Jesus se dood en joune

Dying thief

In sy lied, Another day in Paradise, sing Phil Collins van hoe die ryk mense in ons samelewing die armes ignoreer.  Volgens hom moet ons twee keer dink en dankbaar wees vir die voorregte wat ons het:  ‘O, think twice… just another day for you and me in Paradise.’

 

Maar solank as wat daar sonde in die wêreld is, kan geen aardse rykdom dit in ‘n Paradys verander nie. Om die poorte van die Paradys oop te maak, moes Jesus aan die kruis gesterf het.  Dit is o.a. die les wat ons in Lk.23:39-43 leer.

 

Bespotting (v.39)

As jy vandag vir ‘n Jood vra wie die Beskermer van Israel is, sal hy vir jou sê dat dit die Israeli weermag is. Israel vertrou al lankal nie meer op die Here nie, maar op hulle militêre vernuf.  Dit is ook algemeen bekend dat hulle ‘n militêre Messias verwag.  Dit was ook waar van die misdadiger in v.39.

 

Volgens Mt.27:44 het beide misdadigers vir Jesus uitgelag.  “As U die Christus is, verlos Uself en ons,” het een van hulle in v.39 gesê.  Hy het nie ‘n gekruisigde Messias gesoek nie, maar een wat hom van die Romeine se onderdrukking en van die dood sou red.

 

Vandag nog is daar sulke mense: hulle wil hê dat Jesus hulle van sonde se gevolge moet red (die dood en die hel), maar nie van die sonde self nie.  En omdat Hy nie aan hulle eise voldoen nie, laster hulle Hom en sê hulle dat Hy nie die ware Here, Messias en Verlosser is nie (v.39).  Maar hulle het vergeet dat Hy gekom het om ons van ons sonde te bevry, en nie sodat ons vry kan wees om dit te doen nie.

 

Vermaning (v.40)

Sommige mense se harte word sag wanneer hulle ouer word. Maar daar is ander wat hard word.  Hulle lig hulle vuiste na die hemel toe as dit met hulle sleg gaan (Op.16:9, 11).  Selfs op hulle sterfbeddens is hulle so hard soos graniet, en wil hulle niks met die Here te doen hê nie.

 

‘n Ateïs op sy sterfbed in Glasgow het op John Paton gespoeg toe hy met hom oor Jesus gepraat het. Toe Paton vir hom wou bid het hy gesê:  ‘Pray for me to the devil… I have hated [God] in life, and I hate Him in death!’  Met hierdie woorde is hy die ewigheid in.[1]

 

Een van die misdadigers aan die kruis was so, en hieroor het die ander een hom aangespreek. Die man het tot sy sinne gekom en wou nie meer saam met sy vriend gelaster het nie.  ‘n Paar dinge kon dit veroorsaak het.

 

  • Dalk het hy gesien dat Jesus nie terug gelaster het nie (1 Pt.2:23).
  • Dalk het Jesus se gebed vir sy oortreders hom beïndruk (v.34).
  • Dalk het hy die bordjie bokant Jesus se kop oordink, en besef dat Hy regtig die Koning van die Jode is (v.38).

 

Hoe dit ookal sy, God het sy oë oopgemaak vir die waarheid. Hy wou nie meer deel gehad het aan sy eie of ander se sonde nie, en het daarom sy vriend bestraf en gesê:  “Vrees jy ook God nie, terwyl jy in dieselfde oordeel is?” (v.40).

 

Sy vriend het onder God se vervloeking aan ‘n kruis gehang (v.40, Dt.21:22-23). Hy was op die randjie van die ewigheid.  Elke hartklop of asemteug kon sy laaste gewees het.  Moes hy dan nie eerder die Here gevrees het (v.40), om genade gesmeek het en hom bekeer het, as om vir Jesus te laster nie?

 

Moenie dink jy kan jou bekering uitstel totdat jy op jou sterfbed lê nie. Jy weet nie eers of jy ‘n sterfbed sal hê nie; dalk gaan jy opslag dood in ‘n karongeluk.  Of dalk het jy op jou sterfbed geen begeerte om tot bekering te kom nie, omdat jy so verhard geraak het soos die rower in v.39.

 

Gebruik dan die kans wat die Here vir jou gee en bekeer jou. Moenie die sonde oortuiging wat jy vandag in jou hart voel uitstel nie, maar reageer daarop.  J.C. Ryle het gesê:  ‘Het jy ‘n neiging om te begin bid?  Stel dit dadelik in plek.  Dink jy daaraan om regtig die Here te dien?  Begin onmiddellik.  Geniet jy geestelike lig?  Sorg dat jy daarvolgens lewe.  Moenie die kanse wat jy het verspeel nie, want anders sal die dag kom wat jy dit wil gebruik, maar nie kan nie.’[2]

 

As hierdie woorde jou hart aanspreek, moet jy vandag in berouvolle gebed na Jesus toe kom. Sê vir Hom van die lelike dinge wat jy gedoen het en van die bose dinge wat in jou hart is (Hy weet buitendien).  Glo dat Hy bekwaam is, en dat sy kruisdood voldoende is om jou te red.

 

Bekering (v.41-42)

David Brainerd vertel van ‘n Indiaan wat gesê het dat God regverdig sou wees as Hy besluit het om haar in die hel te straf. Sy het gesê dat sy niks kon doen om haarself te red nie, en dat sy vir ewig hel toe sou gaan as Christus nie alles vir haar gedoen het nie.[3]

 

‘n Ander vrou het in gebroke Engels vir hom gesê: ‘Me try, me try, save myself, at last my strength be all gone (meaning her ability to save herself)… Den last, me forced let Jesus Christ alone, send me hell if He please… Did not me care where He put me, me lobe [love] Him for all.’[4]

 

Die rower aan die kruis was soos hulle en het vir sy vriend gesê dat hulle hierdie straf verdien (v.41). Hy het sy sonde erken, die skuld op homself gepak, indirek bely dat God regverdig was om hom te straf, en dat hy die verdiende beloning vir sy dade ontvang het (Rm.3:4).

 

Jesus het dieselfde straf as hulle ontvang, maar het niks verkeerd gedoen nie. Die man het dit bely; hy kon uit Jesus se optrede gesien het dat Hy die onskuldige Seun van God is (v.41, 4, 15, 22, 47, Jh.8:46, 2 Kor.5:21, Heb.4:15, 1 Pt.2:22).

 

“Dink aan my, Here, wanneer U in u koninkryk kom,” het hy vir Jesus gesê (v.42). Hy het geweet dat die klag in v.38 waar is, en dat Jesus die Messiaanse Koning van die Jode is.  Hy het ook geweet dat Jesus t.s.v. sy kruisdood op die troon sou sit om as Koning te regeer.

 

Op grond van Jesus se sagmoedige liefde en die gebed in v.34, het hierdie misdadiger die vrymoedigheid gehad om te vra dat Jesus in sy Koninkryk aan hom moes dink. Dit is asof hy gesê het:  ‘Ek weet dat ek nie ‘n plek in die Koninkryk verdien nie, maar al wat ek vra is dat U aan my sal dink wanneer U daar kom.’  Hy het besef dat hy nie iets kon doen om God se guns te verdien nie, maar dat hy geheel en al afhanklik was van sy genade.

 

Om soos die rower gered te word moet die volgende vyf dinge met jou gebeur:

 

[1] Jy moet besef dat jy verlore is. Hoe kan iemand tot bekering kom as hy nie sy nood vir die Verlosser sien nie?  Iain Murray skryf:  ‘No one was converted without knowing that he needed to be.’[5]

 

[2] Jy moet erken dat jy God se straf verdien, en dat Hy regverdig is om jou te straf: jý is skuldig en Hý nie (v.41).  As jy dit nie erken nie, sal jy sy Naam laster wanneer jy in pyn op jou sterfbed lê (v.39).

 

[3] Jy moet God se oordele vrees (v.40). Sal jy op jou knieë voor die Koning val en om genade smeek as jy Hom nie vrees nie?

 

[4] Jy moet erken dat Jesus die Koning en Here is (v.42). Jy moet jouself bereid verklaar om onder sy heerskappy te lewe, en nie maar net ‘n Verlosser soek wat jou van die slegte gevolge van sonde kan red nie (v.39).

 

[5] Jy moet glo dat Hy ‘n liefdevolle Verlosser is, en dat Hy vol van genade is. Iemand wat dit nié glo nie, sal nie die vrymoedigheid hê om Hom vir vergifnis en die ewige lewe te vra nie (v.42).

 

Ek het reeds onder die vorige punt gewys dat niemand so vermetel moet wees om te dink hy gaan op sy sterfbed tot bekering kom nie. En tog leer v.40-43 ook vir ons om nie wanhopig te raak nie; Jesus is instaat om dié te red wat baie erg gesondig het, asook dié wat op hulle sterfbeddens lê.

 

Verlossing (v.43)

Oor die afgelope paar jaar het verskeie mense vir my gesê dat hulle nie meer seker is of God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan nie. ‘Kan dit dalk wees dat ons siele saam met ons liggame in die graf sal slaap totdat Jesus weer na die aarde toe terugkeer?’ het hulle gevra.

 

Maar uit v.43 en talle ander Bybeltekste weet ons dat gelowiges se siele dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Kom ek wys vir jou wat ek bedoel.

 

In antwoord op die rower se versoek het Jesus gesê: “Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees.” (v.43).  Dit is asof Hy gesê het:  ‘Jy hoef nie te wag tot in die toekoms nie.  Ek het vir jou redding gebid en vir jou sonde gesterf (v.34, 1 Pt.3:18); jy sal vandág al saam met My in die Paradys wees.’

 

Daar is mense wat sê dat die Paradys nie dieselfde plek is as die hemel nie. Maar volgens 2 Kor.12:2-3, Op.2:7, 22:14 is die Paradys nie ‘n ander plek as die hemel nie.  Die Griekse woord Paradys [paradeisos] verwys na ‘n tuin of park van plesier, en volgens Op.22 is dit presies wat die hemel is.  Dit is as’t ware ‘n herstelde tuin van Eden – net beter.

 

Ander sê weer dat daar nie leestekens in die Grieks is nie, en dat die vertalers die komma op die verkeerde plek gesit het. Volgens hulle het Jesus nie gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou, vandag sal jy saam met My in die Paradys wees’ nie.  Hy het eerder gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag:  Jy sal saam met My in die Paradys wees.’

 

Die implikasie is dat Jesus nie vir die man gesê het wanneer hy saam met Hom in die Paradys sal wees nie, maar net dat hy eendag saam met Hom daar sal wees.  Volgens dié wat so glo, het die man se siel saam met sy liggaam in die graf geslaap (of opgehou om te bestaan).  Maar daar is ten minste vyf probleme met hierdie interpretasie.

 

[1] Jesus het nooit gesê: ‘Voorwaar Ek sê vir jou vandag’ nie.  Hy het altyd gesê:  ‘Voorwaar Ek sê vir jou,’ en dan volg wat Hy gesê het.  Hoekom sou Jesus buitendien vir die man gesê het dat Hy vandag iets vir hom sê?  Dit is mos voor die hand liggend dat Hy dit nie gister of môre vir hom wou sê nie.

 

[2] Om in Grieks ‘n woord te beklemtoon, moet jy dit voor in die sin plaas. In dié geval maak dit perfek sin dat ‘vandag’ die eerste woord in Jesus se aanhaling is.  Die man wou baie graag in Christus se Koninkryk gedeel het (v.42).  Jesus het hom verseker dat sy begeerte op dieselfde dag nog vervul sou word (v.43).  Toe die man daardie oggend opgestaan het was hy oppad hel toe, en toe hy teen die aand oorlede is was hy in die hemel!

 

[3] Toe Jesus in v.46 gesterf het, het Hy gesê: “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!”  Toe Jesus sy laaste asem uitgeblaas het, het Hy sy oorwinning in die doderyk aangekondig en is Hy hemel toe (v.46, 1 Pt.3:18-20, Ef.4:8-10, Kol.3:15).[6]

 

In die Ou Testament het die hoëpriester ‘n dier se bloed in die allerheiligste ingebring (Lv.16); toe Jesus Homself vir ons geoffer het, het Hy as die hemelse Hoëpriester in die allerheiligste van die hemel ingegaan (Heb.9:24).

 

As Jesus dan in v.46 in die hemel was, maak dit sin dat Hy in v.43 vir die rower gesê het dat hy saam met Hom daar sou wees.

 

[4] Dit sou nie vir die man ‘n troos gewees het om te weet dat hy eers by die wederkoms saam met Jesus in die hemel gaan wees nie. Die troos het juis daarin gelê dat dit op dieselfde dag nog gebeur het.

 

[5] Die res van die Skrif leer vir ons dat God se kinders dadelik hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan. Vir nou gaan ek net die verwysings gee; in die volgende preek (‘Die waarheid oor lewe na die dood’) sal ek die verse hieronder uitlê, en ook die tekste verduidelik wat skynbaar die dwaallering van sieleslaap verdedig.

 

Verse wat direk of indirek bewys dat gelowiges dadelik hemel toe gaan as hulle sterf is die volgende: Gn.5:24 en Heb.11:5, 2 Kon.2:11 en Lk.9:30-31, Ps.23:4-6, 49:16, 73:24-25, Sp.14:32, Pd.12:7, Mt.22:32, Lk.16:22-26, Jh.17:24, Hd.7:55-60, 2 Kor.5:8, Fil.1:21, 23, Kol.3:4, 1 Ts.3:13, 4:14, Heb.12:22-23, Op.7:9-10, 14:13, 20:4.

 

Tog is die grootste prys nie om hemel toe te gaan nie, maar om by Jesus te wees. Dit is beter om saam met Jesus in die storm te wees, as op droë land sonder Hom; saam met Hom in die woestyn, as in die Beloofde Land sonder Hom; langs Hom aan die kruis, as in die Paradys sonder Hom (v.43).

 

Die groot troos van v.43 is nie ‘die Paradys’ nie, maar ‘saam met My’.  Jesus is die juweel van die hemel.  Dit is Hy wat die hemel hemel maak.  As jy Hom eers ontmoet het sal jy verstaan wat ek bedoel.  Niemand is soos Hy nie.  Waar het jy al ooit iemand ontmoet wat so liefdevol, volmaak, sagmoedig, goed, sterk, barmhartig, vriendelik, goedhartig, nederig, gehoorsaam, lieflik, gaaf, getrou en geduldig is soos Hy?

 

Ken jy enigiemand anders wat ‘n gruweldood deurgemaak het om sy haters van hulle sonde en God se oordeel te red? Wie ken jy wat ‘n geharde misdadiger sal vergewe en vir hom ‘n plek in die hemel sal gee, nadat hy aanvanklik gespot en gelaster het (v.34, 43, Mt.27:44)?

 

Jesus se liefde vir sondaars is soos ‘n kristalhelder fontein wat vir duisende jare aanhou vloei, soos die Vaaldam wat oorloop, soos die sonskyn wat jou omring en die hele hemel ophelder, en soos die suikersoet stroop wat ‘n koeksister deurweek. As jy jou bekeer en in Hom glo sal sy dood die giftige angel uit joune uittrek, sodat jou dood so skadeloos sal wees soos slaap (1 Kor.15:55, Hd.7:60).

 

[1] John G. Paton: Missionary to the New Hebrides, p.44

[2] J.C. Ryle, Holiness, p.182 (vry vertaal)

[3] Jonathan Edwards, Works: vol.2, pp.406-407

[4] Ibid, p.403

[5] Iain Murray, The Old Evangelicalism, p.22

[6] Sommige sê op grond van Jh.20:17 dat Jesus nie na sy dood hemel toe is nie. Sien my preek, Die wonderwerk wat my lewe verander het vir ‘n verduideliking van hierdie vers.  Op dieselfde trant verduidelik D.A. Carson hierdie vers breedvoerig op pp.641-646 van sy Johannes-kommentaar.

Advertisements

Die ware weergawe van Jesus se kruisdood

jesus-on-cross

Soos jy seker weet verkondig National Geographic se ateïste, Tukkies se liberale teoloë, Hindoes, Moslems en ander vals godsdienste ‘n weergawe van Jesus se kruisdood wat nie met die Bybel strook nie.

 

Op die ou end gaan dit oor die bron wat jy as gesaghebbend beskou. Vir die wêreld is hierdie bronne godsdienstige boeke, antieke geskrifte uit die 2de en 3de eeu n.C., vals profesieë, en ander buite-Bybelse bronne.  Vir gelowiges is dit die vier Evangelies (Matteus, Markus, Lukas en Johannes), asook die res van die Ou- en die Nuwe Testament.

 

Vandag wil ek op een van hierdie bronne fokus, naamlik Jh.19:16b-37.

 

Die kruis (v.16b-18)

Omdat Jesus in ons plek vervloek en as onrein beskou is, het die Romeine Hom gelei om buite die stad gekruisig te word (v.16-17, Gn.3:23-24, Nm.5:1-4, 15:35-36, Mt.21:39, Heb.13:12).  Hy het self sy kruisbalk[1] gedra (v.17).  Omdat Hy ná sy géseling so baie bloed verloor het, het sy bloeddruk geval sodat Hy flou gevoel het en nie die kruis verder kon dra nie.  Die soldate het ‘n verbyganger genaamd Simon van Cirene gedwing om die kruis agter Hom aan te dra (Lk.23:26, vgl. 14:27).  ‘n Klomp mense het Hom gevolg en die vroue het gehuil (Lk.23:27).

 

Uiteindelik het hulle by ‘n heuwel gekom wat soos ‘n kopbeen gelyk het (v.17, Heb. Golgotha).  Om Hom te verdoof het die soldate vir Jesus ‘n galbitter wyn-en-mirre-mengsel gegee om te drink (Mt.27:34, Mk.15:23).  Hy het dit nie gedrink nie (Mk.15:23), omdat Hy by sy volle bewuste wou wees toe Hy in ons plek gely het.

 

Die soldate het toe die spykers deur sy hande en voete gedryf. Hulle het Hom tussen twee misdadigers gekruisig, om aan te dui dat Hy die hoof misdadiger is (v.18, Ps.22:17, Jes.53:12).  Hy het gebid dat die Vader hulle moet vergewe, omdat hulle nie die erns van hulle sonde besef het nie (Lk.23:34, Hd.3:17, 13:27, 1 Kor.2:8).

 

Die klag (v.19-22)

Toe ek in die kleuterskool was het die juffrou donkie ore gemaak, dit op jou kop gesit, en jou in die hoek laat staan as jy stout was. Sy wou gehad het dat almal moet sien jy het die reëls oortree.  In Jesus se tyd moes mense wat gekruisig sou word ‘n bordjie om hulle nekke gedra het.  Die aard van hulle oortreding het daarop gestaan.  Nadat hulle gekruisig is, is die bordjie bo hulle koppe vasgemaak.

