God se byl

Axe

Jy ken seker die storie van Thor se hamer?  In Noorse mitologie was Thor die god wat met donderweer geassosieer is.  Die naam Donderdag of Thursday is van hierdie naam afgelei (Thor’s Day).  Sy hamer se naam is Mjölnir, en is veronderstel om een van die magtigste wapens op aarde te wees.  Die ou Noorweërs het gesê dat die berge kon platslaan.  Ons weet natuurlik dat Thor nie regtig bestaan het nie, en dat dit ‘n mite is.  Die God van Israel en sy byl is egter nie mite; Jes.10:5-34 praat daarvan.

 

Die val van Assirië (v.5-19)

God was kwaad oor goddelose Israel se sonde, en het vir Assirië as sy staf en roede gebruik om haar te slaan (v.5-6, 9:16).  Hy het nie maar net die Assiriërs toegelaat om vir Israel aan te val nie, maar het hulle beveel soos wat Hy die sneeu en die wind beveel (v.6, vgl. Hab.1:6).  Hy het vir hulle gesê om sy volk dood te maak, om hulle te plunder, en om hulle soos modder in die strate te vertrap (v.6, 8:1-4).

 

Assirië se motief was egter nie om die Here se heilige en regverdige oordele uit te voer nie, maar om sy eie mag te toon en om absoluut te verwoes (v.7).  Sy motief was sondig (v.7), terwyl die Here s’n heilig was (v.5-6).

 

Dit is byna soos ‘n ma wat haar vierjarige dogter met ‘n boodskap na haar boeties toe stuur:  ‘Gaan sê vir jou boeties ék sê hulle moenie so rof met jou speel nie.’  Met die gesag van ‘n grootmens gaan sy na haar boeties toe.  Sy steek vir hulle tong uit en sê:  ‘Mamma sê julle moet dadelik ophou om so rof met my te speel, anders gaan sy julle pak gee!’  Die ma se intensie verskil heeltemal van haar dogter s’n.  So was dit ook met God en Assirië (v.5-7).

 

Assirië was arrogant en het nie erken dat sy mag van die Here af kom nie.  Hy het in homself geroem (v.9-11):  ‘Wanneer ek ‘n nasie oorwin, word hulle koning ‘n leier in my weermag.  Ek het ook die groot stede wat in die strook langs die Middellandse See lê, platgevee.  Van noord tot suid was dit Karkemis, Arpad, Kalno, Hamat, Damaskus en Samaria.  Dit is net logies dat Jerusalem die volgende groot stad in my visier is.  Toe ek my hand uitgestrek het om die nasies vir myself te vat, het nie een van hulle gode my gekeer nie.  Hoe gaan Jerusalem en haar gode my dan keer?’

 

Die onsigbare God van Israel en Juda sou hom gekeer het (2 Kon.19:17-19).  As die Here klaar sy volk getugtig het, sou Hy die arrogante koning van Assirië vir die trots in sy hart en oë gestraf het (v.12, 37:37-38).  In sy arrogantheid het hy gesê:

 

‘Deur my sterk hand en wyse oorlogstrategie het ek al hierdie stede verower en hulle skatkamers geplunder.  Ek skuif lande se grense soos ek wil.  Ek is soos ‘n bul wat rooi sien:  ek bring konings op hulle knieë voor my; ek bring hulle van hulle trone af (v.13).  Ek is soos iemand wat ‘n verlate nes vol eiers kry – ek vat dit vir myself.  Die rykdom van die volke en van die hele aarde is myne.  Soos ‘n bang voël het niemand dit gewaag om ‘n vlerk te flap of te twiet nie’ (v.14).

 

God het vir die arrogante koning van Assirië gelag.  ‘Waar het jy al gesien dat ‘n byl of saag beter is as die een wat dit gebruik?  Sonder die houtkapper is die gereedskap nutteloos.  Tel die staf of roede die man op of andersom?  Die staf is van dooie hout gemaak en kan niks doen nie’ (v.15, 5).

 

Die Here van die Leërskare het besluit om die koning van Assirië en sy dapper soldate met ‘n verwoestende siekte te straf (v.16).  Só het Hy hom en sy heerlikheid in een nag vernietig (v.16-17, 37:36).  Assirië was die doringtakke en die onkruid; God was die vuur wat hulle verteer het (v.16-17, Heb.12:29).

 

God het die Assiriërs gebruik om sy volk soos ‘n woud aan die brand te steek (9:17-18).  Nou het Hy húlle soos ‘n woud aan die brand gesteek (v.16-18).  Hy sou hulle liggaam en siel verwoes het soos wat siekte ‘n mens se liggaam uitteer (v.18, Mt.10:28).  As God klaar die Assiriërs vernietig het, sou hulle soos ‘n woud gewees het waarvan die bome afgekap is.  Die soldate in sy weermag sou m.a.w. so min gewees het, dat ‘n kind hulle kon tel (v.19).

 

Om v.5-19 reg toe te pas, moet ons verstaan dat dit oor God se soewereiniteit gaan, en dat Hy oor alles en almal regeer (Ps.103:19).  Hy is soewerein oor bose nasies en hulle konings (v.5-6).  Dit is Hy wat konings aanstel en hulle weer afsit (Dn.2:21).  Al dink ‘n regering of ‘n leier dat hulle in beheer is, is God die Een wat hulle aangestel het (v.5-15, Rm.13:1).  Die mag wat hulle het kom van Hóm af (Jh.19:11).

 

Ons hoef dus nie bang te wees wanneer sekere leiers in ons land arrogant is en praat asof húlle in beheer is nie.  Ons moenie die toekoms vrees nie, maar op die Here vertrou.  Hy is by magte om mense se bose dade te gebruik om sy goeie planne uit te werk (v.5-7, Gn.45:5, 8, 50:20, Ps.105:17, Hd.2:23, 4:27-28).

 

Dit geld ook op ‘n individuele vlak.  Die Here is soewerein as Sarel sy vrou sleg behandel, of as Alicia van haar man skinder.  Hy is soewerein as Gert rebels is en sy ouers se hart breek.  Hy is soewerein as Retha se vyand ‘n leuen oor haar vertel, of as Pieter se kollegas hom kritiseer.

 

Soos met Israel, gebruik Hy mense om ons te verneder en na Hom toe te draai.  Ondersoek daarom jou eie hart om te sien of dinge in jou lewe reg is.  Indien nie, moet jy dit regstel.  Bely jou sonde en bekeer jou daarvan.  Lê stil onder die Here se swaar hand, en wag totdat Hy jou op die regte tyd verhoog (1 Pt.5:6).  Probeer om nie bitter te raak nie, maar gee aanhoudend jou probleem in gebed vir die Here (1 Pt.5:7).

 

Die punt wat ek wil maak is nie dat die Here kop in een mus is met die mense wat teen jou sondig nie.  Sy intensies met jou beproewing is goed, terwyl die mense wat Hy gebruik slegte motiewe het (v.5-7).  Die troos lê egter daarin dat selfs slegte mense nie kan doen wat hulle wil nie.  Die Here sal hulle gebruik om sý planne uit te voer (v.5-15).  En aan die einde van alles sal Hy hulle oordeel vir wat hulle aan sy kinders gedoen het (v.16-19).  Laat ons dan leer om deur geloof en gebed ons probleme in sý bekwame hande te los.

 

Die bekering van Israel (v.20-34)

Het jy al ooit ‘n plant in jou tuin gehad wat jy nie kon uitroei nie?  Sodra jy dink jy het dit uitgeroei, kom dit weer op.  Dit is asof jy dit net nie kan uitroei nie.  Maar as jy hard probeer sal jy dit regkry.

 

Met God se kinders is dit anders.  Al staan al die magte van die hel teen God se kinders op, kan hulle ons nie uitroei nie.  So was dit in v.20-34 met God se volk.

 

Ons onthou uit hfst.7 hoe die konings van Israel en Sirië vir Jerusalem aangeval het.  Jerusalem het vir Assirië gevra om te help, maar op die ou end toe draai hy om en toe veg hy téén haar (1 Kon.16:7, 2 Kron.28:20).

 

Maar in die toekoms sou dit nie so gewees het nie.  Die oorblyfsel van Israel sou nie meer op die koning van Assirië vertrou het nie, maar op die Here (v.20, vgl. die betekenis van Sjear Ja-sjub in 7:3).  Met ‘n opregte hart en in waarheid sou hulle op die Heilige van Israel gesteun het (v.20).

 

Na Israel se ballingskap sou die oorblyfsel van die volk nie net na die land toe teruggekeer het nie, maar na die Here toe (v.21).  Hulle sou dus tot bekering gekom het en in die magtige God van Jakob geglo het (v.21, 9:5).

 

Volgens God se belofte aan Abraham was Israel soos die sand van die see, maar nou het hulle as ‘n oorblyfsel teruggekeer (v.22, Gn.22:17).  Volgens die Here se raadsplan het Hy die volk verwoes en uitgeroei (v.22).  Dit het Hy gedoen omdat Hy vol van geregtigheid was, en die volk vol van sonde (v.22).  Sy besluit om hulle uit te roei was heeltemal heilig en regverdig (v.22).  Sy oordele het nie net vir Israel gegeld nie; die ander nasies sou ook deurgeloop het (v.23).

 

God het die Assiriërs gebruik om vir Samaria te straf.  Hulle sou egter nie suksesvol gewees het teen Jerusalem nie; dit was onnodig dat sy die roede van Assirië gevrees het soos wat sy dit in Moses se tyd onder die Egiptenare gedoen het (v.24, 2 Kon.19:6, Eks.2:11, 23).

 

‘n Kort tydjie na Assirië se aanval op Jerusalem, het die Here hom vernietig (v.25).  So het die eens magtige wêreldryk tot ‘n val gekom, sodat daar vandag minder Assiriërs is as Afrikaners.  Soos wat hy ‘n roede teen Israel was (v.24), sou die Here ‘n sweep teen hom gewees het (v.26, 37:36-38).  God sou hom getref het soos wat Hy in Gideon se tyd die Midianiete getref het (v.26, 9:3, Rgt.7:25).  Die Here sou sy staf oor Assirië gelig het soos Hy dit by die Rooi See oor Egipte gelig het (v.26).

 

Daarna sou Assirië se slawejuk nie meer op Jerusalem se nek en skouers gewees het nie (v.27, 9:3, 2 Kon.18:14, Nah.1:13).  Wat beteken v.27 as dit sê dat die juk a.g.v. die vettigheid vernietig sal word?  Die Hebreeuse woord [shemen] verwys na die salfolie waarmee Israel se konings gesalf is.  Die juk sou dus gebreek word, omdat God ‘n verbond met Dawid en sy nageslag gemaak het (2 Sm.7:14).  Assirië kon dit daarom nie regkry om vir Israel te sink nie.

 

Hy het wel die kleiner dorpies in Juda vernietig, en was van daar af oppad om teen Jerusalem te veg (v.28-32).  Die dorpies wat gelys word is ‘n paar kilometer van Jerusalem af.  Hulle was bang en het na Jerusalem toe gevlug.  Die Assiriërs was oppad om teen Juda se hoofstad (Jerusalem) te veg.  Hulle het egter 2 km van Jerusalem af by ‘n dorp genaamd Nob gehalt (v.32).  Assirië het sy vuis vir Jerusalem gewys, maar God het hom gekeer om teen haar te veg (v.32).

 

Assirië was ‘n byl in die Here se hand (v.15).  Die Here het egter die situasie omgekeer en met almagtige houe die reuse en hoogmoedige boom van Assirië afgekap (v.33, 2:11-13, 17).  Met ‘n geweldige slag sou die boom aarde toe gekom het (Esg.31, 17:24, Dn.4).  Met sy byl het God die boom en die hele bos se takke afgekap (v.34, 18, kontr. v.15).  Babilon was die nuwe byl wat Hy gebruik het om hierdie majestieuse en magtige seder van Lebanon – Assirië – af te kap (v.34, Esg.31).

 

Hoe moet ons hierdie gedeelte toepas?  Vandag is daar bittermin Jode wat in die sterke God van v.21 en 9:5 glo (Rm.9:27-28, 11:5), maar in die toekoms sal baie van hulle tot bekering kom (Rm.11:25-26).  Onthou dat die Jode se bekering groot seën vir die wêreld sal beteken, en dat baie heidene as gevolg daarvan gered sal word (Rm.11:12, 15).

 

Moet dan nie nalaat om vir hulle bekering te bid nie.  ‘n Skotse prediker in die 1600’s het gesê:  ‘They forget a main point of the Church’s glory, who pray not daily for the conversion of the Jews.’[1]  Ek bedoel nie dat ons nie ernstig vir die redding van al die nasies moet bid nie, maar eerder dat ons nie van Israel moet vergeet nie.

 

Nog ‘n les is dat ons nie die vyand hoef te vrees nie (v.24).  Hy mag miskien sterker as ons wees, maar Hy is nie sterker as die Here nie.  God sal hom met ‘n almagtige slag tref en finaal tot ‘n einde bring.

 

Wat Hy in v.24-34 met die Assiriërs gedoen het, sal Hy met elke arrogante regering doen.  Soos groot bome sal Hy hulle afkap.  Die boom van sy Koninkryk sal die grootste wees (Dn.2, Mt.13:31-32).  En wat Hy met die Koninkryke van hierdie wêreld gedoen het, sal Hy ook met Satan en die koninkryk van duisternis doen.

 

Dit help nie dat enige vyand sy of haar vuis teen Jesus en sy kerk lig nie (v.32, Mt.16:18).  Jy kan dan moed skep en weet dat die Here nooit een van sy kinders sal laat val nie.  Niks kan ons van sy liefde skei nie, en niemand kan ons uit sy hand uit ruk nie (Jh.10:28-29, Rm.8:38-39).  Hy het die goeie werk van verlossing in jou begin, en sal dit voltooi tot op die dag wanneer Jesus terugkeer (Fil.1:6).

 

As God aan jou kant is, is sy byl nie gevaarlik nie.  Ek bedoel nie dat dit nooit met jou sal sleg gaan nie, maar dat Hy selfs die beproewing waardeur jy op die oomblik gaan tot jou voordeel sal gebruik.  Sy byl sal vir jou ‘n operasiemes wees wat die kanker van sonde uitsny, en nie ‘n voorwerp van verwoesting nie.

 

[1] Robert Leighton aangehaal in Iain Murray, The Puritan Hope, p.75

Advertisements

Soewereiniteit en sonde

sovereignty-and-sin

Omtrent 2½ jaar gelede het ek Gn.38 gepreek. My tema was:  God is soewerein oor sonde.  Êrens in verledejaar het ‘n man – iemand wat ek nog nooit ontmoet het nie – op die preek afgekom.  Hy het daarop gereageer en vir my ‘n brief geskryf.  Vir ‘n paar maande het ons oor en weer vir mekaar geskryf.  Ons het oor hierdie dinge verskil, en tog het ons uiteindelik ‘n vriendelike verhouding opgebou.

 

Ek weet tot vandag toe nie wat die spesifieke ding in die Gn.38-preek was waarmee hy nie saamgestem het nie. Vandag wil ek weer ‘n poging aanwend om uit Jh.18:1-27 te wys dat God inderdaad soewerein is oor die mens se sonde, sonder dat Hy daarvoor verantwoordelik is.

 

Jesus word verraai (v.1-11)

Volvo het al vir baie jare die reputasie dat hulle van die veiligste karre ter wêreld bou. En tog kan hulle nie waarborg dat niemand in ‘n Volvo sal doodgaan nie.  Maar met Jesus is dit anders, omdat Hy selfs ons negatiewe omstandighede kan gebruik om ons veilig tot in die hemel te bring.  In v.1-11 het ons ‘n illustrasie hiervan.

