Is dit nie abnormaal en die gevolg van die sondeval nie?  Of het die Here sy heilige standaard verlaag en sy volmaakte karakter gekompromeer om by ons aan te pas?

 

Om jou sonde te verskoon of dit met godsdienstige dade te probeer regmaak, gaan nie werk nie.  Daar moet ‘n ander oplossing wees.  En dit is die een wat Paulus in v.17 gee:  “uit geloof tot geloof”.  Dit beteken eenvoudig dat Christus se geregtigheid in die evangelie van begin tot einde deur die geloof verkry moet word.  En as gevolg hiervan kan alle godsdienste in twee kampe verdeel word:

 

[i] Dié waarin mense dink dat hulle in hulleself goed genoeg is om die Here se guns te wen.

 

Soos ‘n klein seuntjie wat dink dat hy nie sy pa se hulp nodig het om oor die straat te loop nie, dink hulle dat hulle nie Jesus se geregtigheid nodig het om voor God aanvaar te word nie.

 

“Want omdat hulle die geregtigheid van God nie ken nie en hulle eie geregtigheid probeer oprig, het hulle hul aan die geregtigheid van God nie onderwerp nie.” (10:3).

 

Hierdie mense vertrou op hulleself en hulle pogings om regverdig te wees voor God.  George Whitefield het gesê dat dit makliker is om met ‘n tou van sand na die maan toe te klim, as om deur jou goeie werke in die hemel te kom.[4]

 

[ii] Bybelse Christenskap waarin die mens homself as ‘n verlore sondaar beskou en geensins op sy goeie werke vertrou nie, maar op “die geregtigheid naamlik van God deur die geloof in Jesus Christus vir almal en oor almal wat glo” (3:22).

 

Die profeet se getuienis

Uit die apostel se aanhaling van Hab.2:4 leer ons dat die regverdige uit of deur die geloof sal lewe.  Maar vandag is daar mense wat dit nie verstaan nie.  Hulle sê dat geloof iets is wat ons tot ons redding bydra, die één ‘werk’ waardeur ons gered moet word.  Volgens hulle word ons nie deur ons geloof gered nie, maar op grond daarvan.  Die nuutse Afrikaanse Bybel vertaal dit ook so.

 

Maar geloof is nie die basis vir ons redding nie – Christus se lewe, kruisdood en opstanding is.  Geloof is maar net die kanaal waardeur ons hierdie geregtigheid van Christus ontvang (v.17).  Kom ek illustreer dit só:

 

Jy voel goor en maak ‘n afspraak by die dokter.  Hy sê vir jou dat jy terminaal siek is:  jy het net ‘n paar weke oor om te lewe.  Maar hy het ‘n vloeistof wat jou kan genees.  Vir die vloeistof om te werk moet hy dit direk in jou are inspuit.  Hy doen dit en jy word gesond.  Wat het jou genees:  die vloeistof of die inspuiting?  Die vloeistof natuurlik.  Maar hoe het hy die vloeistof in jou are gekry?  Deur middel van die inspuiting.

 

Net so is dit nie die inspuiting van geloof wat jou red nie, maar die vloeistof van genade.  Maar die enigste manier om die lewegewende vloeistof van genade te ontvang, is deur die inspuiting van geloof.  Jy kan dan nie sonder geloof gered word nie, maar dit is nie jou geloof wat jou red nie – dit is God se genade.

 

Dit was nog altyd die manier om gered te word, ook in die Ou Testament.  Eva, Moses, Rut en Dawid is nie deur hulle wetsonderhouding gered nie, maar deur hulle geloof in die Messias wat sou kom (vgl. Rm.4, Jes.53, Jer.23:5-6).  Hab.2:4 illustreer dit vir ons.

 

Die Here het vir Habbakuk gesê dat Hy vir Israel deur die Babiloniërs sou straf.  Dié wat hierdie waarskuwing geglo het en hulle bekeer het, sou gelewe het.

 

Net so waarsku die Here ons dat die finale oordeel oppad is.  Dié wat hulle bekeer en in Jesus glo, sal die ewige lewe ontvang (v.17, Jh.10:10, 17:3).

 

Die meeste Suid-Afrikaners het nog nooit hierdie lewe ontvang nie.  Ek twyfel ook nie vir ‘n oomblik dat sommige van hulle van tyd tot tyd in ons kerke sit nie.  Hulle het nog nooit die wonderlike waarheid van regverdigmaking deur die geloof verstaan, of die voordele wat daaruit voortspruit ervaar nie.