 

So was dit ook met Jesus (v.19, Mt.27:37). Hy is naby die stad gekruisig, en daarom het almal dit gesien (v.20).  Die klagte teen Hom was:  ‘Dit is Jesus van Nasaret, die Koning van die Jode’ (v.19, Mt.27:37).  Volgens die Romeinse wet het iemand wat homself ‘n koning genoem het die keiser teëgegaan, en moes hy gekruisig word (Lk.23:2-3, Hd.17:7).  Die ironie is dat Jesus regtig die Koning van die Jode was (v.20, Lk.1:32-33).  Eintlik was Hy ook die Koning van die Romeine en die Grieke, die Koning van die nasies (v.20, Ps.2:6-8, 22:29).

 

Die owerpriesters was nie tevrede met wat Pilatus geskryf het nie: ‘Moenie skryf dat hierdie indringer en bedrieër die Koning van die Jode is nie, maar dat Hy gesê het Hy is die Koning van die Jode’ (v.21).  Pilatus wou hulle terg en het vir hulle gesê:  ‘Wat ek geskryf het, het ek geskryf.’ (v.22).  God het bepaal dat dit so moes bly, aangesien Jesus regtig die Koning van die Jode was.

 

Die klere (v.23-24)

Het jy al ooit gedroom dat jy nie klere aan het nie en mense sien jou? Hoe het jy gevoel?  Hoe skaam en verneder moes Jesus nie gevoel het toe die soldate sy klere verdeel het, en Hy naak aan die kruis gehang het nie?

 

Maar dit het nie net oor die vernedering gegaan nie. Jesus het sonder klere gesterf, om die sondige naaktheid van ons siele met sy bloed en geregtigheid te bedek, net soos wat Hy dit in Gn.3:21 met Adam en Eva gedoen het (vgl. Rm.13:14, Op.19:8).  Moet dit nie vergeet wanneer jy v.23-24 lees nie.

 

Nadat die soldate vir Jesus gekruisig het, het hulle daar bly sit om seker te maak dat niemand Hom van die kruis afhaal nie (Mt.27:36). Terwyl hulle waggehou het, het hulle lootjies getrek om sy klere tussen die vier van hulle te verdeel:  sy skoene, gordel, bo-kleed en kopdoek (v.23, Mk.15:24).  Die lang onderkleed was van een stuk materiaal geweef, en daarom wou hulle dit nie geskeur het nie (v.23-24).  Hulle het lootjies getrek om te kyk wie dit sou kry (v.24).

 

So het hulle, sonder dat hulle dit geweet het, Ps.22:19 vervul: “Hulle verdeel my klere onder mekaar en werp die lot oor my gewaad.”  Hierdeur het die Here ook gewys dat Hy nie sy Seun se Koningskap van Hom af sou wegskeur soos in die geval van Saul en Salomo nie (1 Sm.15:27-28, 24:4, 1 Kon.11:29-31, 2 Sm.7:15).

 

Die vriende (v.25-27)

Die Joodse leiers, verbygangers, soldate, en misdadigers aan die kruise langs Jesus het Hom uitgelag en met Hom gespot (Mt.27:39-44, Lk.23:35-37).[2]  Maar daar was ook ‘n handjievol van sy geliefdes wat om die kruis gestaan het, wat tot die einde toe lojaal was aan Hom (v.25).  Hy was ook lojaal aan húlle, sodat Hy selfs aan die kruis aan ander se belange gedink het en nie aan sy eie nie (v.26-27).

 

‘n Vergelyking met ander Bybeltekste sal vir ons sê wie hierdie karakters was:

 

[1] Sy ma Maria (v.25). Toe Jesus aan die kruis gehang het, het ‘n swaard deur haar siel gegaan soos wat Simeon jare tevore geprofeteer het (Lk.2:35).

 

[2] Sy ma se suster Salome, die vrou van Sebedeüs en die ma van Johannes en Jakobus (v.25, Mt.27:56, Mk.15:40, 3:17).

 

[3] Maria die vrou van Klopas, die ma van Jakobus die kleine en Joses (v.25, Mk.15:40).

 

[4] Maria Magdalena uit wie Hy sewe demone gedryf het (v.25, Lk.8:2). Ek wonder of enige van die dissipels so lojaal was soos sy (20:1, 11)?

 

[5] Die geliefde apostel Johannes vir wie Hy gevra het om sy weduwee-ma op te pas, aangesien Josef al dood was en sy eie broers nie in Hom geglo het nie (v.26-27, 21:20-24, 7:5). Johannes het gedoen wat Jesus gevra het (v.27).

 

Die voltooiing (v.28-30)

Toe Jesus aan die kruis was, het dit teen 12:00 donker geword. Vir omtrent drie ure het die son nie geskyn nie (Lk.23:44-45).  Om 15:00 het Jesus uitgeroep:  ‘My God, My God!  Waarom het U My verlaat?’ (Mt.27:46).  Onmiddellik het mense sy woorde verdraai en Hom gespot.  ‘Hy roep vir Elia!’ het hulle gesê (Mt.27:47).

 

Jesus het geweet dat Hy die Ou Testamentiese profesieë, skadubeelde, tipes en offers volbring het (v.28, Gk. tetelestai).  Om ‘n laaste Skrif te vervul, en ook a.g.v. ‘n geweldige bloedverlies het Hy gesê:  ‘Ek is dors’ (v.28, Ps.22:16).

 

Die soldate het ‘n spons vol van goedkoop suurwyn op ‘n hissoptak gesit en vir Hom gegee (v.29, Ps.69:21, Eks.12:22, Ps.51:9). Terwyl Hy gedrink het, het die soldate aangehou gespot:  ‘Wag, kom ons kyk of Elia gaan kom om Hom van die kruis af te haal!’ (Mt.27:49, Mk.15:36).

 

Toe Jesus klaar die wyn gedrink het, het Hy met ‘n harde stem uitgeroep: ‘Dit is volbring!  Vader, in U hande gee Ek my gees oor!’ (v.30, Gk. tetelestai, Mt.27:50, Lk.23:46).  Jesus het nie gesê dat Hy klaar is nie, maar dat Hy die werk van verlossing voltooi het.  Hy het toe sy kop vooroor gebuig en sy laaste asem uitgeblaas (v.30, Lk.23:46).

 

Dit het nie gewoonlik so gewerk met dié wat gekruisig is nie. Hulle het hulle koppe opgetel om nóg ‘n asem te kry.  Sodra hulle die laaste asem uitgeblaas het, het hulle koppe vooroor geval.  Maar met Jesus het dit anders gewerk, omdat Hy uit sy eie besluit het om sy lewe in die Vader se hande oor te gee en sy asem uit te blaas (v.30, 10:18, Lk.23:46).

 

Toe Hy dan sy asem uitgeblaas het, was daar ‘n geweldige aardbewing en het God die tempelgordyn van bo na onder geskeur (Mt.27:51). So het Hy gewys dat die pad na die hemel toe oop is vir dié wat in sy Seun glo (Heb.10:19-22).

 

Die soldate wat by die kruis gestaan het, het die Here geprys en gesê: ‘Hierdie man was werklik die onskuldige Seun van God!’ (Mt.27:54, Lk.23:47).  Die bedroefde skare het na hulle huise toe teruggekeer (Lk.23:48).  Baie van die vroue-dissipels wat van Galilea af gekom het, het op ‘n afstand gestaan en kyk (Mt.27:55-56, Lk.23:49).

 

Die vervulling (v.31-37)

Die Moslems glo nie dat Jesus regtig dood was nie. Sura 4:157-158 in die Qur’an sê:

 

‘…they said (in boast), ‘We killed Christ Jesus the son of Mary, the Messenger of Allah’; – but they killed him not, nor crucified him. Only a likeness of that was shown to them.  And those who differ therein are full of doubts, with no (certain) knowledge.  But only conjecture to follow, for of a surety they killed him not: – Nay, Allah raised him up unto Himself.’

 

Sommige van hulle dink dat Judas Iskariot of Simon van Cirene in sy plek gesterf het. Ander sê dat Hy voor sy dood van die kruis af gekom het en hemel toe is.  Maar as Jesus nie regtig gesterf het nie, is sy opstanding niks meer as ‘n fiktiewe ontwaking uit ‘n diep koma nie.  Die vraag wat ons moet beantwoord is of Jesus regtig gesterf het of nie?  En hiermee help v.31-37 ons.

 

Dit was die dag van voorbereiding vir die Pasga of die Fees van Ongesuurde Brode, asook die voorbereiding vir die Sabbat (v.31, 14, Lk.22:1, 23:54, 56). Dit het reeds aand se kant toe gestaan (Mt.27:57).  Die Sabbat het om 18:00 begin, en geduur tot die volgende aand 18:00.  Die teks sê dat dit ‘n groot Sabbat was (v.31).  Wat beteken dit?

 

Wanneer die Jode hulle Feeste gevier het, het hulle sekere dae van die Fees as ‘n rusdag of Sabbat gevier (Eks.12:16). Hierdie Sabbatte kon op enige dag van die week geval het.  As dit egter op ‘n Saterdag geval het, het hulle dit as ‘n ‘groot’ Sabbat beskou.  So was dit toe Jesus gekruisig is (v.31), wat beteken dat Hy op ‘n Vrydag gesterf het.[3]

 

Volgens Dt.21:23 moes mense wat aan ‘n hout gehang het voor sononder afgehaal en begrawe word (v.31). Die Joodse leiers het dus vir Pilatus gevra om die gekruisigdes se bene te breek.  As hulle bene gebreek is, kon hulle hulleself nie opgestoot het om asem te kry nie, en het hulle binne minute weens ‘n tekort aan suurstof doodgegaan (asphyxia).

 

Die soldate het die twee misdadigers se maermerries met ‘n yster hamer stukkend geslaan (v.32).[4]  Toe hulle by Jesus kom was dit nie nodig om sy bene te breek nie, omdat Hy reeds dood was (v.33).  Om dit te bevestig het een van die soldate ‘n spies tussen sy ribbes ingesteek, sodat die bloed en water wat op sy hart en longe was (perikardiale en pleurale vloeistof) uitgestroom het (v.34).[5]

 

Dit het bewys dat Jesus regtig dood was. Dit mag ook ‘n simboliese betekenis hê, naamlik dat ons deur Christus se bloed gereinig is en met die skoon water van wedergeboorte gewas is (3:5, Esg.36:25-27, 1 Kor.6:11, Heb.10:19, 22, 1 Jh.5:6-8).

 

Dit het ook gebeur om die Skrif te vervul. Sonder dat hulle dit geweet het, het die soldate God se raadsplan vervul (vgl. Hd.13:27, 29).  In Eks.12:46 en Nm.9:12 het die Here vir sy volk gesê om nie die paaslam se bene te breek nie.  Omdat Christus ons Paaslam is (1:29, 1 Kor.5:7), het hulle nie sy bene gebreek nie.  Ook in Ps.34:21 het Dawid gesê dat die Here die regverdige se bene bewaar, sodat nie een van hulle gebreek word nie. Jesus is die Regverdige Een van wie Dawid gepraat het.

 

Die soldate het ook Sg.12:10 vervul: “Hulle sal sien in wie hulle gesteek het.” (v.37).  Sg.12 gaan oor Jersualem wat deur haar vyande omring word.  Die Here het gesê dat Hy haar vyande sal verwoes, maar ook dat Jerusalem sou treur omdat sy die Here deurboor het.  Party van hulle sou in smart getreur het, en ander in berou en bekering.  So het die Jode dan in 70 n.C. getreur toe die Here Jerusalem deur die Romeine verwoes het (Lk.23:28-31).  Hulle sal ook in die toekoms ware berou oor hulle sonde hê, en treur dat hulle die Messias gekruisig het (Rm.11).

 

Hoe weet ons dat Johannes se weergawe van Jesus se kruisdood waar is? Hy was daar (v.26), en daarom kan ons weet dat sy getuienis betroubaar is (v.35, 21:24, 1 Jh.1:1).  Tog het hy nie net getuig om vir ons die feite te gee nie, maar sodat ons kan glo dat Jesus die Seun van God en die Messias van Ps.22 en Jes.53 is (v.35, 20:30-31).

 

Glo jy dit? Het jy al op Christus vertrou as die enigste Een wat jou van die komende oordeel van die hel en van jou sonde kan red?  Het jy jou al van jou sonde bekeer?  Het die Here al jou sonde vergewe?  Of is sonde nog jou baas, ‘n harde meester wat jou in jou gewete en in jou drome pla?  Wys die bose dinge waaroor jy dagdroom dat jy ‘n slaaf van die duiwel is?

 

As jy nog nie tot bekering gekom het nie, kan ek met absolute sekerheid sê dat jou hart swart is. As mense jou diepste geheime en jou gedagtes moet ken, sal jy nie meer vriende hê nie.  As jy nie ‘n gelowige is nie, het ek sopas jóú hart beskryf, nie waar nie?

 

As jy bereid is om dit voor die Here te erken, is daar hoop. Die liefde en vergifnis van God in Jesus se kruisdood is baie groter as jou bitter gedagtes en die bose dade van jou verlede.  Kom na die Here toe en sê vir Hom dat jy nie moerbeivlekke van sonde uit jou hart en gedagtes kan was nie.  Sê vir Hom jy is jammer oor die dinge wat jy teen Hom en sy Woord gedink, gedoen, gevoel en gesê het.  Sê vir Hom jy is jammer oor die soort mens wat jy is.

 

Sê vir Hom dat jy nie net die ware weergawe van sy kruisdood wil glo nie, maar dat jy daarop wil reageer. Sê vir Hom dat jy jou ou sondige natuur wil kruisig en nie meer vir jouself wil lewe nie.  Vra vir Hom om die Kaptein van jou skip te wees, en om beheer te neem van jou lewe.  As jy dít doen, sal Hy jou nie weier nie.  “Ek sal hom wat na My toe kom, nooit uitwerp nie.” (6:37).

 

Is jy gered maar moedeloos oor jou sonde? Is jy depressief, omdat dit vir jou voel of sonde elke keer die oorhand kry?  Jy het besluit om maar die handdoek in te gooi.  Moet dit nie doen nie, maar kom terug na die kruis toe.  Is dit nie waar jy vir Jesus as die liefdevolle en sagmoedige Verlosser leer ken het nie?  Jou sonde is te sterk vir jou, maar is daar enige sonde wat Hý nie aan die kruis oorwin het nie (1 Jh.1:7, 3:8)?

 

Gebruik jy gereeld die middele wat Hy tot jou beskikking gestel het: die getroue bestudering, verkondiging en toepassing van die Woord, jou eie en ander se gebede, die gemeenskap van gelowiges, die nagmaal, die wapenrusting van God in Ef.6:10-18?  Moenie moed verloor nie my vriend, maar onthou Jesus se belofte dat Hy ‘n geknakte riet nie sal afbreek nie, en ‘n kers wat flou brand nie sal doodblaas nie (Mt.12:20).  Is dit nie hoe jy Hom leer ken het nie?

 

Dalk is jy ‘n ongelowige wat jou nie aan Jesus se kruisdood steur nie, of ‘n belydende ‘gelowige’ wat hardkoppig in jou sonde volhard. Hoe hard moet jou hart nie wees nie, om in die gesig van só ‘n groot liefde jou rug op die Here te draai?  Jy moet seker ‘n hart van klip hê om die bloedbesmeerde Verlosser van sondaars aan ‘n kruis te sien hang, en dan om te draai en weg te loop.  As Jesus se liefde vir sondaars nie jou hart kan smelt nie, is daar vir jou geen hoop nie.  Vir jóú wil ek net een ding sê:

 

“hoe sal ons ontvlug as ons so ‘n groot saligheid veronagsaam wat… Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie… hoeveel swaarder straf, dink julle, sal hy verdien wat die Seun van God vertrap het en die bloed van die testament waardeur hy geheilig is, onrein geag en die Gees van genade gesmaad het?” (Heb.2:3, 10:26, 29).

 

Ek wil nie in jou skoene wees op die oordeelsdag nie. Maar dit is nog nie die oordeelsdag nie; daar is nog tyd om jou te bekeer.  Laat staan jou verdraaide idees oor die kruis.  Ek bedoel nie noodwendig dat jy ‘n verkeerde weergawe van Jesus se kruisdood gehoor het nie.  Dalk weet jy wat die Bybel hieroor sê, maar jy het jou nog nie bekeer en in die gekruisigde Christus geglo nie.  As jy doen wat ek hierbo gesê het, sal jy nie net intellektueel nie, maar uit persoonlike ervaring die ware weergawe van Jesus se kruisdood verstaan.

 

[1] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.608

[2] Een van die misdadigers het later tot bekering gekom (Lk.23:39-43).

[3] Baie mense glo dat Jesus op ‘n Woensdag of ‘n Donderdag gekruisig is. Ek handhaaf nie hierdie siening nie, maar glo dat Hy op ‘n Vrydag gekruisig is.  My doel in hierdie preek is nie om die redes hiervoor te verduidelik nie.  Ek het in ‘n vorige preek gesê dat D.A. Carson in sy Johannes-kommentaar (pp.455-458) genoegsame bewyse lewer vir waarom Jesus op die Vrydag gekruisig is, en nie op die Woensdag of Donderdag nie.

[4] Carson, Ibid, p.622

[5] Alexander Metherell (M.D, Ph.D.), aangehaal in Lee Strobel, The Case for Christ, pp.266-267

Die probleem met Jesus

jesus-on-trial

Dit is so te sê onmoontlik om ‘n ongelowige daarvan te oortuig dat God sy belange op die hart dra. In sy gedagtes is die Here net teen hom, en wil Hy sy vreugde van hom af wegvat.  Dit is die leuen wat Adam en Eva van die begin af geglo het:  ‘Het God regtig gesê julle mag van geen boom in die tuin eet nie?’

 

Maar as daar een plek in die geskiedenis is waar die Here gewys het dat Hy die sondaar liefhet en sy belange op die hart dra, dan is dit Golgota. Dáár het God gewys dat Hy tot die uiterste toe sou gaan om sondaars te red.  Dit is hartseer om te sien dat die mens, ten spyte daarvan, nogsteeds ‘n probleem het met Jesus.  Net die Here kan ‘n mens se opinie van Hom verander (soos wat Hy met Paulus gedoen het).  Mag die Here vandag Jh.18:28-19:16a gebruik om sy liefde vir ons te bevestig.

 

Die klagte (18:28-32)

Ek het al by ‘n vorige geleentheid vertel hoe die koerante in Spurgeon se dag leuens oor hom vertel het. Dit het gemaak dat sommige mense uit nuuskierigheid na sy preke kom luister het, en tot bekering gekom het.  Ek het laasweek gewys hoe God soewerein is oor die mens se sonde.  Nêrens sien ons dit beter as in Jesus se onregverdige verhoor en kruisdood nie.