 

Jesus het klaar met die dissipels gepraat en vir hulle gebid (v.1, 17:1). Hulle het saam met Hom na die tuin van Getsemane toe gegaan (v.1).  Om daar uit te kom het hulle die Kidronspruit aan die ooste kant van Jerusalem oorgesteek, en toe teen die Olyfberg opgeklim (v.1).  Hulle het gereeld daar ontmoet, en Judas het dit geweet (v.2, Lk.21:37, 22:39).

 

Toe Jesus in die tuin ingekom het, het Hy vir die dissipels gesê om te bid (Mk.14:32-34, Lk.22:40). Daarna het Hy self verder gegaan en met bloed, sweet en trane gebid dat die Vader, as dit sy wil was, die beker van oordeel by Hom sou wegneem (Mk.14:35-36, Lk.22:43-44).  Dit het Hy drie keer gedoen terwyl die dissipels geslaap het (Mk.14:37-41).

 

Intussen het Judas m.b.v. die Joodse Raad ‘n afdeling soldate en die tempel polisie gaan haal (v.3). Die afdeling [Gk. speira] het bestaan uit enigiets van 200 tot 1000 soldate, en dit het nie eers die polisie ingesluit nie (v.3, 12).  Hulle getal en wapens het gewys dat hulle bang was (v.3, Mt.26:47, 2 Kon.1).  Hulle vakkels en lanterns het aangedui dat dit ‘n bewolkte aand was, omdat Paasfees altyd tydens volmaan gehou is (v.3).

 

Omdat Jesus die alwetende God is, het Hy van hulle bose planne geweet (v.4). Hy het hulle tegemoet gegaan en gevra wie hulle soek (v.4).  ‘Jesus van Nasaret,’ het hulle gesê (v.5).  Judas was gereed om Hom met ‘n soen uit te wys (Mk.14:44).  Maar Jesus het vir hulle gesê dat dit Hy is (v.5), en daarom was dit nodig vir die soen nie.  En tog was Judas se hart so verdraaid dat hy Hom in elk geval gesoen het (Mk.14:45, Lk.22:48, vgl. Sp.27:6).

 

Toe Jesus gesê het dat dit Hý is, het die polisie en soldate teruggedeins en op die grond geval (v.6).  Volgens die Griekse teks het Hy letterlik gesê:  ‘EK IS.’  Dit is die Naam wat God in Eks.3:14 van Homself gebruik het.  Soos in 8:58, het Jesus hierdeur vir hulle gesê dat Hy God is.  Met twee woorde het Hy honderde manne op die grond laat val.  As Hy wou, kon Hy ook 72 000 engele geroep het om Hom te help (Mt.26:53).

 

Jesus het weer gevra wie hulle soek, en weer het hulle dieselfde antwoord gegee (v.7). Dit het Hy gedoen om te wys dat hulle Hom soek, en dat hulle daarom sy dissipels moes uitlos (v.8).  So het Hy die gebed van 17:12 vervul:  “Oor die wat U My gegee het, het Ek gewaak; en nie een van hulle het verlore gegaan nie” (v.9).  Die dissipels se geloof was nog nie sterk genoeg om staande te bly in vervolging nie.  God het dus hulle dus bewaar deur nie toe te laat dat hulle saam met Jesus gearresteer word nie (1 Kor.10:13).

 

Petrus het gedink hy is sterk genoeg, en het ‘n swaard getrek om vir Jesus te verdedig (Lk.22:49, 36, 38).  Hy het Malchus (die hoëpriester se dienskneg) se regteroor afgekap (v.10).  Hy het seker vir sy kop gegaan; die man het gekoes en het sy oor verloor.

 

Jesus het vir Petrus bestraf en gesê hy moet sy swaard bêre, omdat dié wat met die swaard lewe die doodstraf sal kry (Mt.26:52, Lk.22:51). ‘Jy kan buitendien nie met die swaard keer dat Ek die beker van God se toorn drink nie,’ het Jesus vir Petrus gesê (v.11, Jes.51:17, 22).

 

Toe Jesus klaar gepraat het, het Hy Malchus se oor aangeraak en dit genees (Lk.22:51). T.s.v. die wonderwerk het die tempelpolisie en die soldate hulle nie bekeer nie, maar Hom gevang (Lk.22:52).  Dit het gebeur omdat hulle boos was, maar ook sodat die Skrif vervul kon word (Mt.26:54-56, Lk.22:53).  Op daardie oomblik het al die dissipels weggehardloop (Mt.26:56).

 

Jesus word verhoor (v.12-14, 19-24)

Korrupsie is aan die orde van die dag. ‘n Vriend het my vertel hoe hy vir boetes moet begroot wanneer hy Zimbabwe toe gaan.  As jy twee driehoeke in jou kar het, beboet hulle jou omdat jy drie moes hê.  As jou lisensie reg is sê hulle jy moet $200 U.S. betaal, omdat jou nommerplaat te laag is en jou kopligte te hoog.  En as jy met hulle stry, dan wil hulle jou toesluit.  Niks het verander nie.  Dit was so toe Adam en Noag op die aarde was, en dit was so toe Jesus hier was.

 

Die soldate, hulle kaptein, en die tempelpolisie het vir Jesus gearresteer en Hom geboei (v.12). Hulle het Hom eers na Annas toe gelei (v.13).  Hy was die vorige hoëpriester.  Alhoewel sy skoonseun Kajafas die amptelike hoëpriester was, het almal nog vir Annas as die hoëpriester en leier van die Joodse Raad beskou (Hd.4:6).  In ‘n sekere sin het hy en Kajafas saam in die amp gedien (Lk.3:2).

 

Kajafas het in 11:49-50 vir die Raad gesê hulle moet vir Jesus doodmaak. ‘Eerder dít as wat die Romeine sien dat Hy baie volgelinge het en dink ons is besig met opstande.  As hulle dit in die minste vermoed sal hulle Jerusalem en die tempel vernietig.  Dit is beter dat een man vir die volk sterf as wat die Romeine die hele volk uitwis.’  Kajafas het nie eintlik besef wat hy gesê het nie.  Jesus het in die volk se plek gesterf, asook in die plek van die heidene (v.14, 11:51-52).

 

Jesus het voor Annas gestaan. Hy het vir Jesus oor sy dissipels en sy lering uitgevra (v.19).  Om v.9 te vervul het Jesus nie oor die dissipels gepraat nie.  Hy het ook nie vir Petrus verloën soos wat Petrus Hóm verloën het nie.

 

Wat Jesus se lering betref was dit ‘n skande dat Annas niks daarvan geweet het nie, want wat Hy eenkant vir die disspels gesê het, het Hy in die sinagoge en in die tempel gesê (v.20). Hoekom was Annas nie daar om sy Messias en God se lering te hoor nie?  Annas het vir Jesus aangekla sonder dat hy sy lering gehoor het, of enige getuies teen Hom gehad het (v.21).

 

Toe Jesus vir getuies gevra het, het een van die wagte Hom in die gesig geklap (v.22). ‘Is dit hoe jy die hoëpriester antwoord?’ het hy gesê (v.22).  Maar Jesus het niks verkeerd gesê nie – Hy wou net ‘n regverdige verhoor gehad het (v.23, kontr. Hd.23:2-5).  Die man het nie rede gehad om vir Jesus te klap nie (v.23, Sp.17:26).

 

Maar Annas was nie net van plan om Hom te klap nie, maar om Hom dood te maak. Om dit reg te kry moes Hy vir Jesus deur Kajafas, die amptelike hoëpriester, na Pilatus toe gestuur het.  Hy het Hom toe in boeie soontoe gestuur (v.24).  Matteus, Markus en Lukas vertel vir ons van die korrupsie wat dáár plaasgevind het.

 

Jesus word verloën (v.15-18, 25-27)

Ek het van ‘n Christen gelees wat sy vrou gelos het, die huis onder haar uit verkoop het, met ‘n ander vrou in sonde gelewe het, en toe alles verloor het. Hy was oppad om sy eie lewe te neem toe die Here hom gekeer het.  Hy het weer van die Here se ontferming en genade gehoor, hom bekeer, en ‘n toegewyde diaken in ‘n gemeente geword.  Jare later het hy in vrede en oorwinning gesterf, en is hy hemel toe.

 

Die Here verskoon nie gelowiges se sonde nie, en ons moet ook nie. En tog is geen sonde sterker as Jesus se kruisdood nie.  “waar die sonde meer geword het, het die genade nog meer oorvloedig geword” (Rm.5:20).  Geen sonde kan ons van Christus se liefde skei as ons eers tot bekering gekom het nie.  Dawid se egbreuk en moord kon nie, en Petrus se verloëning van Jesus kon ook nie.  Kan jy onthou wat daar gebeur het?

 

Petrus het weggehardloop toe die soldate vir Jesus in die tuin gearresteer het (Mt.26:56). Later het hy suutjies agter Jesus aangeloop (v.15, Mt.26:58).  Hy was bang en het op ‘n afstand gevolg (Mk.14:54).  Een van die ander dissipels (seker Johannes – sien 13:23, 19:26, 21:7, 20, 24) was saam met hom (v.15).  Dié dissipel het vir Annas geken en saam met Jesus in die hoëpriesterlike hof ingegaan (v.15, vgl. 19:26).  Dit is asof hy dadelik jammer was dat hy vir Jesus in die tuin verlaat het.

 

Petrus was nie. Hy het vir sy lewe gevrees en was bang om homself met Jesus te assosieer (v.16, Sp.29:25).  Dit is ook hoekom hy by die deur gewag het, en nie saam met Johannes in die binnehof ingegaan het nie (v.16).  Selfs toe Johannes vir die diensmeisie by die deur gesê het om hom in te laat, het hy buite gewag en gemaak of hy nie vir Jesus ken nie (v.16).

 

A.g.v. die koue lente aand het die diensknegte en tempel polisie ‘n koolvuur in die buitehof gemaak; hulle het daar gestaan om warm te word (v.18, Lk.22:55). Petrus wou nie agterdog geskep het nie, en het daarom saam met hulle om die vuur gaan staan (v.18, vgl. Ps.1:1).

 

Die diensmeisie wat vroeër by die deur was het nou vir Petrus in die vuur se lig gesien (v.17, Lk.22:56). ‘Is jy nie een van hierdie man se dissipels nie?’ het sy gevra (v.17).  ‘Ja, jy is.  Jy was saam met Jesus die Galileër.’ (Mt.26:69, Mk.14:67).

 

‘Nee ek was nie,’ het hy voor almal gelieg (v.17, Mt.26:70). ‘Ek weet nie waarvan jy praat nie vrou.’ (Mk.14:68, Lk.22:57).  Hy het na die hek toe gestap; die haan het die eerste keer gekraai (Mt.26:71, Mk.14:68).

 

Hy het weer na die vuur toe gekom om homself warm te maak (v.25). ‘n Ander diensmeisie het hom gesien en vir die mense om die vuur gesê:  ‘Hierdie man was saam met Jesus van Nasaret.’ (Mt.26:71, Lk.22:58).  ‘Is dit nie waar nie – jy is mos een van sy dissipels?’ (v.25).  Petrus het dit weer ontken en met ‘n eed gesweer:  ‘Man, ek is nie!  Ek ken nie die man nie.’ (v.25, Mt.26:72, Lk.22:58).

 

Omrent ‘n uur later het een van die hoëpriester se diensknegte (‘n familielid van Malchus wie se oor Petrus in die tuin afgekap het) gesê: ‘Het ek jou nie saam met Jesus in die tuin gesien nie?’ (v.26, Lk.22:59).  ‘Jy is tog ‘n Galileër; jou aksent gee jou weg,’ het hy gesê (Mt.26:73, Mk.14:70).

 

Petrus het God se vervloeking oor homself geroep en gesweer: ‘Ek ken nie die man van wie julle praat nie!’ (v.27, Mt.26:74, Mk.14:71).  Terwyl hy besig was om te praat, het die haan ‘n tweede keer gekraai (v.27, Mk.14:72, Lk.22:60).  Jesus het omgedraai vir Petrus in die oë gekyk (Lk.22:61).  Onmiddellik het hy Jesus se woorde onthou:  ‘Voor hanekraai aanbreek (Mk.13:35) en die haan twee keer kraai, sal jy My drie maal verloën.’ (13:38, Mk.14:72).  Hy het die voorhof verlaat, in trane uitgebars, en bitterlik gehuil (Mt.26:75, Mk.14:72).

 

Hoe moet ons hierdie verse toepas? Jesus het gesorg dat nie een van dié wat die Vader as ‘n geskenk aan Hom gegee het, verlore gegaan het nie (v.9, 17:12).  Die soldate se aggressie in die tuin, die hoëpriester se ondervraging oor Jesus se dissipels, en Petrus se verloëning in die buitehof kon dit nie gekeer het nie.  Geen mens se sonde kan die Here se planne stuit nie (Dn.4:35).  Hy sal selfs ons sonde gebruik om sy planne uit te werk.

 

Maar sy soewereiniteit oor mense se sonde beteken nie dat Hy die outeur daarvan is nie. God versoek niemand nie, en self word Hy nie versoek nie (Jk.1:13).  Hy is eerder die outeur van die outeur van sonde:  Hy het die duiwel gemaak, maar Hy het hom nie boos gemaak nie.  Satan het self besluit om sonde te doen, en so is dit ook die geval met die mens. [1]

 

En tog het God in sy ewige raadsplan besluit om die mens se sonde toe te laat, sodat Hy goeie dinge daaruit kon voortbring, net soos wat Simson heuning uit die leeu se karkas gekry het.

 

Die verhaal van Josef en sy broers, en Jesus se kruisdood wys dit die duidelikste (Gn.45:5, 8, 50:20, Ps.105:17, Hd.2:23, 4:27-28). God is in beheer van die bose dinge wat mense doen en van die dinge wat met hulle gebeur, alhoewel Hy nie direk daarvoor verantwoordelik is nie (Job 1-2, 2 Sm.24:1, 1 Kron.21:1, Jes.37:26, Am.3:6).  Sy intensies is goed, terwyl die instrumente wat Hy gebruik slegte motiewe het (Jes.10:5-7).  Verskeie verse in die Bybel wys dit:

 

  • A.g.v. Farao se hardkoppigheid het die Here Homself in die tien plae en by die Rooisee verhef (Eks.9:16).
  • Uit Juda se losbandigheid is een van die Messias se voorvaders gebore (Gn.38, Mt.1:3).
  • Deur Saulus se vervolging van die kerk het die evangelie versprei (Hd.8:3-4).
  • Omdat Paulus in die tronk beland het, het party van die wagte tot bekering gekom (Hd.16:24-34, Fil.1:12-14).
  • A.g.v. Dawid se egbreuk in 2 Sm.11-12 is Ps.51 in die Bybel opgeteken.

 

Weet dan dat die Here nooit met verbasing op mense se sonde reageer, sodat Hy soos ‘n amateur skaakspeler moet sê: ‘Ek het nie daai een gesien kom nie.’ Hy haat sonde, maar Hy gebruik dit ook om sy groter plan uit te werk. ‘He uses sin sinlessly,’ het iemand gesê.

 

Maar die feit dat Hy ons sonde gebruik beteken nie dat ons dit moet doen nie. Die Here het nie ons sonde nodig om sy planne te bereik nie. En tog troos sy soewereiniteit ons wanneer ons kniediep in die sonde beland soos Petrus. Ons hoef nie te dink: ‘Nou het ek die Here se planne opgemors’ nie.

