Wie kan ons van God se liefde skei?

Loves me, loves me not

Om iets te perserveer beteken dat jy dit bewaar, sodat dit nie sleg word nie (byvoorbeeld vrugte in ‘n bottel). God het belowe om sy kinders tot die einde toe te bewaar of perseveer.  Engelse teologie-handboeke praat van ‘the doctrine of preservation’.  Genesis 46-47 illustreer dit.

 

Jakob se nageslag (46:1-27)

Jakob het Egipte toe gegaan en by Berseba gestop om ‘n offer te bring (46:1). Hy het seker die Here gedank dat Josef nog lewendig was, en vergifnis gevra vir die twis en voortrekkery in sy familie.  Jare voor hom het sy pa en oupa hier offers gebring vir die Here (21:31-33, 26:32-33).  Jakob was bang om Egipte toe te gaan.  Tydens die hongersnood in Abraham se dae het hy moeilikheid opgetel toe hy Egipte toe is (12:10).  Tydens die hongersnood in Isak se tyd het God hom verbied om Egipte toe te gaan (26:1-4).  Die Here het egter vir Jakob verseker en gesê hy moet Egipte toe gaan.  Dáár sou die Here sy belofte vervul om hom ‘n groot nasie te maak en terug te bring na die Beloofde Land toe (26:2-4, 12:2-3, 35:11).  Jakob het op die wa geklim en getrek met alles wat hy besit het:  sy rykdom, vee, seuns, dogters, skoondogters, en kleinkinders.  Sonder Juda se twee seuns wat dood was, en Josef se seuns wat in Egipte gebore is, was Jakob se nageslag 66 mense.  Saam met Jakob, Josef, en sy twee seuns was hulle 70 mense (46:5-27).  Volgens 1 Kronieke 7 en die Griekse vertaling van Genesis 46 (die Septuaginta), het Josef vier kleinseuns en een agterkleinseun gehad.  Daarom sê Stefanus in Handelinge 7:14 dat Jakob se nageslag 75 mense was.

 

Deur te sê dat daar altesaam 70 mense was, wil Moses (die skrywer) vir ons twee lesse leer:

 

[1] Die belofte van ‘n groot nageslag was reeds besig om vervul te word. Jakob het so vasgekyk teen die tragedie met Josef, dat hy vergeet het om die seën raak te sien (46:6-7, 26-27).

 

[2] Die eerste lesers van Genesis 46 het gesien dat Jakob se nageslag gegroei het van 70 mense tot ‘n paar miljoen! “Sewentig siele sterk het jou vaders na Egipte afgetrek, maar nou het die HERE jou God jou gemaak soos die sterre van die hemel in menigte.” (Deuteronomium 10:22).

 

Jakob se woonplek (46:28-47:31)

Juda was verantwoordelik vir die skeiding tussen Josef en Jakob (37:26-27). Nou was hý die een wat Josef en sy pa met mekaar herenig het (46:28).  Toe Josef sy pa sien, het hy hom omhels en vir ‘n lang tyd gehuil (46:29).  Noudat Jakob sy seun gesien het, kon hy in vrede sterf en nie swaarmoedig graf toe gaan nie (46:30, 37:35).

 

Josef het sy broers nader geroep en vir hulle voorgesê hoe hulle vir Farao moes antwoord. As hulle in Gosen (die beste deel van die land) wou bly, moes hulle vir Farao gesê het dat hulle bok- en skaapwagters was.  Omdat die Egiptenare gedink het dat dit ‘n laeklas werk was, sou Farao Gosen vir Josef se familie gegee het.  Josef het dít gedoen, sodat sy familie gemaklik kon lewe tydens die hongersnood, sodat hulle nie met die Egiptenare sou ondertrou nie, en sodat hulle nie Farao se godsdiens sou aanneem nie (46:31-34).  Josef het vyf van sy broers voor Farao gebring.  Toe hy gehoor het dat hulle herders was, het hy gesê dat hulle in Gosen moes bly en sommer ook sý vee moes oppas (47:1-6).  Josef het sy pa voor die koning gebring.  Jakob het vir Farao geseën (seker omdat Farao so goed was vir sy seun).  Farao kon sien dat hy oud was.  Jakob het gesê dat sy lyding in die lewe hom ouer laat lyk het as wat hy werklik was.  Hy was maar 130 jaar oud.  Dit was niks in vergelyking met sy oupa se 175 jaar, of sy pa se 180 jaar nie (47:7-10).  Jakob het toe weer vir Farao geseën.  Die belofte aan Abram was besig om vervul te word:  deur hóm en sy nageslag sou al die nasies van die aarde geseën word (12:3).  Josef het sy gesin in Raämses gevestig en vir hulle gesorg (47:11-12).  Dié naam was meer bekend vir die eerste lesers as Gosen (Eksodus 1:11).