 

Die Joodse Raad het vir Jesus ‘skuldig’ bevind en Hom voor 06:00 na Pilatus se hoofkwartiere toe gelei (18:28, 19:14, Mk.13:35, Lk.23:1). Dit was vroegoggend toe hulle daar aangekom het (18:28).  Hulle het iemand gestuur om vir Pilatus te roep, omdat hulle nie voor die Fees[1] onrein wou word, deurdat hulle in ‘n heiden se huis ingegaan het nie (18:28, Hd.10:28, Nm.9:1-14).  Hulle het egter nie omgegee oor die onreinheid van die haat in hulle harte nie!

 

Pilatus wou by die Raad geweet het wat hulle klagte teen Jesus was (18:29). Hulle het geen konkrete klagte gehad nie, en het daarom die emosionele kaart gespeel:  ‘As hierdie man nie bose dinge gedoen het nie, sou ons Hom nie aan jou oorgelewer het nie’ (18:30).  ‘Hoekom moet ék Hom oordeel; julle het mos ‘n wet waarvolgens julle Hom kan oordeel?’ het Pilatus gesê.

 

Maar toe die Romeine die land in 6 n.C. oorgeneem het, het hulle die Jode verbied om die doodstraf toe te pas.[2]  Die Joodse Raad het vir Pilatus hierop attent gemaak (18:31), en het in soveel woorde gesê dat Jesus die doodstraf verdien.  ‘Hy mislei die volk en sê dat ons nie belasting aan die keiser moet betaal nie; Hy het ook gesê dat Hy ‘n koning is.’ (Lk.23:2).  Vir die Romeine was hierdie baie ernstige oortredings, en was dit strafbaar met die dood.

 

Maar op dié manier het die Jode reg in die Here se hande in gespeel. Volgens God se plan moes die Jode nie vir Jesus gestenig het nie, maar die Romeine moes Hom gekruisig het (18:32, 12:32, Mt.20:19, 26:2, vgl. Hd.13:27, Jes.53, Ps.22).  Op hierdie manier het Hy in ons plek onder God se vervloeking gesterf (Gal.3:13, Dt.21:22-23).  Dit is tog wat die doringkroon gewys het, nie waar nie (19:2, Gn.3:18)?  Sien jy dan dat Jesus, en nie die Joodse leiers of Pilatus nie, in beheer was?

 

En 2000 jaar later het dinge nie verander nie. Wat ek in die vorige preek gesê het, sê ek weer:  wanneer mense jou kritiseer, valslik beskuldig, en jou onregverdig behandel, is God soewerein daaroor (Gn.50:20, Hd.2:23).  Jy kan met ‘n geruste hart weet dat jou Vader dit oor jou pad gestuur het, en dat Hy iets goed in gedagte het.  Hy sal dit vir jou voordeel uitwerk en jou meer soos Jesus maak (Rm.8:28-29).  Jy kan nie bid om soos Jesus te wees en dan dink dat jy nie vervolg gaan word nie.  As die wêreld Hom vervolg het, gaan hulle jou ook vervolg (15:20).

 

Dit beteken nie dat jy mense se sonde teen jou moet aanvaar, of dat jy moet maak asof dit reg is nie. Maar dit beteken dat jy jouself in sulke tye aan die Here se kragtige hand moet onderwerp, en nie geestelike ‘tantrums’ moet gooi nie (1 Pt.5:6).  Wees nederig genoeg om te besef dat jy nie self die situasie kan hanteer nie.  Om te dagdroom, die persoon terug te kry, iets aan hom of haar te doen, of dit te ignoreer in die hoop dat dit sal weggaan, gaan nie help nie.  Gee dit in gebed vir die Here, al moet jy dit ook 50 keer op ‘n dag doen (1 Pt.5:7).

 

Die ondersoek (18:33-38a)

Rika voel gefrustreerd. Oor die naweek het sy haar ma, vriendin, kollega en baas gebel, maar almal se fone is beset.  Sy het sopas vir Telkom gebel om te hoor wat aangaan, maar (kan jy dit glo!) selfs húlle fone is beset.  Sy wonder hoekom almal se fone eweskielik stukkend is.  Dink jy nie dat sy êrens moet begin wonder of die probleem aan haar kant lê nie?

 

En werk dit nie ook so in die lewe nie? Pilatus en Jesus het verskillende idees gehad oor wat dit beteken om ‘n Koning te wees, oor die waarheid en nog meer.  Êrens moes Pilatus besef het dat dit nie Jesus is wat verkeerd is nie, maar hy.

 

Hy het in sy kwartiere ingegaan en vir Jesus geroep. ‘Is jy die Koning van die Jode?’ het hy gevra (18:33).  ‘Hoekom vra jy?  Is dit omdat hieroor wonder, of omdat ander mense My daarvan beskuldig het?’ het Jesus geantwoord (18:34).  Jesus het eintlik hier gevra of daar getuies vir hierdie klagte was (vgl. 18:20-21).  ‘Moenie slim raak met my, asof ek ‘n Jood is wat onder jou koningskap staan nie.  Jy moes iets verkeerd gedoen het as jou eie volk en haar leiers jou aan my oorgelewer het.’  Dit is basies wat Pilatus in 18:35 gesê het.

 

Jesus het verduidelik dat sy Koninkryk nie van hierdie wêreld is nie (18:36, 6:15, Dn.7:14). As dit was, sou sy diensknegte geveg het om te keer dat Hy aan die Jode se bloedlus oorgelewer word (18:36, kontr. 18:11).  Maar omdat dit nie was nie, het Hy nie vir ‘n aardse koninkryk geveg nie.  Hy was die Goddelike Messias aan wie die Hemelse Koninkryk behoort het; Hy was nie ‘n bedreiging vir die Romeine soos wat die Jode voorgegee het nie.

 

‘So jy is ‘n Koning?’ het Pilatus gesê (18:37).  ‘Jy sê dat Ek ‘n Koning is, maar My en jou verstaan daarvan is nie dieselfde nie,’ het Jesus in effek vir hom gesê (18:37, Lk.23:3).  ‘Ek is as ‘n mens in hierdie wêreld gebore (1:14), maar kom nie van hierdie wêreld af nie.  Ek kom van die hemel af, en het gekom om van die waarheid te getuig.  Ek is die waarheid (14:6).  Dié wat die Vader aan my gegee het sal na die waarheid luister (10:3-5, 27, 1 Jh.4:6).’  Só moet ons Jesus se woorde in 18:37 verstaan.

 

Vir die wêreld is een van die probleme wat hulle met Jesus en die Christelike geloof het, die feit dat ons in absolute waarheid glo. ‘Wat is waarheid?’ wil hulle saam met Pilatus in 18:38a weet.  In hulle gedagtes bestaan daar nie so iets nie.  ‘Alle godsdienste kan reg wees,’ is hoe hulle redeneer.  ‘Jesus is vir jou die enigste weg, maar vir die ateïs, Hindoe en Moslem is dit anders.  Uiteindelik lei alle paaie na dieselfde bestemming toe.’

 

Omdat ongelowiges vir Jesus verwerp, het hulle nie ‘n benul van die waarheid nie. Satan verblind hulle om sy leuens te glo (8:44, 2 Kor.4:4).  Hulle dat daar nie so iets soos absolute waarheid is nie, maar hulle leef nie so nie.  Hulle is nie konsekwent nie.  Gestel die maatskappy dank hulle af.  Hulle gaan hof toe, en die hof sê vir die maatskappy:  ‘Volgens haar kontrak kan julle haar nie afdank nie.’  Sal die hof dit aanvaar as die maatskappy sê:  ‘Daar bestaan nie so iets soos absolute waarheid nie; vir haar beteken die kontrak dit, maar vir ons beteken dit iets anders’?

 

Net so kan ons nie maak asof alle godsdienste hemel toe lei nie. Jesus en die Bybel staan in direkte kontras met die godsdienste van die wêreld.  As Christenskap waar is, moet die res noodwendig vals wees.  Daar kan nie baie gode en een God wees nie.  Ons kan nie deur geloof alleen gered word, en deur goeie werke nie.  Jesus kan nie die enigste Verlosser wees, en een van baie paaie na die Vader toe nie.

 

Wie besluit wat waar is? Duidelik lê die besluit nie by mense nie, omdat ons nie hieroor kan saamstem nie.  Iemand wat in sy diepste wese waarheid is moet hieroor besluit.  Die waarheid is nie ‘n filosofie of opinie nie, maar ‘n Persoon.  Ondersoek gerus die Bybel om vir jouself te sien dat die dinge wat Jesus oor God, die mens, ons sonde, verlossing, ens. leer, ‘n akkurate weergawe van die werklikheid is.

 

Die uitspraak (18:38b-19:16a)

Toe die Sinode besluit het om homseksuele huwelike toe te laat, was daar baie mense wat gesê het hulle is klaar met die NG-Kerk. Party van hulle het ook opgepak en geloop.  ‘n Tydjie later het die Sinode die besluit omgekeer.  Vir my het dit gelyk of hulle dit gedoen het om die meerderheid tevrede te stel.  Dit is wat Pilatus in hierdie verse gedoen het.

 

Na sy gesprek met Jesus het hy weer buitentoe gegaan. ‘Ek vind geen skuld in die man nie,’ het hy vir die Jode gesê (18:38b, 8:46, Lk.23:4, 1 Pt.2:22).  Die Jode wou Hom dood gehad het, en het gesê:  ‘Oral waar Hy kom veroorsaak Hy oproer, van Judea af tot in Galilea.’ (Lk.23:5).  Omdat Jesus ons skuld op Homself geneem het, het Hy nie op die klagtes gereageer nie (Mt.27:12-14, Jes.53:7).

 

Jesus is na Herodes toe gestuur en weer terug na Pilatus toe (Lk.23:6-11). Pilatus het vir die Joodse Raad en die volk laat weet dat nie hy of Herodes gedink het dat Jesus iets gedoen het om die dood te verdien nie (Lk.23:13-15).  Sou hulle tevrede gewees het as hy vir Jesus ‘n ligte straf gegee het, en Hom daarna volgens die jaarlikse gebruik vrygelaat het (18:39, Lk.23:16)?  Hulle wou niks hiervan geweet het nie.  Pilatus moes eerder die moordenaar en oproermaker Barabbas vrygelaat het, en vir Jesus gekruisig het (18:40, Mt.27:21-25, Lk.23:19-20, Hd.3:14).

 

Pilatus wou nie in die moord gedeel het nie, en het toe sy hande in onskuld gewas (Mt.27:24). Maar as hy onskuldig was, sou hy nie die Jode se versoek toegestaan het nie.  Hy sou ook nie vir Jesus laat gésel het nie (19:1).  Volgens 19:1 en Mk.15:15 het Pilatus voor en na die vonnis vir Jesus laat gésel.  Die eerste géseling of fustigatio was ‘n ligte straf, waarin Pilatus probeer het om simpatie by die Jode te wek, sodat hulle Hom sou vrylaat.

 

Toe dit en die ander pogings in 19:2-15 nie gewerk het nie, het hy Hom weer laat gésel.  Die flagellatio of verberatio géseling was onmenslik en brutaal.  Die soldate het ‘n kort sweep met stukkies been en metaal aan die los eindpunte gebruik.  Hulle het die slagoffer om die beurt geslaan, totdat hulle moeg was.  Dit was so erg dat slagoffers dit dikwels nie oorleef het nie.[3]

 

Ná die eerste géseling is Jesus voor Pilatus gebring waar 600 soldate met Hom gespot het (Mt.27:27): hulle het ‘n koninklike rooi-pers mantel oor Hom gegooi en ‘n doringkroon op sy kop gesit (19:2).  Om te wys dat hulle gode is, is antieke konings soms uitgebeeld met ‘n doringkroon wat van die dadelpalm gemaak is.  Dit is hoe die soldate nou met Jesus gespot het.  Hulle het ook ‘n riet in sy regterhand gesit, en gespot asof dit sy septer is (Mt.27:28-29).  Hulle het Hom daarmee oor die kop geslaan, Hom met die vuis bygekom, en sarkasties voor Hom gekniel (19:3, Mt.27:29-30, kontr. Fil.2:9).

 

Pilatus het die vernielde Messias met sy rooi-pers mantel en doringkroon na die volk en haar leiers toe uitgebring en vir hulle gesê: ‘Kyk, die patetiese man!  Hy is glad nie so gevaarlik soos wat julle dink nie, en daarom sal dit nie skade doen om Hom vry te laat nie.’ (19:4-5).  Die Jode wou nie na Pilatus geluister het nie.  ‘Kruisig Hom!  Kruisig Hom!’ het hulle uitgeroep (19:6).  ‘Man, as julle nie my oordeel wil aanvaar dat Hy onskuldig is nie, kan julle Hom self kruisig,’ het hy geantwoord (19:6).

 

Die Jode het volgehou: ‘Jesus het Homself die Seun van God gemaak, en volgens ons wet moet Hy daarvoor die doodstraf kry.’ (19:7, 5:18, 8:58-59, 10:30-33, Mt.26:63-66, Lv.24:16).  Die Hercules-tipe idee wat Pilatus van ‘n seun van die gode gehad het, het hom bang gemaak (19:8, Mt.27:19).  ‘Waarvandaan kom jy?’ het hy weer vir Jesus gevra (19:9, Mt.26:63).  Jesus het hom nie geantwoord nie, omdat Hy dit reeds in 18:36-37 gedoen het.

 

‘So jy wil nie met my praat nie?’ het Pilatus gesê. ‘Besef jy nie dat ek mag het om jou vry te laat of te kruisig nie?’ (19:10).  Die dapper Leeu van Juda het vir Pilatus gesê:  ‘Jy sou geen gesag oor My gehad het as My Vader dit nie vir jou gegee het nie (19:11, Dn.2:21, Hd.4:27-28, Rm.13:1, Op.19:16).  Daarom is Judas en Kajafas wat My aan jou oorgelewer het skuldig aan ‘n groter sonde.  Jy het nie mooi geweet wie Ek is nie, maar hulle weet presies.  Hulle het teen die lig gesondig’ (19:11, 9:41, Lk.12:47-48).

 

Pilatus was nou oortuig dat Jesus onskuldig is. In desperate vrees het hy probeer om Hom vry te laat, maar sy wispelturige persoonlikheid het hom nie toegelaat nie (19:12, Mk.15:15, Hd.3:13).  ‘As jy vir Jesus vrylaat is jy nie die keiser se vriend nie!’ het die Jode geskreeu (19:12).

 

Pilatus het al voorheen in hierdie muur in vasgeloop. Toe hy by ‘n vorige geleentheid droog gemaak het (Lk.13:1), het die Jode hom by die keiser aangekla.  Hy was reeds in die keiser se swartboekies.  As hy weer misgetas het, sou die keiser van hom ontslae geraak het.  Omdat die Jode dit geweet het, het hulle hom hiermee gemanupileer.

 

Vir Pilatus was sy eie posisie vir hom belangriker as geregtigheid. Hy het vir Jesus uitgebring en op sy regterstoel gaan sit om Hom te oordeel.  Ek wonder of hy geweet het dat Jesus hóm in die toekoms sou oordeel (5:22)?

 

Die stoel het op die mosaïek plaveisel van Gabbata gestaan (19:13). Dit was die dag van voorbereiding vir die Pasga of die Fees van van Ongesuurde Brode (19:14, Lk.22:1).  Dit was die sesde uur (19:14).  As ons soos die Jode van 6 uur af tel, was dit 12 uur in die middag.  Maar as ons soos die Romeine van middernag af tel, was dit 6 uur in die oggend.  Ek gaan met die tweede opsie, omdat Jesus teen 9 uur die oggend gekruisig is (Mk.15:25).

 

‘Aanskou julle hulpelose Koning!’ het Pilatus met die Jode gespot (19:14, 19). ‘Weg met Hom, weg met Hom, kruisig Hom!’ het hulle geroep (19:15, Hd.21:36, 22:22).  Hulle wou nie ‘n ‘Messias’ gehad het wat hulle nie van die Romeine se onderdrukking kon red nie.  ‘Moet ek julle Koning kruisig?’ het Pilatus verder gespot (19:15).  ‘Ons het nie ‘n ander koning as die keiser nie,’ het hulle gesê (19:15).  Hulle het die keiser gehaat, maar sou hom enige dag bo die Messias gekies het (vgl. 1:11, 1 Sm.8:7).

 

En so het hulle hulle sin gekry. Pilatus het vir Jesus aan hulle wil oorgelewer (19:16a).  Hy het dit hoofsaaklik gedoen omdat Hy ‘n ‘people pleaser’ was (Mk.15:15).  Die soldate het die rooi-pers mantel afgehaal en sy eie klere vir Hom aangetrek.  Daarna het hulle Hom uitgelei om gekruisig te word (Mt.27:31).

 

Vandag nog het mense ‘n probleem met Hom. Die wyse waarop hulle die Bybel en Christene vermy, ignoreer, spot, aanval en slegsê, gee vir jou ‘n aanduiding van wat hulle met Jesus sou gedoen het as Hy nog op die aarde was.  As hulle maar net geweet het hoe lief Hy hulle het.  As hulle net verstaan het dat Hy hulle sonde aan die kruis gedra het, en dat Hy in mense soos Barabbas se plek gesterf het (18:39-40, Jes.53:4-6).

 

As Koning, Messias, Seun van God, vlekkelose Lam, Plaasvervanger en Verlosser is daar nie ‘n sonde waarmee Hy nie kan afreken nie. Bring daarom die volle gewig van jou sonde na Hom toe, en erken dat jy dit nie self kan dra nie.  Sê vir Hom dat jy verlore is en dat jy ‘n Verlosser nodig het.  Prys Hom dan dat Hy nie onskuldig gepleit het nie (alhoewel Hy onskuldig was), omdat Hy jou skuld op Homself geneem het.  As jy in Hom glo sal Hy jou sonde vergewe en sy volmaakte geregtigheid op jou rekord plaas.  Nou kan jy die vryheid van sy vergifnis en ‘n skoon gewete geniet, omdat Hý nie op daardie donker dag vrygelaat is nie.

 

In my bediening het ek al te doen gekry met Christene wat ‘n probleem het met Jesus.  Hulle glo die duiwel, die vlees en die wêreld se leuens dat Jesus nie vir hulle omgee nie, en dat Hy van hulle vergeet het.  Ek wil vir jou vra om iets te doen as jy ooit weer so ‘n gedagte kry:  kom na die kruis toe om te sien hoe lief Hy jou het.  As jy lank genoeg by die kruis stilstaan en daaroor nadink, sal jy agterkom dat die probleem by jóú lê en nie by Hom nie.  En is jy nie bly dat Hy jou ten spyte daarvan nogsteeds liefhet nie?

