‘n Oop brief aan kompromerende kerke

Compromised Church

Jy het seker al gehoor van die gemmerbrood mannetjie wat oor die rivier wou kom? Hy het op die jakkals se rug geklim.  Die jakkals het deur die rivier geswem.  Toe die water dieper raak, het hy vir die gemmerbrood mannetjie gesê om op sy skouers te klim.  Die water het dieper geraak, sodat hy op die jakkals se nek moes klim… toe op sy kop… toe op sy neus… en toe…

 

Dit is hoe kompromie werk. Ons dwaal stadig maar seker van die Here en sy Woord af weg.  Uiteindelik is ons so ver heen dat ons nie meer kan terugdraai nie.  En voordat ons dit besef, dan sluk die wêreld en sy sonde ons heel in.  In Op.2:18-29 waarsku die Here sy kerk hierteen.

 

Die aanhef (v.18)

Jesus het sy brief gerig aan die boodskapper of leraar van die gemeente in Tiatire (v.18). Tiatire was tussen Pergamus en Sardis, omtrent 50 km van die kus af.  Vandag is die dorp Ak-Hissar oor die ruïnes van die ou stad gebou.  Volgens Hd.16:14 het Lidia van Tiatire af gekom.  Sy en haar gesin het onder Paulus se prediking tot bekering gekom (Hd.16:14-15).  Miskien het een van húlle die evangelie met die mense in Tiatire gedeel, sodat daar later ‘n gemeente ontstaan het?  Of dalk het Paulus self in Tiatire gaan preek (Hd.19:10)?

 

Die mense van Tiatire het die songod Apollo as hulle beskerm-god beskou. Volgens hulle was Apollo die seun van die oppergod Zeus.  Hulle het verder geglo dat die keiser Apollo in mensevorm is.  Hulle aanbidding van Apollo was dus baie nou verbind aan hulle aanbidding van die keiser.[1]  Apollo is uitgebeeld met vlammende strale en voete van gepoleerde koper.[2]

 

Maar in v.18 het Jesus gesê dat en nie Apollo nie, die Seun van God is wie se oë soos vlamme van vuur, en wie se voete soos gepoleerde koper is (v.18, 1:14-15, Dn.10:6). Jesus is die Son van Geregtigheid, die afskynsel van God se heerlikheid (Mal.4:2, Heb.1:3). Jesus, en nie die keiser nie, is God in mensevorm (Jh.1:14, 1, 18).  Met sy vlammende oë het Jesus gesien wat in die gemeente aangaan (19:12, Sp.20:8, Rm.2:16, Heb.4:13).  Met sy voete wat soos soliede koper geblink het, sou Hy die goddelose mense in die gemeente vertrap het (14:19, Ps.110:1).

 

Die komplement (v.19)

Wanneer ‘n egpaar ernstige huweliksprobleme het, het hulle dikwels nie ‘n goeie ding van mekaar te sê nie. Gewoonlik oordryf hulle ook:  ‘Sy kan nooit jammer sê nie… Hy is altyd besig om my af te breek.’  Jesus is nie so nie.  Selfs in ‘n kerk met ernstige probleme was daar dinge waaroor Hy hulle geprys het.

 

Met sy vlammende oë (v.18) het Jesus die gemeente se goeie werke gesien (v.19). Hulle liefde onder mekaar en geloof in die Here was prysenswaardig (v.19, Ef.1:15).  Hulle geloof het tot diensbaarheid gelei (v.19, Gal.5:13).  Hulle het geduldig volhard in die vervolging wat hulle moes deurmaak (v.19, 1:9).  Hulle het in elke een hierdie kwaliteite gegroei (v.19, Fil.1:9, 1 Ts.4:1, 9-10, 2 Ts.1:3).  Die Efesiërs het hulle eerste liefde verloor (v.4-5), terwyl die gelowiges in Tiatire gegroei het (v.19).

 

Die vermaning (v.20-23)

Tiatire was bekend vir sy handelsgildes of vakbonde. Hulle het wol, linne, klere, persstof, leer, brode, kleipotte, koper, en meer gemaak.[3]  Omdat Lidia persstof verkoop het (Hd.16:14), het sy waarskynlik voor haar bekering aan een van hierdie vakbonde behoort.  Elke vakbond het ‘n beskerm-god gehad.  Om dus ‘n lid te word, moes jy die god aanbid het en aan immorele feeste deelgeneem het.[4]  Dié wat dit nie gedoen het nie, het hulle werke verloor.[5]  Dit is teen hierdie agtergrond wat ons v.20-23 moet verstaan.

 

Die feit dat die gemeente geestelik gegroei het (v.19), het nie hulle sonde verskoon nie (v.20-23). Jesus het dit teen die gemeente gehad dat hulle sonde verdra het (v.20).  Hulle het seker gedink dat dit liefdevol is om nie die oortreders se sonde uit te wys en kerkdissipline toe te pas nie (v.19-20, 1 Kor.5:2, 6).  Hulle het toegelaat dat Isebel sommige gemeentelede tot geestelike en fisiese egbreuk versoek (v.20, 14-15).  Of dit haar regte naam was weet ons nie.  Dit is egter duidelik dat daar ‘n ooreenkoms tussen haar en die Isebel van die Ou Testament is.

 

Lg. was die dogter van Et-Baäl, die koning van die Sidoniërs. Sy het met koning Agab van Israel getrou.  Agab was bekend vir sy boosheid (1 Kon.16:29-33).  Isebel was nog boser as hy.  Dit was sý wat vir hom gesê het om vir Baäl te aanbid (1 Kon.21:25-26, 2 Kon.8:18, 9:22).  Sy het probeer om vir Elia dood te maak (1 Kon.19:1-2).  Om Nabot se wingerd te kry, het sy vals getuies teen hom aangehits en hom laat doodmaak (1 Kon.21).  A.g.v. haar boosheid het die Here gesê dat die honde in Jisreël haar lyk sal opvreet (1 Kon.21:23).  Dit het presies so gebeur, sodat net haar skedel, voete, en handpalms oorgebly het (2 Kon.9:30-37).

 

Soos sy, het die Isebel van Op.2:20 sommige lidmate versoek om in afgodery betrokke te raak. Sy het seker vir hulle gesê dat dit nie verkeerd is om aan die vakbonde te behoort as dit beteken het dat hulle hulle werk kon behou nie.  Haar redenasie het waarskynlik so iets geklink:  ‘Dit maak mos nie saak as jy die afgodsfeeste bywoon nie.  Dit is nie asof ‘n afgod bestaan nie.  Ons weet mos dat daar net één God is.  Jy weet natuurlik wat met jou gaan gebeur as jy nie by die feeste betrokke raak nie?  Jy gaan jou werk verloor en moontlik ook vervolg word.  Is dit regtig die moeite werd?  En is dit reg dat jou gesin ondergaan, net omdat jy nie ‘n stukkie afgodsoffervleis wil eet en ‘n aandjie saam met my wil geniet nie?  Komaan!  Dis mos nie so erg nie?  Hou op om selfsugtig te wees en dink ‘n bietjie aan jou arme kinders.’

 

Om haar saak te versterk het sy gesê dat sy ‘n profetes is. Jesus was ontevrede dat hulle haar en haar sonde verdra het (v.20).  Eintlik moes hulle haar van die gemeente afgesny het, en gesê het dat sy nie meer welkom is nie (1 Kor.5:2, 13).  Jesus het vir haar tyd gegee om haar te bekeer, maar sy wou nie (v.21, Rm.2:4, Mt.18:15-17).  Daarom het Hy gesê dat Hy haar op ‘n siekbed sou werp (v.22).  Omdat die kerk haar nie gedissiplineer het nie, sou die Here dit persoonlik gedoen het.  Dit is nie onmoontlik dat sy ‘n seksuele siekte gekry het nie.  Dis asof die Here vir haar gesê het:  ‘Omdat jy aanhoudend in die bed is, sal Ek seker maak dat jy permanent in die bed is!’

 

Dié wat saam met haar egbreuk gepleeg het, sou Hy in groot verdrukking gewerp het (v.22, 10, 3:10, 7:14, Mt.24:21). Indien hulle egter met hulle sonde opgehou het, sou Jesus hulle gespaar het (v.22, 3:10).  Hy het ook besluit om Isebel se kinders dood te maak (miskien die kinders waarmee sy deur haar immorele leefstyl swanger geraak het?).  In die Here se oë was haar sonde baie ernstig (v.23, 2 Sm.12:14).  Die ander gemeentes sou hiervan gehoor het (v.23, 29).  Hulle sou geweet het dat die Here se vlammende oë ons geheime emosies (niere) en gedagtes (harte) sien en deursoek (v.23, 18, Ps.139:1, 23, Jer.20:12, Lk.16:15, Jh.2:24-25, Hd.1:24, Rm.8:27).  Omdat Hy ons geheime gedagtes ken, kan Hy elke mens regverdig oordeel en vergeld (v.23, 22:12, Ps.62:13, Jer.17:10, Mt.16:27).

 

Die aansporing (v.24-25)

Het jy al te doen gekry met Christene wat vir jou baie van die duiwel, demone, geestelike oorlogvoering, en duiwel-uitdrywing kan vertel, maar wat ‘n middelmatige kennis van die Bybel het? Hulle dink dat hulle dinge van die duiwel weet waarvan Gerda-gewone-Christen niks weet nie.  Hulle begeer om dinge van die duiwel te weet wat nie in die Bybel is nie.  Partykeer gebeur dit dat hulle meer van die duiwel weet as van Jesus.  Isebel was so, en die Here het haar nie hiervoor geprys nie.  Hy het egter die gelowiges geprys wat nie gaan krap het waar dit nie juk nie (v.24-25).

 

Net soos wat daar oortreders in die gemeente was, was daar ‘n klomp mense wat nié in hierdie dinge betrokke geraak het nie (v.24). Isebel het seker gesê:  ‘Om die duiwel te oorwin moet jy verstaan hoe hy werk, en daarom is dit goed om afgodery uit te toets.  Net dáár kan jy die diep dinge van Satan leer.  Die gemiddelde Christen is weet niks van hierdie dinge nie.  Moenie soos hulle wees nie, maar probeer agter die kap van die byl kom deur hierdie dinge vir jouself te ondersoek.  Dit maak in elk geval nie saak wat met jou liggaam doen as jou gees rein is nie’ (v.24).

 

Dié wat nie vir Isebel geluister het nie, sou nie verder belas word nie (v.24, Hd.15:28-29). Jesus se las was lig (Mt.11:30, 1 Jh.5:3).  Die gelowiges moes net aan sy Woord vasgehou het, totdat Hy gekom het om hulle te beloon (v.25, 3:11).  Dit sou Hy by die wederkoms gedoen het (20:11-15), maar Hy sou ook voor die tyd na die verskeie gemeentes toe gekom het om hulle te seën en te bestraf (v.5, 16, 3:3, 10-11, 20).

 

Die belofte (v.26-29)

Nie alle atlete is ewe gedissiplineerd nie. Om toe te sien dat hulle hulleself dryf om die goue medalje te wen, moet die afrigter aan maniere dink om hulle te motiveer.  Vir party van hulle help dit as hy op hulle skreeu; hulle is bang en doen dan wat hy sê.  Maar met ander moet hy die spreekwoordelike wortel voor die donkie se neus hou:  hy moet hulle aan die goue medalje herinner.  Hulle moet as’t ware die beloning sien sodat hulle vinniger kan hardloop.