 

Die hongersnood was erg. Die Egiptenare se geld was op.  Hulle het hulle vee, plase, en uiteindelik hulleself aangebied in ruil vir koring en saad.  Josef het hulle aanbod aanvaar, sodat die hele land nou aan Farao behoort het.  Die volk moes 20% van hulle oeste vir Farao gee.  Net die priesters was vrygeskeld (47:13-26).  Die Egiptenare het net-net die hongersnood oorleef, maar God se volk was voorspoedig (47:27).  Die Skrif sê:  “Hulle sal nie beskaamd staan in die slegte tyd nie, en in dae van hongersnood sal hulle versadig word.” (Psalm 37:19).  “Wie sal ons skei van die liefde van Christus: …honger…?” (Romeine 8:35).  Jakob het vir nog 17 jaar in Egipte gebly (47:9, 28).  Op sy sterfbed het hy gevra dat Josef hom in die Beloofde Land moes begrawe; in die grot wat Abraham in hfst.23 by die Hetiete gekoop het.  Josef het belowe.  Jakob het in lof voor die Here gebuig (47:29-31).

 

Selfs in droogte kan God sy kinders seën, behou, en die heel beste vir hulle gee (47:6, 11-12, 27). Op soortgelyke wyse kan God sy kinders deur die moeilikste tye op aarde seën en behou vir die hemel.  Hy sal ons tot die einde toe bewaar.  Nie ‘n enkele gelowige sal die hemel mis nie.  God sal daarvoor sorg.  Die Skrif sê:

 

“En dit is die wil van die Vader wat My gestuur het, dat al wat Hy My gegee het, Ek daarvan nie sal verloor nie, maar dit opwek in die laaste dag.” (Johannes 6:39).

 

“En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. My Vader wat hulle aan My gegee het, is groter as almal; en niemand kan hulle uit die hand van my Vader ruk nie.” (Johannes 10:28-29).

 

“Toe Ek saam met hulle in die wêreld was, het Ek hulle in u Naam bewaar. Oor die wat U My gegee het, het Ek gewaak; en nie een van hulle het verlore gegaan nie, behalwe die seun van die verderf, sodat die Skrif vervul sou word.” (Johannes 17:12).

 

“Want die wat Hy vantevore geken het, dié het Hy ook vantevore verordineer om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun, sodat Hy die eersgeborene kan wees onder baie broeders; en die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook verheerlik.” (Romeine 8:29-30).  Die wat Hy gekies, bestem, geroep, en geregverdig het, sal Hy ook verheerlik.

 

“Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie.” (Romeine 8:38-39).

 

“in wie julle ook, nadat julle die woord van die waarheid, die evangelie van julle redding, gehoor het, in wie julle, nadat julle ook geglo het, verseël is met die Heilige Gees van die belofte, wat die onderpand is van ons erfdeel om sy eiendom te verlos tot lof van sy heerlikheid.” (Efesiërs 1:13-14). Elke Christen het die Heilige Gees (Romeine 8:9). As één Christen nie die hemel maak nie, was die Heilige Gees ‘n slegte waarborg van ons verlossing.

 

“omdat ek juis hierop vertrou, dat Hy wat ‘n goeie werk in julle begin het, dit sal voleindig tot op die dag van Jesus Christus” (Filippense 1:6).