 

[1] Party mense wonder dalk hoekom Jesus en die dissipels al die vorige aand die Pasga geëet het, terwyl die Jode in 18:28 dit eers die volgende dag geëet het. Omdat die Bybel die Woord van God is, hoef ons nie te dink dat dit ‘n fout in die Bybel is nie.  Dit is buite die skopus van hierdie preek om sulke ‘verskille’ op te klaar.  In sy kommentaar op Johannes, gee D.A. Carson ‘n breedvoerige verduideliking hiervan (pp.455-458).

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, pp.590-592

[3] Marvin Vincent, Vincent’s Word Studies, note on John 19:1 en D.A. Carson, Ibid, p.597

Vyf redes vir Jesus se kruisdood

why-did-jesus-die

Toe Mel Gibson se Passion of the Christ uitgekom het, het John Piper ‘n boek geskryf met die titel:  ‘The Passion of Jesus Christ’.  Die subtitel was:  ‘Fifty Reasons why He came to die.’  Ek kan onmoontlik in een preek by soveel redes uitkom.  Maar in Jh.12:20-36a is daar ten minste vyf redes vir Jesus se kruisdood.

 

Om die wêreld te red (v.20-24, 32-33)

In die 2de eeu n.C. was daar ‘n teoloog met die naam van Origenes. Hy het in universialisme geglo, nl. dat alle mense uiteindelik gered sal word.  Vir hom was die hel nie ‘n plek van ewige straf nie, maar ‘n plek van reiniging.  As die vuur al jou sonde weggebrand het was jy gereed om hemel toe te gaan.  Dit was glad nie vir hom ‘n probleem om te sê dat Satan self tot bekering sal kom en gered sal word nie.[1]  Maar dit is nie wat Jh.12 of die res van die Bybel bedoel wanneer dit sê dat Jesus die Verlosser van die wêreld is nie.

 

Jesus was in Jerusalem vir sy laaste Paasfees (v.1, 12). Daar was nie net Jode nie, maar ook Grieke wat na die Fees toe gekom het (v.20, 1 Kon.8:41-43, Hd.8:27).  Johannes verwys dalk na Grieke wat besluit het om die Joodse geloof aan te neem en besny is.  Hulle is proseliete genoem (Mt.23:15, Hd.2:10, 13:43).  Of dalk was dit Grieke wat die God van Israel aanbid het, maar nie besny is nie.  Hulle is Godvresendes genoem (Hd.10:2, 22, 13:16).

 

‘Grieke’ word soms in die Nuwe Testament van alle nie-Jode gebruik (1 Kor.1:24). Die evangelie moes eers aan die Jode verkondig word, en daarna aan hulle (Rm.1:16).

 

Die Jode het in 8:35 gespot en gesê Jesus wil seker na die Grieke toe gaan, maar nou het die Grieke na Hóm toe gekom (v.20). Johannes se idee is om te wys dat Israel hulle Messias verwerp het, en dat die Here reeds begin het om van sy volk af weg te draai na die heidene toe (v.36b-37, Hd.13:46-48, 18:6, 28:28).  Hy sou in die toekoms weer na die Jode toe teruggekom het (Rm.11).

 

Die wêreld het inderdaad agter Hom aangeloop soos wat die Fariseërs in v.19 gesê het. Hy het immers gekom om die wêreld te red (3:16-17).  In v.21 sien ons hoe die Grieke vir Filippus van Betsaida in Galilea gevra het om hulle na Jesus toe te vat (v.21).  Hulle het hom seker gevra omdat hy ‘n Griekse naam gehad het.

 

Hy het vir Andreas gaan sê dat die Grieke vir Jesus wil sien (v.22). Andreas was sy vriend en ook een van dié wat nader aan Jesus was (Mk.3:18, 13:3, Hd.1:13).  Soos hy, het Andreas ‘n Griekse naam gehad.  Hy was ook daarvoor bekend dat hy al voorheen mense na Jesus toe gebring het (1:41-43, 6:8-9).  Dit is dan hoekom Filippus na hóm toe gekom het (v.22).

 

Jesus het vir hulle gesê dat die bepaalde uur van sy verheerliking aan die kruis gekom het (v.23, Eks.12:6, Pd.3:1-2, Dn.9:24, 26, Rm.5:6, kontr. Jh.7:30, 8:20). Hy was alreeds besig om die nasies na Hom toe te trek, sodat hulle sy heerlikheid as die Verlosser van die wêreld kon sien (v.23, 20, 32).  So het Jesaja dit voorspel (Jes.66:19, Jawan = Griekeland).

 

Soos ‘n diamant geslyp moet word om te skitter, moes Jesus gesterf het om verheerlik te word (v.23-24). ‘n Koringkorrel moet in die grond val en begrawe word om te vermeerder (v.24), en so moes Jesus aan die kruis gesterf het en begrawe word om miljoene mense te red (v.24, Op.7:9, Mt.8:11, 20:28, Gal.4:27, Jes.53:10-11).

 

Iemand wat aan ‘n stuk hout gehang het is deur God vervloek (Dt.21:22-23). Om te keer dat God ons in die hel vervloek het, het Jesus die vloek op Homself geneem aan die kruis (Gal.3:13).  Juis daarom is Hy nie gestenig nie, maar gekruisig (v.32-33, 18:31-32).  Om die eerste Adam se val om te keer moes die tweede Adam opgelig word aan ‘n kruis (v.32, 3:14, 8:28).  Om hemel en aarde met mekaar te versoen, moes Jesus tussen hemel en aarde aan ‘n kruis hang.

 

Wanneer ons sê dat Jesus die Verlosser van die wêreld is, is dit belangrik dat ons weet wat ons daarmee bedoel.  Ons moenie te min of te veel bedoel nie.  ‘Wêreld’ beteken nie dat almal uiteindelik gered sal word nie.  Dit verwys ook nie noodwendig na elke individu op aarde nie.

 

In die konteks van Jh.12 beteken ‘wêreld’ dat Jesus baie mense sal red (v.19, 24), net soos wat ons sê dat die hele wêreld Saterdag op Loftus was.  ‘Wêreld’ beteken ook dat Jesus nie net gekom het om Jode te red nie, maar mense uit alle nasies (v.32, 20, 10:16, 11:51-52, 1 Jh.2:2, Op.5:9).  Dit beteken ook dat Hy gekom het om die sondige mensdom te red (3:16-17, 19, 2 Kor.5:19).

 

Vir wie is hierdie verlossing? Volgens v.32 is dit vir alle mense.  Wat bedoel Johannes daarmee?  Hy bedoel nie dat elke mens op aarde na Jesus toe sal kom nie.  Jesus se verlossing is vir mense uit alle nasies wat in Hom glo (3:16).  1 Tm.4:10 sê dat Jesus “die Verlosser is van alle mense, van almal wat glo.” (NAV).

 

Hoe kan iemand wat Hom verwerp en sy sonde liefhet sê: ‘Jesus is my Verlosser’?  Hoe kan iemand aan sy sonde vashou, doodgaan, in die hel beland en van daar af sê:  ‘Jesus is my Verlosser’?  Dan is Jesus mos ‘n Verlosser wat nie verlos nie, nie waar nie?

 

Op ‘n meer positiewe noot kan ons sê dat Jesus niemand op grond van die uiterlike wegwys of uitsluit nie. Alle mense is welkom om na Hom toe te kom (v.32).  Niemand wat in Hom wil glo sal verwerp word nie (6:37, 40).  Ons kan dan nie net die evangelie met sekere mense deel nie.

 

Ons kan ook nie sê dat sekere groepe nie waardig is om gered te word nie (soos mense wat sê dat swart mense nie siele het nie en dat hulle nie gered kan word nie). Volgens v.32 kan engiemand na Jesus toe kom en in Hom glo:  Arabiere en Chinese, Nigeriërs en Spanjaarde.

 

Het jy al na Jesus toe gekom? Is jy soos die Grieke wat Hom graag wil sien (v.20-21)?  Jy sal nie jou nood vir Jesus en sy kruisdood sien, totdat jy nie jou sonde sien nie.  En jy sal nie jou sonde sien, solank as wat jy jouself meet teen dié wat erger is as jy nie.

 

Om jou sonde te sien moet jy jouself teen God se standaard meet. Vir Hom is bitterheid gelyk aan moord en wellus aan egbreuk (Mt.5:21-30).  Volgens sy standaard moet jy volmaak wees (Mt.5:48).  Besef dan dat Jesus, sy geregtigheid en sy dood aan die kruis jou enigste hoop is om gered te word.  Sodra jy dít sien sal die gekruisigde Jesus vir jou aantreklik wees en jou soos ‘n magneet aantrek (v.32).

 

Om ‘n voorbeeld te stel (v.25-26)

As evangeliese Christene glo ons dat Jesus die straf vir ons sonde op Homself geneem het aan die kruis (Jes.53:4-6). Liberale teoloë haat dit.  Een liberale teoloog het gesê dat dit ‘cosmic child abuse’ is dat die Vader sy Seun in ons plek gestraf het.

 

Volgens die liberales het Jesus eintlik maar net gesterf om ‘n goeie voorbeeld van opoffering te stel. Die feit dat ons dit ontken beteken nie dat Jesus glad nie gesterf het om vir ons ‘n voorbeeld te stel nie (v.25-26).

 

Jesus het sy lewe vir ons gegee, en daarom moet ons ook bereid wees om ons lewens vir Hom op te offer. As jy Hom nie bo alles liefhet sodat jy jou lewe vir Hom sal gee nie, sal jy dit verloor (v.25).  Jy sal wel die wêreld se plesiere hê, maar as jy doodgaan sal jy vir ewig hel toe gaan.  As jy egter jou ou sondige lewe haat en na Jesus toe kom, sal jy vir ewig hemel toe gaan as jy sterf (v.26).

 

Om ‘n Christen te wees is nie maanskyn en rose nie. As jy vir Jesus wil volg moet jy haat wat jy in jou hart sien, jou daarvan bekeer en vir Jesus meer liefhê as wat jy jou familie, jou beste vriende en jou eie lewe liefhet (v.25, Lk.9:23, 14:26, 33).

 

Jy sal waarskynlik nie vir die geloof hoef te sterf as jy in Suid-Afrika bly nie. Maar as die Here jou roep moet jy bereid wees om in Noord-Korea die evangelie te preek.  Jy moet bereid wees om gespot en mishandel te word vir Jesus.

 

Jesus stel nie belang dat jy net ‘n mooi gebedjie opsê en ‘jou hart vir Hom gee’ nie. Hy wil hê jy moet Hom bo alles liefhê, die koste bereken en die prys betaal.  Dien Hom met alles wat jy het (v.26).  Moet Hom nie net volg as dit vir jou gerieflik is nie, maar volg ook in sy voetspore as dit na die kruis toe lei (v.26).  Wees waar Hy is; dan sal die Vader jou eer en beloon (v.26).

 

Om die Vader te verheerlik (v.27-30)

Jesus was nie ontsteld omdat Hy bang was om dood te gaan nie, maar omdat die Vader se oordeel oor ons sonde soos rotse op Hóm sou val (v.27). As Hy kon, sou Hy vir die Vader gevra het om Hom hiervan te spaar (v.27, Mt.26:39, 42, 44, Mk.14:35).  Hy het egter geweet dat Hy vir hierdie oomblik aarde toe gekom het (v.27), en daarom het Hy gebid:  “nogtans nie soos Ek wil nie, maar soos U wil.” (Mt.26:39).

 

Wanneer ons siek is of deur moeilike tye gaan, is ons eerste gebed dat die Here dit moet wegvat. Jesus verstaan dit, omdat Hy self ‘n mens was.  En tog was dit nie sý prioriteit nie.  Vir Hom was dit belangriker dat die Vader se Naam deur sy dood verheerlik moes word (v.27-28).  Dan sou almal gesien het dat die Vader heilig is en sonde haat, dat Hy regverdig is en dit nie ligtelik oorsien nie, dat Hy almagtig, goed, liefdevol, barmhartig en genadig is om ons te vergewe.

 

Toe Jesus klaar gebid het, het die Vader uit die hemel gesê: ‘Ek het dit in jou wonderwerke en lewe verheerlik (1:14, 2:11, 9:3, 11:4, 40), en Ek sal dit weer in jou kruisdood, opstanding, hemelvaart en wederkoms verheerlik’ (v.28, 23, 17:1, 24, Ps.24:7-10, 2 Ts.1:10, 12).  Die stem uit die hemel moes eintlik vir die Jode gewys het dat Jesus die Seun van God is (v.30).  Maar selfs na sy wonderwerke, asook ‘n hoorbare stem uit die hemel, het hulle gesê dat dit donderweer of ‘n engel was (v.29, 37).

 

Soms dink ons: ‘As die Here net ‘n wonderwerk wil doen of met ‘n hoorbare stem uit die hemel wil praat, sal mense in Hom glo.’  Maar dit is nie so nie.  As skeptiese mense dit sien en hoor, sal hulle sê dit was oë verblindery of donderweer; godsdienstige en bygelowige mense sal sê dit was ‘n demoon of ‘n engel (v.29).

 

Wonderwerke en stemme uit die hemel kan nie iemand red nie (Ps.78:32). Net die Heilige Gees kan iemand se hart oopmaak om die evangelie te verstaan (Hd.16:14).  Die evangelie van Jesus en nie wonderwerke nie, is die krag van God om mense tot bekering te bring (1 Kor.1:18).

 

Kerke vir wie dit oor genesing en wonderwerke gaan slaan die bal mis. Waar is die evangelie?  Waar is die predikers en Christene wat nie van een huwelikseminaar en genesingsdiens na die volgende toe spring nie, maar wat vreesloos sal opstaan en sê:  “Want ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ‘n krag van God tot redding vir elkeen wat glo” (Rm.1:16)?

 

Om die vyand te oorwin (v.31)

Waar in die Bybel vind ons die heel eerste voorspelling van Jesus se kruisdood? In Gn.3:15.  Die heel eerste belofte oor die kruis het nie oor vergifnis gegaan nie, maar oor God se oordeel oor Satan:  “Ek sal vyandskap stel tussen jou en die vrou, en tussen jou saad en haar saad.  Hy sal jou die kop vermorsel, en jy sal hom in die hakskeen byt.”

 

Aan die kruis het dit gelyk of die wêreld en die duiwel vir Jesus oorwin het. Maar die waarheid is dat Jesus die vyand deur sy kruisdood oorwin het (v.31).  Die kruis was die hof waar Jesus die wêreld en haar bose leier ter dood veroordeel het (v.31, 16:33, Kol.2:15).  Wanneer Hy die wêreld tot ‘n einde bring sal Hy sy besluit deurvoer.

 

Die hele wêreld lê soos ‘n baba in die duiwel se skoot en slaap (1 Jh.5:19). Hy verblind hulle en maak seker dat hulle soos zombies agter hom aanloop (1 Kor.4:4, Ef.2:2).  Maar deur die kruis het Jesus sy bose werke verbreek (1 Jh.3:8).  Hy het die sterk man vasgebind en is besig om sy huis te plunder (Mt.12:29).  Satan moet sit en toekyk hoe God mense deur geloof in Jesus regverdig verklaar.  Hy kan hulle nie meer aankla soos wat Hy met Job en Josua die hoëpriester gedoen het nie (Rm.8:33, Op.12:10, Job 1:6-12, 2:1-7, Sg.3:1).

 

Om te wys wie Hy is (v.34-36a)

In die begin jare van my bediening het ek baie na John Piper geluister. In 2007 het wyle dr. Martin Holdt Amerika besoek en saam met John Piper aan ‘n tafel gesit.  ‘Hoe is hy?’ het ek vir dr. Martin gevra.  ‘Ag, gewoon soos ek en jy,’ het hy geantwoord.

 

En dit is presies hoe Jesus was. Hy het nie anders as ons gelyk nie.  En juis daarom het die Jode nie verstaan hoe Hý die Messias kon wees nie – veral nie toe Hy vir hulle gesê het dat Hy aan ‘n kruis moes sterf nie.

 

Die skare het al hierdie dinge gehoor en gesê: ‘Ons het uit die wet gehoor dat die Messias vir ewig sal wees’ (v.34).  Hulle was reg.  Die Ou Testament hét dit gesê (2 Sm.7:13, Ps.45:7, 72:7, 17, 102:28, 110:4, Jes.9:6, 53:10, Dn.2:44, 7:14).

 

Maar God het ook in Jes.52-53 gesê dat sy Seun aan ‘n kruis verhoog moes word. Dít het die skare nie verstaan nie (v.34, Mt.16:21-22).  Hulle was nou nie eers meer seker wie en wat die Seun van die mens werklik was nie (v.34).  Was Hy die Messias?

 

As hulle in die lig van God se openbaring geglo het, sou hulle geweet het dat Jesus die Messias en die Seun van die mens is (v.34-36). Terwyl Jesus nog by hulle was moes hulle in sy lig geglo het en daarin gewandel het (v.35-36, 8:12).  As hulle dít gedoen het, sou hulle self sy lig weerkaats het soos wat die maan die son se lig weerkaats (v.36a, Mt.5:16, Ef.5:8, 1 Ts.5:5).  As hulle dit nie gedoen het nie, sou die duisternis van hulle sonde hulle oorweldig het (v.35, Jer.13:16).

 

Wees tevrede met ‘n gekruisigde Messias en moenie ‘n ander een soek nie. Vandag klink baie mense se getuienis van redding so:  ‘Ek weet Jesus is my Verlosser omdat Hy my gehelp het toe my kind siek was en toe ek nie ‘n werk gehad het nie.  Hy is elke dag by my en help my met my probleme.  Hy het ook vir my ‘n nuwe kar gegee.’

 

Maar waar is die gekruisigde Jesus wat mense van hulle sonde red en wat vir hulle die ewige lewe gee? Ongelowiges kan ook ‘n nuwe kar en ‘n werk kry.  Om regtig te weet wie Jesus is moet jy na die kruis toe kom.  Dit help nie net jy staan op ‘n afstand en kyk nie.  Jy moet nader kom en in bekering en geloof na Hom toe uitroep.  Dán sal jy met sekerheid weet dat Hy die Verlosser is; dat Hy jóú Verlosser is.

 

‘n Paar jaar gelede het ek gehoor ‘n iemand in ‘n preek sê: ‘Die moderne kerk is verkeerd om te sê dat Jesus gesterf het om ons sondes te vergewe.  Die ware rede hoekom Hy gesterf het was sodat God ons as sy kinders kon aanneem.’

 

Dit is ‘n groot oordrywing, want volgens Jh.12 alleen is daar byna ‘n halfdosyn redes vir Jesus se kruisdood. Wat nog te praat van die res van die Bybel?  Die beste nuus van alles is dat dit God verheerlik en ons bevoordeel.  Maak dit jou nie dankbaar nie?