 

Hulle het nog nooit skuldig in die hof gestaan, en gesien hoe die Regter hulle boete betaal en hulle skuld afskryf nie.  Hulle het ook nog nooit gehoor dat Hy besluit het om hulle nie na die bouvallige huise van hulle sonde toe terug te stuur nie, maar dat Hy besluit het om hulle as sy kinders aan te neem, sodat die hemel met al sy skatte nou aan húlle behoort.

 

En hulle sal ook nie hierdie dinge verstaan, totdat hulle nie geloof verstaan nie.  Dit is tog deur geloof wat ons elke ander voorreg ontvang.  Daarom is dit baie belangrik om te verstaan hoe die Bybel geloof definieer.  As jy vir die deursnee Afrikaner vra wat geloof is, sal jy een van volgende antwoorde kry:

 

#1:  ‘Geloof is om te weet dat die Here daar is vir jou.  Hy help jou.  Bid daarom elke dag tot Hom, want sonder Hom kan jy nie deur die dag kom nie; sonder Hom kan jy nie lewe nie.’

 

Dit is ‘n tydelike geloof wat niks te doen het met reddende geloof nie.

 

#2:  ‘Geloof is iets wat jy moet uitspreek (‘positive confession’).  Jy moet genoeg geloof hê en in jou woorde glo.  Jy moet in jou geloof glo en nie twyfel nie.  As jy nie die geld of gesondheid kry waarvoor jy gebid het nie, is dit omdat jy nie genoeg geloof het nie.’

 

Hierdie is die Word of Faith beweging se vals geloof.  Dit is jammer dat baie mense dit met reddende geloof verwar.  Reddende geloof het niks te doen met hoe sterk of hoe swak jou geloof is nie.  Eintlik gaan dit nie eers oor jou geloof nie, maar oor die Een in wie jy glo.  Die Puritein,Thomas Watson, het gesê:  ‘A weak faith may receive a strong Christ… The promise [of salvation] is not made to strong faith, but to true [faith].’[5]

 

#3:  ‘Geloof is om te weet dat jy die potensiaal het om ‘n sukses van jou lewe te maak.  Glo daarom in jouself en die vermoeëns wat die Here jou gegee het.’

 

Te veel gelowiges weet nie hoe om te onderskei tussen die Bybel en die teorieë van moderne sielkunde nie.

 

#4:  ‘Geloof is ‘n risiko wat jy neem en ‘n sprong in die donker.  Ek sal eerder die kans vat en in Jesus glo as om uit te vind dat die hel regtig is, en dan vir ewig daar te moet brand.’

 

Iemand wat só praat wys dat hy nie reddende geloof verstaan nie.  Volgens die 1 Kor.15:1-19 en soortgelyke tekste rus ons geloof nie op die verrotte fondasie van ‘n onsekere hoop nie, maar op die historiese feite van Christus se ewige Godheid, sy vleeswording, sy kruisdood vir sondaars, sy begrafnis en sy liggaamlike opstanding.

 

“Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop [nie ‘n onsekere hoop nie, maar ‘n vaste Bybelse hoop], ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie.” (Heb.11:1).

 

#5:  ‘Geloof is om vas te hou aan Jesus se kruisdood en opstanding, en om daarna te strewe om volgens die Bybel te lewe.’

 

Hierdie een is subtiel, maar dit is nie reddende geloof nie.  Dit is die leuen waarteen Paulus die Galasiërs gewaarsku het.  Hierdie mense sê dat geloof in Christus nie genoeg is nie (kontr. 3:28).  Hulle glo in redding deur geloof plus dinge soos kerkbywoning, tiendes, vas en gebed, Sabbatsonderhouding, hulp aan die armes, die navolging van ‘n sekere dieët, ens.  Hulle sê:  ‘As jy genoeg hiervan gedoen het, sal God jou sondige rekord skoonvee en jou regverdig maak (en ook hier is hulle definisie nie Bybels nie).’

 

#6:  ‘Geloof is om te weet dat Jesus die Seun van God is wat mens geword het, aan die kruis gesterf het vir ons sondes, en opgestaan het uit die dood – niks meer nie en niks minder nie.’

 

Vir baie van ons mense klink dit reg, maar ons moet hulle help om nie hiervoor te val nie.  Satan en sy demone glo dit ook, en hulle is nie gered nie (Mk.1:24, 5:7, Jk.2:19).  Om gered te word kan jy nie minder as dit glo nie.  Maar reddende geloof stop nie by die feite nie.  Om bloot op ‘n ‘altar call’ te reageer of ‘n sondaarsgebed op te sê sonder dat jy jou bekeer het, is nie reddende geloof nie.