 

Selfs in sulke oomblikke is Hy sterk genoeg om jou te behou, asook om goeie dinge uit jou sonde uit voort te bring. Hy vereis egter dat jy ware berou moet hê en jou van sulke dinge moet bekeer. En as iemand anders teen jou gesondig, kan jy ook met sekerheid weet dat Hý dit gestuur het, en dat Hy dit vir jou voordeel sal uitwerk (Gn.50:20, 2 Sm.16:10-11, Rm.8:28).

 

Dalk wonder jy hoe sonde enigsins die mens se keuse kan wees as God soewerein is daaroor. Die maklike antwoord is om te sê dat God in sy soewereiniteit gekies het dat die mense sekere keuses kan maak.

 

Volgens Wayne Grudem is dit ‘n bietjie soos William Shakespeare se karakter Macbeth. In die boek het Macbeth vir King Duncan doodgemaak, en tog kan ons ook sê dat Shakespeare, die outeur, die koning se dood veroorsaak het.[2] God is nie heeltemal so nie, omdat Hy nooit die oorsaak van mense se sonde is nie. En tog is Hy soewerein daaroor.

 

[1] Walter Kaiser, Revive Us Again, p.32

[2] Wayne Grudem Systematic Theology, p.322

‘n Waarskuwing aan gelowiges

persecuted-church

Het iemand jou al ooit in die rug gesteek? Dit is erg dat die persoon jou seergemaak het, maar wat dit erger maak is dat jy dit nie verwag het nie.  Om dan te keer dat ons omkant gevang word, het Jesus in Jh.15:18-16:4 gewaarsku dat die wêreld ons gaan haat.

 

Die wêreld se haat (15:18-21)

Ek het onlangs ‘n natuurprogram gekyk wat oor die jaarlikse ‘sardine run’ gaan. Honderde miljoene sardyne swem elke jaar van die Kaap af tot in Natal.  Naby Durban se kus wag daar vir hulle ‘n verrassing:  omtrent 5000 dolfyne, 1000 haaie, 200 000 of 300 000 malgasse (seevoëls), ‘n klomp robbe en ‘n walvis is gereed om hulle te eet.

 

Tydens die vispartytjie steur die roofdiere hulle nie aan mekaar nie. Selfs die robbe swem baie gemaklik saam met die haaie, omdat daar net een kuiergas op die spyskaart is:  sardyne.

 

En so is dit ook met die wêreld en Jesus. Die wêreld haat mekaar (Tit.3:3).  Maar wanneer dit by Jesus en sy volgelinge kom, dan staan die wêreld saam (Lk.23:12, 22:66, vgl. Hd.23:7-8).  In hulle haat vir Jesus is hulle een.

 

Die dissipels moes mekaar liefgehad het (15:17), maar die wêreld sou hulle gehaat het (15:18, 1 Jh.3:13). Hulle moes daaraan gedink het dat die wêreld vir Jesus gehaat het voordat dit hulle gehaat het (15:18).  Hulle het nie daarvan gehou dat Hy hulle sonde uitgewys het nie, en daarom het hulle Hom gehaat (7:7).

 

As die dissipels deel van die wêreld was, sou die wêreld hulle liefgehad het en na hulle geluister het (15:19, 1 Jh.4:5). Hulle het egter die dissipels gehaat, omdat Jesus hulle uit die wêreld gekies het om aan Hom te behoort (15:19, 16, 17:9, Mt.10:22, Gal.1:4).  Hulle het dit gehaat dat die dissipels nie meer soos húlle was nie (17:14, 1 Pt.4:3-4).

 

Die dissipels moes onthou het hoe Jesus in 13:16 vir hulle gesê het dat ‘n slaaf nie groter is as sy Meester nie (15:20). As die wêreld dan die Meester vervolg het, sou hulle nie teruggestaan het vir sy slawe nie (15:20, Mt.10:24-25).

 

En as hulle die Meester se Woord gehoorsaam het, sou hulle ook geluister het na die slawe wat dit verkondig (15:20, 13:20, Mt.10:40, Lk.10:16, 1 Jh.4:6).  Die wêreld sou die dissipels vir Jesus se onthalwe gehaat en vervolg het, asook omdat hulle nie die Vader geken het nie (15:21).

 

Die wêreld se sonde (15:22-25)

Die wêreld het nie ‘n verskoning gehad vir hulle haat nie (15:22-24). Deur sy lering en een-van-‘n-soort wonderwerke, het Jesus die Vader aan hulle bekend gemaak (15:22, 24, 9:32, Mt.9:33).  Dit was dan duidelik dat Hy die Messias en die Seun van God was.  As Hy hulle nie geleer het en wonderwerke gedoen het nie, sou hulle nog rede gehad het om Hom te verwerp (15:22, 24).

 

Maar nou het hulle geen verskoning gehad nie, omdat hulle die waarheid gesien en gehoor het, en nogsteeds van Hom af weggedraai het (15:22, 24, 9:41). Hulle het teen die lig gesondig, en sou dus ‘n swaarder straf ontvang het (Mt.11:22, 24, Lk.12:47-48).  In hulle haat vir Jesus het hulle ook die Vader gehaat, omdat Hy en die Vader een is (15:23, 10:30).

 

Die wêreld se haat kon egter nie die Here se verlossingsplan omvergewerp het nie. Hy het hulle haat gebruik om sy ewige raadsplan te vervul (15:25). ‘n Illustrasie sal jou help om te verstaan wat ek bedoel.[1]

 

Die wêreld is soos plat-annas (plat, slymerige paddas) in ‘n vistenk. God is die Eienaar van die vistenk.  Die plat-annas kan swem waar hulle wil.  As hulle kies om in die modder van haat op die tenk se bodem te gaan lê, dan is dit nie die Eienaar se skuld nie maar húlle s’n.  Dit is nie Hý wat hulle versoek het om Hom te haat nie (Jk.1:13).

 

Gestel die Eienaar besluit om die plat-annas van die kombuis af na die stoep toe te skuif. As die plat-annas wil, kan hulle nogsteeds in die modder van haat gaan lê.  Die Eienaar het nie met hulle besluit ingemeng nie.  Hy het egter hulle haat oorheers om sý groter besluite uit te voer.  Hulle keuse om te haat kon nie die Eienaar se ewige raadsplan ontspoor het nie.  As die Eienaar wou, kon Hy selfs die plat-annas in goudvisse verander het, sodat hulle nie meer ‘n begeerte sou hê om in die modder van haat te gaan lê nie (vgl. Paulus in Hd.9).

 

Jesus se kruisdood was deel van God se ewige raadsplan (Ef.1:11). Hy het dit reeds 1000 jaar v.C. in Ps.69:5 voorspel:  ‘Hulle het my sonder oorsaak gehaat.’ (15:25).  God het deur die wêreld se haat sy goeie plan uitgevoer, sodat sondaars gered en vergewe kon word.  Die wêreld het dit vir die slegte bedoel, maar God het dit vir die goeie bedoel (Gn.50:20).  Die plat-annas se besluit om in die modder van haat te gaan lê, kon nie die Eienaar keer om volgens sy soewereine keuse die vistenk te skuif nie.

 

Die apostels se hulp (15:26-16:4)

Sommige klein hondjies is braaf wanneer hulle by hulle eienaars is: hulle is gereed om jou op te vreet.  Maar wanneer hulle alleen is, is hulle bang.  Ander honde is klein, maar het die hart van ‘n leeu en is bang vir niks.

 

Petrus was so. Toe hy saam met Jesus in die tuin was, het hy sy swaard uitgetrek en was hy gereed om hom te verdedig.  Maar toe hy later alleen om die vuur gesit het, het hy vir Jesus verloën.  En toe gebeur daar iets wat gemaak het dat hy daarna in moeiliker omstandighede nie vir Jesus verloën het nie.  Hy het later selfs sy lewe prysgegee vir Jesus en die evangelie.  In 15:26-16:4 sien ons hoekom hy verander het.

 

Die wêreld se haat en vervolging moes nie die dissipels verhinder het om van Jesus te getuig nie. Sodra Hy weer in die hemel was sou Hy die Trooster of Gees van die waarheid – wat van die Vader af uitgaan – gestuur het om hulle te help (15:26-27, 14:16-17, 26).  Die Gees sou hulle bekragtig het om d.m.v. wonders en tekens van Jesus se opstanding te getuig (15:26-27, Hd.1:8, 4:33, Heb.2:3-4).  Hulle getuienis sou gewys het dat Hy die Messias en die Seun van God is.

 

Hoekom het Jesus spesifiek die apostels gekies om in die Gees se krag van Hom te getuig?  Dit is omdat hulle van die begin af saam met Hom was (15:27, Hd.1:21-22, 10:40-41).  Hulle het ‘n eerstehandse ervaring van sy Persoon, lering en wonderwerke gehad, en daarom kon hulle beter as enigiemand anders van Hom getuig het.

 

Die Gees sou hulle hierin gehelp het. Jesus het dit vooraf vir hulle gesê, sodat hulle nie sou wegval tydens die vervolging nie (16:1).  In hulle haat vir Jesus sou die wêreld (in hierdie geval, die Jode) hulle uit die sinagoges uit verban het (16:2, 9:22, 34, 12:42).  Die Jode was van mening dat die moord op Christene vir die Here aanneemlik is (16:2, Hd.22:3-4, Gal.1:13-14, Fil.3:6, vgl. Jes.66:5).[2]  Dít het hulle in onkunde gedoen, omdat hulle nie vir Jesus of die Vader geken het nie (16:3, 8:19, Hd.3:17, 1 Tm.1:13).

 

Jesus het die dissipels daaraan herinner dat Hy hierdie dinge vooraf vir hulle gesê het om hulle te waarsku (16:4, 1). Hy wou hulle voorberei het, sodat hulle nie omkant gevang word nie.  Die rede hoekom Hy hulle nie vroeër gewaarsku het nie, was omdat Hy by hulle was om hulle te beskerm (16:4).  Toe Hy by hulle was, was dit ‘n tyd om bly te wees en nie ‘n tyd om te treur nie (Mt.9:15).  Hulle was ook nog nie gereed vir die vervolging nie.  Jesus moes eers die Gees gestuur het om hulle te versterk, sodat hulle dit kon verduur (16:7).

 

Jesus se les in hierdie gedeelte is duidelik: as jy die Here met erns wil dien, sal jy vervolg word (15:20, 2 Tm.3:12).  Sal die wêreld jou Meester vervolg en nie vir jou nie (15:20)?  Sal die Meester se pad met dorings besaai wees en sy slawe s’n met roosblare?

 

Partykeer wil ons hê dat die wêreld van ons moet hou. Ons wil hê hulle moet mooi dinge van ons sê, en hoop dat hulle van ons kerk en ons prediking sal hou.  Maar hulle sal nie (15:18-19).  As hulle van ons hou moet ons weet dat iets nie reg is nie, en dat ons waarskynlik op die verkeerde pad is (15:19).  Jesus het gesê:  “Wee julle wanneer al die mense goed van julle praat, want hulle vaders het net so aan die valse profete gedoen.” (Lk.6:26).

 

Verder hou die wêreld nie daarvan dat jy ‘n nat vaddoek is nie. Hulle haat dit as jy nie saam met die matrieks lelike dinge met die graad 8’s se ontgroening wil doen nie.  Hulle is kwaad as jy nie saam met die res van die skool onder-die-belt liedjies by die atletiekbyeenkoms wil sing om ‘gees’ te vang nie.  Hulle kan dit nie vat dat jy so ‘oudtyds’ is om te glo dat seks net vir die huwelik tussen ‘n man en ‘n vrou bedoel is nie.

 

Hulle skuif jou uit omdat jy nie saam met hulle by die jaareindfunksie dronk word nie. Hulle sê dat jy wetties is as jy nie saam met hulle films wil kyk waarin mense die Here se Naam vloek of saam in die bed spring nie.  Hulle sê dat jy fanaties is omdat jy nie daarvan hou om op ‘n Sondagoggend en -aand weg te bly van die kerk af nie.  Hulle haat jou omdat jou heilige lewe die donker kolle in hulle harte uitwys, en dit hulle skuldig laat voel.

 

In al hierdie dinge moet jy onthou dat die Here ‘n groter en wyser plan het, en dat Hy hierdie mense se bose planne sal oorheers en dit vir jou voordeel sal uitwerk (15:25, Rm.8:28). Onthou ook dat Hy die Heilige Gees gestuur het om jou by te staan (15:26).  Om dit te waardeer sal dit help as jy ‘n Bybelse verstaan het van wie hierdie Gees is.

 

Volgens Jesus het die Gees van die Vader af uitgegaan (15:26). Uit Jh.14-16 leer ons ook dat die Vader en die Seun Hom gestuur het (14:26, 15:26, 16:7).  Daarom word Hy nie net die Gees van God genoem nie, maar ook die Gees van Jesus, die Gees van Christus en die Gees van die Seun (Hd.16:7, Rm.8:9, Gal.4:6, Fil.1:19, 1 Pt.1:11).  As Hy van die Vader en die Seun af uitgaan het, bevestig dit dat Hy een is met die Vader en die Seun (Mt.28:19).

 

Soos die Vader en die Seun, is die Heilige Gees ewig (Heb.9:14), alwetend (1 Kor.2:10-11), alomteenwoordig (Ps.139:7-8) en ook die Skepper (Gn.1:2, Job 33:4, Ps.104:30). Hy is nie ‘n abstrakte krag soos wat die Jehova’s Getuies sê nie, maar is volkome God (Hd.5:3-4, 2 Kor.3:17-18).

 

Maar sy eenheid met die Vader en die Seun beteken nie dat Hy nie ‘n aparte Persoon is nie. Die feit dat Hy van die Vader af uitgaan het, en dat die Seun Hom gestuur het (15:26) wys dat Hy ‘n unieke Persoon is wat kan dink, voel, praat, getuig, troos, help, bid, onderrig gee en gawes uitdeel (14:16, 26, 15:26, 16:13, Hd.8:29, Rm.8:16, 26-27, 1 Kor.2:10-11, 12:11, Ef.4:30).

 

Ons glo dan dat die Vader, die Seun en die Heilige Gees een God is (Dt.6:4, Jes.45:5-6) in drie Persone (Mt.3:16-17, 28:19, 2 Kor.13:13, Ef.4:4-6, 1 Pt.1:2).  En dit is hierdie Gees wat vir ewig by jou sal wees om jou te help (14:16).  Moet Hom nie verneder deur van Hom te praat asof Hy ‘n warm gevoel in jou bors is nie.  Glo in Hom, wees lief vir Hom en gehoorsaam Hom.  Aanbid en eer Hom soos wat jy dit met die Vader en die Seun doen.

 

Buiten daarvoor dat die Heilige Gees jou sal help om staande te bly, sal dit jou ook help om te onthou dat Jesus vervolging voorspel het (16:1, 4).  Hierdie les is veral belangrik as jy ‘n nuwe bekeerling is.  Moenie so naïef wees om te dink jy sal nie vervolg word nie.  Berei jouself eerder voor, sodat dit jou nie verras nie.  In die Bybel staan daar:

 

[1] “Ons moet deur baie verdrukkinge in die koninkryk van God ingaan” (Hd.14:22).