 

“En mag Hy, die God van die vrede, julle volkome heilig maak, en mag julle gees en siel en liggaam geheel en al onberispelik bewaar word by die wederkoms van onse Here Jesus Christus! Hy wat julle roep, is getrou; Hy sal dit ook doen.” (1 Tessalonisense 5:23-24).

 

“Om hierdie rede ly ek ook hierdie dinge; maar ek skaam my nie, want ek weet in wie ek geglo het, en ek is oortuig dat Hy mag het om my pand te bewaar tot dié dag toe.” (2 Timoteus 1:12).

 

“En die Here sal my verlos van elke bose werk en my red om in sy hemelse koninkryk in te gaan.” (2 Timoteus 4:18).

 

“Daarom kan Hy ook volkome red die wat deur Hom tot God gaan, omdat Hy altyd leef om vir hulle in te tree.” (Hebreërs 7:25).

 

“sodat ons ‘n onverganklike en onbesmette en onverwelklike erfenis kan verkry, wat in die hemele bewaar is vir ons wat in die krag van God bewaar word deur die geloof tot die saligheid wat gereed is om geopenbaar te word in die laaste tyd.” (1 Petrus 1:4-5).

 

“En dit is die belofte wat Hy ons beloof het, naamlik die ewige lewe.” (1 Johannes 2:25). Almal wat in Jesus glo het reeds die ewige lewe (Johannes 3:36).  Indien een Christen sy redding verloor is God ‘n leuenaar, omdat Hy ewige lewe belowe het, maar dit kortgeknip het.

 

“aan die wat geroep… en vir Jesus Christus bewaar is… Aan Hom nou wat magtig is om julle van struikeling te bewaar en julle sonder gebrek voor sy heerlikheid te stel met gejuig” (Judas 1, 24).

 

Openbaring 7:3-4 praat van 144 000 gelowiges op aarde (‘n simboliese getal). In Openbaring 14:1, 3 lees ons van 144 000 gelowiges in die hemel.  Elkeen van hulle het dit tot in die hemel gemaak.  Nie één het verlore gegaan nie.  Spurgeon het gesê dat daar nie in die hemel krone met stof en spinnerakke op sal wees nie.  Elke gelowige sal dit maak.  Hiermee sê ons nie dat almal wat hulle is Christene, dit tot in die hemel sal maak nie.  Duidelik bestaan daar vals Christene soos Matteus 7:21-23, Hebreërs 6:4-10, 2 Petrus 2:20-22, en Judas Iskariot (Johannes 6:70-71, 12:4-6, 13:10-11, 18, 17:12).  1 Johannes 2:19 praat van sulke mense as dit sê:  “Hulle het van ons uitgegaan, maar hulle was nie van ons nie; want as hulle van ons was, sou hulle by ons gebly het; maar dit moes aan die lig kom dat hulle nie almal van ons is nie.”  Ons sê ook nie dat ware gelowiges nie vir ‘n tydjie kan afdwaal soos Dawid en Petrus nie.  Weer sê Spurgeon:  ‘The believer, like a man on shipboard, may fall again and again on the deck, but he will never fall overboard.’ (aangehaal in A.H. Strong, Systematic Theology, p.885).

 

Iemand mag wonder: ‘Maar moedig hierdie leerstelling van ‘preservation’ nie sonde en geestelike luiheid aan nie?  As jy vir iemand sê dat hy nie sy redding kan verloor nie, sal hy dit as ‘n verskoning gebruik om te sê:  Omdat ek nie my redding kan verloor nie, kan ek sondig soos ek wil.  Ek hoef nie my Bybel te lees, te bid, of heilig te wees nie.’  Nee.  God behou sy kinders deur hulle volharding in geloof, heiligheid, die Woord, en gebed:  “werk julle eie heil uit met vrees en bewing; want dit is God wat in julle werk om te wil sowel as om te werk na sy welbehae.” (Filippense 2:12-13).  “sodat ons ‘n onverganklike en onbesmette en onverwelklike erfenis kan verkry, wat in die hemele bewaar is vir ons wat in die krag van God bewaar word deur die geloof tot die saligheid wat gereed is om geopenbaar te word in die laaste tyd.” (1 Petrus 1:4-5).  Volharding bewys of iemand waarlik gered is of nie (Matteus 10:22, Kolossense 1:23, Hebreërs 3:14).