 

[1] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: Part 1, p.123

Dink anders oor die dood

Raising of Lazarus

Mense het verskillende menings oor wat met jou gebeur wanneer jy doodgaan. Ek het al mense ontmoet wat in reïnkarnasie glo:  wanneer jy doodgaan keer jy terug as iets anders.  Hierdie selfde mense glo dat jy jou identiteit verloor en in een of ander staat van bewustelose plesier of Nirvana ingaan.

 

Talle mense het al vir my gesê dat daar niks na die dood is nie. Ander glo weer dat jou siel saam met jou liggaam in die graf slaap, totdat die Here weer kom.  Die Katolieke glo in ‘n vagevuur waar die vlamme jou sonde wegbrand, sodat jy uiteindelik hemel toe kan gaan.  Ander glo dat jy in ‘n wagkamer sit, totdat Jesus weer kom en jou eindbestemming bepaal.

 

Party mense glo dat jy ‘n engel word. Om een of ander rede glo party Christene dat jy ‘n nuwe liggaam in die hemel sal hê (al het hulle ook gesien hoe die dooie mens se liggaam in die grond insak).  Die Bybel leer vir ons dat dié wat in Jesus geglo het hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan.  Hulle liggame ontbind in die graf.  Wanneer Jesus weer kom, kom hulle siele saam met Hom.  Hy sal hulle liggame opwek en verheerlik, en hulle siele sal met hulle liggame herenig word.

 

Hoe weet ons wie reg is? Omdat Jesus volgens Jh.11 die opstanding en die lewe is, kan Hý vir ons sê.

 

Jesus en die dissipels (v.1-16)

Wat is die eerste ding wat ons bid wanneer een van ons geliefdes siek word? ‘Here, sal U hulle asseblief gesond maak?’  Hoekom genees die Here hulle nie altyd onmiddellik nie?  Dit is dikwels so dat Hy groter en wyser planne het as ons.  As ons Lasarus se familie en vriende was, sou ons ook gevra het dat die Here hom dadelik moes gesond maak.  En as die Here dit gedoen het, sou ons ‘n baie groter wonderwerk gemis het.

 

Hierdie hoofstuk gaan oor ‘n sekere Lasarus van Betanië wat siek was (v.1). Betanië was 2.8 km oos van Jerusalem (v.18).  Lasarus se naam beteken ‘hy vir wie God help’, en in hierdie hoofstuk sien ons hoe God hom gehelp het.

 

Lasarus het saam met sy twee sussies in Betanië gebly (v.1-2). Hulle name was Maria en Marta.  In 12:3 het Maria Jesus se voete met olie gesalf en dit met haar hare afgedroog (v.2).  In Lk.10:38-42 het sy by Jesus se voete gesit, terwyl Marta in die kombuis besig was.  Ons moenie vir Maria met Maria Magdalena verwar nie.

 

Die sussies het vir Jesus laat weet dat Lasarus siek is (v.3). Alhoewel hulle nie direk gevra het dat Jesus hom moet genees nie, het hulle geweet dat Hy hom liegehad het, en dat Hy iets aan die situasie sou doen (v.3, 21-22).  Toe Jesus die boodskap gekry het, het Hy gesê dat die openbaring van God se heerlikheid en nie die dood nie, die einddoel van Lasarus se siekte was (v.4, 9:3).  Christus se Godheid en sy heerlikheid moes sigbaar geword het in hierdie wonderwerk (v.4, 1:14).

 

Toe die nuus van Lasarus se siekte Jesus se ore bereik het, het Hy vir nóg twee dae oorkant die Jordaan gebly (v.6, 10:40). Partykeer verstaan ons nie hoekom die Here ons nie dadelik antwoord nie. Maar die Here is wyser as ons en weet wat Hy doen.

 

Hoekom het Jesus Hom nie dadelik gesond gemaak nie? Hy kon dit van ‘n afstand af gedoen het as Hy wou (4:50, Mt.8:13).  Dit was nie omdat Hy nie vir Lasarus en sy sussies lief was nie (v.5), maar omdat Hy God se heerlikheid vir hulle wou wys (v.4).  As Hy vir Lasarus gesond gemaak het, sou hulle God se heerlikheid gesien het.  Maar as Hy Hom uit die dood uit opgewek het, sou hulle dit baie duideliker gesien het.

 

Na twee dae het Jesus vir die dissipels gesê om weer saam met Hom na die suidelike provinsie van Judea toe te gaan (v.7, 10:22, 40). Die dissipels het dit nie verstaan nie.  ‘Hoekom wil U teruggaan as die Jode U net nou die dag probeer stenig het?’ het hulle gevra (v.8, 10:31).  ‘Om dit te doen is selfmoord.’

 

Maar die Jode het nie die uur van Jesus se dood bepaal nie – Hy en sy Vader het (7:30, 8:20, 10:18, Lk.13:32-33). Soos ‘n mens 12 ure daglig het om te werk, het Jesus nog ‘n paar ure van ‘daglig’ oorgehad voordat die ‘nag’ van sy kruisdood aangebreek het (v.9, 9:4).  As die dissipels in sy lig gewandel het, kon die Jode se donker en bose planne hulle nie laat struikel het nie (v.9, 12:35-36a).  Dié wie se harte donker was (soos die Jode en Judas s’n) sou gestruikel het (v.10).

 

Jesus het vir die dissipels gesê dat Hy Judea toe wil gaan omdat hulle vriend Lasarus geslaap het, en omdat Hy hom wou wakker maak (v.11). Die dissipels het gedink dat Hy van natuurlike slaap praat en nie van die dood nie (v.13).  ‘As hy slaap sal hy weer wakker word,’ het hulle gesê (v.12).  Hulle het geweet dat slaap goeie medisyne is.  Hulle het nie verstaan hoekom Jesus sy lewe in gevaar gestel het om vir Lasarus wakker te maak nie.

 

Jesus het toe reguit vir hulle gesê dat Lasarus dood is (v.13-14). Alhoewel die boodskapper vir Hom gesê het dat Lasarus siek is (v.3), het Hy deur Goddelike kennis geweet dat hy intussen gesterf het (1:48-49).  Maar vir die dissipels se onthalwe was Jesus bly dat Hy nie by Lasarus se siekbed was nie, want deur sy wonderwerk sou Hy hulle geloof versterk het (v.15).  Tomas of Didimus (‘die tweeling’) was dapper en lojaal, en daarom ook bereid om saam met Jesus te sterf (v.16, 8).

 

Soms dink mense dat die Here met groot dinge besig is (soos om die heelal instand te hou), en dat Hy nie tyd het of omgee vir mense se ‘klein’ probleme nie. Dit is amper asof Hy die god van deïsme is wat die wêreld gemaak het, maar nie verder daarin belangstel nie.

 

Maar Jh.11 wys vir ons anders. Jesus het omgegee vir een man wat in die klein dorpie van Betanië gebly het.  Hy sorg vir die mossies en het ook die hare op jou kop genommer (Mt.10:29-31).  Dan kan jy verseker weet dat dit vir Hom saakmaak wanneer een van sy kinders siek is of enige ander vorm van swaarkry moet deurmaak.

 

Jesus het ‘n spesiale liefde vir sy kinders (v.3, 5). Moet dan nie sy liefde in twyfel trek en wonder hoekom Hy sekere moeilike dinge in jou lewe toegelaat het nie.  Moenie dink dat Hy van jou vergeet het, omdat Hy nie dadelik jou gebede beantwoord nie (v.3, 6).  Partykeer vat Hy lank, omdat Hy iets groter wil doen as dit waarvoor jy gevra het (v.6, Ef.3:20).  Dít doen Hy omdat Hy jou geloof in Hom wil verdiep, versterk en laat groei (v.15).

 

Om by die konteks van die hoofstuk te bly, wil ek die voorbeeld van siekte gebruik. Party mense maak die fout om te dink dat genesing altyd die Here se wil is.  Ander dink weer dat dit altyd sy wil is dat gelowiges onmiddellik genees moet word.  Maar Jh.11 wys anders.

 

Hierdie hoofstuk wys vir ons dat dit nie verkeerd is om vir iemand se genesing te bid nie (v.3). En tog moet dit nie die prioriteit van ons gebede wees nie.  Die grootste doel in ons siekte is nie dat ons en ons geliefdes dadelik genees moet word nie, maar dat die Here se heerlikheid in ons siekte gesien moet word (v.4).  Dít is waarvoor ons moet bid.

 

As die Here dan die siek gelowige gesond maak, prys ons Hom. As Hy die siek gelowige van sy lyding bevry en Hom hemel toe neem, dan prys ons Hom.  Ons hoef nie bang te wees vir die dood nie.  Volgens Jesus is ‘n gelowige se dood so skadeloos soos slaap (v.11, Hd.7:60, 1 Ts.4:13-14). Wanneer ‘n gelowige sterf is dit asof hy of sy aan die slaap raak en onmiddellik by die Here wakker word (Lk.16:22, Fil.1:23, Ps.139:18).  Eintlik verloor jy nie eers jou bewussyn wanneer jy doodgaan nie (v.25, 2 Kor.5:8).  Eendag sal Jesus jou liggaam opwek so maklik soos wat jy iemand uit sy slaap uit wakker maak.

 

Alhoewel Jesus ons in die toekoms gaan opwek (5:28-29), gaan Hy dit waarskynlik nie nóú doen, soos wat Hy dit met Lasarus gedoen het nie. Ek vrees soms dat ons mense vir ewig hier wil hou, asof die realiteit van die dood nie bestaan nie.

 

Mense is kwaad vir die Here as Hy hulle ouers of kinders wegneem, maar wat verwag hulle? Het hulle gedink dat hulle geliefdes vir ewig op die aarde sou lewe?  Ander mense praat weer asof profeet X hulle geliefdes uit die dood uit sal opwek.  Wanneer ek dit hoor wonder ek of hulle liewer is vir hierdie wêreld en hulle familie, as vir Jesus en die hemel.

 

Miskien kan ek maklik praat, omdat ek nog nie ‘n geliefde aan die dood afgestaan het nie. Ek verstaan dit en wil nie onsimpatiek wees nie.  Tog weet ek dat Jesus ons lyding ervaar het, en weet hoe om sy kinders te troos (Heb.4:15).  Ons troos lê nie primêr daarin dat Jesus ons geliefdes kan genees of dat Hy ons probleme kan wegvat nie.  Ons troos lê eerder daarin dat God ons liefhet (v.5), dat Hy sy heerlikheid in ons siekte en lyding sal openbaar (v.4), en dat Hy ons geestelik sal laat groei (v.15).

 

Jesus en Marta (v.17-27)

Die rabbi’s het geglo dat die dooie se siel vir drie dae naby die graf bly, in die hoop dat dit na die liggaam toe kon terugkeer. Op die vierdie dag het die liggaam begin om te ontbind, en het die siel dit finaal verlaat:  ‘For three days the soul hovers over the body, intending to re-enter it, but as soon as it sees its appearance changes, it departs.’[1]

 

Hierdie inligting help ons om v.17 beter te verstaan. Johannes probeer nie sê dat Jesus dieselfde as die Jode geglo het nie, maar eerder dat Hy vier dae gewag het om te wys dat Hy vir Lasarus kon opwek, toe daar nie meer hoop was nie.  Daar was geen twyfel dat hy dood was nie, en daarom kon Jesus se wonderwerk nie bevraagteken word nie.  Dit moes duidelik gewees het dat Hy nie bloot vir Lasarus uit ‘n staat van bewusteloosheid laat wakker word het nie.

 

Omdat Betanië so naby aan Jerusalem was, het baie van die Jode gekom om vir Maria en Marta te troos (v.18-19). Johannes sê dit om te wys dat die spanning hoog geloop het.  Dit was immers die Jode wat vir Jesus wou doodmaak (v.8, 10:31).  Johannes noem dit ook om te wys dat ‘n klomp mense die wonderwerk gesien het, en dat niemand enige gronde gehad het om vir Jesus te verwerp nie.

 

Marta het gehoor dat Jesus oppad was en het uitgegaan om Hom te ontmoet (v.20). ‘As U hier was sou my broer nie gesterf het nie,’ het sy met trane in haar oë gesê (v.21).  ‘Tog glo ek steeds dat God U gebede kan verhoor.’ (v.22).  Wat het sy met hierdie laaste stelling bedoel?

 

Dit kan tog nie beteken dat sy geglo het Jesus kan vir Lasarus opwek nie. In v.24 het sy dan gesê dat sy Jesus hom eendag sou opwek, en in v.39 sien ons dat sy nie die wonderwerk verwag het nie.  Haar woorde in v.22 beteken eenvoudig dat Jesus deur sy spesiale verhouding met die Vader iets goed uit hierdie slegte situasie kon bring.

 

Jesus het vir Marta verseker dat Lasarus uit die dood uit sou opstaan (v.23). Sy het bely dat hy op die laaste dag weer sou opstaan (v.24, Job 19:25-27, Jes.25:8, 26:19, Esg.37, Dn.12:2, Hos.13:14).  Jesus het vir haar gesê dat Hy die opstanding en die lewe is (v.25, 1 Jh.5:20).  Haar broer en elke ander gelowige se opstanding en lewe was gebasseer op syne (1 Kor.15:20, 23).  Die mag om geestelike lewe te gee, en die mag om gelowiges se liggame op te wek behoort aan Jesus (v.25, 1:4, 10:10, 17:2-3, 5:21, 28-29, 1 Kor.15:21).  Dié wat in Hom glo se liggame sal sterf, maar hulle siele sal in die hemel voortleef (v.25).

 

‘n Paar jaar gelede het ek te doen gekry met sieleslaap of psigosomnia. Ek het ‘n DVD gekyk waarin die ou een teks na die ander aangehaal het om te probeer wys dat gelowiges nié hemel toe gaan wanneer hulle doodgaan nie.  ‘Hulle siele slaap saam met hulle liggame in die graf totdat Jesus kom,’ het hy gesê.

 

‘n Paar maande later het ‘n vrou my kom sien. Sy was bekommerd, omdat sy op ‘n webtuiste afgekom het wat dieselfde sê.  ‘Ek het gedink my broer is in die hemel, maar nou weet ek nie meer nie,’ het sy gesê.  Ek het haar uit die Bybel uit reggehelp en vir haar gewys hoe dié webtuiste (net soos die DVD) die Bybel buite konteks aanhaal.

 

Hulle sê bv. dat Pd.12:7 niks te doen het met lewe na die dood nie. Salomo sê dat “die stof na die aarde terugkeer soos dit gewees het, en die gees na God terugkeer wat dit gegee het.”  Volgens hulle verwys die ‘gees’ na die dooie se asem wat hy uitblaas, en nie na sy siel wat in die hemel by die Here is nie.

 

Maar wat maak hulle dan met die vorige verse, want dáár sê Salomo dat die dooie na sy ewige huis toe gaan?  Is die graf die gelowige se ewige huis?  Of is die Here se teenwoordigheid in die nuwe Jerusalem sy ewige huis?  Alles in die Bybel dui aan dat die tweede opsie die regte een is.

 

Alhoewel ‘n gelowige se siel in die hemel sal voortleef, hoef ons nie tot dan te wag voordat ons die ewige lewe kan hê nie. Deur geloof in Jesus kan ons dit reeds in hierdie lewe hê (v.26, 3:36, 5:24-25, 6:47, 20:30-31).  Vir ons is die dood soos ‘n by sonder ‘n angel – dit kan ons nie steek nie en is maar net ‘n oorgang van die aarde na die hemel (v.26, 1 Kor.15:55).  Dit lei ons na ‘n voller lewe toe.  Daarom het Jesus gesê dat dié wat in Hom glo nooit sal doodgaan nie (v.26, 6:50, 8:51).  By sy wederkoms sal ons ook nuwe liggame kry wat nooit kan doodgaan nie (1 Kor.15:42-44).

 

Jesus het vir Marta gevra of sy hierdie dinge glo (v.26). Marta het nie die volle implikasie van Jesus se woorde verstaan nie.  Sy het egter bely dat die Vader vir Jesus gestuur het, en dat Hy die Here, die Messias en die Seun van God is (v.27, 20:30-31).

 

Die punt van Jh.11 is dan nié om te vra waar Lasarus se siel was terwyl hy vir vier dae in die graf was nie. Ons weet nie; die teks sê nie vir ons nie.  Die punt is eerder om vir ons te wys dat Jesus die opstanding en die lewe is (v.25-26).  En omdat dit so is, sal net dié wat in Hom glo in die hemel wees wanneer hulle doodgaan, en by sy wederkoms opgewek word tot die ewige lewe.

 

Dié wat nie in Hom glo nie, sal ná die dood in die hel beland (Lk.16:24-26, 2 Pt.2:4-9, Jud.6-7). By Jesus se wederkoms sal die goddelose aaklige liggame ontvang wat by die verskriklike omgewing van die hel pas (5:28-29, Dn.12:2, Jes.66:24).

 

Moet dan nie onder die illusie verkeer dat almal wat jy ken hemel toe gaan nie. Baie mense sal dit nie reguit sê nie, maar het jy al ooit ‘n ongelowige se begrafnis bygewoon en gehoor ‘dat hy nou in die hemel is’?  Het jy al op ‘n goddelose mens se grafsteen gesien dat ‘die Here sy Herder is’?  Volgens Jesus is dit net dié wat in Hom glo wat nou, na die dood, en by die wederkoms vir ewig sal lewe (v.25-26).

 

Hoe kan ‘n mens die afgryslikheid van die hel of die ewige dood ontsnap? Jy moet in Jesus en sy woorde glo (v.25-26).  Jy moet glo dat Jesus aan die kruis gesterf het en dat Hy dáár soos ‘n skild die swaard van sy Vader se oordeel oor ons sonde gekeer het.  Jy moet glo dat Hy die ewige lewe in jou siel en eendag ook in jou gestorwe liggaam kan gee, soos wat ‘n muurprop elektrisiteit na ‘n rekenaar toe deurgee.

 

Jy moet in jou hart glo dat Hy die Here is (v.27). Dit help nie net jy sê dit, maar leef asof jý die here van jou lewe is nie (Lk.6:46).  Soos ‘n dankbare slaaf moet jy jou knie voor hierdie goeie Meester buig, en doen wat Hý vir jou sê.  Jy moet glo dat Hy van God af kom:  dat Hy die Messias en die Seun van God is (v.27).  Glo jy dit (v.26)?

 

As jy dit met jou hele hart glo, dan lê jou troos nie daarin dat Jesus jou geliefdes kan genees of hulle van die dood kan red nie (v.21). Jou troos lê eerder daarin dat Jesus die opstanding en die lewe is (v.25).  Daarom kan jy glo dat dié wat in die Here gesterf het nie dood is nie, maar in die hemel lewe (v.25, Gn.5:24, Heb.11:5, 2 Kon.2:11, Mt.17:3, Lk.16:22, 25, 23:43, 46, 2 Kor.5:8, Fil.1:21, 23, Heb.12:23, Op.6:9).  God is immers nie die God van die dooies nie, maar van die lewendes (Mt.22:32).