 

En so werk Jesus ook met sy kerk. In v.26-28 belowe Hy om die oorwinnaars te beloon.  Ek is seker dat dit baie van hulle gedryf het om tot die einde toe vas te byt.

 

Jesus sou ‘n beloning gegee het aan dié wat die oorwinning behaal het (v.26). Om te oorwin moes hulle aangehou het om sy werke te doen (v.26), opgehou het om Isebel s’n te doen (v.22), nie die diep dinge van Satan geleer het nie (v.25), gegroei het (v.19), en tot die einde toe volhard het (v.26).  Aan hulle sou Hy die mag gegee het om met ‘n ysterstaf oor die nasies te heers en hulle soos kleipotte stukkend te slaan (v.26-27).  Jesus sou hierdie mag vir hulle gegee het, soos wat sy Vader dit aan Hom gegee (v.27, 3:21, 5:10, 12:5, 19:15, Ps.2:8-9, Dn.7:13-14, 28, Mt.28:18, 1 Kor.6:2).  Hierdie beloning sou hulle in die duisendjarige vrederyk ontvang het (20:4, 6).  Ek kan nie nou in detail daarop ingaan nie.  Jy sal ongelukkig moet wag totdat ons by Op.20 kom.  Al wat nou saakmaak is dat Jesus belowe het om sy kinders te beloon.

 

Volgens v.28 sal dié wat die oorwinning behaal ook die Môrester, nl. Jesus self ontvang (22:16, Nm.24:17, 2 Pt.1:19). Net soos wat die môrester (Venus) vir ons wys dat dit amper dag is, wys Jesus hiér dat Hy binnekort sou kom om sy kerk te beloon en om sy vyande te oordeel.  Dié wie se geestelike ore oop was, moes geluister het na wat die Gees vir die gemeentes sê (v.29).

 

Die toepassing

Moenie soos Tiatire wees wat die Here en sy standaarde afwater nie. Net soos wat jy nie jou huweliksmaat met ander deel nie, wil Jesus jou nie met ander gode deel nie (Jk.4:5).  Onthou asseblief dat enigiets wat vir jou belangriker is as die Here, ‘n afgod is (Mt.6:24, Kol.3:5).

 

Soos die gelowiges in die Tiatire, word Christene vandag nog versoek om kompromieë aan te gaan. Omdat die samelewing so vol van sonde is, is ons soos Lot in Sodom, en raak ons gewoond daaraan (2 Pt.2:7-8).  In Mt.24:12 het die Here gesê:  “En omdat die ongeregtigheid vermeerder word, sal die liefde van die meeste verkoel.”  Sonde skok ons nie meer nie.  Deur die films, advertensies en TV programme wat ons kyk, die koerante en tydskrifte wat ons lees, is moord, bedrog, homseksualiteit en ander vorme van seksuele sonde, ateïsme, verslawing, en ander sondes alledaags en normaal.  Dit pla ons nie eintlik nie.  Ons het geleer om dit te verdra.  Dit is soos ‘n kraak op jou kar se windskerm of die gedrup van ‘n kraan wat nie ordentlik toe is nie:  as jy dit lank genoeg ignoreer, kom jy dit nie meer agter nie.

 

En so het ons geleer om klein kompromieë aan te gaan. Omdat jy jou werk wil behou, doen jy dinge wat nie eintlik by ‘n Christen pas nie.  Jy wil nie uitgeskuif word nie, en daarom laat jy die oneerlike transaksie deurgaan.  Soos die res gee jy ‘n omkoopgeldjie of -geskenkie sodat jý die kontrak kry.  Jy wil nie jou baas teleurstel nie, of jy probeer om vir jou kollega te skerm, en daarom vertel jy maar die wit leuntjie.  Daar is dinge op jou rekenaarskerm wat, as dit jou kind was, jy hom daaroor sou vasgevat het.  Dit pla jou nie meer dat jy ure van jou baas se tyd steel deur op Facebook te wees nie.  Jy wil nie dom lyk nie, en daarom drink jy maar ‘n paar drankies te veel by die jaareindfunksie.  Ook jou taalgebruik en die grappe wat jy vertel klink nou soos die wêreld s’n, ten spyte daarvan dat Ef.4:29, 5:3-4 sê daar moenie vuil taal uit jou mond uit kom nie.

 

Ook by die skool en universiteit het jy dit wat jy van kleins af geglo het, prysgegee omdat jy ‘in’ wil wees. Soos die ander kinders het jy begin rook en drink.  As jy atletiek doen is dit nie meer rou talent wat jou help nie, omdat jy begin het om steroïedes te gebruik.  Jy werk nie meer so hard soos voorheen nie, maar skryf gou voor pouse iemand anders se huiswerk af.  Jy sien hoe baie ander studente vir die vakansie saam met hulle ouens of meisies weggaan en in een bed slaap.  Jy het die leuen ingesluk dat dit ‘okay’ is as jy nie al die pad gaan nie, want as jy op ‘n sekere punt ophou was dit nie seks nie.  In jou oë is dit veral nie verkeerd nie, omdat jou ouers nie daarmee ‘n probleem het nie.

 

As jy klein kompromieë maak sal dit nie lank wees voordat jy groter kompromieë maak nie. Maak dus seker dat jy in die eerste plek nie op hierdie pad beland nie.  Die Here gee vir jou ‘n kans om jou te bekeer.  Moet asseblief nie soos Isebel wees en die kans verbrou nie (v.21).  Draai weg van wat verkeerd is, en fokus daarop om die regte dinge te doen en om daarin te groei (v.19).  Hou vas aan die Bybel en doen wat daarin geskryf staan (v.25).  Herinner jouself ook daaraan dat die Here jou motiewe, gedagtes, en geheime dade sien (v.18, 23).

 

As jy nie van die verkeerde pad af wegdraai nie, sal die Here drastiese stappe teen jou neem.  Hy kan maak dat jy in ‘n hospitaalbed of op jou sterfbed beland (v.22).  Hy kan maak dat jy deur diep waters gaan (v.22).  Hy kan jou kinders van jou af wegneem (v.23).  Daar is niks wat Hy nié kan doen om jou tot jou sinne te bring nie.

 

Ek wil by jou pleit om die kans te gebruik wat die Here vandag vir jou gee. Draai om as jy soos ‘n skaap van Hom af weggedwaal het.  Dalk weet jy nie eers hoe om terug te kom by die kraal nie.  Roep in gebed en vra vir die Herder om jou te kom haal.  Sê vir Hom dat die sonde jou uitgeput het, en dat jy nie meer jou eie kop wil volg nie.  Vra Hom om jou te vergewe.  Hy sal; met sy hele hart.  Sy Seun het soos ‘n geskeurde stuk vleis aan ‘n growwe kruishout gehang om sondaars na die Vader toe terug te bring.  Erken net dat jy teen Hom gesondig het, en vertrou dat Hy die opgestane Verlosser is wat jou met ‘n sterk greep uit die put van jou sonde kan uithaal.

 

Hy sal jou nie in jou sonde los nie. Hy sal na jou toe hardloop, jou omhels, en jou soen (Lk.15).  Hy sal jou herstel, sodat jy weer in ‘n intieme en persoonlike verhouding met Hom kan lewe, sodat jou hart vol is van sy liefde, vrede, blydskap en hoop. Hy sal jou sonde vergewe en jou nie daaraan herinner nie (Heb.10:17).  Hy sal dit in die diepste see gooi en van jou af wegvat so ver soos wat die ooste en die weste van mekaar af verwyder is (Mig.7:19, Ps.103:12).  Hy sal jou beloon (v.26-28, Ef.1:3).  Die geskenke wat Hy vir jou sal gee is meer werd as die goud, edelstene en duurste maatskappye op aarde.  Miskien verstaan jy nie as Hy vir jou sê wat dit is nie (v.26-28), maar as jy dit sien en ontvang sal jou oë groot word, jou mond oophang en jou asem weggeslaan wees.

 

Laat dít jou aanspoor om jou sonde te los en te doen wat die Here wil hê. Laat ons gemeente (saam met elke ander kerk wat ernstig is om die Bybel te preek en te gehoorsaam) lewe om die Here tevrede te stel.  Ek waarborg jou dat jy op die oordeelsdag nie vir ‘n oomblik spyt sal wees jy het dit gedoen nie.

 

In die 1800’s het Philip P. Bliss ‘n gesang vir sy Sondagskoolklas geskryf. Die lied gaan oor Daniël.  Toe die hele wêreld teen hom was (soos wat hulle teen sy vriende was), het hy nie geskroom om alleen te staan nie.  In die koor-gedeelte van hierdie lied sê die skrywer:

Dare to be a Daniel,

Dare to stand alone!

Dare to have a purpose firm!

Dare to make it known.

 

Soos Daniël moet ons bereid wees om alleen te staan en nie kompromieë aan te gaan met sonde en die wêreld nie.

 

[1] J.A. Thompson, The Bible and Archaeology, p.421

[2] A.R. Fausset, Fausset’s Bible Dictionary, inskrywing onder Thyatira

[3] Thompson, Ibid

[4] William Hendriksen, More than Conquerors, p.88

[5] James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, inskrywing onder Thyatira en Steve Gregg, Revelation: Four Views – A Parallel Commentary, p.103

Advertisements

Wat moet ons doen met lidmate wat van die gemeente afgesny is?

Sin in the church

Teen die einde van die vierde eeu was daar ‘n Romeinse keiser genaamd Theodosius. Hy was ‘n ware Christen:  wys en vrygewig; ‘n man van karakter en integriteit.  Maar hy het een swakheid gehad:  woede uitbarstings.  Dit was so erg dat sy vrou en kinders weggekruip het.  In die jaar 390 n.C. was daar ‘n bende in Tessalonika wat onluste veroorsaak het.  Hulle het die goewerneur van die provinsie Illirië en ‘n klomp van sy amptenare vermoor.  Theodosius het daarvan gehoor en sy humeur verloor.  Hy het sy soldate Tessalonika toe gestuur met ‘n opdrag om die stad uit te moor.  Byna onmiddellik het hy tot sy sinne gekom en ‘n boodskapper gestuur om te sê dat hy die bevel terugtrek.

 

Maar dit was te laat. Die troepe het alreeds 7000 mense vermoor.  Toe die leraar van Milan (Ambrosius) daarvan te hore gekom het, het hy vir Theodosius van die gemeente afgesny.  Hy het ‘n brief geskryf waarin hy gesê het dat die keiser hom moet bekeer.  Theodosius het die volgende Sondag by die kerk opgedaag.  Ambrosius het in sy pad gestaan en geweier dat hy inkom.  Keiser Theodosius het gesê dat hy hom bekeer het, maar Ambrosius het gesê dat woorde nie genoeg is nie.  ‘Jy het in die openbaar gesondig, en daarom moet jy jou in die openbaar bekeer,’ het hy gesê.  Die keiser is vir agt maande lank verbied om kerk toe te kom.  Toe hy uiteindelik kerk toe gekom het, het hy voor die hele gemeente vergifnis gevra.  Hy het dit met diepe berou gedoen, terwyl die trane teen sy wange afgestroom het.[1]

 

Ambrosius se vreeslose dapperheid het my beïndruk. En tog het ek gedink:  ‘Sy kerrie is te sterk vir my maag.’  Ek het gedink sy optrede was te hard.  Die Here het my egter hierdie week uit die Skrif uit oortuig dat ek verkeerd was, en dat ek die gemeente op ‘n verkeerde pad gelei het.  Soos met die sewe gemeentes in Openbaring, het die Here die leraar aangespreek sodat hy vir die gemeente kan sê wat reg is (Op.2:1, 8, 12, 18, 3:1, 7, 14).  Ek kyk met veragting na iemand wat die bestaan van die hel ontken, ‘omdat dit nie by God se karakter pas nie.’  Maar doen ons nie dieselfde as ons op hierdie punt probeer om gawer te wees as God nie?