 

[2] “ons het Timótheüs…gestuur om julle te versterk en julle te bemoedig in julle geloof, sodat niemand verontrus mag word onder hierdie verdrukkinge nie; want julle weet self dat ons hiervoor bestemd is. Want ook toe ons by julle was, het ons julle vooruit gesê dat ons verdruk sou word, soos dit ook gebeur het en soos julle weet.” (1 Ts.3:2-4).

 

[3] “Want hiertoe is julle geroep, omdat Christus ook vir julle gely het en julle ‘n voorbeeld nagelaat het, sodat julle sy voetstappe kan navolg” (1 Pt.2:21).

 

[4] Geliefdes, verbaas julle nie oor die vuurgloed van vervolging onder julle wat tot julle beproewing dien, asof iets vreemds oor julle kom nie” (1 Pt.4:12).

 

Onthou ook asseblief dat die vervolging nie net van buite af sal kom nie, maar ook van binne af (16:2). Dit sal nie net die Moslems en Hindoes wees wat jou vervolg nie, maar ook mense wat sê dat hulle Christene is (soos wat die Rooms-Katoliekekerk in die verlede die Protestante vervolg het).  Die vervolging sal van predikante, lidmate, ouderlinge en diakens af kom.  En hulle sal dit doen, omdat hulle nie die Here ken nie (16:3).

 

Richard Wurmbrand het in Kommunistiese Romenië gebly. Hy was vir 14 jaar in die tronk en is later vrygelaat.  Kort voordat hy die land verlaat het, het hy ‘n groep van 15 seuns en dogters dieretuin toe gevat.  Hy het voor die leeus se hok gaan staan en vir hulle gesê:

 

‘Your forefathers in faith were thrown before such wild beasts for their faith. Know that you also will have to suffer.  You will not be thrown before lions, but you will have to do with men who are much worse than lions.  Decide here and now if you wish to pledge alegiance to Christ.’

 

Hy sê dat die kinders trane in hulle oë gehad het toe hulle ‘ja’ gesê het.[3]  Wat sou jý gesê het as jy daar was?  Sal jy die Here volg, al beteken dit ook dat die wêreld jou haat?

 

[1] Ek het die illustrasie aangepas en verander uit p.157 van Randy Alcorn se boek hand in Hand

[2] Mishnah Sanhedrin 9:6 aangehaal in D.A. Carson, The Gospel According to John, p.531

[3] Aangehaal in John Piper, Let the Nations Be Glad, p.79

Wanneer God die duiwel loslaat

jewish-war

Wat bedoel ons wanneer ons sê dat die duiwel los is? Ons bedoel dat daar groot moeilikheid is, of dat dinge besig is om hand uit te ruk.  Vir stoute kinders wat in die moeilikheid gaan kom sê ons:  ‘Nou is die duiwel los!’  En as ‘n samelewing drasties versleg dan sê ons ook dat die duiwel los is.  Maar ons vergeet dat God eintlik nogsteeds in beheer is wanneer ‘die duiwel los is’.  Om die waarheid te sê is dit Hy wat die duiwel in Op.9:1-12 losgelaat het.

 

Wat het die demone gedoen? (v.1-6)

Meer as een persoon het al vir my gesê dat die universiteite wat so afgebrand word nie maar net die werk van barbaarse studente is nie. Ek stem heelhartig saam dat daar demoniese magte aan die werk is.  Ef.6:12 leer vir ons dat hierdie nie ‘n oorlog teen mense is nie, maar teen die magte van duisternis, teen die bose geeste in die lug.  ‘n Verduideliking van Op.9 sal vir jou wys wat ek bedoel.

 

God het vir die sewe engele trompette gegee om sy oordele aan te kondig (8:2). Die vyfde engel het op sy trompet geblaas (v.1).  Johannes het ‘n ster gesien wat uit die hemel geval het na die aarde toe (v.1, 8:10).  Hy het die sleutel na die put van die bodemlose afgrond ontvang (v.1).  Dié sleutel behoort aan Jesus (1:18), en daarom kan Hý die tydelike gebruik daarvan oorgee aan wie Hy wil, hetsy ‘n gevalle of ‘n heilige engel (v.1, 20:1-3).

 

Uit die konteks van die gedeelte asook die res van die Skrif, sien ons dat die ster in v.1 eintlik ‘n gevalle engel is (v.1, 12:4, Job 38:7, Jes.14:12-13). Volgens v.11 is hierdie engel die koning van die bodemlose afgrond.  Ja, die gevalle ster in v.1 is die duiwel of Satan.  Hy het die bodemlose put oopgesluit (v.2).  Baie van sy demone was daar toegesluit (2 Pt.2:4, Jud.6), alhoewel sommige van hulle nog vry was (Lk.8:31).

 

Satan het toestemming gehad om die gevangenes vir ‘n kort rukkie op parool vry te laat. Toe hy die bodemlose put oopgesluit het, het daar ‘n dik swart rookwolk soos van ‘n vuuroond in die lug opgestyg (v.2).  Dit het die lug donker gemaak en die son uitgeblok (v.2).  Dit was nie net ‘n voorsmakie van die verwoesting van Jerusalem nie, maar ook van die hel (14:11, vgl. Gn.19:28, 2 Pt.2:6, Jud.7).  God het die lig van sy guns onttrek en die duisternis van sy oordeel aangebring (Eks.10:22).

 

Uit die rook van die bodemlose afgrond het die demone soos ‘n plaag sprinkane op die aarde of land [Gk. ] toegesak (v.3).  In Dt.28:38 en Joël 1-2 het God sy ongehoorsame volk met sprinkane gedreig.  In Op.9 het Hy toegelaat dat Satan en die demoniese sprinkane hulle pynig soos met ‘n skerpioen se angel (v.3, 5, 10, vgl. 1 Kon.12:14).

 

In Lk.10:17-19 sê Jesus dat Satan uit die hemel geval het en praat Hy van die demone as giftige skerpioene. Nou, in Op.9 gebruik Johannes dieselfde beeld (v.1, 3).  Esg.2:6 praat van hardkoppige Israel as skerpioene.  Die slotsom in Op.9 is dan dat die demone vir Israel in hulle rebellie en sonde aangehits het.  Ons kan as’t ware sê dat die hel teen hulle losgebreek het, dat God die duiwel en sy demone teen hulle losgelaat het en vir Israel aan die verwoesting van hulle eie sonde oorgegee het.  Volgens 18:2 was die stad “‘n woonplek van duiwels en ‘n versamelplek van allerhande onreine geeste”.

 

Jesus het hulle hierteen gewaarsku. Toe Hy op die aarde was het Hy baie duiwels uitgedryf.  Indien die volk hulle daarna nogsteeds nie bekeer het nie, sou die demone in groot getalle teruggekeer het.  Dit sou in hulle leeftyd nog gebeur het:

 

“En wanneer die onreine gees uit die mens uitgegaan het, gaan hy deur waterlose plekke en soek rus en vind dit nie. Dan sê hy:  Ek sal teruggaan na my huis waar ek uitgegaan het.  En hy kom en vind dit leeg, uitgeveeg en versier.  Dan gaan hy en neem sewe ander geeste slegter as hy self met hom saam, en hulle kom in en woon daar; en die laaste van daardie mens word erger as die eerste.  Só sal dit ook wees met hierdie bose geslag.” (Mt.12:43-45).

 

En is dit nie presies wat in Op.9 gebeur het nie? Volgens die geskiedenisboeke het die inwoners van Jerusalem duiwel-besete en mal geraak.  Hulle kon nie meer logies redeneer nie.  Besete bendes het mekaar aangeval.  Mense was so mislei dat hulle agter vals lering aangeloop het wat selfs ‘n kind van ‘n myl af sou kon uitken.  Hulle het soos honger leeus agter kos aangehardloop.  Daar was massa moorde, teregstellings en selfmoorde.  Pa’s het hulle eie gesinne geslag en ma’s het hulle kinders geëet.[1]

 

Die selote (‘n Joodse politieke party wat ver regs was) het die rykes se huise beroof, mense vermoor, vroue verkrag, bloed gedrink, lang hare (v.8), vroue-klere, grimmering en parfuum gedra, homoseksuele dade beoefen. Hulle het enigiemand wat verby hulle gestap het met die swaard deurboor.[2]  Die feit staan uit soos ‘n paal bo water:  die duiwel en die magte van die hel was los.

 

Gewoonlik eet sprinkane plante, maar die demoniese sprinkane in Op.9 het niks aan die plante gedoen nie. Hulle het die mense getref soos wat ‘n plaag sprinkane ‘n land kaal vreet (v.4).  “You will be wiped out like crops eaten up by locusts.” (Nah.3:15, Good News Bible).  Die demoniese sprinkane kon nie die gelowige Jode beskadig het nie, maar net dié wat nie aan die Here behoort het nie (v.4, 7:1-3, net soos wat Egipte deur die plae getref is en Israel nie).  Hulle het toestemming gekry om die mense vir vyf maande lank te pynig, maar nie dood te maak nie (v.5).

 

Johannes se lesers sou hierdie beeld verstaan het, omdat die sprinkane in Israel vir vyf maande, van Mei tot September, geleef het.[3]  Ons weet ook dat die Jode in Jerusalem vir vyf maande, van Mei tot Sept. 70 n.C., teen die Romeine uitgehou het.  Hulle het gewens om dood te gaan (v.6).  Josefus praat van hulle innerlike pyniging en teistering, en sê hoe hulle gewens het die Romeine wil die stad inneem en hulle doodmaak, eerder as wat hulle in die demoniese stad moes bly.[4]  Maar selfs toe hulle probeer het om dood te gaan, het dit van hulle af weggevlug (v.6).

 

Hoe het die demone gelyk? (v.7-12)

Populêre skrywers oor die eindtyd sê dat die sprinkane in Op.9 eintlik Russiese helikopters is. Een van hulle sê dat ‘n helikopter se propeller soos die geraas van perde klink (v.9), en dat die giftige skerpioen-tipe angel in v.10 waarskynlik ‘n soort traangas is wat by die helikopter se stert uitgespuit word.[5]

 

Ek ontken nie dat Op.9 moeilik is om te interpreteer nie. Maar om die teks só te interpreteer is vergesogd.  Ons kan nie Johannes se woorde deur ons 21ste eeu bril wil bestudeer nie.  Hoe sou die eerste lesers dit verstaan het?  Dit is die vraag wat ons vir onsself moet afvra.

 

Hoe het die demoniese sprinkane gelyk? Die vergelykings in v.7-10 wys vir ons dat hierdie nie gewone sprinkane is nie.  Hulle het gelyk soos perde wat opgesaal was vir oorlog (v.7, Job 39:22-28, Jer.51:27, Joël 2:4).  Daar was iets soos goue krone op hulle koppe, so asof hulle koninklike mag gehad het (v.7).  Hulle gesigte soos mense s’n het gewys dat hulle intelligent is (v.7).  Hulle hare soos vroue s’n het gewys dat hulle wild is (v.8, Dt.32:42, Nuwe Vertaling).

 

Hulle tande soos leeus s’n het gewys dat hulle gevaarlik is (v.8, Joël 1:4, 6, 1 Pt.5:8). Hulle bors pantsers soos yster het gewys dat menslike wapens hulle nie kon keer nie (v.9, Joël 2:8, 2 Kor.10:4, Ef.6:10-18).  Hulle vlerke soos die geluid van perde wat in die oorlog in hardloop het gewys dat hulle ‘n sterk en magtige weermag is (v.9, Joël 2:4-5, 10).  Hulle sterte soos skerpioene s’n het gewys dat hulle groot skade kan aanrig (v.10).

 

Gewone sprinkane het nie ‘n koning nie (Sp.30:27), maar die demoniese sprinkane het ‘n gevalle engel as hulle koning gehad. In Hebreeus was sy naam Abaddon en in Grieks Apollion (v.11).  Sy naam beteken verwoesting of die verwoester.  Satan is die leier van dié wat gekom het om te steel, te slag en te verwoes (Jh.10:10).  En tog was die verwoesting van v.1-10 maar net die begin – erger dinge was oppad (v.12).

 

Dit is dan genoeg vir vandag. Vir nou is dit belangrik om te weet dat ons nie ons lering oor Satan en demone by Sataniste, Rebecca Brown, Hollywood of ander buite-Bybelse bronne moet kry nie.  Wat ek en jy oor bose geeste moet weet is in die Bybel opgeteken.  Moenie nuuskierig wees en in dinge gaan krap wat die Here nie aan jou geopenbaar het nie.  As Hy wou gehad het jy moet dit weet, sou Hy dit in die Bybel gesit het.

 

Mense glo verkeerde dinge oor die duiwel en demone, omdat hulle meer aandag aan hóm gee as aan die Bybel. Hy is al te gelukkig om te sien hoe Christene die Bybel eenkant toe skuif om boeke oor die okkulte te lees.  Hierdie mense glo vas dat hulle die diep dinge van Satan verstaan (2:24), maar eintlik weet hulle niks.

 

Hulle teologie van die duiwel is verdraaid: hulle dink dat húlle die mag het om die duiwel te beveel, maar glo ook dat Satan soms vir Jesus in skaak sit.  In hulle wêreldbeskouing is die duiwel soewerein.  As hulle siek word, geld verloor, ‘n slegte oes het of sukkel om werk te kry, dan sit die duiwel daaragter.

 

Hulle ken Rm.8:28, maar verstaan dit nie in die praktyk nie. Wanneer dit met hulle sleg gaan, dan wil hulle die duiwel bind en bestraf.  Hulle is soos die vals leraars in 2 Pt.2:10b-11:  “Vermetel en aanmatigend, skroom hulle nie om die heerlike wesens te belaster nie, terwyl die engele, hoewel groter in sterkte en krag, geen lasterlike oordeel teen hulle by die Here voorbring nie.”

 

In Jud.8-10 lees ons: “Tog besoedel ook hierdie mense net so in hulle dromerye die vlees en verag die heerskappy en laster die heerlike wesens.  Maar toe Mígael, die aartsengel, met die duiwel in woordestryd was oor die liggaam van Moses, het hy geen oordeel van lastering durf uitspreek nie, maar het gesê:  Die Here bestraf jou!  Maar hierdie mense belaster alles wat hulle nie ken nie; en alles wat hulle, soos die redelose diere, op natuurlike wyse verstaan, daardeur gaan hulle te gronde.”

 

Om te keer dat ons in hierdie strik trap, moet ons ‘n Bybelse en gebalanseerde teologie van die duiwel en demone hê. Die Skrif leer vir ons dat God die duiwel gemaak het; hy is nie ‘n onafhanklike wese wat uit homself uit onstaan het nie  (Kol.1:16).  Voordat Satan tot ‘n val gekom het was hy ‘n volmaakte, sondelose, beeldskone en wyse gerub (Esg.28:12b-15a).[6]  Hy het egter hoogmoedig geword.  Hy wou soos God gewees het, en daarom is hy uit die hemel geskop (Jes.14:12-14, Esg.28:15b-17, 1 Tm.3:6).

 

Na sy val het hy nog in die hemel ingekom om God se kinders aan te kla. Hy het o.a. vir Job en die hoëpriester Josua aangekla (Job 1-2, Sg.3).  Maar toe Jesus aarde toe gekom het, het dinge verander.  Jesus het die duiwels uitgedryf en ook vir sy helpers die mag gegee om dit te doen.  Satan het soos weerlig uit die hemel uit geval (Lk.10:18).

 

Toe Jesus aan die kruis gesterf het, het Hy die duiwel se lot geseël. Hy het die prys vir ons sondes betaal, sodat die duiwel ons nie meer voor die Here kan aankla nie (Rm.8:33).  Nóg ‘n keer het die Here hom neergewerp (12:9-10).  Wanneer Jesus weer kom, sal Hy die duiwel vir ewig in die hel gooi (20:10).