 

Maak deur geloof in die ware evangelie, asook ‘n gehoorsame en heilige lewe seker of jy regtig gered is (2 Korintiërs 13:5, Hebreërs 12:14, 2 Petrus 1:10). As jy dan waarlik gered is, moet jy nie dink dat God ontrou is of sy beloftes kan breek nie.  Net soos wat ‘n swaar anker ‘n skip deur ‘n magtige storm behou, sal die Here jou behou tot in die hemel.

Advertisements

Van twyfel tot geloof

Doubt to faith

Tydens my studies het een liberale professor my in die waarheid van die Bybel laat twyfel. My geloof is versterk toe ek die Bybel meer begin lees en memoriseer het. Die twyfel het verdwyn.

 

Hoe het Tomas beweeg van twyfel tot geloof?

 

24 En Thomas wat genoem word Dídimus, een van die twaalf, was nie saam met hulle toe Jesus gekom het nie. 25 Die ander dissipels sê toe vir hom: Ons het die Here gesien! Maar hy het vir hulle gesê: As ek nie in sy hande die merk van die spykers sien en my vinger steek in die merk van die spykers en my hand in sy sy steek nie, sal ek nooit glo nie.

 

26 En agt dae daarna was sy dissipels weer binne, en Thomas saam met hulle. En Jesus het gekom terwyl die deure gesluit was, en het in hul midde gestaan en gesê: Vrede vir julle! 27 Daarna sê Hy vir Thomas: Bring jou vinger hier, en kyk na my hande; en bring jou hand en steek dit in my sy; en moenie ongelowig wees nie, maar gelowig. 28 En Thomas antwoord en sê vir Hom: My Here en my God! 29 Jesus sê vir hom: Omdat jy My gesien het, Thomas, het jy geglo; salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (Johannes 20).

 

Twyfel (v.24-25)

Tomas was een van ‘n tweeling en is daarom ook Didimus genoem. Hy was maar ‘n pessimistiese karakter en het, soos Eyore (die donkie in Whinnie-the-Pooh), altyd die donker kant van die lewe gesien. Toe Jesus vir Lasarus wou opwek, het Tomas vir sy kollegas gesê: ‘Kom ons gaan ook, dat ons saam met Jesus kan sterf.’ (sien 11:16, 8). In 14:5 sê hy: “Here, ons weet nie waar U gaan nie, en hoe kan ons die weg ken?” In 20:25 staan sy depressie uit soos ‘n seer duim. Maar Tomas was ook dapper en lojaal. Hy was bereid om saam met Jesus te sterf. Hy wou graag weet waarheen Jesus oppad was, sodat hy kon saamgaan.

 

Die eerste keer toe Jesus ná die opstanding aan die dissipels verskyn het, was Tomas afwesig (v.24, 19). Die teks sê nie vir ons waar hy was nie. Die ander dissipels het aanhoudend [Gk. imperfektum] vir hom gesê: ‘Jesus het aan ons verskyn!’ (v.25). Tomas was somber en skepties – hy het nie die tien ooggetuies geglo nie: “As ek nie in sy hande die merk van die spykers sien en my vinger steek in die merk van die spykers en my hand in sy sy steek nie, sal ek nooit glo nie.” (v.25). Hy wou (soos Johannes ná hom) kon getuig van Jesus wat “ons hande getas het” (1 Johannes 1:1). Hy wou nie die ander se getuienis glo nie. Dalk het hulle net ’n gees gesien. Of dalk was dit ’n vals Jesus. Of miskien iemand wat hom voorgedoen het as Jesus. Voordat jy te hard is op arme Tomas, moet jy onthou dat die ander ook getwyfel het.[1] Die Skrif sê:

 