 

Vandag is daar mense wat nie bekering by hulle definisie van geloof wil insluit nie, omdat hulle dit as ‘werk’ beskou.  In sommige gevalle is dit ‘n poging om vir geliefdes te skerm wat hulle ‘harte vir die Here gegee het’, maar nie verander het nie.  Volgens hulle is dié mense vleeslike Christene wat vir Jesus as Verlosser aangeneem het, maar nog nie as Here nie.

 

Maar Jesus (wat die Verlosser en Here is!) het gesê dat jy die boom aan sy vrugte sal ken.  Dit wys dan vir ons dat mense wat in Jesus glo maar hulle nie bekeer het nie, nie werklik in Hom glo nie.  Geloof en bekering is kante van dieselfde munt (Hd.20:21).  Ons kan praat van ‘n berouvolle geloof en ‘n gelowige bekering.  Om van jou sonde af weg te draai is bekering, en om na Jesus toe te draai is geloof.[6]  Hierdie geloof en bekering sal altyd lei tot goeie werke (Jk.2:14-26, 2 Pt.1:5-7).  John Piper sê:  ‘It is faith alone which justifies, but the faith which justifies is not alone.’[7]

 

#7:  ‘Geloof is om met sekerheid te weet dat jy aan Jesus behoort en dat jy oppad is hemel toe.’

 

Hier gaan jy vir die enkele depressiewe Eeyore’s in jou gemeente moet wys dat sekerheid van geloof nie dieselfde is as geloof nie.  Dit is moontlik dat iemand ware geloof kan hê, sonder dat hy of sy sekerheid van geloof het.  Jy sal hierdie mense moet help om objektief te fokus en nie subjektief nie.  Ware geloof fokus op Christus, en nie op ‘n gevoel wat jy in jouself het nie.

 

#8:

 

  • Geloof, soos bekering (Hd.5:31, 11:18, 2 Tm.2:25), is iets wat net God vir jou kan gee (Ef.2:8-9, Fil.1:29). Dit is Hy wat jou instaatstel om te kan
  • Geloof beteken om glad nie op jouself of jou pogings staat te maak om aanneemlik te wees voor die Here nie; geloof vertrou volkome op Christus se Persoon, lewe, kruisdood en opstanding. Werke verhef die sondaar; geloof verhef vir Jesus (Ef.2:8-9).
  • Geloof hou nie op wanneer jy tot bekering gekom het nie, maar hou aan totdat jy die dag doodgaan (Mt.10:22, Lk.22:32, Hd.14:22, Kol.1:23).
  • As beproewing maak dat jy nie meer in Jesus glo nie, het jy in die eerste plek nie reddende geloof gehad nie (Heb.10:38-39, 1 Pt.1:5-7).

 

Hierdie laaste definisie van geloof is die regte een.  Die ware Christen bely dit, al kan hy dit nie noodwendig in soveel woorde sê, of al die verse onthou nie.  Ons kan nie bekostig om op hierdie punt te wankel nie.  As iemand sê dat jy op enige ander manier gered kan word, is hulle onder God se ewige vervloeking (Gal.1:8-9).

 

Jy kan nie jou vingers kruis en hoop dat mense op jou begrafnis sal sê:  ‘As daar nou een persoon was wat reguit hemel toe is, is dit sy’ nie.  As jy dít dink, vertrou jy op jouself en is jy oppad hel toe.

 

Wees eerder soos die siek vrou wat in die 1700’s gelewe het.  Martin Boos, ‘n Duitse Katoliek, het haar besoek en gesê:  ‘Ek is seker dat jy in vrede sal sterf; jy het so heilig gelewe.’  Sy het geantwoord:

 

‘As ek op my werke vertrou sal ek verseker verlore wees.  Ek vertrou op Jesus my Verlosser, en daarom kan ek in vrede sterf.  Hoe anders kan ek voor die hemelse Regbank staan, waar ek rekenskap van my woorde moet gee?  Watter een van ons dade sal nié te lig bevind word wanneer dit in God se skaal geweeg word nie?  Nee, as Christus nie vir my gesterf het nie, sou ek vir ewig verlore gewees het, ten spyte van al my goeie werke.  Christus is my hoop, my verlossing en my ewige blydskap.’[8]

 

[1] Michael Reeves, The Unquenchable Flame, pp.47-48

[2] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: vol.3, p.70

[3] Reeves, Ibid, p.38 en Arnold Dallimore, George Whitefield, pp.73-76

[4] Iain Murray, Heroes, p.55

[5] Thomas Watson, A Body of Divinity, p.220 (eie beklemtoning).

[6] Wayne Grudem, Systematic Theology, p.709

[7] John Piper, Future Grace, p.21

[8] Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.99