 

Duidelik is dit God en nie die duiwel nie, wat soewerein is. My tema is nie toevallig ‘Wanneer God die duiwel loslaat’ nie.  Die duiwel en sy demone is bang vir God; hulle sidder (Jk.2:19).  Hulle kwyn voor sy toorn en almag soos wat die nag se donker voor die oggendson verdwyn (Lk.8:28, 31).  As Hy ‘n opdrag gee dan luister hulle dadelik (Mt.4:10-11, Mk.1:25-26, Lk.4:41).  As Hy vir hulle perke stel en sê:  ‘Jy kan dít doen, maar nie dát nie’ dan stry hulle nie met Hom nie – hulle doen wat Hy sê (Job 1:12, 2:6).

 

Volgens Op.9 is die bodemlose afgrond se sleutel aan die duiwel gegee (v.1).  Die demone het mag ontvang om die bewoners van die land te beskadig (v.3).  Daar is vir hulle gesê om nie die plante of verseëlde gelowiges te beskadig nie, maar net die ongelowiges (v.4).  Hulle is toegelaat om die mense vir vyf maande lank te pynig (v.5).  Hulle het nie toestemming gehad om die mense dood te maak nie (v.5).

 

God se soewereiniteit beteken egter nié dat Hy en die duiwel kop in een mus is nie. Hy het nou wel vir die duiwel toestemming gegee om hierdie dinge te doen, maar dit is Satan en nie God nie, wat die verwoester is (v.11).  Maar leer tog uit Op.9 om bang te wees vir God en nie vir die duiwel nie.  Vrees Hom wat mag het om die duiwel en al die magte van die hel teen jou te stuur (v.2-6).  Vrees Hom wat oneindig keer sterker is as die duiwel, sodat Hy hom deur die ‘swakheid’ van die kruis oorwin het (Kol.2:15).  God hoef nie eers op te staan om teen die duiwel en sy weermag te baklei nie; Hy kan net vuur uit die hemel uit stuur om hulle te verdelg (20:7-10).

 

Dit is erg genoeg dat die duiwel en sy demone jou haat en jou wil vernietig. Maar dink daaraan dat die God wat hulle gaan straf, jou saam met hulle in die hel sal gooi as jy jou nie bekeer nie (Mt.25:41).  Tog is dit ook so dat hierdie God jou Vader en jou Vriend wil wees.  Hy sal jou vergewe as jy in geloof na Hom toe kom om die vuilheid van sonde uit die huis van jou hart uit te vee. Hy wil eenvoudig hê dat jy met ‘n berouvolle hart na Jesus toe moet draai en moet glo dat sý bloed enige vuilheid uit die hoeke, in die kaste en onder die beddens van jou hart kan uitwas.

 

Het die Here demoniese teistering in jou lewe toegelaat, omdat jy met sonde besig is (v.4-6, 1 Kor.5:5)? Moet dan nie hardkoppig wees en met jou sonde aanhou nie; bekeer jou (v.20-21).  Dit is baie gevaarlik om jou teen die Here te verset en om ná al sy goedheid aan jou, jou rug op Hom te draai.  Wat as Hy besluit om jou ook aan die duiwel oor te gee, sodat daar ‘n sewevoudige bende van demone soos leeus op jou toesak (Mt.12:43-45)?

 

As jy ‘n gelowige is moet jy jou nie met die duiwel ophou nie. Maar jy hoef hom ook nie te vrees nie.  Hy sal jou aanval, maar hy kan dit nie sonder God se toestemming doen nie (Job 1-2).  Hy kan jou nie van God se liefde skei of jou uiteindelike skade aandoen nie (v.4, Rm.8:38-39, 1 Jh.5:18).  God sal sy aanvalle vir jou voordeel uitwerk, en daarom hoef jy nie bang te wees nie (Rm.8:28, 31).

 

Vir gelowiges is die duiwel soos ‘n kwaai en intimiderende hond aan ‘n ketting. Omdat God die streng baas is, kan die hond niks aan ons doen nie.  As die Here Hom egter loslaat is dit ‘n ander storie.  Hy sal selfs vir gelowiges storm en vir hulle blaf, maar hy kan nie byt nie, omdat God hom aan die halsband gryp.  Maar wanneer dit by God se vyande kom, gee Hy vir die hond toestemming om hulle te byt.  Ongelowiges het dus goeie rede om te vrees.  As hulle egter na die Here toe draai is hulle veilig, omdat Hy die duiwel se werke verbreek het (1 Jh.3:8), en ook omdat Hy eendag die hond gaan uitsit.

 

[1] David Chilton, Days of Vengeance, p.105

[2] Flavius Josephus, The Jewish War: Book IV, 9:10

[3] John MacArthur, The MacArthur Study Bible, note on Rev.9:5

[4] Wars: Book V, 1:5

[5] Hal Lindsey aangehaal in Steve Gregg, Revelation: Four Views – A Parallel Commentary, p.229

[6] Sommige sal sê dat Jes.14 en Esg.18 nie van die duiwel praat nie, maar van die konings van Babilon en Tirus. Die waarheid is egter dat die duiwel agter hierdie konings gestaan het om hulle in hulle boosheid aan te hits, net soos wat hy in Dn.10 agter die konings van Griekeland en Persië gestaan het.

Wat het Jesus van Homself gedink?

Jesus thinking

Vroeër vanjaar het ek met ‘n vrou gepraat wat vrae gehad het oor die lewe, die Here en die Bybel. Sy was verward, omdat haar pa aanhoudend deur die jare sy interpretasie van die Bybel verander het.

 

‘Hoe kan ek weet wat reg is?’ het sy gevra. Dit is glad nie ‘n slegte vraag nie.  Wie besluit dat Sandra se interpretasie van die Bybel reg is, terwyl Jaco s’n verkeerd is?  Wie besluit dat mý oortuiging oor Jesus reg is, terwyl mnr. Jehova Getuie s’n verkeerd is?

 

Die Bybel verduidelik homself en kan homself nie weerspreek nie. Ons moet dit normaal lees en verstaan, en nie ons vooropgestelde idees in die Bybel inlees nie.  Ons moet ook kyk hoe Christene dit deur die eeue verstaan het.  As nog niemand in die geskiedenis dit so verstaan het nie, of as my interpretasie skaars twee honderd jaar oud is, dan is ek waarskynlik verkeerd.

 

Kom ons kyk dan of my interpretasie van Jesus se Persoon in Jh.10:22-42 die toets slaag.

 

Die Jode se vraag (v.22-30)

Jesus was by die Fees van die Tempelwyding in Jerusalem (v.22). In 164 v.C. het Judas Makkabeus die Siriërs verdryf, die tempel gereinig en die altaar herbou en ingewy, nadat Antiochus Epifanes dit in 167 v.C. ontheilig het.[1]  Die Jode het hierdie Fees ingestel om dít te herdenk.  Die Fees het op die 25ste dag van die maand Kislev (Desember) begin, en vir agt dae aangehou.

 

Omdat dit winter was en ook die reënseisoen, was Jesus nie op die oop tempelplein nie, maar het Hy in die pilaargang van Salomo geloop (v.22-23). Dit is so genoem, omdat dit van die tyd van Salomo af gestaan het.  Toe die tempel in 586 v.C. deur Nebukadnessar verwoes is, het hierdie pilaargang staande gebly.[2]  Die pilaargang  was amper soos ‘n skool se stoep:  die pilare aan die kant van die stoep het die dak opgehou, terwyl nóg ‘n ry pilare in die middel ekstra ondersteuning gebied het.

 

In hierdie pilaargang het die Jode rondom Jesus vergader (v.24, Hd.3:11, 5:12).  ‘Hoe lank gaan U ons aan ‘n lyntjie hou – is U die Messias of nie?’ het hulle gevra (v.24, vgl. Mt.26:63).  Maar as Hy vir hulle gesê het dat Hy die Messias is, sou hulle Hom nie geglo het nie, maar gesê het Hy laster en het ‘n duiwel in Hom (v.33, 20, 8:48, Lk.22:67).  Die rede hoekom Hy dit nooit direk vir hulle gesê het nie, is omdat hulle verdraaide opvattings oor die Messias gehad het; hulle het ‘n militêre en politieke Messias verwag (6:14-15).

 

Dit beteken egter nie dat Jesus onduidelik was oor die feit dat Hy die Messias is nie. Sy genesing van die blinde man en die lam man, die vermeerdering van die brood, en baie ander tekens het gewys dat Hy die Messias is (v.25, 3:2, 20:30-31, 21:25, 2:23, hfst.5-6, 9, Jes.35:5-6, 29:18, 42:7, Eks.16).  Ook sy lering en aksies het gewys dat Hy die Herder van Ps.23 is (hfst.10), die Here wat sy tempel reinig (hfst.2, Mal.3:1-3), die God van Abraham wat met Moses gepraat het (8:58, Eks.3:14), ens.  Hy het vir hulle gesê dat Hy die Vader gesien het, en dat dié Hom na die aarde toe gestuur het (6:44, 46, 7:28, 8:14, 23, 38, 42).  Maar ten spyte van al die bewyse, het hulle nogsteeds nie geglo nie (v.25, 12:37).

 

Hoekom het hulle Hom dan nie geglo as die bewyse so duidelik was nie? Dit is omdat hulle nie deel van sy kudde was nie (v.26, 8:47).  As hulle was, sou hulle die Herder se stem as die stem van hulle Messias herken het (v.26, Jes.40:11, Mt.2:6).  Hulle sou in geloof na Hom toe gekom het en agter Hom aangeloop het (v.27, 3, 6:37, Hd.13:48).  Die Herder weet wie sy skape is, en het hulle as sy eie geken nog voordat Hy die wêreld gemaak het (v.27, 3, 14, Rm.8:29, Ef.1:4-5, 2 Tm.1:9, 2:19, 1 Pt.1:2).

 

Jesus gee aan sy uitverkore skape die ewige lewe, en daarom sal hulle nooit verlore gaan nie (v.28, 3:16). Indien hulle verlore gaan, het Jesus vir hulle gejok, omdat Hy die ewige lewe belowe het maar dit nie gegee het nie (v.28, Tit.1:2, 1 Jh.2:25).  Jesus het gesê dat die diewe, rowers, wolwe, huurlinge, vreemdelinge of enigiemand anders nooit die skape uit sy sterk hand en stewige greep kon ruk nie (v.28, 6:39).

 

Ons is die Vader se geskenk aan die Seun (v.29, 17:2, 6, 9, 24). Die Vader wat ons aan die Seun gegee het, is groter en sterker as enige koning, prins, aardsengel, hemelwese, duiwel, dier op die aarde, ster, planeet, of enigiets in die skepping (v.29).  En om dié rede kan niemand ons uit die Vader se hand ruk nie (v.29, Jes.49:2, 51:16).

 

Die Vader en die Seun is een in hulle taak om ons veilig te hou (v.30). Hulle is ook een Wese, sodat iemand wat die Vader gesien het ook die Seun gesien het (v.30, 14:9, 1:18).  Deur dít te sê het Jesus vir die Jode gewys dat Hy die Messias en die Seun van God is (v.24-25, 30).  Let op dat Jesus nie gesê het Hy is die Vader nie, maar eerder dat Hy en die Vader een is (v.30).  Hy en die Vader is verskillende Persone, maar een Wese (v.30).

 

Tot ‘n sekere mate kan ons sê dat die Vader en die Seun soos ‘n tweeling is wat presies dieselfde DNA het, en tog ook unieke persone is. Ons kan ook sê dat God soos water of vuur is.  As die Vader die vlamme is, is die Seun die vuur se hitte en lig.  As die Vader die water is, is die Seun dit wat die water nat laat voel (hierdie dinge kan ons ook van die Heilige Gees sê).

 

Ek besef dat my illustrasie kortskiet, omdat die Vader en die Seun een Wese is, en dus in hierdie opsig glad soos ‘n tweeling is nie.  Die Seun is ook nie maar net ‘n kwaliteit van die Vader soos wat hitte en lig kwaliteite van vuur is, of nat ‘n kwaliteit van water nie.  Die Seun is ‘n Persoon op sy eie.  Tog hoop ek dat hierdie illustrasies ons help om iets te verstaan van wat Jesus in v.30 gesê het.

 

Omdat Jesus en die Vader een is (v.30), is die Seun nie minder God as die Vader nie.  Hy is die presiese spieëlbeeld van die Vader se Wese, en die afskynsel van sy heerlikheid (Heb.1:3).  Die volheid van wie en wat die Vader is, word in die Seun gesien (Kol.1:15, 19, 2:9).

 

Só verduidelik Jonathan Edwards dit: ‘Gestel jy kon die gedagtes wat jy in die laaste uur gedink het net so oordink:  in dieselfde volgorde, en met dieselfde emosie en intensiteit (‘n volmaakte en kristalhelder déjà vu).  Gestel dan dat jy hierdie gedagtes kan herdink, terwyl jy besig is om die oorspronklike gedagtes te dink.  As jy dít kon regkry, sou jy waarlik dubbel gewees het; twee van jou op dieselfde tyd.’[3]  Edwards reken dat die Seun van God die ewige, volmaakte en persoonlike idee is wat God van Homself het.

 

Die Jode se reaksie (v.31-42)

Twee weke gelede het ek die evangelie met ‘n Jehova’s Getuie gedeel. Dit het nie lank gevat om hom in ‘n hoek in te dryf nie.  Toe hy nie meer argumente oorgehad het nie, het hy gesê:  ‘Logically I cannot accept that Jesus is God.’  ‘Ah!’ het ek vir hom gesê.  ‘Jy verwerp dit dus op logiese gronde, en nie omdat die Bybel jou daarvan oortuig het nie.’  Net so het die Jode in v.31 e.v. nie gronde gehad om Jesus se Godheid te verwerp nie.

 

Die Jode het vir Jesus gevra of Hy die Messias is (v.24). Maar noudat Hy vir hulle gesê het dat Hy van God af kom en dat Hy en die Vader een is, wou hulle Hom gestenig het (v.31, 5:17-18, 8:58-59).  ‘Vir watse goeie werk gaan julle My stenig?’ het Hy gevra (v.32).  Kon Hy hierdie werke gedoen het as Hy nie van God af gekom het nie (3:2)?

 

Die Jode het gesê dat hulle Hom nie vir sy goeie werke wou stenig nie, maar omdat Hy gelaster het (v.33, Lv.24:16). ‘Jy is maar net ‘n mens, en nou maak jy jouself God,’ het hulle gesê (v.33).  Hulle het presies verstaan wat Hy in v.30 bedoel het, en Hy het ook dit nie ontken nie.  Hulle was egter verkeerd om te sê Hy Homself God gemaak het (v.33), omdat Hy van ewigheid af God was (1:1). Húlle het dus gelaster, omdat hulle Hom nie as die Seun van God geëer, aanbid en geprys het nie (8:49, 5:23).

 

Jesus het die Ou Testament aangehaal om hulle te antwoord (v.34). Israel se regters het God verteenwoordig, en daarom het Hy hulle in Ps.82:6 gode genoem.  Hierdie korrupte regters was egter nie gode nie, maar sou soos gewone mense gesterf het (Ps.82:1-8).  Deur Ps.82 aan te haal, het Jesus in effek gesê:

 

‘Wanneer God die korrupte leiers van Ps.82 gode noem (en julle kan nie maak asof Hy dit nié gesê het nie, omdat die Skrif nie verander kan word nie), het julle nie ‘n probleem daarmee nie. Maar wanneer die Heilige Een wat regtig van die Vader af kom sê dat Hy die Messias en die Seun van God is, het julle ‘n probleem daarmee.  Ek verstaan nie hoe julle dink nie.’ (v.35-36, Ps.16:10).