 

God beskou sonde in ‘n ernstige lig, en ons moet ook. Ek het my ongehoorsaamheid aan die Here bely, en wil dinge regstel.  Ek wil nie ‘n paar weke of maande wag voordat ek dit doen nie.  Jesus het in Op.3:19b gesê ons moet ywerig wees en ons bekeer.  In Ps.119:59-60 lees ons:  “Ek het my weë oordink en my voete laat teruggaan na u getuienisse.  Ek het my gehaas, en nie getalm nie, om u gebooie te onderhou.”

 

Die opdrag

Het jy al ooit ‘n nuwe toestel gekoop en probeer om dit sonder ‘n handleiding aanmekaar te sit? As jy vir ‘n uur of meer gewerk het, maak jy die handleiding oop net om agter te kom dat jy al by stap 3 verkeerd gegaan het, en dat dít die rede is waarom die toestel nie wil werk nie.  Ons kan dieselfde met die Bybel doen.  Ons probeer om dinge sonder God se handleiding te doen, en loop ons dan in probleme vas.  Wat sê God se handleiding dan oor hierdie saak?

 

Volgens Jesus moet ons die persoon afsny en hom soos ‘n heiden en ‘n tollenaar behandel (Mt.18:17). Die Jode in Jesus se dag het heidene en tollenaars as onrein beskou.  Jesus self het hulle as ongered beskou en die evangelie met hulle gedeel.  Jesus se opdrag in hierdie vers is duidelik:  beskou die persoon as ‘n ongelowige.  Die kontak wat ons dan met sulke mense het, moet slegs wees om die evangelie met hulle te deel en om hulle op te roep tot bekering.

 

Paulus se woorde aan die Korintiërs was: “maar nou skryf ek aan julle om nie om te gaan met iemand wat, al staan hy as ‘n broeder bekend, ‘n hoereerder is of ‘n gierigaard of ‘n afgodedienaar of ‘n kwaadspreker of ‘n dronkaard of ‘n rower nie; met so iemand moet julle selfs nie saam eet nie.” (1 Kor.5:11).  Ons moenie saam met die persoon eet, tee drink, geselsies aanknoop, braai, of kuier nie.  Skandelike en volhardende sonde moenie teenwoordig wees wanneer ons Jesus se dood herdenk nie, en daarom mag die persoon ook nie saam met ons by die nagmaaltafel aansit nie (1 Kor.5:7-8, 11).  Paulus gaan verder en sê dat die persoon uit ons midde verwyder moet word (1 Kor.5:2, 13).  Ons moenie met die persoon gemeenskap hou nie.  Ons moet hom nie met ope arms by die kerk verwelkom nie.

 

Buiten vir die opdragte in Mt.18:17 en 1 Kor.5:1-13, is daar verskeie ander verse wat vir ons sê om die persoon te vermy:

 

  • “En ek vermaan julle, broeders, hou hulle in die oog wat tweedrag en aanstoot veroorsaak teen die leer wat julle geleer het, en vermy hulle.” (Rm.16:17).
  • hou nie gemeenskap met die onvrugbare werke van die duisternis nie, maar bestraf dit liewer.” (Ef.5:11).
  • “Ons beveel julle, broeders, in die Naam van onse Here Jesus Christus, dat julle jul onttrek aan elke broeder wat onordelik wandel en nie volgens die oorlewering wat hy van ons ontvang het nie… En as iemand aan ons woord in hierdie brief nie gehoorsaam is nie, teken dié man en hou geen gemeenskap met hom nie, sodat hy skaam kan word.“ (2 Ts.3:6, 14).
  • “mense wat ‘n gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën het. Keer jou ook van hierdie mense af.” (2 Tm.3:5).
  • “Aan ‘n man wat partyskap verwek, moet jy jou onttrek ná die eerste en tweede vermaning” (Tit.3:10).

 

Dit is nie dat ons die persoon verstoot nie. Inteendeel, ons het probeer om hom van sy dwaalweg af terug te bring, maar hy wou nie.  Hierdie persone wil hulle brood aan albei kante gebotter hê:  hulle soek die voordele wat die kerk bied, maar nie die verantwoordelikhede wat daarmee saamgaan nie.  John MacArthur sê:  “Such people are to be given the choice of repenting and staying with God’s people or of holding on to their sin and being given over to the world and the devil.’[2]  Ons doel is nie om die persoon te straf nie, maar om koue water in sy gesig te gooi, sodat hy kan wakker word uit die koma van sy sonde.

 

‘Maar hy moet onder die Woord kom sodat hy hom kan bekeer,’ sê iemand.  Ek het ook so gedink, en in party gevalle is dit so.  Maar as iemand skandelik opgetree het of openlik met sy sonde aanhou, is dit ‘n ander saak.  Dié persoon was onder die Woord toe hy in sonde geval het, en het hom nie bekeer nie.  Hoekom sal dit nóú anders wees?  As ons hom behandel soos nog altyd en maak asof niks gebeur het nie, sal die Woord nie sy hart sag maak nie, maar hom verhard (Hd.28:26-27).  Dieselfde son wat die ys smelt verhard die klei.  Dit is byna soos iemand wat ‘n vals bekering gehad het:  sy ore is nie meer oop vir die evangelie nie, omdat hy homself oortuig het dat hy gered is.

 

Volgens Paulus moet die persoon nie onder die Woord kom nie – hy moet onder die duiwel kom. Die opdrag is “om so iemand aan die Satan oor te lewer tot verderf van die vlees, sodat die gees gered kan word in die dag van die Here Jesus.” (1 Kor.5:5).  Paulus self het vir Himeneus en Alexander aan die Satan oorgelewer sodat hulle kon leer om nie te laster nie (1 Tm.1:20).  Wat beteken dit?  God gee vir die duiwel toestemming om die persoon te teister, sodat hy tot sy sinne kan kom en kan sien dat sy sonde ‘n ongenaakbare meester is.  Hy moet besef dat die weg van die oortreder hard is (Sp.13:15), en dat dit beter is om na die Here toe terug te draai.

 

Die gevolge

‘n Amerikaanse predikant het by ‘n konferensie vertel hoe twee vroue eenkeer by die ouderlinge oor iets gekla het. Die ouderlinge wou nie op hulle tone trap nie, en het besluit om hulle versoek toe te staan.  Kort daarna het 35 vroue kom kla oor die verandering wat hulle gemaak het.  Jy kan nie almal tevrede stel nie.  As jy moet kies om op iemand se tone te trap, moet dit nie Jesus s’n wees nie.  Ek sal eerder dat ménse vir my kwaad wees, as wat God vir my kwaad is.

 

God het gesê dat ons die persoon moet vermy en nie met hom gemeenskap moet hou nie. As ons dit nié doen nie, sal daar nadelige gevolge wees:

 

[1] Hy leer nie sy les nie (1 Kor.5:5). Ons sê indirek vir hom dat sy sonde nie so erg is nie, en dat hy daarmee kan aanhou.

 

[2] Die wêreld sien dit en praat sleg van Jesus en die kerk (1 Kor.5:1, Rm.2:24). Dit is tragies as die wêreld die president se sonde uitwys, maar die kerk haar lidmate se sonde onder die mat invee.

 

[3] Die persoon se sonde sal soos suurdeeg versprei, sodat dit die res van die gemeente beïnvloed (1 Kor.5:6). In die Ou Testament moes melaatses buite die kamp gesit word, sodat hulle nie die res sou aansteek nie.  Net so moet ons in die Nuwe Testament lidmate isoleer, sodat die virus van hulle sonde nie die res van ons siek maak nie.  Iemand het gesê:  ‘Souls to souls are like apples, one being rotten rots another.’[3]  Dit is eenvoudig nie waar vir ‘n Christen om te sê:  ‘Wat ek in my private lewe doen, het niks met die kerk te doen nie.’

 

[4] Omdat die sonde nie ernstig aangespreek word nie, word die res mak en is hulle nie meer bang om te sondig nie. Volgens die Bybel behoort ons bang te wees vir sonde:  “En ‘n groot vrees het oor die hele gemeente gekom en oor almal wat dit gehoor het.” (Handelinge 5:11).  Paulus het vir Timoteus gesê:  “Bestraf die wat sondig, in die teenwoordigheid van almal, sodat ook die ander kan vrees.” (1 Tm.5:20).

 

[5] God sal die hele gemeente tugtig. Jesus se woorde aan Tiatire was:  “Maar Ek het enkele dinge teen jou; dat jy die vrou Isébel, wat haarself ‘n profetes noem, toelaat om te leer en my diensknegte te verlei om te hoereer en afgodsoffers te eet.” (Op.2:20).  ‘n Jong man het van die huis af weggeloop.  Toe die polisie hom by sy meisie se ouers gaan soek, het hulle gesê:  ‘Hy is nie hier nie.’  Maar hulle het gelieg; hulle het hom weggesteek.  Ons moenie soos hierdie mense wees en die oortreder in die kerk wegsteek nie.

 

Die besware

Die minister van kuns en kultuur, Nathi Mthethwa, het hierdie week in ‘n toespraak gesê dat niemand dit gaan regkry om vir president Zuma te verwyder nie. Maar die feite is dat die minister in die verlede geld verkwis het, en dat hy die president wil verdedig om sy eie bas te red.  Op dieselfde manier is daar mense wat die radikale maatreëls van kerklike tug wil wegpraat, omdat hulle hulle eie of ander mense se sonde wil verskoon.  ‘Jy mag nie oordeel nie!’ is dikwels ‘n rookskerm vir sonde.

 

Beswaar #1: ‘Jy mag nie oordeel nie!’

Paul Washer het in ‘n preek gesê: ‘You say, “Judge not lest you be judged!”  And I say, “Twist not Scripture lest you be like Satan!”’  Wat het Jesus bedoel toe Hy gesê het:  “Moenie oordeel nie, sodat julle nie geoordeel word nie.” (Mt.7:1)?  Jesus het bedoel dat jy nie hiper-krities moet wees nie; dat jy nie die splinter in iemand anders en oog moet raaksien, terwyl jy die balk wat in jou eie oog is ignoreer nie (Mt.7:3-5).  Maar as jy die balk uit jou oog uitgehaal het, moet jy nie die splinter in jou broer se oog los nie – help hom om dit uit te haal.

 

Beswaar #2: ‘Ons wil eerder liefde bewys as om die oortreder heeltemal af te sny.’