 

Verder lê jou troos ook daarin dat die kanker of enige ander siekte nie die stryd gewen het nie, maar dat Jesus jou eendag uit die dood uit sal opwek om vir jou ‘n nuwe liggaam te gee (v.25). Dít is hoe jy oor die dood moet dink.

 

Jesus en Maria (v.28-37)

Die gemiddelde westerse mens spandeer 12 of meer jare om homself voor te berei vir die toekoms. Ons gaan skool toe en daarna universiteit toe.  Met die kennis wat ons opgedoen het werk ons totdat ons 65 is.  As ons onsself dan so deeglik vir 40 + jare se werk voorberei, moet ons onsself nie nóg beter voorberei vir ‘n ewigheid na die dood nie?

 

Omdat ek ‘n predikant is, het ek al by baie begrafnisse gepreek en ook baie trane gesien. Ek het gesien hoe sommige mense huil asof daar geen hoop is nie.  Ek het al gesien hoe ander mense huil omdat trane aansteeklik is, en nie omdat hulle die persoon goed geken het, en hulle hom of haar mis nie.  Ek het al gesien hoe gelowiges huil maar hoop het, omdat hulle die persoon weer gaan sien.

 

Ek self het al ‘n knop in my keel gekry wanneer ek die kis in die grond sien afsak (ja, ook by begrafnisse van persone wat ek nooit ontmoet het nie). Tog dink ek nie ek het al ooit ‘n begrafnis gelei waar iemand gehuil het, omdat hy of sy kwaad was dat daar iets so aaklig soos die dood is nie.  In die verse wat volg sien ons al hierdie reaksies, maar dit is veral die laaste een wat uitstaan.

 

Toe Marta klaar met Jesus gepraat het, het sy teruggegaan huis toe om vir Maria te roep (v.28). ‘Die Meester roep jou,’ het sy eenkant vir haar gesê (v.28).  Maria het gou opgestaan en na Jesus toe gegaan waar Hy buite die dorp vir haar gewag het (v.29-30).  Die Jode wat saam met haar in die huis was om haar te troos, het gesien hoe sy opgestaan het om uit te gaan (v.31).  Hulle het gedink dat sy emosioneel was en dat sy na die graf toe wou gaan om te huil; daarom het hulle haar gevolg (v.31).

 

Toe Maria by Jesus gekom het, het sy voor sy voete neergeval (v.32, Lk.10:39). Deur haar trane het sy vir hom gesê:  ‘Here, as U hier was sou my broer nie gesterf het nie’ (v.32).  Soos Marta in v.21, het sy geglo dat Jesus haar broer kon genees het.  Sy het egter nie daaraan gedink dat Hy hom uit die dood uit kon opwek nie.

 

Jesus het gesien hoe Maria en die Jode wat by haar was gehuil het (v.33). Volgens die Jode se tradisie moes selfs ‘n arm familie ten minste twee fluitspelers gehuur het, asook ‘n professionele vrou om die dooie te betreur (vgl. Mk.5:38, 40).[2]  Omdat hierdie ‘n ryk familie was (12:1-5), was daar heelwat meer fluitspelers en rouklaers om Lasarus se dood te betreur.

 

Toe Jesus almal se trane gesien het, was Hy diep in die hart getref (v.33). Die Grieks sê letterlik dat Hy met woede geblaas het soos ‘n perd [embrimaomai, Mk.14:5].  Hy was onsteld in sy diepste wese, omdat die Jode soos heidene getreur het wat nie in die opstanding glo nie, soos mense wat geen hoop het nie (v.33).  Hy was ook kwaad oor die tragiese gevolge van die mens se sonde:

 

“Daarom, soos deur een mens die sonde in die wêreld ingekom het en deur die sonde die dood, en so die dood tot alle mense deurgedring het, omdat almal gesondig het” (Rm.5:12).

 

Jesus het dan nie gehuil (v.35) omdat Hy hartseer was nie. Hy het immers geweet dat Hy vir Lasarus wou opwek, en het vir die Jode gevra waar hulle hom begrawe het (v.34).  Die Jode het sy trane gesien en gedink Hy mis vir Lasarus.  ‘Kyk hoe lief het Hy hom gehad,’ het hulle gesê (v.36).  ‘Hoe kon Hy ‘n blinde man genees het (hfst.9), maar nie gekeer het dat Lasarus sterf nie?’ het ander in ongeloof gesê (v.37).

 

Moenie soos ‘n Moslem huil wat onseker is, of soos ‘n ateïs wat geen hoop het nie. Moenie soos Jakob wees wat geweier het om getroos te word toe hy gedink het Josef is dood nie (Gn.37:35, 42:36).  Huil jouself leeg (v.32), maar as jy ‘n Christen is kan jy jouself nie vir ewig in jou kamer toesluit of vir die res van jou lewe in die huis bly nie.  ‘n Tannie wat ek ken het haar dogter verloor.  ‘n Paar jaar later het ek haar gebel om te vra hoe dit gaan.  ‘Dit sal seker nooit weer goed gaan nie,’ het sy gesê.

 

Ek glo dat dit hartverskeurend moet wees om jou kind te verloor. Ek probeer nie sê dat ons onsimpatiek moet wees met dié wat geliefdes verloor het nie.  Jesus voel ons pyn en huil saam met ons (v.35, Jes.63:9, Heb.4:15).  Ek sê egter dat Christene nie moet treur asof Jesus nie bestaan nie, asof Hy nie die dooies kan opwek nie, en asof daar nie iets beter as hierdie wêreld is nie (v.33, 37, 1 Ts.4:13).

 

Dit is nie lekker om te hoor nie, maar ons moet onthou dat dié wat die Here geken het en nou in die hemel is, nie terug verlang na die aarde toe nie. Hulle is gelukkig waar hulle is.  Gun hulle dit en dink daaraan dat jy self ook eendag by hulle gaan aansluit.

 

Maar terwyl ek dit sê moet ons verstaan dat die dood nie ‘n normale deel van die lewe is nie. Dit was nie deel van die oorspronklike plan nie.  Dit is ‘n vervloekte gevolg van die sondeval (Gn.2:17, 1 Kor.15:22).  Dit is ‘n vyand (1 Kor.15:26).

 

Ons moenie ‘n traak-my-nie-agtige houding inneem, omdat ons dit elke dag in die koerant sien nie. Dit behoort ons te ontstel (v.33).  Ons moet dit verag en uitsien na ‘n wêreld waar dit nie is nie (Op.21:4).  Ons moet seker maak dat ons daar gaan wees, en dat ons nie na die plek toe gaan waar mense vir ewig sterf, maar nooit dood is nie:  die tweede dood of die hel (Op.21:8).

 

Jesus en Lasarus (v.38-44)

Daar is mense wat daarin roem dat hulle die dooies opwek. ‘n Maand of wat gelede het ek gehoor van ‘n man wat gesê het dat hy al 500 mense uit die dood uit opgewek het.  Maar as hierdie mense regtig die dooies kan opwek, moet hulle iemand wat al vir vier dae in die graf is, lewendig laat uitkom.  Dit is tog wat Jesus gedoen het.

 

Toe Jesus by die graf aangekom het, was Hy kwaad oor die Jode se ongeloof (v.38, 37). Hy het vir hulle gesê om die klip weg te rol (v.39).  Antieke grafte het nie heeltemal soos ons s’n gelyk nie.  Dit was ‘n grot met ‘n groot klip wat voor die ingang gerol is (Jes.22:16, Mt.27:60).  Die klip het gekeer dat die reuk nie in die lug hang nie, en ook dat diere soos jakkalse nie aan die lyk gevreet het nie.

 

Omdat die lyk al vir vier dae in die graf was, het Marta geweet dat dit weens die warm klimaat ‘n slegte reuk sou afgee (v.39). ‘Moet asseblief nie dat hulle die klip wegrol nie,’ het sy vir Jesus gesê (v.39).  As sy maar net geweet het dat Hy van plan was om haar broer op te wek.  As sy in Jesus geglo het sou sy deur hierdie teken die Vader se heerlikheid in Hom gesien het (v.40, 4, 1:14, 2 Kor.4:6).

 

Toe hulle die klip klaar weggerol het, het Jesus opgekyk en God as sy eie Vader aangespreek (v.41, 5:18). Almal moes geweet het dat Hy die Seun van God is, en dat God sy gebede verhoor (v.41, 9:31).  Jesus het voor almal gebid om te wys dat die Vader sy stempel op Hom geplaas het, en om te wys dat Hy regtig van God af kom, en dat Hy hierdie wonderwerk met sy Vader se krag en met sý goedkeuring gedoen het (v.42, 12:30, 5:19, 14:10).

 

Jesus het met ‘n harde stem vir Lasarus geroep om uit die graf uit te kom (v.43). Hy het hard uitgeroep, sodat die Jode kon sien dat Hý die wonderwerk gedoen het.  En volgens sommige het Hy spesifiek vir Lasarus geroep, want as Hy dit nié gedoen het nie, sou al die dooies uit hulle grafte uit opgestaan het!  Maar nou het Lasarus opgestaan (v.44).  Hy het grafdoeke van linne om sy liggaam en kop gehad (v.44, 19:40, 20:7).

 

Die Jode het nie hulle dooies styf toegedraai soos ‘n Egiptiese mummy nie. Die dooie is op ‘n linnedoek neergelê (19:40, 20:5-6).  Dit was wyd genoeg om een keer om die liggaam te gaan, en so lank dat dit twee keer om die persoon se kop en voete gedraai kon word.  Die enkels was aanmekaar vasgebind, terwyl die arms met linnestroke aan die liggaam vasgedraai was.  Daar was ook ‘n kopdoek om die dooie se gesig (20:7).  Uiteindelik sou die dooie persoon soos ‘n sywurm se kokon gelyk het.[3]  Lasarus kon gehop of geskuifel het, maar het baie ongemaklik geloop.  Daarom het Jesus vir hulle gesê om die grafklere af te haal (v.44).

 

Jesus het vir Lasarus opgewek om vir die Jode sy heerlikheid te wys (v.40, 4). Hy wou vir hulle gewys het dat Hy die Messias en die Seun van God is (v.42, 20:30-31).  Is Jesus se heerlikheid die hoofdoel van dié wat sê dat hulle dooie mense opwek?  Vir my lyk dit eerder of hulle die lof en die eer vir hulleself soek.  Hulle vra duisende rande om by jou kerk se manne- of vroue ontbyt te praat, en verkoop graag hulle boeke waarin jy kan lees wat ‘die Here’ deur hulle gedoen het.  Hulle hou daarvan om op die voorblad van glanstydskrifte te wees, en deel graag hulle handtekeninge uit.  Dit is vir my baie vreemd dat die dooies wat hulle opgewek het nooit langs hulle by die kerkfunksie of in die glanstydskrif staan nie.

 

Natuurlik gebeur dit ook dat dié wat kamtig dood was en weer lewendig geword het, op hierdie maniere rondgaan om geld te maak. Hulle sal vir jou vertel hoe hulle vir vier ure in die hemel was, of hoe hulle siele bo hulle dooie liggame gesweef het.  Maar in al hierdie dinge is hulle en nie Jesus nie, die middelpunt.  Ek kan my nie indink dat Lasarus by ‘n pa en seun oggend in Jerusalem gaan vertel het hoe wonderlik sy buite-die-liggaam ervaring was nie.

 

Ons fokus is verkeerd. Die opstanding van die dooies in Jh.11 en in die toekoms gaan oor die heerlikheid van Jesus.  Jesus alleen kan iemand wat al vir vier dae in die graf was lewendig maak.  Hy alleen kan mense wat al tot stof vergaan het uit die graf uit opwek.  Hy alleen kan vir mense ‘n liggaam gee wat nie kan doodgaan, siek word, oud word, seerkry, moeg word of sondig nie (1 Kor.15:42-44).  Waar is die moderne profete wat dit kan doen?

 

Jesus en die Jode (v.45-54)

Volgens Griekse mitologie was Hades in beheer van die doderyk. In ou Engeland het die dood ‘n persoonlikheid aangeneem, en is dit die Grim Reaper genoem.  Hollywood het ons oortuig dat niemand soewerein is oor die dood nie, en dat dit ‘n mag is om gevrees te word.

 

Die Bybel leer egter vir ons dat God soewerein is oor die dood (Op.1:18). Hý het besluit dat Jesus in Jerusalem moes sterf (Lk.13:33), dat Hy tydens die Paasfees moes sterf (Mt.26:4-5), en dat Hy gekruisig moes word en nie gestenig nie (18:31-32).  En net so bepaal Hý die dag, plek en wyse van elke mens se dood (Job 14:5, Jer.15:2-3, Jk.4:13-15, Ps.139:16).  Omdat dit so is, hoef geen gelowige bang te wees vir die dood nie.

 

Baie van die Jode wat vir Maria en Marta kom troos het (v.19), het die wonderwerk gesien en in Jesus geglo (v.45, 20:30-31). Ander se harte was ongelowig en hard, sodat hulle Hom by die Fariseërs aangegee het (v.46).  Lg. het die Raad byeengeroep (v.47).  Teologies het die owerpriesters en die Fariseërs nie om dieselfde vuur gesit nie (Hd.23:8), maar in hulle haat vir Jesus was hulle een.

 

‘Wat nou?’ het hulle vir mekaar gevra (v.47). ‘Hierdie man doen baie tekens.  As Hy hiermee aanhou sal almal in Hom glo (12:18-19, Mk.15:10).  En as dít gebeur sal die Romeine dink dat Hy die leier van een of ander rebellie of dalk selfs ‘n koning is (6:15, 18:36-37).  Hulle sal die tempel verwoes en die volk uitwis.  Julle weet natuurlik wat dít beteken:  God se guns en ons posisie, rykdom en populariteit is daarmee heen.  As die tempel, die ark, Jerusalem en die volk bly staan, is ons veilig (Jer.7:4, 1 Sm.4:3, Mg.3:11, Lk.3:8).  Ons moet dan daarvoor sorg dat Jesus dit nie opmors nie.’  Só moet ons v.47-48 verstaan.  Is dit nie ironies dat die Romeine hulle tempel en die volk in 70 n.C. verwoes het, omdat hulle die Messias gekruisig het nie?

 

In daardie aaklige jaar van Jesus se kruisdood, was Kajafas die hoëpriester en dus ook die leier van die Joodse Raad (v.49). Hy is in 18 n.C. deur Valerius Gratus aangestel, en het tot in 36 n.C. sy amp gevul toe Vitellius hom onthef het.

 

Dit was hierdie Kajafas wat vir die Raad gesê het om vir Jesus dood te maak.  ‘Hoekom wonder julle nog wat om met Jesus te doen?’ het hy gesê.  ‘As ons Hom doodmaak het ons nie die Romeine op ons nekke nie.  Vir ons eie en ook die volk se toekoms is dit beter dat ons Hom doodmaak.  Ons moet tussen Jesus en die volk kies, maar albei kan nie bly lewe nie’ (v.50).

 

Omdat Kajafas die hoëpriester was het hy, sonder dat hy dit geweet het, oor Jesus se dood geprofeteer (v.51, Eks.28:30, Es.2:63, 2 Sm.15:27). Hy het nie die dieper betekenis van sy woorde verstaan nie.  God het Kajafas se bose planne gebruik om sy ewige raadsplan te vervul (Hd.4:27-28).

 

Kajafas het voorspel dat Jesus vir Israel en die heidene sou sterf (v.51-52). Jesus het gesterf om al die verstrooide kinders van God met hulle Vader te versoen, om al sy skape in een kraal te versamel, en om hulle na die Herder toe terug te bring (v.52, 10:15-16, Jes.49:6, 53:6, Ef.2:16, 1 Jh.2:2).

 

Toe die Raad klaar na Kajafas geluister het, het hulle ingestem dat dit die beste plan is. Van toe af het hulle planne gemaak om vir Jesus dood te maak (v.53, Mt.26:4).  Hulle het Hom skuldig bevind sonder dat hulle Hom eers verhoor het.

 

Hy het Hom onttrek en saam met sy dissipels 20 km noord na Efraim toe gegaan (v.54). Deur dit te doen het Hy gewys dat geen hof die dag van sy dood sal bepaal nie, maar dat Hy en sy Vader in beheer was.  Hy het Efraim toe gegaan omdat Hy verantwoordelik was, en nie omdat Hy bang was nie.  Hy was nie fatalisties, sodat Hy gesê het:  ‘Ek en my Vader is soewerein, en daarom kan niks met my gebeur as Ek my hand in die leeu se hok insteek nie.

 

Om anders te dink oor jou eie dood, moet jy reg dink oor Jesus s’n.  As jy Hom verwerp, sal jy onder God se oordeel sterf, al probeer jy ook alles in jou vermoeë om dit te vermy (v.47-50).  Jy hét die getuienis van God se Woord en weet dus wie Jesus is.  Sy wonderwerke bewys dat Hy die Seun van God is.  Jy het geen gronde om dit te ontken nie.  Nie die Jode óf die Fariseërs het dit ontken nie (v.46-47, Hd.4:16).

 

Moet dan nie dink dat jy in Hom sal glo as jy ‘n wonderwerk sien nie. Jy sal nie, maar sal ‘n verskoning uitdink vir hoekom dit nie so kan wees nie.  As jy nie die Bybel se getuienis oor Jesus aanvaar nie, sal jy nie eers oortuig word as iemand voor jou oë uit die dood uit opstaan nie (v.46, Lk.16:31, Mt.28:11-15).  Wat moet jy doen?

 

Twee jaar gelede het ek die evangelie met ‘n man en sy vrou gedeel. Toe hulle tot bekering gekom het, het die man vir my gesê:  ‘Ek het al dikwels in die kerk gehoor dat Jesus vir ons sondes gesterf het, maar het dit nie verstaan nie.  Daar is baie Afrikaners wat van Jesus se kruisdood weet, maar hulle weet nie wat dit beteken nie.’  Om dan net te bely dat Jesus in ons plek gesterf het is nie genoeg nie (v.50).

 

Om gered te word moet jy die waarheid van die kruis verstaan en in jou hart aanvaar. Jy moet ten minste weet dat Jesus die straf gekry wat ons verdien (v.50-51, Jes.53:5).  Jy moet weet dat ons soos skape weggedwaal het, en dat Jesus aan die kruis gesterf het om ons terug te bring na die Herder toe (v.52).

 

Jy kan nie in vrede sterf voordat jy nie die gekruisigde en opgestane Verlosser deur geloof ontvang nie. Hoe sal jy op jou sterfbed lê as daar nie ‘n gekruisigde Messias tussen jou en die hel is nie?  Hoe sal jy in vrede doodgaan as jou sonde nie vergewe is nie, as Hy jou nie in die fontein van sy bloed gewas het nie?  Hoe sal jy op jou sterfbed gemeenskap met Jesus geniet as jy nie die soet en sappige vrugte van hierdie boom eet nie?  Hoe sal jy op jou sterfbed nie in die moeras van twyfel sink, as hierdie rots nie onder jou voete is nie?