 

As Jesus se werke nie van God af was nie, kon hulle Hom verwerp het (v.37). Maar as sy werke bonatuurlik en bo-menslik was, dan was hulle verkeerd om te sê dat Hy nie die Messias en die Seun van God is nie (v.38).  As hulle sy getuienis aangaande Homself verwerp het, kon hulle nie gestry het teen dit wat voor die hand liggend was nie (v.38).  Kon hulle nie in sy werke gesien het dat die Vader in Hom was en Hy in die Vader nie (v.38, 30, 14:10-11, 20)?

 

Nadat Jesus dit gesê het wou die Jode Hom arresteer (v.39, 7:30, 44). Hulle wou dus nie regtig geweet het of Hy die Messias is nie (v.24), maar het ‘n rede soek om Hom dood te maak (v.39, 31).  Jesus het egter uit hulle hande ontsnap, omdat die bepaalde tyd van sy dood nog nie gekom het nie (v.39, 7:30, 8:20).  Hy het die Jordaanrivier gekruis en na die plek toe gegaan waar Johannes in die begin mense gedoop het.  Uit 1:28 leer ons dat die plek se naam Betanië was.  Dit is nie dieselfde Betanië as in 11:1 wat 3 km oos van Jerusalem was nie.  Die Betanië in 1:28 is eintlik Batanea, en was ‘n streek suid-wes van Galilea aan die weste kant van die Jordaanrivier.[4]

 

Omdat daar minder mense in die woestyn was as in Jerusalem, het Jesus daar gebly (v.40). ‘n Hele klomp mense het Hom gevolg en in Hom geglo (v.41-42).  Johannes het nie tekens gedoen nie, en tog het hierdie mense geweet dat sy prediking oor die Messias waar was (v.41, 5:33-35, 1:26-34, Mt.3:11-12).  Jesus se tekens het gewys dat Hy in ‘n ander klas was as Johannes (v.38, 20:30-31).

 

Daar is soveel idees oor Jesus soos wat daar hondsoorte op die aarde is. Verkeerde idees oor Jesus se Persoon en verlossingswerk is gevaarlik.  Kom ons vergeet wat die Qur’an en die media oor Jesus te sê het, en kom ons kyk wat Hy van Homself gedink het.

 

Jesus het geglo dat Hy die Messias is (v.24, 4:25-26). Hy het ook geglo dat Hy die goeie Herder is wat gekom het om sy skape te red (v.26-28, 11).  Hy het nie geglo dat die bokke skape word wanneer hulle in Hom glo nie, maar het geglo dat sekere mense skape is, en dat hulle nog in die kraal moet inkom (v.26-27, 16, Hd.18:9-10, 2 Tm.2:10).  Mense glo dus omdat hulle skape is, en is nie skape omdat hulle glo nie (v.26, Hd.13:48, 1 Ts.1:4-5).

 

Net soos wat ‘n bok nie skaap word nie, kan ‘n skaap nie in ‘n bok verander nie. Die Here se skape kan wel vir ‘n tydjie van Hom af wegdwaal, maar nie een van hulle kan hulle redding verloor nie.  Niemand kan hulle uit Jesus en die Vader se hand uit ruk nie (v.28-29).  Paulus gebruik ander woorde om dieselfde punt te maak.  In Rm.8:38-39 sê hy dat niks ons van God se liefde kan skei nie:

 

  • Jy kan nie jou redding verloor as jy doodgaan nie.
  • Jy kan dit nie in hierdie lewe verloor nie.
  • Gevalle engele (demone) kan dit nie van jou af wegvat nie.
  • Die Kommuniste, Moslems, of enige ander bose regering kan dit nie wegvat nie.
  • Niks wat in die hede gebeur kan maak dat jy jou redding verloor nie.
  • Niks wat in die toekoms gaan gebeur kan dit onklaar maak nie.
  • Niks of niemand wat bo jou in die hemel is kan dit doen nie.
  • Niemand wat in die dieptes van die see of in die hel is kan nie.
  • Niks in die hele skepping kan jou van God se ewige liefde skei nie.

 

Ek het al gehoor hoe mense sê: ‘Niemand kan jou uit Jesus en die Vader se hand uit ruk nie (v.28-29), maar jy kan jouself losruk.’  Maar volgens Jesus kan niemand jou uit sy hand uit ruk nie, omdat die Vader groter is as almal (v.29).  Sal jy dit waag om te sê:  ‘Ek kan myself losruk, omdat ek groter as die Vader is’?

 

As jy een van die Vader se skape is wat die Hy aan die Seun gegee het (v.29), sal jy na Jesus toe kom en op die laaste dag ‘n nuwe liggaam kry (6:37, 39).  As die Vader jou gekies het om soos Jesus te word, dan sal Hy jou ook roep, regverdig verklaar, en verheerlik (Rm.8:29-30).  Hy sal jou nie soos olie deur sy vingers laat glip nie (6:39, 18:9).

 

Om dit te verseker het Hy jou met die Heilige Gees verseël. Die Heilige Gees is die onfeilbare waarborg dat jy nie jou erfdeel sal verloor nie (Ef.1:13-14, 1 Pt.1:4-5).  Hy wat die goeie werk in jou begin het sal jou tot die einde toe bewaar (Fil.1:6).

 

Wie is hierdie Jesus wat sy skape bewaar? Volgens v.30 is Hy een met die Vader.  As Jesus en die Vader een is, dan is die Branhamites, T.D. Jakes, Oneness Pentecostalism, en ander ‘Jesus Only’ kerke verkeerd om te sê dat Jesus die Vader is.  Volgens hierdie mense neem God soms die vorm van die Vader aan, terwyl Hy op ander kere die Seun of die Heilige Gees is.  In hulle gedagtes kan Hy nooit al drie Persone gelyk wees nie, maar is Hy soos Jack Spratt wat ‘n pa, ‘n seun en ‘n huweliksmaat is – een persoon wat drie rolle vervul.

 

Maar volgens Jesus en die res van die Bybel, is die Vader en die Seun (en die Heilige Gees) verskillende Persone (v.30, 1:1-2, Gn.1:26-27, Ps.45:8, 110:1, Mt.3:16-17, 28:19).  Die Vader is nie die Seun nie, en andersom.  Dit was nie die Vader wat aarde toe gekom het om aan die kruis te sterf nie, maar die Seun (1:1, 14).

 

Tog moet ons nie die fout maak om te dink dat daar drie Gode is nie. Die Vader en die Seun (en die Heilige Gees) is een Wese (v.30, Dt.6:4, Jk.2:19).  In Mt.28:19 leer ons dat die Vader en die Seun (en die Heilige Gees) een Naam het.  In die jaar 325 n.C. het ‘n groep kerkleiers in Nicea die Bybelse lering oor Jesus soos volg opgesom:  ‘[He is] from the essence of the Father, God from God, light from light, true God from true God, begotten, not created, of the same essence as the Father’.[5]

 

Jesus het nie gesê dat Hy en die Vader een was nie, maar dat hulle een is (v.30).  Alhoewel Hy vir tyd en wyl sy Goddelike bestaan in die hemel vir die aarde verruil (Fil.2:6), het Hy nie opgehou om God te wees nie (8:58).  Toe Hy mens geword het, het Hy die onafhanklike gebruik van sy Goddelike kwaliteite prysgegee om Hom aan sy Vader te onderwerp (5:19, 30).  In hierdie opsig het Hy Homself leeg gemaak (Fil.2:7).

 

Ons kan dan nie saam met die Jehova’s Getuies sê dat Jesus ‘n god is, dat Hy geskep is, dat Hy die aardsengel Michael is, dat Hy die Seun van God is maar nie God nie, of dat Hy minder as die Vader is nie.  Toe Jesus gesê het dat Hy die Seun van God is, het Hy duidelik bedoel dat Hy een is met die Vader, en dat Hy self God is.  Dit is hoe die Jode dit verstaan het, en dit is hoe Hy dit bedoel het (v.30, 33, 36).

 

Hierdie is die Jesus in wie jy moet glo. Hy gaan Homself nie by jou of my voorkeure aanpas nie.  Aanvaar Hom soos Hy is:  die Messias en die Seun van God wat een is met die Vader en ook gelyk met Hom.  Hy is die ware God wat sy skape sal red en hulle veilig in sy hand sal vashou.

 

My suster het skerp verskil met ‘n Jehova’s Getuie wat saam met haar werk. Die vrou het vir haar gesê:  ‘Gaan lees ‘n bietjie Johannes, en jy sal sien dat Jesus nie God is nie.’  Maar Johannes se punt is juis om te wys dat Jesus ware God is, en dat Hy een is met die Vader.  Die heel eerste vers in die boek sê dit.

 

[1] 1 Makk.4:36-59, 2 Makk.1:9, 18, 10:1-8, D.A. Carson, The Gospel of John, p.391

[2] Flavius Josephus, B. J. 5:5, section 1; Ant.20:9, section 7

[3] Vry vertaal uit Jonathan Edwards, An Essay on the Trinity, p.102 n.8 aangehaal in John Piper, The Pleasures of God, p.42 n.22

[4] Carson, Ibid, pp.146-147

[5] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: Part 1, p.204

‘n Visioen van die hemel

Open door in heaven

Waaraan dink jy as jy aan die hemel dink? Wat is die eerste ding wat in jou gedagtes opkom?  ‘n Wasige en mistige beeld van engele met wit klere en vlerke?  ‘n Helder wit lig, sodat jy nie eintlik baie kan sien nie?  Mense wat vlerke het, op sagte wolke sit en op goue harpe speel?  ‘n Reuse familie-saamtrek wanneer jy jou afgestorwe familie en vriende sien?  Jesus met wit klere wat op ‘n goue troon sit?  ‘n Stad wat van suiwer goud gemaak is?  In Op.4:1-11 het ons ‘n akkurate beeld van wat eintlik in die hemel aangaan.

 

Wat het Johannes gesien? (v.1-8a)

Hoeveel Bybelkarakters het die hemel gesien voordat hulle dood is? Drie.  Wie was hulle?  Stefanus (Hd.7:55-56), Paulus (2 Kor.12:1-4), Johannes (Openbaring).  Tog is daar vandag baie charismate wat sê dat hulle hemel toe was en weer teruggekom het.  Paulus het sy hemelse ervaring stilgehou vir 14 jaar.  Wanneer jy egter na die charismate kyk, verkoop hulle boeke en DVD’s om geld te maak uit hulle ervarings.

 

Wat is die eerste ding wat Johannes in sy visioen gesien het? Die troon.  Die troon was sentraal.  Daar was allerhande wesens en aktiwiteite rondom die troon.  Twaalf keer in hierdie hoofstuk verwys Johannes na die troon.  Uit die 54 keer wat die woord ‘troon’ in die Nuwe Testament voorkom, is 42 in die boek Openbaring.

 

In moderne visioene van die hemel is die heilige God en sy troon nie sentraal nie – die mense en hulle ervarings is. Wanneer hulle wel van die Here praat, gebruik hulle nie vergelykings soos wat Johannes in v.3 gedoen het nie, maar hulle sê dat God blou is, dat Jesus ‘n bietjie oor die ses voet is, dat hulle saam met Jesus in die rivier van die lewe geswem het, ens.

 

In een getuienis sê die man dat hy helder ligte gesien het wat hom baie rustig en gelukkig laat voel het. Maande later het hy die Here begin dien.  Daar was nie sprake van bekering, geloof, Jesus se kruisdood of wedergeboorte nie.

 

Die mense wat daarin roem dat hulle hemel toe was se stories bots, wat weereens wys dat ons dit met ‘n knippie sout moet neem. Ook die feit dat hulle visioene nie teen Op.4-5 opmeet nie, wys vir ons dat daar ‘n slang in die gras is.  Kom ons bekyk Johannes se visioen van nader.  Wat het hy daar gesien?

 

[1] ‘n Oop deur (v.1). Deur sy kruisdood het Jesus die hemel se deur oopgemaak vir dié wat in Hom glo (v.1, 3:7-8, Mt.27:51, Jh.10:7, Heb.10:19-22).  Sy stem het soos ‘n trompet na Johannes toe geroep en hom genooi om in die hemel in te kom (v.1, 1:10, Eks.19:19-20).  Hy wou vir hom dinge gewys het wat volgens God se raadsplan in die nabye en verre toekoms moes plaasvind (v.1, 1:19, 1, 3, 22:6).

 

[2] God op die troon (v.2-3). Die Heilige Gees het hierdie visioen vir Johannes gewys (v.2, 1:10, Esg.8:3).  Voor enigiets anders het Johannes vir God op die troon gesien (v.2).  Die sentrale plek van die troon in hfst.4-5 wys vir ons dat God in beheer is, selfs wanneer dit in hfst.6 e.v. lyk of die kerk se vyande die laaste sê het (Dn.4:34-37, Ps.103:19, Jh.19:11).  Die hemelse hof het gereed gesit om hierdie vyande te oordeel (Dn.7:9-10).

 

Die Een wat op die troon gesit het, kon nie in menslike taal beskryf word nie, en daarom het Johannes vergelykings gebruik (v.3, 2 Kor.12:4). Hy het die rooi en rooi-oranje glans van jaspis en sardius edelstene gesien (v.3, 21:11, 18-20, Eks.28:17-21).  God se rykdom, skoonheid en majesteit was duidelik sigbaar.  Die reënboog rondom die troon het die glans van ‘n groen smaragsteen gehad (v.3, Esg.1:26-28) om te wys dat God, te midde van sy oordele, nogsteeds genadig is (Gn.9:12-17, Hab.3:2).

 

[3] Vier-en-twintig ouderlinge (v.4). Rondom die troon was daar 24 ander trone.  Party dink dat hulle die somtotaal van Israel se 12 stamme en die 12 apostels is, sodat hulle al God se kinders uit die Ou- en Nuwe Testamente voorstel (21:12-14).  Net soos wat Dawid die priesters in 24 groepe ingedeel het (1 Kron.24), is hier 24 ouderlinge.  Soos konings sit hulle op trone met goue krone op hulle koppe, en soos priesters het hulle wit klere aan om te wys dat hulle rein is (v.4, 3:4-5, 18, 21, 5:10, 6:11, 19:8, 20:4, 6, 1 Pt.2:9).

 

Maar in 7:9, 13-14 het die gelowiges wit klere aan, en word hulle van die ouderlinge onderskei. Om hierdie rede dink sommige dat die ouderlinge op hulle trone eintlik ‘n rangorde van engele is (Ef.1:21, 3:10, Kol.1:16, 1 Pt.3:22).

 

[4] ‘n Storm (v.5a). Weerlig en die gedreun van donderweer het gewys dat die storm van God se oordeel binnekort oor die kerk se vyande sou losbreek (v.5a, 8:5, 16:18).  In Eks.19:16 was daar weerlig en donderweer voordat God die ou verbond ingestel het.  In v.5a was daar weerlig en donderweer voordat God die tempel en die ou verbond finaal vernietig het om die nuwe verbond te vestig (Heb.8:13, 12:18-29).