Iemand wat liefde en tug teen mekaar afspeel, is soos ‘n kind wat dink medisyne is tot sy nadeel omdat dit sleg proe. Tug is liefde, “want die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem.” (Hb.12:6).  Jesus het gesê:  “Almal wat Ek liefhet, bestraf en tugtig Ek.” (Op.3:19a).  Om met jou kind te raas as hy by ‘n swart mamba se nes speel is liefdevol.  Om ‘n lidmaat af te sny omdat hy skandelik optree en in sy sonde volhard, is liefdevol.  Om anderkant toe te kyk asof niks verkeerd is nie, is om te sê dat ons beter as God weet en is arrogant (1 Kor.5:2).

 

Beswaar #3: ‘Laat die een wat sonder sonde is die eerste klip gooi!’

Volgens Dt.17:7 moes die ooggetuies die eerste klip opgetel het. Maar as hulle dit gedoen het sou hulle hulleself verdoem het, omdat hulle net so skuldig was soos sy (Jh.8:7).  Net so kan ons nie iemand anders van die gemeente afsny, as ons self skandelike dinge doen of in sonde volhard nie (Rm.2:21-22).  Ons kan egter nie maak asof Jh.8:7 (‘Laat die een wat sonder sonde is die eerste klip gooi’) kerklike tug uitskakel nie.  Alhoewel Jesus die vrou nie veroordeel het nie, het Hy gesê dat sy nie verder moet sondig nie (Jh.8:11).  En is dit nie presies wat ons vir mense sê wanneer ons dissipline toepas nie?

 

Beswaar #4: ‘Ons sal ongelowiges van die kerk af wegdryf.’

Dit is goed as dié wat met hulle sonde wil aanhou nie by die kerk wil aansluit nie (Hd.5:13). Die Here sal hierdie radikale stap gebruik om vir die wêreld te wys dat Hy heilig is.  Dié wat regtig ernstig is oor bekering, sal by die gemeente aansluit.  As ons die Here eer sal die kerk nie krimp nie, maar groei (Hd.5:14), “want die wat My eer, sal Ek eer” (1 Sm.2:30).

 

Die reaksie

Martyn Lloyd-Jones het vertel van ‘n dronkaard in die suide van Wallis wat een Sondagaand onder diep oortuiging gekom het. Terwyl Lloyd-Jones besig was om te preek, het hy sy oë rooi gehuil.  Toe Lloyd-Jones die volgende aand na die biduur toe gestap het, het hy die man in die straat raakgeloop.  ‘As jy my gisteraand gevra het om agter te bly, dan sou ek,’ het hy gesê.  ‘Kom dan nou saam met my,’ het Lloyd-Jones gesê.  ‘Ek wil nie, maar as jy my gisteraand gevra het sou ek,’ het hy gesê.  Lloyd-Jones het vir hom gesê:  ‘My vriend, as dit wat gisteraand met jou gebeur het nie eers vir 24 uur hou nie, dan stel ek nie daarin belang nie.  As jy nie nou saam met my wil kom soos wat jy gisteraand wou nie, het jy nie die ware Jakob nie.  Watookal jy gisteraand gehad het was net tydelik.  Jy sien nogsteeds nie jou ware behoefte vir Christus nie.’[4]

 

Moenie toelaat dat die toepassing wat ek nou gaan gee jou affekteer, en dit dan daar los nie. In reaksie op wat jy hier gehoor wil ek vir jou vra:  lewe jy in sonde?  Is jy besig met skandelike dinge?  Jy kan nie jou sonde wegsteek nie.  Die Here sal sorg dat dit op die lappe kom:  “En daar is niks bedek wat nie geopenbaar sal word nie, en verborge wat nie bekend sal word nie.  Daarom, alles wat julle in die donker gesê het, sal in die lig gehoor word; en wat julle in die oor gepraat het in die binnekamers, sal op die dakke verkondig word.” (Lk.12:2-3).

 

Ken jy iemand anders wat besig is met sonde? Moenie vrees nie, maar help die persoon volgens Mt.18:15-17 om op die regte pad te kom.  Doen dit met die regte gesindheid (Gal.6:1-2).  Moenie uitstel of wag totdat sy sonde hom verblind en verhard het nie (Hb.3:13).  As jy van iemand se sonde bewus is en stilbly, het jy ‘n aandeel daarin (Ef.5:11, 1 Tm.5:22).

 

In die 1500’s het die Anabaptiste gesê dat ‘n lid wat van die gemeente afgesny word, nie net van die nagmaaltafel nie, maar ook van die eredienste af verbied moet word.[5]  Toe ek dit gelees het, het ek gedink dat hulle die Bybel verkeerd verstaan.  Ek hoop jy kan insien dat ek verkeerd was, en dat hulle die Bybel reg verstaan het.

 

[1] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: Part 1, pp.172-173

[2] John MacArthur, The MacArthur New Testament Commentary: Matthew 16-23, p.135

[3] Leon Morris, Tyndale New Testament Commentaries: 1 Corinthians, p.87

[4] Martyn Lloyd-Jones, Preaching and Preachers, pp.275-276

[5] Leonard Verduin, The Reformers and their Stepchildren, p.158

Die enigste oplossing vir sonde in die kerk

Sorrow for sin

Elsie se hand voel dood.  Die dokter het haar ingespuit, salf en medisyne vir haar gegee, en gesê sy moet haar hand vir ses weke nie gebruik nie.  Elsie het gedink sy is slimmer as die dokter:  sy het tennis gespeel en het vergeet om haar salf aan te smeer.  Ses weke later het haar hand swart geword.  Om te keer dat die probleem verder versprei, moes die dokter haar hand afsit.  Net so moet ons nie slimmer probeer wees as Jesus nie.  Ons moenie sy tugopdrag minag, sodat ons ‘n duisend ander oplossings vir sonde in die kerk soek nie.  Die beste is eenvoudig om te doen wat Hy in 1 Korintiërs 5:1-13 voorskryf.

Hoekom moet ons tug toepas? (v.1-2, 6-8)

Die wêreld verlekker hulle oor sonde in die kerk, en beskou dit as ‘n lisensie vir hulle eie sonde.  Ons het onlangs gesien hoe hulle prof. Piet Strauss en ds. Solly Ozrovech se sonde uitgewys het.  Dit is tragies dat die wêreld die kerk se sonde in die media moet uitwys, terwyl die kerk dikwels die sonde in haar midde verskoon:  ‘Ons veroordeel niemand nie.’  Dis presies waarteen Paulus in v.1-2 praat.

Die Korintiërs het die man se sonde onder die mat ingevee.  Paulus moes by Chloë se mense hiervan hoor (v.1, 1:11).  ‘n Man in die kerk het sy pa se vrou gevat (sy stiefma) en in seksuele sonde met haar geleef (v.1).  Seksuele sonde was algemeen in die stad, maar so iets was nie eers in die wêreld aanvaarbaar nie.  Reeds in die Ou Testament het die Here gesê:  “Vervloek is hy wat met die vrou van sy vader gemeenskap het, want hy het die kombers van sy vader opgelig” (Deuteronomium 27:20).  Dit is skandelik dat die Korintiërs geroem het dat hulle verdraagsaam en liefdevol was (v.2).  Hulle moes eerder getreur het dat ‘n lid uit die gemeente verwyder gaan word (v.2).  Ek is bly om te sê dat hulle later ag gegee het op Paulus se brief, en getreur het:

“Want, al het ek julle ook deur die brief bedroef gemaak, is ek nie jammer nie, al was ek ook jammer.  Want ek sien dat daardie brief, al was dit vir ‘n kort tydjie, julle bedroef gemaak het.  Nou is ek bly, nie omdat julle bedroef was nie, maar omdat julle bedroef was tot bekering, want julle was bedroef volgens die wil van God, sodat julle deur ons in niks skade gely het nie.” (2 Korintiërs 7:8-9).

My vrou bak byna elke aand brood.  Vir elke 4 koppies meel gebruik sy een en ‘n half teelepels gis.  Dié bietjie gis deurtrek die hele deeg, sodat dit ruis.  Dis die prentjie in v.6-8.  Soos deeg wat ruis was die Korintiërs opgeblase met hoogmoed.  Soos ‘n bietjie suurdeeg ‘n hele deeg deurtrek, het hulle nie besef dat een man se sonde die hele kerk kon besmet nie (v.6).  “Moenie dwaal nie; slegte gesprekke bederf goeie sedes.” (15:33).  Hulle moes die ou suurdeeg van sonde uit hulle midde verwyder, en lewe as mense wat skoongewas is (v.7, 6:11).  Christus is immers as hulle paaslam geslag, en het deur sy kruisdood die suurdeeg van sonde verwyder (v.7, 1 Petrus 1:19, Eksodus 12:19).

Ons moenie die sonde koester waarvoor Hy gesterf het nie.  Ons moenie die fees van verlossing vier met die suurdeeg van boosheid in ons harte of in die kerk nie.  Laat ons eerder opreg wees (v.8).  Daar moet ook nie die suurdeeg van vals lering of skynheiligheid in ons midde wees nie (Lukas 12:1, Matteus 16:6, 12, Markus 8:15, Galasiërs 5:9).

Hoe moet ons tug toepas? (v.3-5, 9-13)

In my vriend se gemeente moes hulle onlangs ‘n immorele man deur kerktug aan die duiwel oorhandig (v.5).  Die man het hom 18 maande later bekeer.  In sy belydenis voor die kerk het hy getuig hoe hy in hierdie tyd nie kon loop, werk, reguit sinne praat, sien, slaap, of logies dink nie.  Dit het met hom gebeur soos wat Paulus in v.3-5 beskryf.

Paulus was nou wel nie liggaamlik by die gemeente teenwoordig nie, maar hy was in die gees daar (v.3).  Dit het niks te doen met transendentale meditasie nie.  Hy bedoel eenvoudig dat hy na hulle verlang, en hulle in sy gebede onthou het; dat sy hart met hulle was (1 Tessalonisense 2:17).  Met die apostoliese gesag wat hy van die Here ontvang het (2 Korintiërs 13:10), het hy reeds die man se sonde geoordeel (v.3).  Die kerk moes, wanneer hulle in Jesus se Naam en met sy gesag vergader het, die man deur kerktug aan die Satan oorlewer (v.4-5, vgl. 1 Timoteus 1:20).  Dit is wat Jesus in Matteus 18:17-18 bedoel het:

“En as hy na hulle nie luister nie, sê dit aan die gemeente; en as hy na die gemeente ook nie luister nie, laat hom vir jou wees soos die heiden en die tollenaar.  Voorwaar Ek sê vir julle, alles wat julle op die aarde bind, sal in die hemel gebonde wees; en alles wat julle op die aarde ontbind, sal in die hemel ontbonde wees.”

Wanneer ‘n persoon deur tug van die kerk afgesny word, beskou ons hom as ‘n ongelowige (‘n heiden en ‘n tollenaar).  Wanneer die kerk iemand op aarde tug (op die aarde bind), doen ons dit met God se goedkeuring.  Dié persoon is dus ook onder God se tug (in die hemel gebind).  Indien die persoon hom of haar bekeer en weer in die kerk verwelkom word (op die aarde ontbind), doen ons dit met die goedkeuring van God wat sy hand van tugtiging lig (in die hemel ontbind).