 

Hoe kan jy voor ‘n heilige God staan as jou klere nie wit gebleik is in die bloed van die Lam nie? Hoe kan jy op jou sterfbed aan die Here vashou en Hom nie verloën, as Hy nie die arms van sy liefde om jou gevou het nie?  Hoe kan jy in die donker vallei van die dood ingaan as die helder lig van sy kruis nie jou pad belig nie?

 

Hoe kan jy in jou laaste oomblikke die Here loof as jou harp nie ingestem is teen die stemvurk van die kruis nie? Hoe kan jy op jou sterfbed die duiwel se versoeking afweer as jy jou swaard nie teen hierdie slypsteen skerpgemaak het nie?  Hoe kan jy in die finale minute van jou lewe hoop vir ‘n kroon as jy nie eers die pad van die kruis geloop het nie?  As jy met die hand van geloof aan Jesus se kruis vashou, sal jy soos die Metodiste wees van wie John Wesley gesê het:  ‘Our people die well.’

 

Ek het onlangs weer The Pilgrim’s Progress van John Bunyan gelees.  Aan die einde van die boek moes Christian en Hopeful deur die Rivier van die Dood gaan.  Christian het amper verdrink.  Hy het gedink dat die Here hom in sy sterwensure verlaat het.

 

Hopeful het hard gewerk om sy vriend se kop bo water te hou, en het hom aan die Woord van God herinner. Toe Christian reg gedink het, het die rivier se malende waters stil geword, en kon hulle met gemak oorgaan.  As jy met gemak oor hierdie rivier wil gaan, moet jy Bybels dink oor die dood.

 

[1] Rabbi Levi aangehaal in Leon Morris, The Gospel According to John, p.546, n.38

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.415

[3] Carson, Ibid, pp.418-419

Die juweel van die Ou Testament

Rare diamond

Wie is ek? As die Ou Testament ‘n bergreeks is, is ek die hoogste piek.  Ek is die helderste ster in hemel van die Ou Testament, die kosbaarste juweel in haar skatkis.  Geen hoofstuk word meer in die Nuwe Testament aangehaal as ek nie.  Ek is meer as 700 v.C. geskryf, en is baie noukeurig vervul.  Partykeer praat mense van my as ‘die Evangelie in die Ou Testament’.  Maak asseblief jou Bybel oop by Jes.52:13-53:12.

 

Voorskou (52:13-15)

Die Here sou nie net sy volk uit Babilon gered het nie (52:1-12), maar ook uit die slawerny van sonde (52:13-53:12, Mt.1:21). Die Kneg van die Here sou in sy opstanding, hemelvaart, en verheerliking verhef word (52:13, Fil.2:9, Ef.1:20-22).  Maar voordat dit kon gebeur moes Hy sterf (Fil.2:8).  Sy lyding en dood was so erg, dat Hy nie meer soos ‘n mens gelyk het nie (52:14).  Mense het Hom deur die gesig geklap (Jh.18:22), met die vuis geslaan en op Hom gespoeg (Mt.26:67, Mk.14:65, Jh.19:3), Hom gegesel (Mt.27:26), ‘n doringkroon op sy kop gesit en dit in sy skedel ingeslaan met ‘n riet (Mt.27:27-31), stukke van sy baard uitgepluk (Jes.50:6), spykers deur sy hande en voete gedryf (Ps.22:17), sy bene uit lid uit geskud (Ps.22:15, dalk toe hulle die kruis in die gat laat val het?), en ‘n spies in sy sy gesteek (Jh.19:34).

 

Hoe moes Hy nie gelyk het nie? Toe ek op hoërskool was het ek een pouse in die bakamer ingestap en gesien hoe twee seuns mekaar met die vuis bydam.  Die geveg het vir 30 of 40 sekondes aangehou.  Die seun wat verloor het se oog was toegeswel en sy neus het gebloei.  Jes.52:13-15 gee vir ons ‘n idee van hoe Jesus na ‘n halwe dag van marteling gelyk het.  Sy oë was toegeswel, sy lippe gebars, sy neus en tande vol van bloed, sy oogbanke oopgesny, en sy rug soos ‘n geploegde land oopgekloof (Ps.129:3) sodat ‘n mens sy ribbes kon sien (Ps.22:18).  Hy was een bloedmassa.  Is dit enige wonder dat dié wat Hom só gesien het verstom was (52:14, Lk.23:48)?  Maar om die nasies van hulle sonde te reinig móés Hy hulle met sy bloed sprinkel (52:15, Lv.4:6, Hb.10:22, 12:24).  Konings se monde sou oophang oor die wonderlike dinge wat hulle gesien en gehoor het (52:15, 49:7, Rm.15:21).

 

Sien jouself in die Man van smarte. Dink daaraan dat dit jý is wat so vermink moes word.  As jy jouself daar sien hang, sal jy die Here baie meer dank dat Hy jou gered het.  Dink ook daaraan dat almal wat hulle nie bekeer nie, so ‘n verbryselde liggaam sal hê in die hel (66:24, Dn.12:2).  Die liggaamlike pyn en lyding, die naarheid, die kort asem, die kloppende mond-, rug-, en hoofpyn, die pyn in sy gewrigte, die sensitiwiteit van rou wonde, bene wat brand soos vuur, die angs en vernedering wat Jesus aan die kruis deurgemaak het, sal vir ewig hierdie mense se deel wees in die hel.  En dan het ons nog nie eers gepraat van die geestelike lyding nie:  die ewige spyt, die skuldige gewete, en ‘n ewige bestaan sonder een druppel van God se goedheid, blydskap, genade, vrede en liefde.

 

Toe ek ‘n paar weke gelede in Bronkhorstspruit gepreek het, het ‘n oom enigiemand uitgedaag om vir R100 sy vinger ‘n sentimeter bo ‘n kers se vlam te hou vir vyf sekondes. Niemand kon dit regkry nie.  Die oom het gesê:  ‘Nie een van julle kon eers vir vyf sekondes sy vinger bo hierdie vlam hou nie.  Dink daaraan dat daar mense is wat vir ewig in die hel se vuur gaan brand.  Ons moenie nalaat om vir mense van die Here te vertel nie.’

 

Verwerping (53:1-3)

Ruth is in graad 4. Sy is ‘n oulike Christen meisie met ‘n mooi karakter.  Maar in die aande huil sy haarself aan die slaap.  Sy wil nie skool toe gaan nie, want die ander kinders spot haar omdat sy arm is en ou klere dra.  Al wat hulle kan sien is ‘n lelike eendjie.  Hulle beoordeel die boek van haar lewe volgens die buiteblad.  Een aand toe Ruth in die bed gelê het, toe herinner haar ma haar daaraan dat sy soos Jesus is.  ‘Hoe so?’ het sy gevra.  Hier is wat haar ma vir haar gesê het.

 

Die heidene het in die Messias geglo (52:15), maar sy eie volk het Hom verwerp (53:1, Jh.1:9-11, 12:38). Hulle kon nie in ‘n onaantreklike en gekruisigde Messias glo nie.  Hoe op aarde kon só ‘n Messias God se sterk arm gewees het wat die volk moes verlos (53:1, 52:10)?  Totdat God nie hulle oë oopgemaak het nie, kon hulle eenvoudig nie insien dat die Kneg tergelykertyd die Here was én voor Hom opgegroei het nie (53:1-2, Lk.10:21-22, vgl. Mt.22:45).

 

Dawid was baie aantreklik (1 Sm.16:12). Hoe kon sy groter Seun dan so onaantreklik gewees het soos ‘n wortel wat uit die droë grond uit groei (53:2)?  Hy was nie mooi of goed gebou nie; sy voorkoms was lelik en onbegeerlik (53:2).  Soos ‘n wurm het die mense Hom gehaat en verwerp (53:3, Ps.22:7).  As hulle Hom sien aankom het, het hulle met ‘n bak hand die kant van hulle gesigte toegemaak en weggekruip (53:3).  Hulle het Hom verag en wou nie saam met Hom gesien word nie (53:3).  Hy het die pyn daarvan gevoel, sodat Jesaja Hom beskryf het as ‘n Man van smarte (53:3).

 

Moenie skaam wees vir Jes.53:1-3 nie, want “Elkeen dan wat My sal bely voor die mense, hom sal Ek ook bely voor my Vader wat in die hemele is. Maar elkeen wat My verloën voor die mense, hom sal Ek ook verloën voor my Vader wat in die hemele is.” (Mt.10:32-33).  Films, Kinderbybels, en Christelike boeke beeld Hom uit as ‘n aantreklike persoon met ‘n jolige persoonlikheid.  ‘Jesus, man of joy’ is die titel van ‘n boek wat ek gelees het.  Ek vind egter baie meer troos in ‘n Jesus wat my pyn ken en met my swakheid identifiseer (Hb.4:15).

 

Ons moet ook leer om verby die uiterlike te kyk. Vir die wêreld is Jesus maar net ‘n mens soos Moses of Mohammed, maar toe die Here ons oë oopgemaak het, het ons gesien dat Hy die geliefde Seun van God is:  “en al het ons ook Christus na die vlees geken, nou ken ons Hom tóg nie meer so nie.” (2 Kor.5:16).  Bid dat God jou geliefdes se oë sal oopmaak, sodat hulle ook kan sien wat jý sien.

 

Versoening (53:4-6)

Kom ek vertel jou die storie (en dit is regtig net ‘n storie) van Jamie Clarke wat 700 jaar gelede in Skotland gelewe het. Daar was nie ‘n man in die hele Britse Eilande wat groter of sterker was as hy nie.  Toe hy 14 was het hy ‘n bul se nek gebreek.  Sy skouers was so breed soos twee wynvate wat teen mekaar staan.  Een nag het die weerlig sy huis se dak getref, sodat dit aan die brand geslaan het.  Toe hy sy kind in sy arms opgetel het, het hy gehoor hoe die dak se balke bo hom kraak.  Hy het homself soos ‘n sambreel oor die kind gehou.  Die swaar brandende balke het op sy rug geval en sy agterlyf beskadig.  Hy het sy kragte ingespan en met die kind in sy arms by die huis uitgekruip.  Die kind het niks makeer nie, maar etlike ure later het Jamie sy laaste asem uitgeblaas.  Soos wat Jamie sy kind teen die brandende balke beskerm het, het Jesus se liefde Hom gedring om tussen ons en sy Vader se toorn te kom staan.  Hy was bereid om te sterf sodat ons kan lewe.  Dit is die punt van 53:4-6.

 

Jesus is verwerp (53:3), omdat Hy ons smart en pyn op Homself geneem het (53:4).  Mense het gedink dat Hy vir sý sonde gestraf en geslaan is (53:4, Dt.21:22-23).  Maar eintlik was dit die gewig van óns sonde wat Hom verbrysel het (53:5).  Dit het Hy gedoen om ons met God te versoen.  Waar daar oorlog was, het Hy vrede gebring (53:5).  Deur sy kruiswonde het Hy ons genees van die sonde wat soos ‘n terminale kanker aan ons siele gevreet het (53:5, 6:10, 19:22, 30:26, Jer.30:17, 1 Pt.2:24).  Sy dood het ook verseker dat ons liggame eendag finaal en volkome genees gaan word (53:5, Mt.8:16-17).  Die kruis waarborg egter nie dat ons altyd gesond sal wees, of dat die nagmaal ‘n hemelse antibiotika is wat jou van siekte genees nie.

 

Soos hardkoppige skape het ons almal van die Herder af weggedwaal (53:6, Rm.3:12, 23). Omdat ons nie bye of swaeltjies is nie maar skape, het ons nie geweet hoe om weer by die kraal uit te kom nie.  Soos wat Aäron die volk se sonde simbolies op die bok se kop gelê het, het die Vader ons sonde op die Messias gelê, sodat Hy ons na die Herder toe kon terugbring (53:6, Lv.16:21-22, 1 Pt.2:25).

 

Maak seker jy staan met albei voete op die rots van Jesus se plaasvervangende soendood. Vandag is daar mense wat dit ontken en bevraagteken.  Hulle ontken die hel en dink dat hulle nie God se toorn verdien nie.  Daarom haat hulle die idee van ‘n Jesus wat namens ons God se toorn op Homself geneem het.  Hulle verag die kruis en is vyande daarvan (Fil.3:18).  Ek het op ‘n DVD gehoor hoe een van hulle sê:  ‘If the Father punished Jesus for our sins, that is cosmic child abuse… We should hate a Father like that.’ (John Dominic Crossan).

 

C.H. Dodd was ‘n teoloog in die vorige eeu. Hy het hierdie idee soveel gehaat, dat hy met opset Rm.3:25 anders vertaal het.  Volgens hom het Jesus nie ‘n plaasvervangende soendood gesterf nie (Eng. propitiation), maar eenvoudig ons sonde verwyder (Eng. expiation).  Volgens liberale teoloë het Jesus eenvoudig aan die kruis gesterf as ‘n voorbeeld van wat dit beteken om op te offer.  Die meeste mense glo dat Jesus ook Judas en Kain se straf op Homself geneem het.  Maar hulle kan nie verduidelik hoekom Judas en Kain vir hulle eie sonde in die hel moet boet nie.

 

Jesus se plaasvervangende soendood beteken dat Hy die Lam van God is wat sy skape se straf op Homself geneem het aan die kruis (v.6-7, Jh.1:29, 10:11). Omdat Hy sy Vader se toorn bedaar het, is daar geen veroordeling meer vir dié wat in Hom skuil nie (Rm.8:1).

 

Verdrukking (53:7-9)

Jare gelede het ek in Creation gelees van ‘n onskuldige vrou wat in die tronk beland het.  Sy en haar man het êrens in Australië gaan kamp, toe ‘n dingo (‘n Australiese wildehond) in hulle tent ingekom het en hulle baba weggedra het.  Die dingo het die baba doodgebyt.  Toe die dokters op die toneel verskyn het, het hulle die kind se wonde oopgesny.  Met die nadoodse ondersoek het hulle die snywonde gesien, en gesê dat die ma haar kind doodgesteek het.  Nadat die vrou vir ‘n redelike tyd in die tronk was, het hulle hulle fout agtergekom en haar vrygelaat.  So was dit met Jesus:  Hy het niks verkeerd gedoen nie, en tog het hulle Hom gekruisig.

 

Toe die Jode Hom valslik beskuldig het, was Hy so stil soos ‘n lam wat na die slagpale toe gelei word, en soos ‘n skaap wat geskeer word (53:7-8, 1 Pt.2:23, Mt.26:63, 27:12-14, Lk.23:9). Sy tydgenote het nie daaraan gedink dat Hy vir húlle sonde gestraf word nie (53:8).  Hy het soos ‘n misdadiger gesterf, en daarom wou hulle Hom saam met die moordenaars begrawe het (53:9, Jh.19:31).  Maar omdat Hy sondeloos en onskuldig was (53:9, 1 Pt.2:22), het Hy die eerbare begrafnis van ‘n ryk man gehad (53:9, Mt.27:57-60).

 

Sien God se liefde in Jesus se stilte. As Jesus sy mond oopgemaak het om Homself te verdedig, dan was ons almal nou in die hel.  Hy het stilgebly omdat Hy ons sonde en skuld op Homself geneem het.  Alhoewel C.J. Mahaney dit in ‘n ander konteks gesê het, is sy stelling ook hier van toepassing:  ‘For God so loved the world that He was silent.’  Weet egter dat Hy op die oordeelsdag nie sal stil wees nie.  As jy in Hom glo het Hy reeds jou verdiende straf op Homself geneem.  Jy hoef nie die oordeelsdag te vrees nie – Hy sal jou verdedig.  Maar as jy Hom verwerp, sal op die oordeelsdag stil wees.  Jy het geweet wat reg is – hoekom het jy dit nie gedoen nie?  Jy sal niks hê om vir jouself te sê nie; jy sal nie ‘n voet hê om op te staan nie (Rm.1:19-21, 2:14-15, 3:19).

 

Voorspoed (53:10-12)

Wie was primêr verantwoordelik vir Jesus se dood? Was dit Judas, Pilatus, die duiwel, die soldate, die Jode, of ons?  Almal van ons het ‘n vinger in die pasty, maar uiteindelik was dit die Vader wat Hom vir ons sonde verbrysel het (v.10).

 

Verlede jaar het ‘n vriend en kollega vir my gevra of ek sou saamstem dat die Vader sy Seun vermoor het. Maar om dood te maak en te vermoor is nie noodwendig dieselfde ding nie.  Saddam Hussein het mense vermoor.  Die regering wat hom tereggestel het, het hom doodgemaak sonder dat hulle hom vermoor het.  Net so het die Vader om ons ontwil sy Seun tereggestel sonder dat Hy Hom vermoor het.  Jes.53:10-12 verduidelik vir ons wat gebeur het.

 

Dit was die Vader se soewereine wil om sy Seun aan die kruis te verbrysel (53:10, Hd.2:23, 4:27-28, Mt.26:39). Dit was ook die Seun se wil om Homself só te gee (Jh.10:18).  Hiervoor het die Vader Hom uit die dood uit opgewek, vir Hom ‘n groot nageslag gegee, en Hom vir ewig laat lewe (53:10, Jh.6:37, Hb.2:13, Op.7:9, Hb.1:12, Rm.6:9).  Dié wat as skape afgedwaal het (53:6), het nou as kinders teruggekeer (53:10).

 

Die Messias het sy Vader se wil voorspoedig uitgevoer (53:10). Die storm van sy Vader se toorn het uitgewoed (53:11).  Getsemane en Golgota se angstige winter het in lente verander (53:11, Mt.26:38, 27:46).  Die Regverdige Kneg het sy Vader se wil geken:  Hy het ons sonde op Homself geneem en sy geregtigheid aan ons toegereken (53:11, 2 Kor.5:21, Rm.5:18-19).  Die Regverdige Kneg (53:11) het soos ‘n misdadiger gesterf (53:12, Lk.22:37, 23:33).  Hy het vir die ootreders gebid, en sal vir ewig aanhou om dit te doen (53:12, Lk.23:34, Hb.7:25).  As beloning kon Hy sy vyande se sakke leegmaak en die uitverkorenes as buit neem (53:12, Kol.2:15, Mt.12:29, Jh.6:39).

 

Wees soos Jesus wat die skande van die kruis verduur het, omdat Hy geweet het wat kom (Hb.12:2). As jy dit nie doen nie sal jy nogsteeds hemel toe gaan, maar die lyding wat jy op die aarde moet deurmaak sal onnodiglik swaar wees.  In jou oë sal die donker wolk nooit ‘n silwer randjie hê nie.