 

[5] Die sewe Geeste (v.5b, 1:4, 3:1). Johannes het nie geglo dat daar sewe Heilige Geeste is nie (Jh.14:16-17), maar het probeer om te wys dat Hy die sewevoudige of volmaakte Gees van God is (Jes.11:2).  Die sewe gemeentes word met sewe kandelare vergelyk (1:19).  Die Heilige Gees is die vlam wat hierdie kandelare met sy Woord aansteek (1:19, 2:7, 11, 17, 29, 3:6, 13, 22).  Juis daarom word Hy met sewe vakkels vergelyk (v.5b, Hd.2:3).

 

[6] ‘n See van glas (v.6a, Eks.24:10, Esg.1:22). Die see was so helder soos kristal (v.6a, 21:18, 21), en het gelyk of dit met vuur gemeng is (15:2).  Deursigtige glas in Johannes se tyd was onbekostigbaar duur.  Volgens een legende het koning Salomo vloerwerk van deursigtige glas voor sy troon gehad.  Toe die koningin van Skeba dit sien het sy haar rok opgetel, omdat sy gedink het dit is water.[1]  Die verwysing na ‘n see van glas sê iets van God se rykdom.

 

Dit mag ook wees dat die see dieselfde is as die tempel se ‘see’ waarin die priesters hulleself gereinig het (1 Kon.7:23-26, 2 Kron.4:6). Indien dit die bedoeling is, dan wys v.6a dat ons rein moet wees voordat ons na God toe kan kom.

 

[7] Vier lewende wesens (v.6b-8a). Met enkele verskille word hierdie wesens ook in Esg.1 en 10 beskryf.  Dáár word hulle gerubs genoem.  Net soos wat hulle die boom van die lewe en die ark beskerm het (Gn.3:24, Eks.25:18), het hulle in v.6b die troon omring en beskerm.  Hulle is nie heeltemal dieselfde as engele nie (7:11).  Hulle baie oë (v.6, 8, Esg.1:18, 10:12) wys dat hulle baie dinge sien en weet.  Hulle is nie alwetend soos God nie, maar weet baie meer as mense.

 

Die eerste wese het soos ‘n leeu gelyk, om te wys dat gerubs sterk is (v.7). Die tweede een soos ‘n kalf of os het gewys dat hulle diensbaar is.  Die derde een soos ‘n mens het gewys dat hulle rasioneel en intelligent is.  Die vierde een soos ‘n arend het gewys dat hulle flink is om God se bevele uit te voer.

 

Soos die vlammende serafs in Jes.6:2, het die lewende wesens ses vlerke gehad (v.8). Voordat God Jerusalem en die tempel in 586 v.C. deur die Babiloniërs verwoes het, het Esegiël hierdie wesens rondom die troon gesien.  En voordat God Jerusalem en die tempel in 70 n.C. deur die Romeine verwoes het, het Johannes ‘n soortgelyke visioen gesien.

 

Wat het Johannes gehoor? (v.8b-11)

Koos is ‘n doodgewone Suid-Afrikaanse boerseun uit die Vrystaat. Tydens sy oorsese vakansie in Europa het hy vir Angelina ontmoet.  Sy kom van Italië af en is die mooiste vrou wat hy in sy lewe gesien het.  Toe hy van sy vakansie af teruggekeer het, het hy gereeld vir haar geskryf.  Hy kon nie ophou om vir haar te sê hoe mooi sy is nie.  Van die môre tot die aand het hy vir ander mense van haar vertel, na ‘n foto van haar gekyk, en vir haar gesê dat sy die mooiste vrou in die wêreld is.

 

As Koos stomgeslaan is oor Angelina se skoonheid, en sy maar net ‘n skepsel is wat gaan oud word en doodgaan, wat sal jy nie sê wanneer jy die Here sien nie? Jy sal nie anders kan as om Hom te bewonder nie (2 Ts.1:10).  Sy heerlikheid en skoonheid is iets wat jy jou nie kan indink nie.  Wanneer jy dit sien sal jy verstaan hoekom die hemelse wesens in v.8b-11 nie anders kon as om Hom aanhoudend te prys nie.

 

[1] Die lewende wesens se lof (v.8b-9). Buiten dat hulle die troon beskerm het (v.6b), was dit hulle taak om die Here te prys (v.8, 5:8, 11-12, 14, 19:4) en sy oordele oor die aarde te roep (6:1-8, 15:7).  Soos die serafs in Jes.6:3, het hulle dag en nag uitgeroep dat God heilig, heilig, heilig is (v.8b).  Die lewende wesens kon beskryf word (v.7), maar die Here is uniek en afgesonder.  Sy heerlike glans kon beskryf word (v.3), maar in sy wese kon Johannes Hom nie beskryf nie.

 

Die ware mag het nie by die duiwel of die keiser van Rome gelê nie, maar by die soewereine, almagtige en heilige God (v.8b). Hy was, is en kom (v.8b, 1:4, 8).  Hy is onveranderlik, en sal weer kom om die wêreld te oordeel (v.8b).  Sy glansryke heerlikheid het die lewende wesens verblind, sodat hulle Hom vir sy heiligheid, ewigheid en soewereine heerskappy geëer en gedank het (v.9, Jes.6:2-3).

 

[2] Die ouderlinge se lof (v.10-11). Toe die lewende wesens God geprys het (v.8-9), het die ouderlinge ook in aanbidding voor Hom neergeval (v.10, 5:8-14, 11:16, 19:4).  Deur hulle goue krone (v.4) voor sy troon neer te werp, het hulle erken dat hulle heerskappy en gesag van Hom af kom (v.10).  Hulle het Hom geprys omdat net Hý waardig is (v.11, 5:2-4, 9).  Die heerlikheid, eer en krag is syne, omdat Hy die hemel, die aarde, die see en alles daarin gemaak het (v.11, Gn.1, Jh.1:2-3, Kol.1:16).  Dit het Hy nie gedoen omdat Hy eensaam of verveeld was nie.  Hy het dit vir sy eie eer, plesier, en volgens die raad van sy soewereine wil gedoen (v.11, Ef.1:11, Kol.1:17).

 

Indien jy iets oor die hemel wil weet hoef jy dit nie in mense se ervarings te soek nie. Jy kan dit uit Op.4-5, 21-22 kry.  Op.4-5 praat oor die hemel soos wat dit tans is, terwyl Op.21-22 die hemel of nuwe aarde ná Jesus se wederkoms beskryf.  Moet asseblief nie mense se ervarings bo die Bybel glo, sodat dít jou teologie van die hemel bepaal nie.  Jy moet aanvaar dat die Bybel alles sê wat jy nóú oor die hemel moet weet.

 

Vir nou wil ek net op Op.4 fokus. In hierdie hoofstuk leer ons dat God se troon oor alles en almal regeer.  Sy troon is sentraal.  ‘n Paar weke gelede was ek moedeloos oor die toestand van ons land en wêreld.  En as ek so voel, wonder ek hoe die Christene in Sirië en Saudi-Arabië moet voel.  Op.4 is daar om ons te bemoedig.  As jy Op.6-19 uit ‘n aardse perspektief lees, lyk dit of die duiwel, bose mense, en ‘moeder’ natuur soewerein is.  Maar as ons hierdie hoofstukke uit ‘n hemelse perspektief in die lig van hfst.4-5 lees, sien ons dat God op die troon is, en dat Hý in beheer is van alles.

 

God is in beheer wanneer dit lyk of die regering ons land in die afgrond inry. God is in beheer wanneer ons onseker is oor die toekoms.  God is in beheer wanneer Christene in die weste uitgelag word, en wanneer Christene in die ooste doodgemaak word.  God is in beheer wanneer evolusie, aborsie, gay huwelike, immoraliteit, terrorisme, misdaad, korrupsie, vals godsdienste, en onverdraagsaamheid teenoor Christene en die Bybel hoogty vier.

 

God is in beheer wanneer daar aardbewings, tsunamis, tornados, vloede en droogtes is. God is in beheer wanneer daar bose leiers is wat die wêreld wil oorneem.  God is in beheer wanneer die ekonomie op sy neus duik.  God is in beheer wanneer daar siektes uitbreek.  God is in beheer wanneer nasies teen mekaar oorlog voer.  God is in beheer wanneer mense doodgaan.  God is in beheer wanneer die regering vir Christene wil voorskryf wat hulle mag en nie mag doen nie, sodat die kerk onderdruk word.

 

Op.4 leer ook vir ons dat die hemel oor God se heerlikheid, heiligheid, skoonheid en majesteit gaan. Dit gaan nie hoofsaaklik oor ‘n lekker plek waar ons weer ons geliefdes gaan sien nie.  Dit is deel van die vreugde, maar primêr gaan dit oor die Here.  Die Puriteine het gesê:  ‘Without Christ, heaven would be hell to me.’

 

As jy nie ‘n aptyt vir God se heerlikheid het nie, dan verstaan jy dit nie. Jy moet onthou dat jou gunsteling dinge in die skepping (lekker kos, asemrowende natuur tonele, pragtige musiek, ryk vriendskappe, lieflike geure en aromas, kleure, ‘n warm bad), maar net ‘n skaduwee van God se heerlikheid is.  Moet dan nie net hemel toe wil gaan omdat jy nie hel toe wil gaan nie, maar omdat jy die volheid van God se heerlikheid wil ervaar en geniet (Jh.17:24).

 

Leer ook asseblief dat daar ‘n duidelike onderskeid tussen mense en hemelse wesens is. Juanita du Plessis sing mooi, maar moet asseblief nie jou teologie oor die hemel by haar leer nie.  Haar liedjie In die hemel sê:  ‘Ek is nou in die hemel… Nou is ek die engel wat sy vlerke om jou hou’.  Jy word nie ‘n engel wanneer jy doodgaan nie.  Jy bly ‘n mens.  Engele is nie mense nie, en mense is nie engele nie.

 

Onthou ook dat Op.4 nie die finale hemel beskryf nie. Wanneer jy doodgaan bly jou liggaam agter en is jou siel volmaak (2 Kor.5:8, Heb.12:22-23).  Eers wanneer Jesus weer kom kry jy jou verheerlikte liggaam (1 Kor.15:35-55).  Dan sal die nuwe Jerusalem uit die hemel uit neerdaal, en sal Jesus die aarde nuut maak (Op.21).  As jy dus hemel toe gaan is dit nie die einde nie; daar is nog iets wat voorlê, iets om na uit te sien.  Op.4-5 is nie die einde nie.  Ons wag nog vir Op.21-22.  In die woorde van Douglas Wilson:  ‘Heaven is not my home, I’m just a passing through.’

 

Daar is ook ‘n les oor aanbidding in hierdie en die volgende hoofstuk. As sondelose hemelse wesens God aanbid en op hulle gesigte val wanneer hulle sy heerlikheid sien, kan ons nie laf wees wanneer ons die Here aanbid nie.  Wanneer ek Op.4-5 lees, verstaan ek nie hoe mense op en af spring, skreeu en soos Hindoes omval wanneer hulle die Here aanbid nie.  Ek verstaan nie hoe hulle liedjies sing wat dit laat klink asof die Here hulle kêrel of speelmaat is nie.  God is heilig.  Laat ons Hom dan met vrees, liefde, blydskap en eerbied aanbid (v.8b-11, Ps.2:11, Heb.12:28-29).

 

Vir nou is die belangrikste om seker te wees jy is oppad hemel toe. Moenie tevrede wees dat jy hemel toe gaan, omdat jy opreg is, in God glo, reg probeer lewe, gereeld bid, jou bes probeer en hoop vir die beste, of omdat jy goeie werke doen nie.  God het ‘n afsku daarin dat jy dink jy is goed genoeg om in sy heilige teenwoordigheid in te kom.  Selfs as jy net een sonde op jou rekord het, sal God jou nie in die hemel toelaat nie.  Jou leuens, hoogmoed, oneerlikheid, diefstal, selfsug, bitterheid, wellus, losbandigheid, verslawing, rebelsheid, skynheiligheid, bakleiery, jaloesie, kort humeur, eet totdat jy siek is, afgodery, begeerte om altyd eerste te wees, haat, begeerlikheid, roekeloosheid, en ander sondes is vir Hom afskuwelik.

 

Sê vir die Here dankie dat Hy bereid was om die straf vir jou sondige natuur, karakter en dade op Homself te neem aan die kruis. Vertrou dat net Hý jou sondige rekord kan skoonvee, en dat Hy die perfekte rekord van sy gehoorsaamheid vir jou sal gee as jy in Hom glo.  Bekeer jou van jou sonde en moenie op jouself, jou werke of enigiets anders staatmaak nie.  Jesus is jou enigste hoop om in die hemel te kom.  Vertrou op Hom – jy sal nie spyt wees nie.

 

Louis Brittz is nie my gunsteling sanger nie. Ek dink egter dat sy beskrywing van die hemel Bybels en akkuraat is:

In die hemel is die Heer

En Sy glans is soos kristal

Hy’s die Heilige van God

en Hy heers oor die heelal

Daar is mag in Sy woord

Soos die waters druis Sy stem

Soos die son op die see se blou

So die rykdom van Sy trou

En aan U is die mag

en die heerlikheid en krag

En aan U is die eer

en die lof want U regeer

Miljoene in gereedheid

Span die eng’le om Sy troon

Verbysterend Sy sieraad

en weelde van Sy kroon

Driemaal heilig is die Heer,

Hy wat was en is en kom.

Hy’s die Alfa en Omega,

Almagtig en verhewe

Aan Hom wat op die troon sit,

en aan die Lam,

die heerlikheid en lof

van nou af en vir ewig

U regeer in ons harte

U regeer oor die heelal

U regeer in ons lewens

U regeer bowenal

 

[1] Leon Morris, Tyndale New Testament Commentaries: Revelation, p.89

Jesus is soewerein oor evangelisasie

Fishers of men

Hiper-Calviniste glo dat jy nie die evangelie met iemand moet deel, tensy hy ‘n opregte belang daarin toon nie. In sulke kerke loop sending en evangelisasie dood, en uiteindelik loop die kerk ook dood, omdat daar nie ‘n invloei van nuwe bekeerlinge is nie.

 

Arminiane glo dat die mens se vrye wil die bepalende faktor is in sy redding. Omdat God se soewereiniteit nie regtig vir hulle belangrik is nie, is hulle baie dikwels mens-gesentreerd in hulle benadering.  En tog kan ons iets by hierdie twee groepe leer.

 

Die klem op God se soewereiniteit help ons om nie na onsself te kyk wanneer dit by bekerings kom nie, maar om in gebed na die Here toe te draai. Sonder Jesus kan daar nie ‘n vangs wees nie (v.4-7).

 

Die Arminiane se klem op evangelisasie help ons om nie te wag dat die bekeerlinge in ons skote val nie. As Jesus gesê het ons moet die nette uitgooi, dan moet ons sy Woord gehoorsaam en dit doen (v.5).  Ons moet die regte aas op ons hoeke sit.  Ons moet alles in ons vermoeë doen om mense na die Here toe te bring (1 Kor.9:19-23).  Wanneer die bekerings dan kom moet ons besef dat dit Hý was en nie ons nie (v.8).  Lk.5:1-11 gee vir ons die balans tussen hierdie twee uiterstes.

 

Die preek (v.1-3)

Toe Charles Spurgeon 22 jaar oud was, het hy een aand vir 6000 mense gepreek by die Surrey Gardens Music Hall. Tydens die diens het ‘n klomp moeilikheidmakers uitgeroep:  ‘Vuur!  Die gallerye is besig om inmekaar te sak!’  Die massas het paniekbevange geraak en het probeer om by die deur uit te kom.  In die gemaal is sewe mense doodgetrap, en ‘n klomp mense beseer.[1]

 

Om te verhoed dat so iets onder sy prediking sou gebeur, het Jesus in v.1-3 ‘n plan gemaak. Dit was egter nie net ‘n praktiese reëling nie.  In die verse wat volg sal dit duidelik word dat Hy ook iets anders in gedagte gehad het.