Wat beteken dit om iemand aan Satan oor te lewer (v.5)?  Satan heers oor die bose mense van hierdie wêreld (1 Johannes 5:19, Handelinge 26:18).  As God iemand aan Satan oorlewer, gee Hy vir die duiwel toestemming om so ‘n persoon met siekte en rampe te teister (Job 1:12, 2:6).  Die persoon se liggaam en sondige vlees word vernietig, sodat sy gees gered kan word op die oordeelsdag (v.5).  Met ander woorde, die persoon sal na ernstige siekte van sy sonde af wegdraai en terugkeer na die kerk toe.  Dis Paulus se punt in 11:30-32:

“Daarom is daar onder julle baie swakkes en sieklikes, en ‘n aantal het ontslaap.  Want as ons onsself beoordeel het, sou ons nie geoordeel word nie.  Maar as ons geoordeel word, word ons deur die Here getugtig, sodat ons nie saam met die wêreld veroordeel mag word nie.”  Dis amper soos ‘n kind wat die pyn van pakslae moet voel, sodat jy sy lewe kan red van die dood (Spreuke 23:14).

Toe die stigter van die ABK (J.D. Odendaal I) gedoop is, het sy vrou se ds. vir haar gesê sy moet geen genade met hom hê nie.  Volgens die geskiedenis het sy vir sewe jaar nie met hom gepraat nie.  Sy het hom in die oggend en aand gegroet en vir hom kos gemaak.  Tog het hulle in dié tyd vyf kinders gehad![1]

Dis nie wat Paulus in v.9-13 bedoel het nie.  Anders as sy vrou, het Odendaal nader gekom om hierdie verse uit te voer in die eerste Afrikaanse Baptistekerk te Cornelia.  Die kerk het getrou die tug toegepas en niemand voorgetrek nie.  ‘n Aantal van Odendaal se familielede en sy medeleraar (ds. Steyn) is van die gemeente afgesny, omdat hulle volhard het in sonde.  Lede van die kerk sou nie die nagmaal met sulkes vier, hulle vir die nag ontvang, of saam met hulle huisgodsdiens hou nie.[2]  Alhoewel ek nie heeltemal met die laaste optrede saamstem nie, dink ek dat hulle dit in die algemeen reg gedoen het.

Paulus het in ‘n vorige brief vir die Korintiërs gesê om nie met onsedelike mense te meng nie (v.9).  Hulle het hom egter misverstaan.  Hy het nie bedoel dat hulle nie met ongelowiges moet meng nie (v.9-10).  Jesus het met sulke mense geëet om hulle vir die evangelie te wen, en ons moet ook (10:27, Lukas 5:30, 19:7).  As ons hulle wil vermy sal ons uit die wêreld moet uitgaan.  Nee.  Alhoewel ons nie van die wêreld is nie, is ons in die wêreld (Johannes 17:15).

Paulus se bedoeling was eerder dat ons nie met mense moet meng wat hulself Christene noem, en so lewe nie (v.11).  Ons moenie eers saam met so iemand eet nie:  nie in die nagmaal nie, en ook nie in Christelike gemeenskap nie (v.11, 8, hfst.11).  Vermy dié persoon, sodat hy kan skaam word en na die Here toe sal terugdraai.  Die Skrif sê:

  • “laat hom vir jou wees soos die heiden en die tollenaar.” (Matteus 18:17b).
  • “En ek vermaan julle, broeders, hou hulle in die oog wat tweedrag en aanstoot veroorsaak teen die leer wat julle geleer het, en vermy hulle.” (Romeine 16:17).
  • “Moenie in dieselfde juk trek saam met ongelowiges nie, want watter deelgenootskap het die geregtigheid met die ongeregtigheid, en watter gemeenskap het die lig met die duisternis?  En watter ooreenstemming het Christus met Bélial, of watter aandeel het die gelowige met die ongelowige?” (2 Korintiërs 6:14-15).
  • “hou nie gemeenskap met die onvrugbare werke van die duisternis nie, maar bestraf dit liewer.” (Efesiërs 5:11).
  • “Ons beveel julle, broeders, in die Naam van onse Here Jesus Christus, dat julle jul onttrek aan elke broeder wat onordelik wandel en nie volgens die oorlewering wat hy van ons ontvang het nie… En as iemand aan ons woord in hierdie brief nie gehoorsaam is nie, teken dié man en hou geen gemeenskap met hom nie, sodat hy skaam kan word.“ (2 Tessalonisense 3:6, 14).
  • “mense wat ‘n gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën het.  Keer jou ook van hierdie mense af.” (2 Timoteus 3:5).
  • “Aan ‘n man wat partyskap verwek, moet jy jou onttrek ná die eerste en tweede vermaning” (Titus 3:10).

‘n Jaar of meer gelede het ‘n vriend my gebel en gevra of hy dié maatreëls (v.11) met sy pa moet toepas?  Wanneer dit by familielede kom wat onder tug is, moet ons nie maak asof hulle medegelowiges is nie.  Tog wil die Here hê dat ons ons normale familieverpligtinge teenoor hulle moet nakom (1 Petrus 3:1, 1 Timoteus 5:8).

Deur dissipline moet die kerk oor haar lede oordeel.  God sal deur die gereg oordeel oor dié wat buite is (ongelowiges, 6:1-4, vgl. Markus 4:11).  Hy sal ook finaal oor die wêreld oordeel (v.12-13).  Die kerk moes dus deur tug die bose man uit hulle midde verwyder het (v.13, vgl. Deuteronomium 17:7).

Hoe moet ons hierdie hoofstuk toepas?

Ons moet mense uit die kerk verwyder as hulle ernstig sondig of in sonde volhard (v.2, 5, 7, 13).  Hoe weet ons wanneer om hierdie laaste stap te neem?

[1] Ons moet dié stap neem as iemand se algemene lewenspatroon soos die wêreld s’n lyk; as iemand meer na sonde neig as na bekering.  As jong mense vir die eerste keer in seksuele sonde verval, ‘n skuldige gewete het en die sonde bely, en ware berou toon, hoef ons hulle nie dadelik uit die kerk te verwyder nie.  As hulle egter vir die vierde keer gevang is en net jammer sê omdat hulle uitgevang is, is dit ‘n ander storie.  Hulle lewe soos ongelowiges en wys daardeur dat hulle nie waarlik deel is van die kerk nie.  Ons moet hulle ook so beskou deur hulle onmiddellik uit die gemeente te verwyder (Matteus 18:17b).

[2] Party mense se dade is so erg, dat ons dit nie van ‘n gelowige verwag nie:  seks met jou stiefma, betrokkenheid in ‘n rooftog, om deel te wees van ‘n seksuele orgie.  So iemand moet dadelik beskou word as ‘n ongelowige, en van die kerk afgesny word (v.2).  Dalk wil jy beswaar aanteken en sê:  ‘Daar bestaan nie iets soos groot en klein sonde nie.’  Sê wie?  Hoekom verdien moord dan die doodstraf en diefstal nie?  Jesus self het gesê dat daar groot en klein sonde is:  “Jesus antwoord:  U sou geen mag teen My hê as dit u nie van bo gegee was nie.  Daarom het hy wat My aan u oorlewer, groter sonde.” (Johannes 19:11).

[3] As die sonde openlik bekend is en die wêreld dit gebruik om teen Jesus en die kerk te spot, moet ons die persoon dadelik uit ons midde verwyder (v.1-2).

In ander gevalle hoef ons nie dadelik die sondaar uit ons midde te verwyder nie.  In ‘normale’ omstandighede volg ons Matteus 18:15-17:  “En as jou broeder teen jou sondig, gaan bestraf hom tussen jou en hom alleen. As hy na jou luister, dan het jy jou broeder gewin; maar as hy nie luister nie, neem nog een of twee met jou saam, sodat in die mond van twee of drie getuies elke woord kan vasstaan.  En as hy na hulle nie luister nie, sê dit aan die gemeente; en as hy na die gemeente ook nie luister nie, laat hom vir jou wees soos die heiden en die tollenaar.”

Ons moenie tug nalaat omdat ons sondaars ‘liefhet’ en niemand wil ‘oordeel’ nie (v.2).  Is dit liefde om ‘n blinde man te los wat na ‘n afgrond toe loop, ‘n baba wat by ‘n oop swembad speel?  Tug is liefde (Hebreërs 12:6).

Ons moet sorg dat ons die regte gesindheid het wanneer ons tug toepas.  Ons moet die oortreder liefhê, sagmoedig wees, God vrees, en die persoon se sonde haat; moenie hiper-krities en hoogmoedig wees dat jy dink jý sal nie so sondig nie (v.2, Matteus 7:1-5, Galasiërs 6:1-3, Judas 23).

Wat moet ons doen as iemand erg gesondig het en ware berou toon?  Ons moet eerste toets of die persoon se berou eg is.  Vra vir die persoon hoekom hy of sy jammer is?  Haat hulle die tug, skuldgevoelens, of ander gevolge van hulle optrede?  Bely hulle gewoonlik die sonde nádat hulle uitgevang is?  Verskoon hulle die sonde en blammeer hulle ander?  Hou hulle inligting terug wat eers later uitkom?  Óf is daar bekering van die sonde?  Het hulle berou omdat hulle sonde God se Naam skade aandoen?  Vra hulle raad oor hoe om te verander?  Is hulle kwaad vir hulleself?  Is hulle bang om weer te sondig?

“Want die droefheid volgens die wil van God werk ‘n onberoulike bekering tot redding, maar die droefheid van die wêreld werk die dood.  Want kyk, juis dit, dat julle bedroef geword het volgens die wil van God—wat ‘n groot ywer het dit in julle gewerk, ja, verantwoording, verontwaardiging, vrees, verlange, ywer, bestraffing. In alles het julle bewys dat julle in die saak rein is.” (2 Korintiërs 7:10-11).

‘n Persoon wat ware berou toon en die vrug van bekering dra, moet openlik herstel word en weer toegelaat word tot die nagmaaltafel.  “Vir so iemand is daardie bestraffing deur die meerderheid genoeg; sodat julle daarenteen hom liewer moet vergewe en vertroos, dat so iemand nie miskien deur al te groot droefheid verteer word nie.  Daarom vermaan ek julle om die liefde aan hom te bevestig.” (2 Korintiërs 2:6-8).

Hoekom moet ons mense wat in sonde volhard van die gemeente afsny?  Ons kan nie die wêreld wen as ons sonde onder die mat invee en self nie in die lig lewe nie.  As ons sonde los, sal die res van die gemeente daardeur besmet word, net soos wat een vrot appel die res laat vrot word (v.6).  As ons sonde in ons midde koester en verdra, sal die Here die hele kerk tugtig (Openbaring 2:20-23).  Ons hoef nie bang te wees om tug toe te pas nie.  As ons dit reg doen keur die Here dit goed (Matteus 18:19-20).  Die kerk sal nie ondergaan omdat ons tug toepas nie.  Die Here sal dit eer en sy kerk laat groei (Handelinge 5:14, 1 Samuel 2:30).