“En [die vroue se] woorde het vir [die dissipels] na onsinnige praatjies gelyk, en hulle het hul nie geglo nie…En terwyl hulle hieroor praat, staan Jesus self in hul midde en sê vir hulle: Vrede vir julle! Toe het hulle verskrik en baie bang geword en gemeen dat hulle ‘n gees sien. En Hy sê vir hulle: Waarom is julle ontsteld en waarom kom daar twyfel in julle hart op? Kyk na my hande en my voete, want dit is Ek self. Voel aan My en kyk; want ‘n gees het nie vlees en bene soos julle sien dat Ek het nie. En terwyl Hy dit sê, wys Hy hulle sy hande en sy voete. En toe hulle van blydskap nog nie kon glo nie en hulle verwonder, sê Hy vir hulle: Het julle hier iets om te eet? Daarop gee hulle Hom ‘n stuk gebraaide vis en ‘n stuk heuningkoek. En Hy het dit geneem en voor hulle oë geëet.” (Lukas 24:11, 36-43).

 

Adoniram Judson was ‘n Amerikaanse sendeling in Burma. Toe sy vrou en sy kind dood is, het hy depressief geraak en vir 40 dae in die oerwoud gaan woon. Hy het die volgende woorde in sy dagboek geskryf: ‘God is to me the Great Unknown. I believe in Him, but I find Him not.’ Tomas en Judson is bewyse dat selfs toewyde gelowiges kan twyfel. Party gelowiges is meer geneig tot somberheid as ander. Wees barmhartig en geduldig met sulke mense (soos wat Jesus in v.27 met Tomas was). Judas 22 sê: “En aan sommige wat twyfel, moet julle barmhartigheid bewys.” Wanneer so iemand sterk dinge gesê het soos: ‘Ek sal nooit glo nie’ (v.25), moet jy aanhou bid en vertrou dat die Here hulle kan help. Jesus het Tomas se diep twyfel verander in ‘n sterk geloof (v.28). Richard Sibbes (‘n Puritein) het dit raak gevat: ‘Nothing is as certain as that which is certain after doubts.’

 

Vir jou wat twyfel: Soms word twyfel aangehelp, omdat jy nie gereeld saam met ander Christene byeenkom om God se Woord te hoor nie. Tomas het getwyfel, omdat hy nie die vorige Sondagaand saam met die ander was nie (v.24). Waar het Asaf sy oplossing gekry toe hý verward was? “Toe het ek nagedink om [my probleem] te verstaan, maar dit was moeite in my oë, totdat ek in die heiligdomme van God ingegaan [het]” (Psalm 73:16-17). Die Hebreërskrywer sê: “en laat ons op mekaar ag gee om tot liefde en goeie werke aan te spoor; en laat ons ons onderlinge byeenkoms nie versuim soos sommige die gewoonte het nie, maar laat ons mekaar vermaan, en dit des te meer namate julle die dag sien nader kom.” (Hebreërs 10:24-25). Martyn Lloyd-Jones was reg:

 

‘People who neglect attendance at the house of God are not only being unscriptural – let me put it bluntly – they are fools. My experience in the ministry has taught me that those who are least regular in their attendance are the ones who are most troubled by problems and perplexities… Moreover, those who do not attend God’s house will be disappointed some day, because on some favoured occasion the Lord will descend in revival and they will not be there. It is a very fooish Christian who does not attend the sanctuary of God as often as he possibly can, and who does not grieve when he cannot.’ (Faith on Trial, p.52).

 

Geloof (v.26-29)

Agt dae later was die dissipels weer bymekaar (agt dae tel van die Sondag wat Jesus opgestaan het, tot die volgende Sondagaand). Hoekom het Jesus nie deur die week aan hulle verskyn nie? Wou Hy Sondag instel as ‘n spesiale dag van aanbidding (sien Psalm 118:22-24, Handelinge 20:7, 1 Korintiërs 16:1-2)?

 

Die dissipels was agter geslote deure. Dit lyk of hulle, soos die vorige Sondagaand, wéér bang was vir die Jode (v.26, 19). Skielik het Jesus tussen hulle gestaan. Hoe presies dit kon gebeur is onverklaarbaar. In sy opstandingsliggaam kon Hy verskyn en verdwyn (Lukas 24:31). Maar die teks sê nie direk vir ons dat Hy deur die muur geloop het nie. Dit mag wees dat die geslote deur voor Hom oopgegaan, en weer agter Hom toegegaan het. Die dissipels se oë en ore was gesluit, sodat hulle dit nie kon sien nie. Dit is wat in Handelinge 12:10 gebeur het. Die tronkdeure was gesluit. Die engel het die deure voor Petrus oopgemaak sonder dat die wagte iets gesien of gehoor het.