 

Jesus het gekom om die Goeie Nuus van die Koninkryk te verkondig (4:43). In 4:44 het Hy in die sinagoges van Judea gepreek, maar in 5:1 was Hy weer langs die See van Galilea, wat ook bekend gestaan het as die meer van Gennesaret of die See van Tibereas (Jh.6:1).  Gennesaret was ‘n kusdorpie aan die noord-weste kant van die meer.  Op ‘n dag het Jesus hier gepreek.  Daar was iets aan sy prediking, sodat die massas teen mekaar gedruk het om naby Hom te kom (v.1, Mt.7:28-29, Mk.12:37).

 

Jesus was bang dat die mense mekaar sou vertrap. Hy het twee leë vissersbootjies in die vlakwater gesien staan (v.2).  Die vissermanne was besig om hulle nette te was.  Hulle moes die stukkende plekke regmaak, sodat daar nie visse kon deurglip nie (v.2).  ‘n Vergelyking tussen óns teks en Mt.4:18-22, wys dat die bote aan Petrus en sy broer Andreas, en Johannes, Jakobus en hulle pa Sebedeus behoort het.

 

Jesus het in Petrus se bootjie geklim, en gevra dat hy ‘n kort entjie van die kant af moes weg roei (v.3). Sodoende sou sy stem beter oor die water gehoor word, en sou meer mense Hom kon sien.  Volgens die gebruik van daardie tyd het Jesus gaan sit om die mense te leer (v.3, 4:20, Mt.5:1).  Natuurlik het Hy ook gaan sit, sodat die boot nie moes kantel nie.  Jesus het vir hulle die Woord van God geleer (v.1, Jh.1:1, 14).

 

Gebruik die geleenthede wat jy het om die evangelie te deel. Moenie stilbly omdat jy bang is nie.  Wat is die belangrikste:  jou reputasie of ander mense se siele?  Hoekom het Jesus aarde toe gekom?  Om aan die kruis te sterf en om die evangelie van die Koninkryk te verkondig (4:43, 1 Tm.1:15).  Voordat Hy hemel toe is het Hy vir ons gesê om die evangelie te verkondig, en om dissipels te maak van alle nasies (Mt.28:19-20).  Deel die Goeie Nuus met jou familie en vriende, by die skool en by die werk, en in jou woonbuurt.  Bou ‘n verhouding met mense, sodat hulle jou lewe kan sien.  Die spreekwoord sê:  ‘Jy kan die perd tot by water bring, maar jy kan hom nie maak drink nie.’  Maar as jou woorde soos Jesus s’n met sout gesprinkel is, kan jy hom dors maak sodat hy vrae vra (Mt.5:13, Kol.4:5-6).  Wees gereed om ‘n sagmoedige en eerbiedige antwoord te gee (1 Pt.3:15).

 

Is jy nog onseker oor hoe jy die evangelie met mense moet deel? Gee dan ten minste vir hulle ‘n traktaatjie of ‘n goeie Christelike boek, en nooi hulle kerk toe.  Jy hoef egter nie onseker te wees nie.  Jesus het die Woord gepreek (v.1).  As jy die draad van Rm.1-3 volg is jy veilig.  Hier is dit:  God het die mens gemaak om Hom lief te hê, en om sodoende ook gelukkig te wees.  Die mens het egter sy rug op die Here gedraai.  Die Jode het God se wet oortree.  Die heidene het teen die stem van hulle eie gewete ingegaan.  Nie Jood of heiden het ‘n geldige verskoning nie, maar almal verdien om gestraf te word.  Omdat Hy ons liefhet, het Jesus ons straf op Homself geneem aan die kruis en weer uit die dood uit opgestaan.  As ons van ons sonde af na Jesus toe draai en op Hom vertrou, sal Hy ons van die oordeel red.  Dít is die evangelie wat jy met mense moet deel.

 

Die vangs (v.4-10a)

Adoniram Judson was die eerste Amerikaanse sendeling wat in die buiteland gaan preek het. Hy het in 1813 in Burma (Myanmar) aangekom.  Ses jaar later in 1819, het hy Maung Nau, sy eerste bekeerling gedoop.  Daarna het die werk stadig gevorder.  Eers in 1831 (18 jaar nadat hy daar aangekom het) was daar ‘n deurbraak.

 

Dwarsoor die land het mense oor Jesus en die evangelie begin vra. Die 10 000 traktaatjies wat Judson uitgegee het, was net vir dié wat gevra het.  Omtrent 6000 mense het na sy huis toe gekom en oor die evangelie gevra.  Sommige mense het vir twee maande van China af na sy huis toe geloop.  ‘Mnr., ons hoor daar is ‘n ewige hel en ons vrees dit.  Gee vir ons iets om te lees, sodat ons kan weet hoe om daarvan te ontsnap,’ het hulle gesê.

 

Ander het gesê: ‘Ons het ‘n traktaatjie gelees oor die ewige God.  Is jy die man wat hierdie pamflette weggee?  Gee asseblief vir ons een, want ons wil die waarheid hoor voordat ons sterf.’  Nog ander het gesê:  ‘Is jy Jesus Christus se man?  Kan jy asseblief vir ons iets gee wat vir ons van Jesus Christus sal vertel?’[2]

 

Jesus gebruik middele, maar uiteindelik is dit Hý wat besluit of daar geen visse is nie en of daar ‘n net vol van visse is, of daar een bekering is en of daar ‘n herlewing is. Jesus is soewerein oor evangelisasie.

 

Toe Jesus klaar gepreek het, het Hy vir Petrus gesê om nog verder op die meer uit te vaar (v.4). ‘Laat julle nette in die diep water sak,’ het Hy gesê (v.4).  Petrus het al in Jh.1 vir Jesus ontmoet, en het geweet dat Hy in elke opsig die Meester is (v.5, die kaptein van die boot?).  Tog was Petrus ‘n gesoute visserman en het hy geweet dat ‘n mens in die nag diep water toe gaan.  Hulle het die vorige nag op die diep water gesit, maar niks gevang nie (v.5).  Hoekom sou hulle in die hitte van die dag iets gevang het?  Jesus se woorde het nie sin gemaak nie.  En tog het Petrus vir Hom gesê:  ‘Op u woord sal ek die nette laat sak.’ (v.5).  Hulle het dit net laat sak toe al die visse in die See van Galilea in sy net in geswem het (v.6).  Daar was so baie dat die nette geskeur het (v.6).

 

Johannes en Jakobus was nog op die kant, besig om hulle nette te was (v.2). Hulle was so ver weg, dat Petrus hulle nie kon roep nie, maar vir hulle gewaai het om te kom help (v.7).  Die twee broers kon nie alleen die nette intrek nie, en het hulle kollegas se hulp nodig gehad (v.7).  Die visse het twee bote vol gelê, sodat hulle byna gesink het (v.7).  Miskien het hulle van die visse teruggegooi, sodat die bote die gewig kon dra.

 

Petrus kon sy oë nie glo nie: hulle het die hele nag gewerk en niks gevang nie, en hier gebruik Jesus ‘n paar woorde, sodat twee bote nie genoeg was om die vis in te hou nie.  Petrus kon oornag ryk geword het.  Jesus moes net een of twee keer per maand vir hom gesê het waar om die nette te gooi.  Maar instede daarvan het Petrus voor Jesus neergeval en Hom aanbid (v.8, Jh.20:28).  Hy het geweet dat hy in die teenwoordigheid van die heilige en almagtige Here is, en het daarom vir Jesus gesê:  “Gaan weg van my, Here, want ek is ‘n sondige man!” (v.8, vgl. Jes.6:5).  Hy en sy kollegas was verbaas oor die groot vangs (v.9-10a).

 

Vind die balans tussen jou plig en Jesus se soewereiniteit in evangelisasie.  Gooi die nette uit, maar onthou dat jou harde werk nie ‘n vangs kan waarborg nie.  Aan die ander kant moet jy nie ‘n vangs verwag as jy nie die nette uitgegooi het nie.  Net soos wat God soewerein was oor die visse (v.4-7, vgl. Mt.17:27, Jon.1:17, 2:10), is Hy soewerein oor sondaars wat tot bekering kom.

 

Die Vader is soewerein: “Niemand kan na My toe kom as die Vader wat My gestuur het, hom nie trek nie” (Jh.6:44).  Die Seun is soewerein:  “Alles is aan My oorgegee deur my Vader; en niemand weet… wie die Vader is nie, behalwe die Seun en hy aan wie die Seun dit wil openbaar.” (Lk.10:22).  Die Heilige Gees is soewerein:  “Die wind waai waar hy wil, en jy hoor sy geluid, maar jy weet nie vanwaar hy kom en waarheen hy gaan nie.  So is elkeen wat uit die Gees gebore is.” (Jh.3:8).

 

Diep in sy hart weet elke Christen dat God soewerein is oor evangelisasie, en daarom bid ons dat Hý mense tot bekering sal bring. Deel dan die evangelie getrou, en wag dat die Here vir die visse sê om in die net in te spring.

 

Petrus se reaksie op die vangs moet ons reaksie wees wanneer die Here mense red. Ons prys nie onsself of ons slim evangelisasie metodes nie.  Ons deel nie die winste tussen ons en die Here nie, maar ons prys Hom alleen: Soli Deo Gloria (Jes.48:11).  “Maar wie roem, moet in die Here roem.” (2 Kor.10:17).  Jou lewe, die gawe om te preek, die evangelie, die mense wat jou pad kruis, redding deur Jesus se kruisdood, mense se bekering, die ewige lewe, alles kom van God af, en daarom het jy geen rede om in jouself te roem nie (1 Kor.4:7).  Ons moet eenvoudig saam met Petrus voor die Here neerbuig en Hom aanbid (v.8).  Die Here het ons nie nodig nie (Hd.17:25).  Die feit dat Hy ons gebruik is ‘n voorreg.

 

Die roeping (v.10b-11)

Wyle dr. Martin Holdt het vertel hoe sy seun vir hom gesê het: ‘Pa, ek dink die Here roep my vir die bediening.’  ‘Moenie vir jou laf hou nie,’ het hy vir sy seun gesê.  ‘Jy het self gesien hoe baie moeilikheid en lyding ek in die bediening gehad het.’  ‘n Paar maande later het sy seun weer gesê dat die Here hom roep om ‘n predikant te wees.  ‘Moet dit nie doen nie,’ het hy vir sy seun gesê.  ‘n Derde keer het sy seun gekom en gesê:  ‘Ek kan nie die Here se roeping weerstaan nie pa.’  Hierdie keer het hy vir sy seun gesê:  ‘Ek het jou getoets my seun, en nou weet ek jou roeping kom regtig van die Here af.’

 

Die ou lied sê: ‘As Hy ons roep tot sy diens hoe sal ons dit mag weier?’  In Am.3:8 staan daar:  “Die leeu het gebrul, wie sal nie vrees nie?  Die Here HERE het gespreek, wie sal nie profeteer nie?”  Petrus en die ander dissipels het die waarheid van Amos se woorde besef toe Jesus hulle geroep het.  Hulle kon eenvoudig nie nee sê nie, maar wou alles los om Hom te volg.

 

Na die groot vangs verwag ons dat Petrus bly sou wees, maar Jesus het egter vir hom gesê: ‘Moenie bang wees nie.’ (v.10b).  Let op dat Jesus nie vir hom gesê het:  ‘Moenie voor My val nie… Moet My nie aanbid nie… Moenie sê dat jy ‘n verlore sondaar is nie… Moenie sê ek is die Here nie.’  Petrus was reg om Hom te vrees.  En tog het Jesus ‘n trooswoord vir hom gehad, omdat Hy juis gekom om onwaardige sondaars te red.

 

Net soos wat Jesus vir Petrus ‘gevang’ het, sou Petrus mense gevang het. Soos wat Petrus ‘n groot vangs in die See van Galilea gekry het, sou hy op Pinksterdag 3000 mense vir die Here gevang het (Hd.2:41).  Volgens die Griekse teks het Jesus letterlik gesê dat hy mense ‘lewendig moet vang’ (zōgreō).  As leier en verteenwoordiger van die twaalf, moes Petrus sondaars deur sy prediking uit die graf van hulle sonde uit opgewek het.

 

Saam met die ander dissipels sou dit vir hom groter vreugde en beloning gebring het om mense te vang as om visse te vang. Daarom het hy en sy kollegas die swaar gelaaide bote na die strand toe geroei en alles net so gelos om vir Jesus te volg (v.11, 28, Mt.4:18-22, 19:27).  Hulle wou nie net gehad het wat Hy vir hulle kon gee nie, maar wou Hom gehad het, omdat hulle in Hom alles gehad het.

 

As die Here jou wil roep om Hom te volg kan jy nie nee sê nie. Wees daarom soos Petrus en sy vriende wat alles gelos het om vir Jesus te volg.  As jy dit oorweeg om nee te sê, onthou asseblief wat met Jona gebeur het toe hý nee gesê het.  Die Jesus van moderne Christenskap is ‘n hulpelose Verlosser en Here wat nie die mag het om mense te roep, tensy hulle vir Hom die toestemming gee nie.  Die Jesus van die Bybel is die soewereine Koning wat in mense se harte werk, sodat hulle gewillig is om Hom te dien en te volg (vra maar vir Paulus).  Die Here nooi jou nie uit om jou te bekeer en in Hom te glo nie – Hy beveel jou (Hd.17:30, 1 Jh.3:23).  As jy jou nog nie bekeer het nie, moet jy asseblief nie langer jou ore toedruk nie.  Hoe lank sal jy nog teen die prikkels van die Gees in jou gewete skop?  Gee oor; jy kan nie wen nie.

 

Is jy klaar gered? Moet asseblief nie God se soewereiniteit as ‘n hindernis tot evangelisasie sien nie; sien dit as ‘n hulp.  As God iemand wil red kan niemand Hom keer nie.  As Hy besluit het om jou kleinkind of broer of vriend te red, is dit net ‘n kwessie van tyd voordat hulle die knie buig voor Koning Jesus.  Moet dan nie moed verloor nie, maar hou aan om vir hulle redding te bid en om die evangelie met hulle te deel.

 

Ek het ‘n goeie Arminiaanse vriend. Meer as tien jaar gelede het hy vir my gevra:  ‘Hoekom doen jy evangelisasie as jy glo dat God soewerein is?’  In Rm.9 sê Paulus dat God mense uitverkies het.  In Rm.10 sê hy dat ons die evangelie moet preek, sodat hulle gered kan word.  In 2 Tm.2:10 sê hy dat hy enige swaarkry sal deurmaak, sodat die uitverkorenes die evangelie kan hoor en gered kan word.  In Hd.18:9-10 het God gesê dat Paulus nie moet ophou om te preek nie, omdat daar baie van sy uitverkorenes in Korinte was.  Paulus, George Whitefield, Charles Spurgeon, William Carey, en baie ander sielewenners in die geskiedenis het geglo dat Jesus soewerein is in evangelisasie.  In die Bybel is evangelisasie en Jesus se soewereiniteit vriende en nie vyande nie.

 

[1] Charles Spurgeon, Autobiography: vol.1, pp.427-451

[2] http://www.desiringgod.org/messages/how-few-there-are-who-die-so-hard