Sommige Christen ouers dink dit is wreed om vir kinders pak te gee.  Hulle sal eerder vir hulle kinders pille gee, die i-pad wegvat, die kind in die kamer laat sit, of hom met lekkers en geld omkoop.  Die kind bly rebels en die ouers is gefrustreerd.  As hulle maar net die Bybelse opdrag konstant en met liefde toegepas het.  Dieselfde is waar met betrekking tot sonde in die kerk:  baie mense vermy kerktug en soek na ander oplossings.  Maar God se oplossing is duidelik.

[1] Dr. J.D. Odendaal III, So het God ons Skredes gelei, p.15

[2] Ibid, pp.24, 26

God se oorlog teen die kerk

Sword of God

Wat dink jy van dié stelling:  ‘Jesus, nie Satan nie, maak kerke toe’?  Dis waar.  Jesus het vir Petrus gesê:  “Jy is Petrus, en op hierdie rots sal Ek my gemeente bou, en die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie.” (Matteus 16:18).  Vir die kerk in Efese sê Hy:  “[Ek] sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie.” (Openbaring 2:5).  Die jare 500-1500 n.C. staan bekend as die donker eeue.  Geestelike duisternis het geheers.  Vir ‘n duisend jaar kon jy skaars ‘n Bybelse kerk op die aarde vind.  Hoe sou dit voel om in daardie tyd ‘n Christen te wees; om te smag na ‘n goeie kerk, maar niks te kry nie omdat God sy kerk geoordeel het?  So was dit in Eli se tyd, voordat God Homself aan jong Samuel bekend gemaak het (1 Samuel 2:12-36).

 

Sonde (v.12-21)

In 1992 het John MacArthur Suid-Afrika vir die eerste keer besoek.  Tydens sy besoek het hy vir 35-jarige Tienie ontmoet.  Tienie was ‘n kapelaan in die grens oorlog en op dié stadium ‘n gesiene predikant van ‘n groot NG-kerk.  Op ‘n dag het hy ‘n preek van MacArthur op die radio gehoor en besef dat hy glad nie ‘n Christen was nie.  God het vir Tienie gered.[1]

 

In Eli se tyd (soos in ons s’n) het elkeen gedoen wat reg is in sy eie oë.[2]  Soos in Jeremia se tyd ná hom, was selfs die priesters korrup en het hulle God nie geken nie (v.12):  “Die priesters het nie gesê:  Waar is die HERE nie?  En die wat die wet handhaaf, het My nie geken nie” (Jeremia 2:8).  “Daarom sal dit met die priester gaan soos met die volk—Ek sal by hom besoeking doen oor sy weë en hom vergeld na sy dade.” (Hosea 4:9).  Eli se seuns, Hofni en Pinehas, was deugniete – nikswerd.  Die Hebreeus praat van hulle as ‘seuns van Belial’ (vgl. 2 Korintiërs 6:15).  Volgens die wet moes hulle die vet van die vleis afsny en dit vir die Here offer.  Hulle kon die bors en regterdy eet.[3]  Hulle was rebels en het ‘n drietand-vurk in die pot gesteek, sodat hulle nóg vleis kon kry.  Ook was hulle nie tevrede om die vleis te kook nie; hulle wou dit braai.  Hulle het mense gedwing om die rou vleis vir hulle te gee en het selfs die verbode vet[4] gevat – soms met geweld.  As ‘n man in diens van God, was die priester se sonde erger as ander mense s’n.  Die beginsel van Jakobus 3:1 en Lukas 12:47-48 het hier gegeld:  “Moenie baie leermeesters wees nie, my broeders, omdat julle weet dat ons ‘n groter oordeel sal ondergaan… En daardie dienskneg wat die wil van sy heer geken het en nie klaargemaak of volgens sy wil gedoen het nie, sal met baie slae geslaan word; maar hy wat nie geweet het nie en gedoen het wat slae verdien, sal met min slae geslaan word. En elkeen aan wie veel gegee is, van hom sal veel gevorder word; en aan wie hulle veel toevertrou het, van hom sal hulle oorvloediger eis.” Is dit nie wat koning Alphonsus bedoel het nie:  ‘A great man cannot commit a small sin’?

 

Ten spyte van die korrupte priesters was daar ‘n flikkering van hoop:  klein Samuel in sy skouerkleed en manteljie wat sy ma vir hom gemaak het.  Omdat sy hom vir die Here geleen het, het die Here haar (die onvrugbare vrou van 1:5) met nog vyf kinders geseën.  ‘We will not become too discouraged over Hophni and Phinehas so long as we see little Samuel walking around Shiloh.’[5]

 

Hoe sal ons op dié verse reageer?  Moenie aanneem dat jy gered is omdat jy gedoop is, ‘n lidmaat, ouderling, of ‘n ou Baptis is nie.  Moenie dink jy’s gered omdat jou ouers toegewyd was, jy op ‘n altar call gereageer het, baie bid, of Bybel kollege toe was nie.  Eli se seuns het God nie geken nie, al was hulle priesters (v.12)!  Haat jy sonde en is jy gehoorsaam aan Christus?  Dís die bewys of jy gered is of nie.  Indien jy nié gered is nie moet jy jou bekeer en jou sonde by die kruis los.  Verruil deur geloof jou smerige self-geregtigheid vir Jesus se volmaakte geregtigheid.

 

Eli se seuns het ‘n bespotting gemaak van die offers (v.17).  Moenie soos hulle wees en ‘n bespotting van die nagmaal maak nie.  As jy en jou kinders die nagmaal gebruik sonder om te verstaan waaroor dit gaan, maak jy dit belaglik.  As jy die nagmaal gebruik, maar nie jou sonde en bitterheid wil laat staan nie, maak jy ‘n bespotting daarvan.  As jy dink jou goeie lewe maak jou waardig om die nagmaal te gebruik, sodat jy op jou eie geregtigheid en nie op Jesus s’n rus nie, maak jy ‘n bespotting daarvan.  As jy ‘n Christen is maar gedurig van die Tafel af wegbly, dan minag jy dit.

 

Hoekom is dit belangrik dat jy jou moet bekeer?  Die Bybel antwoord:

 

  • “Want wie op onwaardige wyse eet en drink, eet en drink ‘n oordeel oor homself, terwyl hy die liggaam van die Here nie onderskei nie. Daarom is daar onder julle baie swakkes en sieklikes, en ‘n aantal het ontslaap. Want as ons onsself beoordeel het, sou ons nie geoordeel word nie.” (1 Korintiërs 11:29-31).
  • “Want die tyd is daar dat die oordeel moet begin by die huis van God.” (1 Petrus 4:17).
  • “Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie… Bekeer jou; anders kom Ek gou na jou toe en sal teen hulle oorlog voer met die swaard van my mond… Kyk, Ek werp haar neer op ‘n siekbed, en die wat met haar owerspel bedryf, in ‘n groot verdrukking, as hulle hul nie van hul werke bekeer nie… Onthou dan hoe jy dit ontvang en gehoor het, en bewaar dit en bekeer jou; as jy dan nie wakker word nie, sal Ek op jou afkom soos ‘n dief, en jy sal nie weet in watter uur Ek op jou afkom nie… Maar nou, omdat jy lou is en nie koud of warm nie, sal Ek jou uit my mond spuug.” (Openbaring 2:5, 16, 23, 3:3, 16).

 

Oordeel (v.22-36)

‘n Paar weke gelede het ek vir my vrou gesê:  ‘Kinders is sondaars.  Ek gee nie om as hulle stout is, en hulle ouers hulle pak gee nie.  Wat my pla is as hulle stout is en die ouers dit sien, maar niks doen nie.’  Die beste Christen sal sondig ná hy of sy tot bekering gekom het.  Maar dit vervuil God se heilige Naam as ‘n Christen sondig en ons dit sien, maar niks sê of doen nie.  As óns nie die sonde in ons kinders en kerke oordeel nie, sal Gód dit doen en ons daarby straf.[6]

 

Die Hebreeuse werkwoorde in v.22-25 staan in ‘n voortdurende tydsvorm:

 

[1] Eli het aanhoudend gehoor dat sy seuns sondig en met die vroue slaap wat by die ingang van die tabernakel gewerk het[7].

 

[2] Hy het aanhoudend vir hulle gesê om op te hou:  “As mens teen mens sondig, dan beslis die owerheid oor hom, maar as ‘n mens teen die HERE sondig, wie sal dan vir hom as skeidsregter optree?” (v.25).  Iemand wat teen ‘n ander mens sondig kan ‘n offer bring en vergifnis vra.  Maar wat doen iemand wat die óffer minag – hoe word hý vergewe?  So iemand sondig met ‘n hoë hand (Numeri 15:27-31).  Vir Nuwe Testament Christene is daar die kruis.  Maar wat gebeur met iemand wat die kruis minag?  Is dit nie waarteen Hebreërs 10:26, 29 waarsku nie:  “Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie… hoeveel swaarder straf, dink julle, sal hy verdien wat die Seun van God vertrap het en die bloed van die testament waardeur hy geheilig is, onrein geag en die Gees van genade gesmaad het?”?

 

[3] Hulle het hulle pa aanhoudend geïgnoreer en nie vir hom geluister nie.  Eli het sy seuns aangespreek, maar hulle nie uit hulle priesterlike amp verwyder nie.  Hoekom het hulle nie vir hulle pa geluister nie?  Die teks sê:  “Maar hulle het nie na hul vader geluister nie, want die HERE wou hulle ombring.” (v.25).  Omdat hulle aanhoudend hulle harte verhard het, het God hulle oorgegee aan wat hulle wou hê en hulle harte verhard.  Hulle kón hulle nie meer bekeer nie.[8]

 

In kontras hiermee was die seuntjie van v.18 nou ‘n jongman.  Soos Jesus in Lukas 2:52, het hy “toegeneem in grootte en in guns by die HERE sowel as by die mense.” (v.26).  Die soort mens wat guns by God vind is nederig en vrees sy Woord (Jesaja 66:2), glo in Hom (Hebreërs 11:6), het wysheid (Spreuke 8:35), en leef regverdig (Genesis 6:8-9).

 

‘n Man van God het na Eli toe gekom en vir hom gesê:

 

‘God het hom in Egipte aan jou voorvader Aäron geopenbaar.[9]  Sy nageslag is gekies om as priesters by die altaar te dien, wierook te brand, die skouerkleed te dra, en offers te eet.[10]  Maar jy en jou seuns het my offers verag soos ‘n kalf wat teen sy eienaar skop.[11]  Julle het die vet gevat en julle ooreet.[12]  Jy het jou seuns bo my geëer.[13]  Ek sal jou familie uitsluit uit die belofte wat ek aan Aäron gemaak het, “dat hulle die priesteramp kan besit as ‘n ewige insetting.” (Eksodus 29:9).  So seker as Ek leef sal dit gebeur[14].  Wie My eer sal Ek eer, maar as iemand My verag sal Ek hom verwerp.  Almal in jou nageslag sal jonk sterf – vat my Woord daarvoor.[15]  Binnekort sal jy benoud wees oor my woning.[16]  Een uit jou nageslag sal sy oë uit huil en sy hart breek as ek jou nasate uitroei.[17]  Wat is teken dat hierdie dinge sal gebeur?  Altwee jou seuns sal op een dag sterf.[18]  Ek sal vir Myself ‘n getroue priester kies wat sal doen wat Ek begeer; een wat vir ewig voor my gesalfde koning sal dien.[19]  Jou nageslag sal vir brood bedel en nie meer die offervleis eet nie.’