 

‘n Atleet wat die goue medalje in sy kop sien, druk deur as sy longe brand en sy spiere seer raak. Op dieselfde manier moet jy dink aan die beloning wat kom (Fil.3:14).  Jesus en sy bruid is binne gemeenskap van goedere getroud, sodat alles wat syne is joune word.  Volgens Rm.8:17 is ons erfgename van God en mede erfgename van Christus.  “En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename.” (Gal.3:29).  Omdat Jesus dan die erfgenaam van alle dinge is (Hb.1:2), kan jy met sekerheid weet dat die heelal en alles daarin joune is, net soveel as wat die geld in jou sak aan jou behoort (1 Kor.3:21-23).  Jy is soos ‘n kind wat ‘n koninkryk geërf het, maar te jonk is om dit te bestuur.  Jesus bestuur dit namens jou.  As jy in die hemel is sal jy saam met Hom regeer (Op.5:10).

 

Toe ek studeer het was daar ten minste twee van my dosente wat ontken het dat die Ou Testament van Jesus praat. Ek is seker jy het gesien dat Jesus soos ‘n kosbare juweel in Jes.53 skyn.

Wat sal jy met Jesus doen?

Thumbs up and thumbs down

My rifrug is 11 maande oud en staan 75 cm hoog by sy skouer. Hy ken net twee reaksies.  As jy gereeld by ons huis kom, sal hy jou in vrede los.  As hy jou nie ken nie, staan die hare op sy rif regop, blaf hy verwoedelik, en is hy gereed om jou te gryp.  Op dieselfde manier is daar net twee reaksies op Jesus:  jy is lief vir Hom of jy haat Hom, jy glo in Hom of jy verwerp Hom.  Dit is opsies wat Jesus self in Jh.3:11-21 gee.

 

Sy getuienis (v.11-13)

Die Jode in Jesus se dag was soos die dwergies in die laaste van C.S. Lewis se Narnia boeke: hulle was blind en kon nie die waarheid sien.  Selfs toe die waarheid sy asem in hulle nekke geblaas het, wóú hulle dit nie glo nie.

 

Die dwergies het in ‘n klein sirkel op die gras gesit. Alhoewel dit ‘n sonskyn dag was, was hulle oortuig dat hulle in ‘n pikdonker en vuil gat was.  Die groot goue leeu Aslan het tot by hulle geloop en hard gebrul.  ‘Hoor julle dit?’ het die dwergies vir mekaar gesê.  ‘Dis seker ‘n ander groep wat saam met ons in hierdie donker gat is.  Hulle doen dit met een of ander masjien om ons bang te maak – moet julle nie aan hulle steur nie.’  Aslan het nog ‘n ding of twee gedoen om vir hulle te bewys dat hy bestaan.  Maar soos ateïste het hulle hul ore vir die waarheid toegedruk.  ‘Die dwergies wil nie gehelp word nie – hulle is in die tronk van hulle eie verstand,’ het Aslan gesê.[1]

 

Soos die dwergies was Nikodemus en die volk so blind soos ‘n mol. Goed-uitgewerkte argumente, wonderwerke, ‘n hoorbare stem uit die hemel, God in ‘n menslike liggaam – niks kon hulle oortuig nie (1:10-11, 8:43, 12:28-29, hfst.9, 11).  Wel, byna niks.  Die Gees se werk in hulle harte sou hulle oë oopmaak om die evangelie te glo (v.3, 5, 7, 12, 15, Esg.36:26-27).  Maar sonder Hom was hulle hopeloos (v.10-12).

 

Rakende wedergeboorte (v.1-10), was Jesus en die Vader nie onkundig soos Nikodemus nie (v.11). Jesus het die Vader gesien en het nie op hoorsê gepraat nie (v.11, 1:18, 6:46).  Hy het net gesê wat Hy by sy Vader gehoor het (7:16, 8:28, 38, 12:49, 14:24).  Nietemin het Nikodemus en die res van die volk nie sy getuienis erken of aangeneem nie (v.11).  Alhoewel hulle uiterlik besny was, was hulle harte nie besny nie en was hulle nie weergebore nie (v.11).

 

Nikodemus en die volk het nie eers aardse dinge soos wedergeboorte geglo nie (v.12). Hoe sou hulle dan geglo het as Jesus hulle van die hemelse heerlikheid vertel het (v.12)?  Hoe weet Jesus van hierdie dinge?  Anders as ons, kom Hy nie van die aarde af nie, maar het Hy uit die hemel neergedaal (v.13, 2, 6:38, 42, 62, 1 Kor.15:47, Fil.2:6-7).  Mense soos Elia en Henog het wel na die hemel toe opgevaar, maar Jesus alleen het uit die hemel neergedaal en weer daarheen teruggekeer (v.13, 6:62, Sp.30:4).

 

Glo die hemel se getuienis aangaande Jesus en die evangelie. Dink ‘n bietjie daaraan dat geen mens die evangelie kon uitdink nie.  Iemand wat dom is sou nie die vermoeë gehad het om dit te doen nie, en iemand wat slim is se storie sou nie só geklink het nie.  Wie kon ‘n evangelie uitdink waarin God nie net heilig en regverdig is om sondaars uit te wis nie, maar ook liefdevol en genadig om hulle te vergewe?  ‘n Evangelie waarin God nie die hemele skeur en neerdaal om mense te red nie, maar as ‘n pap baba in ‘n afgeleë dorpie gebore word?  ‘n Evangelie waarin Hy nie as ‘n magtige koning verskyn nie, maar as ‘n arm mens wat deur sy eie skepsels verwerp word?

 

‘n Evangelie waarin Hy nie sy geregtigheid prysgee en ons sonde oor die hoof sien nie, maar die straf daarvoor op Homself neem aan die kruis? ‘n Evangelie waarin Hy nie soos ‘n vergete held met ‘n rooi roos op sy bors in ‘n graf lê en vergaan nie, maar een waarin Hy op die derde dag opstaan en die dood oorwin?  ‘n Evangelie waarin die sondaar nie deur ‘n wilsbesluit sy eie hart kan verander nie, maar waarin God bonatuurlik moet ingryp om hom te laat lewe (1:13, 3:5, 8, Ef.2:1, 5)?  ‘n Evangelie waarin die sondaar nie op homself of sy godsdienstige pogings kan staatmaak nie, maar eenvoudig moet vertrou op die Een wat namens hom alles moes doen?

 

Die geskiedenis bewys dat hierdie dinge so is. God het dit juis so gedoen, sodat niemand in homself kan roem nie.  Hoekom sal jy nog een minuut dit langer verwerp en betwyfel?  As jy dit doen, sal dit jou ondergang beteken.

 

Sy kruisdood (v.14-18)

Ek en my vrou het eenkeer ‘n film gekyk wat in die Middeleeue afspeel. Twee families het teen mekaar baklei.  Op ‘n stadium het hulle in die woud baklei.  Die slegte karakter het in die dryfsand geval.  Sy vyand (een van die goeie karakters) het dit gesien en sy hand uitgestrek om hom te help.  Die slegte man het geweier om die hulp te aanvaar, en het die goeie man se hand weggeklap.  Die goeie man het weer en weer sy hand uitgestrek, maar die slegte man het aangehou om dit weg te klap, totdat sy kop onder die dryfsand verdwyn het.

 

Moet dit nie met Jesus doen nie, want wie is daar om jou uit die dryfsand van jou sonde te red as jy die enigste Verlosser se uitgestrekte hand wegklap? Iemand wat in die gekruisigde Verlosser glo, sal gered word.  Iemand wat Hom verwerp, sal veroordeel word.  Die oordeel en verlossing draai dan rondom een ding:  glo jy in die Seun van God of nie?  Dit is die boodskap wat Johannes by ons wil tuisbring.

 

Hoekom het die Seun van die Mens uit die hemel neergedaal en aarde toe gekom (v.13)? Om aan die kruis verhef te word soos wat Moses in Nm.21:4-9 die koperslang op ‘n paal gesit het (v.14).  Hoekom het Moses dít gedoen?  Die volk het oor kos en water gekla.  God het giftige slange gestuur om hulle te pik, sodat baie van hulle gesterf het.  Die volk het hulle sondes bely en gevra dat Moses by die Here vir hulle moet intree.  God het vir Moses gesê om ‘n koper slang te maak en dit op ‘n paal te sit.  Almal wat na die slang gekyk het sou lewe.  Net so moes die Seun van die Mens aan die kruis verhoog word, sodat elkeen wat in Hom glo die ewige lewe kan hê (v.15).

 

Nou kom ons by die bekendste vers in die Bybel: Jh.3:16.  Kom ons ontleed dit frase vir frase.

 

  • God: In die konteks verwys dit na die God die Vader. Jesus het nie gemaak dat die Vader ons liefhet nie, maar het gekom omdat Hy ons liefhet.
  • Die wêreld: Johannes verwys nie hier na die planeet nie, maar na die verlore mensdom.
  • So liefgehad: Dit vat ‘n besondere liefde om jou lewe vir jou vyande te gee (Rm.5:8). God se liefde is nie ‘n warm gevoel nie. In sy diepste wese is Hy liefde. Hy het dit deur Jesus se kruisdood vir ons gewys (1 Jh.4:8-10).
  • Dat Hy: God se liefde het nie in sy gedagtes gebly nie; dit het oorgegaan tot dade.
  • Sy eniggebore Seun: Die Griekse woord [monogenes] beteken letterlik ‘uniek of een van ‘n soort’ (Gn.22:2). Alle gelowiges is kinders van God, maar niemand is die Seun van God in dieselfde sin as Jesus nie (20:17).
  • Gegee het: Die Vader het die Seun gegee as die offer vir ons sondes. As dít nie ware liefde is nie, dan weet ek nie wat is nie.
  • Sodat elkeen: God sal nooit iemand wat in sy Seun glo wegwys nie (6:37, Rm.9:33).
  • Wat in Hom glo: Ons word gered deur geloof alleen, sonder enige bydrae van ons kant af (Rm.3:28). Ons glo nie net sekere feite oor Hom nie, maar glo in Hom.
  • Nie verlore mag gaan nie: Om ongered te wees is om verlore te wees soos ‘n ma en ‘n kind wat in ‘n groot winkelsentrum van mekaar geskei word – vir ewig. Jy verloor jou lewe, jou siel, die hemel, God se goedheid, liefde, genade, ontferming, blydskap, vrede, en baie meer. As jy in Jesus glo sal jy met jou Vader herenig word. Niemand kan jou ooit van Hom en sy liefde skei nie (10:28, Rm.8:38-39).
  • Maar die ewige lewe mag hê: Sodra jy in Jesus glo sal jy God se eie lewe, die ewige lewe, in jou siel ontvang. Eendag sal jy vir ewig in die hemel by Hom wees. Daar sal meer lewe in jou wees as in ‘n groen vallei ná die lente reëns.

 

Duidelik het God nie sy Seun aarde toe gestuur om ons te veroordeel nie, maar juis sodat ons deur Hom gered kan word (v.17, 12:47). Eendag sal Jesus in vuur en vlam kom om die wêreld te oordeel.  Maar daardie tyd is nie nou nie (v.17).  Nóú is die tyd om gered te word (v.17, 2 Kor.6:2).  Soos wat ‘n man sy vrou eerste by die deur laat inloop, het God se oordeel vir sy genade plek gegee.  God wil hê dat mense gered moet word en vind nie plesier in ‘n sondaar se dood nie (2 Pt.3:9, Esg.18:32).  Gebruik dan die genadetyd wat jy het om jou te bekeer en in Jesus te glo.

 

Alhoewel Jesus nie gekom het om ons te verdoem nie (v.17), verdoem mense hulleself as hulle nie in Hom glo nie (v.18). Dit is soos ‘n troep wat weier om ‘n valskerm te dra as die vliegtuig val.  Om Jesus se lieflike Naam en kruisoffer te verwerp, is om die hel te kies (v.18, Hb.2:3).

 

Glo in die gekruisigde Seun van God. Iemand wat dink ‘n molslang het hom gebyt, sal nie dokter toe gaan nie.  Iemand wat God se oordeel in die hel ontken, sal nie vir Jesus vra om hom te red nie.  Soos wat die slanggif in Nm.21:4-9 dodelik was vir die liggaam, is die sonde in Jh.3:14-18 dodelik vir die siel.  Word wakker en besef dat die huis van jou lewe besig is om af te brand.

 

Om te lewe kon die volk nie na Moses, die sand, die wolke of die berge kyk nie. Hulle moes na die koperslang op die paal kyk.  Om vir ewig te lewe kan jy nie na die ds., die kerk, jou goeie werke of ander godsdienste kyk nie.  Net Jesus kan jou red – kyk na Hóm en glo dat sy kruisdood voldoende is (v.14-15, 14:6, Hd.4:12).

 

Dalk sê jy: ‘Maar my geloof is nie sterk nie.’  Dit maak nie saak nie.  As die slanggif jou bedwelm het, sodat jy deur wasige oë na die koperslang gekyk het, sou jy nogsteeds gesond geword het.  Net so is dit nie die sterkte van jou geloof wat die verskil maak nie, maar die sterkte van die Een in wie jy glo.

 

Êrens hoor ek iemand mor: ‘As wedergeboorte ‘n soewereine werk van die Heilige Gees is (v.8), dan help dit nie ek glo nie (v.15).  As God my wil red gaan Hy dit in elk geval doen, of ek nou glo of nie.’  Dit klink vir my soos iemand wat sê:  ‘As God bepaal het dat ek op 93 gaan sterf sal ek so oud word, of ek nou water drink en asemhaal of nie.’  God se werk is om die sondaar te laat lewe (v.1-8).  Jou werk is om in geloof te reageer (v.14-18).  Hou dan op om jou neus in God se sake te steek.  Doen eenvoudig wat Hy vir jou gesê het:  bekeer jou en glo in sy Seun wat namens jou aan die kruis gesterf het.  Moenie met gevoude arms sit en wag nie.

 

As jy in Hom glo sal jy die oordeel vryspring, omdat Hy dit reeds in jou plek aan die kruis gedra het (5:24, Rm.3:25, 8:1). Maar as jy nié glo nie, hang God se oordeel soos ‘n swaard oor jou kop (v.36).  Daar is ‘n hartklop tussen jou en die hel.  En as jy eers daar is, sal jy móét erken dat dit jou eie skuld is.

 

Sy lig (v.19-21)

Wanneer ons in die aande gaan slaap, los ons die badkamer lig aan vir die kinders. Jy kan raai dat daar gedurig motte in die badkamer is.  In die winter pak ons stompe teen die sitkamer se buitemuur.  As ons teen Augustus die laaste stompe optel, is daar allerhande goggas en spinnekoppe wat onder ‘n klip of in ‘n donker hoek in skarrel.  Mense is soos insekte.  Sommige haat die lig en vlug as dit op hulle skyn.  Ander soek die lig en wil hê dit moet op hulle skyn; hulle wíl in die lig lewe.

 

Jesus is die lig wat na die wêreld toe gekom het (1:9, 8:12). Deur sy kruisdood, lewe en leer, het Hy mense se bose harte en donker lewens ontbloot (v.19-20).  Hy het gewys dat mense nie per ongeluk sonde doen nie, maar dat hulle die duisternis liefgehad het; hulle het hulle sonde geniet en wou nie die waarheid hoor nie (v.19, Jes.30:10, Jer.5:31).  Soos skelms wat in die skadus wegkruip en nie gesien wil word nie, het hulle so ver as moontlik van God se lig af weggebly (v.20, Job 24:13).  Hulle kon dit nie verdra toe Jesus hulle donker lewens blootlê nie (v.20).  Uiteindelik het hulle die kers van sy lewe doodgeblaas en Hom gekruisig.

 

Iemand wat die waarheid gehoorsaam en daarvolgens wil lewe, kom na die lig toe (v.21). So word dit duidelik dat hy op Jesus vertrou, aan Hom behoort, en dat sy dade deur geloof in Hom gedoen word (v.21).  Selfs sy vyande moet erken dat hy ‘n ware Christen is.  Sy geloof is nie soos die duiwel s’n nie (Jk.2:19), maar is eg en loop uit op goeie dade (v.21, 15, Jk.2:14-26).

 

Lewe in die lig, want as jy in die donker lewe sal jy val en seerkry (Sp.4:19). Hoe kan jy weet of jy in die lig lewe, en of jy nog in die duisternis van jou sonde is?  Geniet jy dit om by toegewyde Christene te wees, of vermy jy hulle omdat die lig van hulle heilige lewens jou laat skuldig voel (Ef.5:11, 13)?  Maak jy tyd om die Bybel te lees, of stoot jy dit eenkant omdat dit jou sonde uitwys (Hb.4:12)?  Geniet jy dit om by die kerk te wees, of bly jy weg omdat die nagmaal en preke jou gewete pla?  Is jy dankbaar as iemand jou sonde uitwys, of word jy kwaad omdat jou hoogmoed gekrenk is?

 

Partykeer sal ‘n ongelowige vir jou sê: ‘Ek kom nie kerk toe nie, want Christene is skynheilig.’  Maar eintlik is hulle dié wat skynheilig is.  Hulle wil nie hê dat hulle geheime sonde aan die lig moet kom nie; dat ander mense moet uitvind wat regtig in hulle harte en gedagtes aangaan nie (v.20).  Is jy so?  Totdat jy nie sien hoe donker jou hart en lewe is nie, sal v.16 nie vir jou sin maak nie.  Jy sal nie verstaan hoekom jy gered moet word nie.  Maar as Jesus se lig in jou hart skyn en jy jou sonde raaksien, sal jy met ‘n hart vol van berou voor Jesus se kruis kom kniel, vergifnis vra, en gered word (1 Jh.1:5-10).

 

Om in die lig te lewe is so lekker soos om na 24 jaar in die tronk vry te wees. Maar daar is gevolge.  Mense wat in die duisternis lewe sal jou haat, vermy, vloek, slegsê, belieg, uitskuif, teëstaan, beskinder, afdank, benadeel, slaan, aanval, seermaak, onderdruk, vervolg, martel en doodmaak om Jesus se lig in jou uit te doof.  Maar moenie bang wees nie:  die aand se donker kan nie die oggendson se lig weerstaan nie.

 

Toe ek in die laerskool was het ‘n sekere oom Joppie Lesch van sy huis af my oupa se kar gediens. As sy vrou vir hom ‘n bier gebring het, het hy dit in die son laat staan totdat dit warm is.  As sy vir hom koffie gebring het, het hy dit laat koud word.  So het hy daarvan gehou.  Jesus wil nie hê jy moet soos dié oom se bier of koffie wees nie.  Wees vuurwarm of verfrissend koud; moenie lou wees nie (Op.3:15-16).  Hy gaan nie toelaat dat jy Hom soos ‘n stopstraat ignoreer nie.  Volg Hom of verwerp Hom, maar doen iets met Jesus van Nasaret.

[1] C.S. Lewis, The Chronicles of Narnia: The Last Battle, pp.746-748