 

Soos by die vorige geleentheid was Jesus se eerste woorde shalom – ‘Vrede vir julle.’ (v.26, 19). Jesus het geweet dat hulle bang was en wou hulle gerus stel. Voor sy dood het Hy mos vir hulle gesê: “Vrede laat Ek vir julle na, my vrede gee Ek aan julle; nie soos die wêreld gee, gee Ek aan julle nie. Laat julle hart nie ontsteld word en bang wees nie.” (14:27).

 

Maar daar was iets meer in Jesus se vredegroet. Deur sy kruisdood was daar nou ware vrede tussen God en mens: “Omdat ons dan uit die geloof geregverdig is, het ons vrede by God deur onse Here Jesus Christus” (Romeine 5:1).

 

Jesus het geweet wat Tomas in v.25 vir die ander dissipels gesê het. Daarom het Hy vir hom gesê: “Bring jou vinger hier, en kyk na my hande; en bring jou hand en steek dit in my sy; en moenie ongelowig wees nie, maar gelowig.” (v.27). Die teks sê nie vir ons dat Tomas sy hand en vinger in Jesus se wonde gesteek het nie. Jesus self sê dat Tomas sy wonde gesien het (v.29), maar nie dat hy daaraan gevat het nie. Dit was nie nodig nie. Die oomblik toe hy Jesus se wonde sien, het hy geglo dat Jesus die opstane Here is. En die feit dat Jesus geweet het wat hy in die geheim vir die ander dissipels gesê het, het hom oortuig dat Jesus God is. Daarom het hy in v.28 vir Jesus gesê: “My Here en my God!” Tomas het verseker gedink aan dit wat Jesus vóór sy dood gesê het:

 

“[dat] almal die Seun kan eer net soos hulle die Vader eer.” (5:23).

 

“voordat Abraham was, is Ek.” (8:58, cf. Eksodus 3:14).

 

“Hy wat My gesien het, het die Vader gesien.” (14:9).

 

Hy het die geweet dat die Messias God self is: “Want ‘n Kind is vir ons gebore, ‘n Seun is aan ons gegee; en die heerskappy is op sy skouer, en Hy word genoem: Wonderbaar, Raadsman, Sterke God, Ewige Vader, Vredevors” (Jesaja 9:5).

 

Die Jehova’s Getuies interpreteer Tomas se woorde anders as ons. Hulle sê:

 

  • Tomas was besig om te laster – hy het die Here se Naam ydelik gebruik (soos wat hulle ‘O my G__!’ in films sê). Maar geen lojale Jood sou die Here se Naam ydelik gebruik het nie. Buitendien is daar ‘n voegwoord (en) tussen ‘Here’ en ‘God’. Niemand sê: ‘My Here EN my God!’ as hulle laster nie. En as hy gelaster het: hoekom het Jesus hom nie bestraf nie, maar hom geseën? (v.29).
  • Tomas het vir Jesus ‘Here’ genoem het, maar toe opgekyk na die hemel en gesê: ‘My God!’ Maar weereens wys die voegwoord ‘en’dat Tomas met een persoon gepraat het. As ek vir my vrou sê: ‘Jy is lieflik en mooi’ praat ek nie met twee persone nie. Buitendien sê v.28: “En Thomas antwoord en sê vir Hom: My Here en my God!” Tomas het erken dat Jesus die God van die Ou Testament is: “my God en Here” (Psalm 35:23). Jesus het hom nie tereggewys nie, maar die lof aanvaar.

 

Tomas praat van my Here en my God. Sy woorde is warm en persoonlik. Luther het gesê: ‘Vat die woord my weg en jy vat Christenskap weg.’ Ek stem saam dat ‘n Christen se geloof nie ‘n private aangeleentheid is nie. Dis nie iets wat jy vir jouself hou nie. Jy is deel van ‘n groter liggaam. Jy is een met ander gelowiges (v.26). Tog is jou geloof persoonlik. Ander kan nie námens jou glo nie. Jy moet kan sê: ‘My Here en my God!’ (v.28).