 

In die lig van v.22-36 moet ons die sonde in die kerk en in ons huise oordeel.  Om dit reg te kry moet jy jou kinders in toom hou terwyl hulle jonk is.  Die pyn van ‘n pak slae maak ‘n indruk as hulle klein is.  “As die sotheid vassit in die hart van die seun, die tugroede sal dit daaruit verwyder.” (Spreuke 22:15).  Dit help nie net jy praat nie – hulle moet die pyn voel.  “Met woorde laat ‘n slaaf hom nie waarsku nie; want hy verstaan dit wel, maar hy steur hom daar nie aan nie.” (Spreuke 29:19).  So is dit ook met kinders.  As jy hulle nie tugtig nie, sal jy verseker die bitter vrugte van rebelsheid pluk as hulle groot is.  As jy hulle reg opvoed en tugtig sal jy rus hê vir jou siel.  “Tugtig jou seun, dan sal hy jou rus gee en aan jou siel vreugde verskaf. (Spreuke 29:17).  “Moenie dwaal nie; God laat Hom nie bespot nie; want net wat die mens saai, dit sal hy ook maai.  Hy wat in sy vlees saai, sal uit die vlees verderf maai; maar hy wat in die Gees saai, sal uit die Gees die ewige lewe maai.  En laat ons nie moeg word om goed te doen nie, want op die regte tyd sal ons maai as ons nie verslap nie.” (Galasiërs 6:7-9).

 

Wat van kerktug?  Ons móét dit beoefen.  Ons moet dit doen met nederigheid, sagmoedigheid, liefde, en vrees vir God.  Die Bybel sê:

 

  • “Broeders, as iemand ewenwel deur een of ander misdaad oorval word, moet julle wat geestelik is, so een reghelp met die gees van sagmoedigheid, terwyl jy op jouself let, dat jy ook nie versoek word nie. Dra mekaar se laste en vervul so die wet van Christus.” (Galasiërs 6:1-2).
  • “Geveinsde, haal eers die balk uit jou oog uit, en dan sal jy goed sien om die splinter uit die oog van jou broeder uit te haal.” (Matteus 7:5).
  • “En as jou broeder teen jou sondig, gaan bestraf hom tussen jou en hom alleen. As hy na jou luister, dan het jy jou broeder gewin; maar as hy nie luister nie, neem nog een of twee met jou saam, sodat in die mond van twee of drie getuies elke woord kan vasstaan. En as hy na hulle nie luister nie, sê dit aan die gemeente; en as hy na die gemeente ook nie luister nie, laat hom vir jou wees soos die heiden en die tollenaar.” (Matteus 18:15-17).
  • “Almal wat Ek liefhet, bestraf en tugtig Ek. Wees dan ywerig en bekeer jou.” (Openbaring 3:19).

 

Dink jy dat kerktug die ouderlinge se werk is?  Ja, húlle moet dit lei.  Maar sal jy soos Kain sê:  ‘Ek is nie my broer se oppasser nie’ (Genesis 4:9)?  Hoekom is dit belangrik om sonde in ons huise en kerke te oordeel?  Die Here sê:

 

[1] “Ek [gaan Eli se] huis oordeel tot in ewigheid oor die ongeregtigheid wat hy geweet het; want toe sy seuns skande oor hulleself gebring het, het hy hulle nie streng bestraf nie.” (3:13).

 

[2] “En as ‘n regverdige hom van sy geregtigheid afkeer en onreg doen, en Ek ‘n struikelblok voor hom gooi, dan sal hy sterwe; omdat jy hom nie gewaarsku het nie, sal hy deur sy sonde sterwe, en aan sy geregtigheid wat hy beoefen het, sal nie gedink word nie; maar sy bloed sal Ek van jou hand eis.  Maar as jy die regverdige waarsku, dat die regverdige nie moet sondig nie, en hy sondig nie, dan sal hy sekerlik lewe, omdat hy hom laat waarsku het; en jy het jou siel gered.” (Esegiël 3:20-21).

 

[3] “Broeders, as een onder julle van die waarheid afgedwaal het en iemand hom bekeer, laat hy weet dat die een wat ‘n sondaar van sy dwaalweg bekeer, ‘n siel uit die dood sal red en ‘n menigte sondes sal bedek.” (Jakobus 5:19-20).

 

[4] “Wie sy roede terughou, haat sy seun; maar hy wat hom liefhet, besoek hom met tugtiging.” (Spreuke 13:24).

 

[5] “Hou die tug nie terug van die seun nie; as jy hom met die roede slaan, sal hy nie sterwe nie.  Jy sal hom wel met die roede slaan, maar sy lewe van die doderyk red.” (Spreuke 23:13-14).

 

[6] “Die roede en die bestraffing gee wysheid; maar ‘n seun wat aan homself oorgelaat word, steek sy moeder in die skande.” (Spreuke 29:15).

 

As jy nalaat om sonde te oordeel, dan eer jy mense bo God (v.29).  ‘…you can end up in grave sin thinking it very important to be nice to people… If the true church is to be preserved her false servants must be removed.’[20]

 

In Arthur Pink (1886-1952) se dae was goeie kerke skaars.  Pink het gedink daar is geen goeie kerke nie, maar daar was ‘n paar.[21]  So is dit in ons tyd.  In Suid-Afrika is daar nie baie kerke wat ernstig is oor heiligheid, die suiwer evangelie en Bybelse prediking nie.  Hier en daar is ‘n paar Samuels; “enkele persone…wat hulle klere nie besoedel het nie” (Openbaring 3:4).  Mag óns so ‘n kerk wees.

[1] Iain Murray, John MacArthur: Servant of the Word and Flock, p.159

[2] “In dié dae was daar geen koning in Israel nie: elkeen het gedoen wat reg was in sy oë.” (Rigters 21:25).

[3] Levitikus 7:29-34

[4] Levitikus 7:22-25

[5] Dale Ralph Davis, 1 Samuel: Looking on the Heart, p.32

[6] “Maar Ek het enkele dinge teen jou; dat jy die vrou Isébel, wat haarself ‘n profetes noem, toelaat om te leer en my diensknegte te verlei om te hoereer en afgodsoffers te eet.” (Openbaring 2:20).

[7] Eksodus 38:8

[8] ‘Notice that it was the Lord’s will to slay them for disobedience, but not the Lord’s will that they should be disobedient.’ (A.M. Stibbs, ed., Search the Scriptures, Inter-Varsity Press, LEICESTER, 2003, p.214, n.3).

[9] Eksodus 4:27-30

[10] Eksodus 28:1, 30:7, Levitikus 8:7-8, 10:14-15

[11] Die Hebreeus vir ‘verag’ in v.29 is bâ’at en beteken ‘skop’ (vgl. Deuteronomium 32:15).

[12] Eli was oorgewig (4:18).

[13] “Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie.” (Matteus 10:37).

[14] 1 Konings 2:26-27

[15] 1 Samuel 22:18-19

[16] “[Eli] was besorg oor die ark van God… Net toe [die man] melding maak van die ark van God, val [Eli] agteroor van die stoel af aan die kant van die poort, sodat hy sy nek gebreek en gesterf het; want die man was oud en swaar.” (1 Samuel 4:13-18).  “God het dit gehoor en toornig geword, en Hy het Israel heeltemal verwerp.  En Hy het die tabernakel in Silo prysgegee, die tent wat Hy opgeslaan het onder die mense.  En Hy het sy sterkte oorgegee in gevangenskap en sy heerlikheid in die hand van die teëstander.  En Hy het sy volk oorgelewer aan die swaard en toornig geword op sy erfdeel.  Die vuur het hulle jongmanne verteer, en hulle jongedogters is nie geprys nie. Hulle priesters het deur die swaard geval, en hulle weduwees het nie geween nie.” (Psalm 78:59-64).

[17] “Abjatar [het] aan Dawid vertel dat Saul die priesters van die HERE vermoor het” (1 Samuel 22:21).

[18] 1 Samuel 4:11, 17

[19] 1 Konings 2:35, Hebreërs 5:6, Psalm 89:20

[20] Davis, pp.36-37

[21] Iain Murray, The Life of Arthur W. Pink, hoofstuk 10

Wat is ’n effektiewe kerk?

Effective church

Wat sou jý antwoord?  Sê jy ‘n kerk wat op jongmense fokus of ‘n kinderkerk het is effektief?  Of dalk ‘n kerk wat die kansel vervang met ‘n sitkamerstel op die verhoog; wat 40-minuut lange preke vervang met dialoë wat nie langer as ‘n 20 minute duur nie?  Miskien ‘n kerk waar mense gemaklik aantrek?  ‘n Kerk met ‘n koffie winkel?  Handelinge 4 wys vir ons wat ‘n effektiewe kerk is.  Gebed en prediking is bo-aan die lys (4:31).  En dan is daar nog drie kenmerke in hiérdie teks (sekerlik is daar nóg kenmerke op ander plekke in die Bybel).  Kyk of jy dit kan raaksien.

 

4:32 En die menigte van die wat gelowig geword het, was een van hart en siel, en nie een het gesê dat iets van sy besittings sy eie was nie, maar hulle het alles in gemeenskap gehad. 4:33 En met groot krag het die apostels getuienis gegee van die opstanding van die Here Jesus, en groot genade was oor hulle almal. 4:34 Want niemand onder hulle was behoeftig nie; want almal wat besitters van gronde of huise was, het dit verkoop en die prys van wat verkoop is, gebring en aan die voete van die apostels neergelê. 4:35 En aan elkeen is uitgedeel volgens wat hy nodig gehad het. 4:36 En Joses wie se bynaam onder die apostels Bárnabas was—wat, as dit vertaal word, beteken seun van vertroosting—’n Leviet, van geboorte uit Ciprus, 4:37 het ‘n stuk grond gehad en dit verkoop en die geld gebring en aan die voete van die apostels neergelê.

 

5:1 Maar ‘n sekere man met die naam van Ananías het saam met sy vrou Saffíra ‘n eiendom verkoop, 5:2 en ook met die medewete van sy vrou van die prys agtergehou en ‘n sekere deel gebring en aan die voete van die apostels neergelê. 5:3 Toe sê Petrus:  Ananías, waarom het die Satan jou hart vervul om vir die Heilige Gees te lieg en van die prys van die grond agter te hou? 5:4 As dit nie verkoop was nie, het dit nie joue gebly nie?  En toe dit verkoop is, was dit nie in jou mag nie?  Waarom is dit dat jy hierdie saak in jou hart voorgeneem het?  Jy het nie vir mense gelieg nie, maar vir God. 5:5 En toe Ananías hierdie woorde hoor, het hy neergeval en gesterwe; en ‘n groot vrees het gekom oor almal wat dit gehoor het. 5:6 Daarna het die jongmanne opgestaan en hom toegedraai en uitgedra en begrawe. 5:7 En ná verloop van omtrent drie uur kom sy vrou in sonder om te weet wat voorgeval het. 5:8 En Petrus het haar aangespreek:  Sê vir my of julle die grond vir soveel verkoop het?  En sy sê:  Ja, vir soveel. 5:9 En Petrus sê vir haar:  Waarom het julle ooreengekom om die Gees van die Here te versoek?  Kyk, die voete van die wat jou man begrawe het, is by die deur, en hulle sal jou uitdra. 5:10 Toe val sy onmiddellik aan sy voete neer en het gesterwe.  En die jongmanne het ingekom en haar dood gevind en haar uitgedra en by haar man begrawe. 5:11 En ‘n groot vrees het oor die hele gemeente gekom en oor almal wat dit gehoor het.