 

Tomas het geglo eers nádat hy vir Jesus gesien het. Daarom sê Jesus: “Omdat jy My gesien het, Thomas, het jy geglo; salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (v.29). In die Bybel is sien en glo teenoorgesteldes:

 

“Want ons wandel deur geloof en nie deur aanskouing nie.” (2 Korintiërs 5:7).

 

“Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop, ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie.” (Hebreërs 11:1).

 

“vir wie julle, al het julle Hom nie gesien nie, tog liefhet; in wie julle, al sien julle Hom nou nie, tog glo en julle verbly met ‘n onuitspreeklike en heerlike blydskap, en die einddoel van julle geloof, die saligheid van julle siele, verkry.” (1 Petrus 1:8-9).

 

Pasop dat jy nie ’n verkeerde afleiding maak nie. Geloof is nie ‘n blinde sprong in die donker nie: ‘Ons weet nie of hierdie dinge so is nie, maar glo dit in elk geval en hoop vir die beste.’ Nee. Dis wat evolusie is. Daar is geen feite op die tafel nie, en tog glo mense dit. Ware geloof is gebasseer op feite. Ons het nog nooit vir Julius Caesar gesien nie, maar daar is genoeg bewyse sodat ons glo hy het werklik bestaan. Net so met Jesus se opstanding. Al het ons dit self nie gesien nie, was daar ‘n paar honderd ooggetuies. Op grond van hierdie en baie ander bewyse glo ons. Dít is wat v.29 beteken. As die feite verkeerd bewys kan word, dan is ons geloof tevergeefs:

 

12 As dit dan gepreek word dat Christus uit die dode opgewek is, hoe sê sommige onder julle dat daar geen opstanding van die dode is nie? 13 As daar geen opstanding van die dode is nie, dan is Christus ook nie opgewek nie. 14 En as Christus nie opgewek is nie, dan is ons prediking vergeefs en vergeefs ook julle geloof; 15 en dan word ons valse getuies van God bevind, omdat ons teen God getuig het dat Hy Christus opgewek het, wat Hy nie opgewek het nie, ten minste as die dode nie opgewek word nie. 16 Want as die dode nie opgewek word nie, dan is Christus ook nie opgewek nie; 17 en as Christus nie opgewek is nie, dan is julle geloof nutteloos, dan is julle nog in julle sondes; 18 dan is ook die wat in Christus ontslaap het, verlore. 19 As ons net vir hierdie lewe op Christus hoop, dan is ons die ellendigste van alle mense.” (1 Korintiërs 15:12-19).

 

As ons glo sonder om te sien, moet ons nie saam met die charismate en Fariseërs soek na visioene en tekens nie (Matteus 12:39). Jy hoef nie ‘n hemelreis mee te maak om te glo nie, want “salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (v.29). Sien dan vir Jesus in die Skrif, glo die feite, bely Hom as Here en God, en oorkom jou twyfel (v.28). “As jy met jou mond die Here Jesus bely en met jou hart glo dat God Hom uit die dode opgewek het, sal jy gered word; want met die hart glo ons tot geregtigheid en met die mond bely ons tot redding.” (Romeine 10:9-10). In die hemel sal jy, soos Tomas, die merke in sy hande en sy sy sien (Openbaring 1:7, 4:6). Maar daardie tyd is nie nou nie.

 

Volgens oorlewering het Tomas die evangelie in Indië gepreek, en is hy daar met ‘n spies deurboor (John Foxe, Foxe’s Book of Martyrs, p.6). Tomas het tot die einde toe geglo. Hy het waarlik beweeg van twyfel tot geloof.

 

 

[1] Die feit dat Tomas (en die ander) getwyfel het, wys vir ons dat die opstanding nie ‘n hallusinasie was nie. Die dissipels het nie die storie opgemaak nie. Hulle het koue en harde feite gesoek om hulle te oortuig.