 

5:12 En deur die hande van die apostels het daar baie tekens en wonders onder die volk plaasgevind; en hulle was almal eendragtig saam in die pilaargang van Salomo. 5:13 En daar was niemand van die ander wat dit gewaag het om hom by hulle te voeg nie, maar die volk het hulle baie geëer. 5:14 En daar is meer en meer gelowiges in die Here bygevoeg, menigtes van manne sowel as vroue, 5:15 sodat hulle die siekes op die strate uitgedra en op bedde en draagbare gelê het, met die bedoeling dat, as Petrus kom, al was dit net sy skaduwee op iemand van hulle sou val. 5:16 En die menigte van die stede in die omtrek het ook in Jerusalem bymekaargekom en siekes gebring en mense wat deur onreine geeste gekwel was; en hulle is almal genees.”

 

Eenheid (4:32-37)

Daar was nou al heelwat meer as 5000 gelowiges (v.4).  Die hele lot van hulle was een van hart en siel (v.32).  Volgens v.31, 2:42 is hierdie eenheid versterk deur gebed, die Woord, gereelde samekomste en die nagmaal.  Hulle het hulle besittings met mekaar gedeel, sodat niemand onder hulle behoeftig was nie (v.32, 34-35).  Wat God in Deuteronomium 15:4 gesê het was waar van húlle:  “Maar daar moet geen arme by jou wees nie, want die HERE sal jou ryklik seën in die land wat die HERE jou God jou as erfenis sal gee om dit in besit te neem”.  Niemand het hulle verplig om te gee nie – hulle wóú gee (cf. 5:4).  Hierdie was nie kommunisme nie, maar ‘n werk van die Gees.  Hulle eenheid en liefde het steun gegee aan die apostels se getuienis oor die opstanding:  “En met groot krag het die apostels getuienis gegee van die opstanding van die Here Jesus, en groot genade was oor hulle almal.” (v.33).  Jesus het voor sy dood gebid “dat almal een mag wees net soos U, Vader, in My en Ek in U; dat hulle ook in Ons een mag wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het.” (Johannes 17:21).

 

Daar was ‘n man uit die stam van Levi.  Hy was van die Griekse eiland Siprus.  Sy naam was Josef (Joses in die Ou Vertaling).  Omdat hy baie ander bemoedig het, het die apostels hom Barnabas (seun van vertroosting) genoem (v.36).  Die Leviete het nie grond in Israel besit nie (Josua 14:14).  Barnabas het dan waarskynlik die grond wat hy op Siprus besit het, verkoop.  Hy was ‘n wonderlike voorbeeld vir die gelowiges en het later saam met Paulus ‘n kragtige prediker, sendeling, en apostel van die evangelie geword (11:24-26, 13:1-2, 14:3-4, 14).

 

Geloof in die evangelie is die basis vir die tipe eenheid waarvan ons in hierdie verse lees:  “En die menigte van die wat gelowig geword het, was een van hart en siel” (v.32).  Ons kan dus nie eenheid hê met mense wat die Bybelse evangelie ontken nie:  Katolieke, liberales, Mormone, Moslems, mense wat ‘n voorspoed-teologie (Prosperity Gospel) verkondig, ensovoorts.  Ons mag nie saam met sulke mense bid en aanbid nie.  Maar indien iemand ‘n ware gelowige is, moet ons hulle in liefde omhels – al verskil ons dalk oor dinge soos die doop, geestelike gawes, doping met die Heilige Gees, Calvinisme.  Ons moet slegs eenheid breek met mense wat in sonde volhard of ‘n vals evangelie glo.  Ons eenheid word onder andere uitgedruk in mededeelsaamheid.  Ons hoef nie ons besittings te verkoop en die geld te verdeel nie.  Onthou dat Jerusalem binnekort verwoes sou word (70 n.C.).  Dit is hoekom baie van húlle eiendom verkoop het.  Maar ons moet mededeelsaam wees – veral as jy ryk is.  Die Skrif sê:

 

“Beveel die rykes in die teenwoordige wêreld om nie hoogmoedig te wees nie en ook nie hulle hoop te stel op die onsekerheid van die rykdom nie, maar op die lewende God wat ons alles ryklik verleen om te geniet; dat hulle goed moet doen en ryk wees in goeie werke, vrygewig, mededeelsaam, en vir hulle ‘n skat weglê, ‘n goeie fondament vir die toekoms, sodat hulle die ewige lewe kan verwerf.” (1 Timoteus 6:17-19).

 

‘n Kerk waar eenheid heers sal effektief wees in die samelewing:  “‘n Nuwe gebod gee Ek julle, dat julle mekaar moet liefhê; soos Ek julle liefgehad het, moet julle ook mekaar liefhê.  Hieraan sal almal weet dat julle my dissipels is, as julle liefde onder mekaar het.” (Johannes 13:34-35).  Die kerk waarin ek groot geword het, het hierdie tipe eenheid gehad.  Ons het ‘n effektiewe getuienis in ons dorp gehad.  John MacArthur vertel van ‘n Joodse vrou wat hulle gemeente besoek het.  Sy vertel later dat sy nie die preek kan onthou nie.  Wat haar aandag getrek het was die eenheid en liefde onder die mense.  Sy het weer gekom en ‘n paar weke later tot bekering gekom.

 

Reinheid (5:1-11)

Die voegwoord ‘maar’ in v.1 wys ‘n kontras tussen Barnabas aan die een kant, en Ananias en Saffira aan die ander kant.  Barnabas het gegee omdat hy ander wou help.  Ananias en Saffira wou ‘n naam hê; hulle wou hê almal moes hulle gelukwens (cf. Matteus 6:1-4).  Hulle het ‘n stuk grond verkoop en saam gekonkel om te lieg oor die wins (v.1-2).  Die Heilige Gees het hulle bedrog aan Petrus bekend gemaak (v.3).  Die eiendom was húlle s’n; hulle kon dit gehou het.  Selfs nadat hulle dit verkoop het kon hulle ál die geld gehou het.  Die probleem was dat hulle vir Satan, die vader van leuens, geluister en vir God die Heilige Gees gelieg het (v.3-4).  God het vir Ananias geoordeel.  Hy het dood neergeslaan en is begrawe (v.5-6).  Sy dood laat ons baie dink aan Nadab en Abihu se dood in Levitikus 10.  God het ook vir Ussa doodgeslaan toe hy gesondig het (2 Samuel 6).  Sommige van die Korintiërs het gesterf toe hulle die nagmaal misbruik het (1 Korintiërs 11:30).  Ek het eenkeer vir ‘n vrou wat in sonde volhard het, gesê om haar te bekeer.  Sy het geweier en is twee weke later dood.  Ek sal dit nooit vergeet nie.

 

Saffira het nie geweet dat haar man gesterf het nie (v.7).  Sy het geleentheid gekry om haar te bekeer, maar het besluit om saam te lieg (v.8).  Sy het die Heilige Gees getoets:  ‘Weet Hy regtig alles…Ek wonder of Hy regtig sonde ernstig opneem?’ (v.9).  Die Skrif waarsku dat ons nie die Here moet toets nie (Matteus 4:7, 1 Korintiërs 10:9).  Saffira het dood neergeslaan op dieselfde plek waar hulle hul vuil geld neergesit het:  by Petrus se voete (v.10, 2).  Sy is langs haar man begrawe.  Almal wat hiervan gehoor het, het gevrees (v.5, 11).  Dit is dan één doel van kerktug.  Paulus skryf:  “Bestraf die wat sondig, in die teenwoordigheid van almal, sodat ook die ander kan vrees.” (1 Timoteus 5:20).

 

Sommige van my lesers en hoorders volhard in sonde.  Hoekom wíl jy sterf?  Vrees eerder en bekeer jou.  “Want die tyd is daar dat die oordeel moet begin by die huis van God.” (1 Petrus 4:17).  Kerke wat nie tug toepas nie is onrein en onheilig.  Sulke kerke sal nie baie effektief wees in die samelewing nie.  Hoe kan ‘n onheilige kerk ‘n onheilige wêreld bereik?  God gebruik heilige kerke om die wêreld van sonde te oortuig.  ‘n Kerk wat sonde verdra en nie tug toepas nie sal self getug word (Openbaring 2:20).

 

Krag (5:12-16)

‘n Kerk waar eenheid heers is kragtig (v.12).  Die tug in v.1-11 het nie die kerk se groei gestuit nie.  Inteendeel:  “En daar is meer en meer gelowiges in die Here bygevoeg, menigtes van manne sowel as vroue” (v.14).  Mense wat in sonde wou volhard, het nie gedurf om aan te sluit by ‘n kerk waar sondaars sterf nie.  Hulle het die kerk gevrees (v.13).  Baie siekes wou genees word en het dus gehoop dat Petrus se skaduwee op hulle sou val (v.15).  Maar dis baie duidelik dat nie net húlle genees is nie:  almal is genees (v.16).  Die kerk se gebed in 4:29-30 is beantwoord:  “En nou, Here, let op hulle dreigemente en gee aan u diensknegte om met alle vrymoedigheid u woord te spreek, deurdat U u hand uitstrek tot genesing, en tekens en wonders deur die Naam van u heilige Kind Jesus plaasvind.”

 

Twee lesse staan uit:

 

[1] Tug sorg vir gelowige kerklidmaatskap (v.13-14).  Jy het nie ‘n kerk vol ongelowiges wat moles maak nie.  So ‘n kerk is kragtig en effektief.

 

[2] Daar is nie meer apostels nie.  Sekere gawes was ook uniek tot die apostels.  Maar ons het steeds hulle kragtige evangelie-getuienis wat in die Skrif opgeteken is (v.33).  Bid dat die Here sy krag sal toon in die redding van sondaars, genesing van siekes, en verlossing van mense wat in die bande van Satan is (v.14-16).  Die volgende storie illustreer hierdie krag.

 

‘n Waarseêr het een aand na Martyn Lloyd-Jones gaan luister.  Sy het tot bekering gekom, en het later gesê:  ‘The moment I entered your chapel and sat down on a seat amongst the people, I was conscious of a supernatural power.  I was conscious of the same sort of supernatural power I was accustomed to in our spiritist meetings, but there was one big difference; I had the feeling that the power in your chapel was a clean power.’ (Iain Murray, Martyn Lloyd-Jones:  The First Forty Years, p.221).

 

Wat dink jy van dié stelling:  Dit maak nie veel saak of die metodes van wiskunde verander nie (ons gebruik deesdae sakrekenaars); die formules bly dieselfde en dis al wat saakmaak?  Die stelling is verkeerd, want die metodes máák ‘n verskil.  Ou mense wat nie sakrekenaars gehad het nie, kan beter optel as jong mense wat net met sakrekenaars geleer tel het.  Net so kan ons nie sê:  Die kerk se metodes moet met die tye verander – solank ons boodskap nie verander nie.  ‘n Effektiewe kerk behou die Bybel se boodskap en metodes.