Hoekom sing Christene?

Singing 2

Wanneer party mense dronk is, sing hulle.  Die Engelse hou daarvan om te sing wanneer hulle by ‘n sokker wedstryd is.  In Zambië en in Wallis is sang deel van die kultuur.  Party mense sing omdat hulle van musiek hou.  Maar wanneer dit by die kerk kom, is dit anders.  Dit is nie die drank, kultuur, sport, of liefde vir musiek wat maak dat ons sing nie; daar is iets anders.  In Ps.100 sê die psalmis vir ons wat dit is.

 

Die Here is God (v.1-3)

Iemand het eenkeer vir my gesê dat die ‘joyful noise’ waarvan die Psalms praat, Christelike ‘heavy metal’ regverdig.  Maar het die psalmis regtig hieraan gedink toe hy dit geskryf het?  Het hy gedink aan mense met lang hare wat hulle koppe skud, aan iemand wat van ‘n verhoog af duik sodat ander hom kan vang, aan mense wat skreeu totdat hulle stemme seer raak, aan iemand wat sy instrument stukkend slaan, aan ‘n geraas wat nie soos musiek klink nie, maar soos mense wat in die myn werk?  Ek twyfel.  Waaroor gaan die ‘joyful noise’ in Ps.100 dan?

 

Hierdie Psalm is tydens die lof- of dankoffer gesing (v.1, 50:14, 116:17, Lv.22:29).  Die punt is nie dat ons die Here net by spesiale geleenthede moet dank nie.  Ons moet gedurig ‘n offer van lofprysing en danksegging vir die Here bring (50:23, Jon.2:9, Heb.13:15).  Dit beteken dat sang nie tot die erediens of die kampvuur beperk is nie.  Sing in jou stiltetyd.  Sing in jou hart en gedagtes, al is daar nie ‘n geluid in jou keel nie.  Sing saam met jou gesin as julle huisgodsdiens hou.  Sing saam met jou kinders of kleinkinders wanneer jy hulle in die bed sit.  Sit vir jou goeie Christelike musiek aan wanneer jy in die kar ry.  Om die Here só te prys is partykeer ‘n goeie teenvoeter vir depressie (Jes.61:3).

 

In v.1 sê die psalmis dat die hele aarde voor die Here moet juig.  Die ESV se ‘joyful noise’ het niks te doen met mense wat hard sing, maar nie nootvas is nie.  Volgens Ps.95:2-3 gaan dit oor mense wat met ‘n harde gejuig hulle Koning prys:  “Laat ons sy aangesig tegemoetgaan met lof, met lofsange Hom toejuig [‘joyful noise’]!  Want die HERE is ‘n grote God, ja, ‘n groot Koning bo al die gode.”

 

Prakties beteken dit dat ons nie moet mompel wanneer ons saamkom om die Here te prys nie.  Ons moet ons stemme verhef en uit volle bors sing.  Selfs al is jy nie musikaal nie, kan jy met groot volume vir die Here sing.  Vir God maak dit nie saak of jy goed kan sing of nie.  Hy wil hê jy moet in sy Seun glo, opreg wees, en Hom prys (v.1).  Om só te sing is belangriker as wat jy musikaal briljant is, maar jou hart is nie by Hom nie:  “Hierdie volk nader My met hulle mond en eer My met die lippe, maar hulle hart is ver van My af.” (Mt.15:8).

 

Volgens v.1 moet al die nasies van die aarde só voor die Here juig en Hom prys (v.1, 66:1, 86:9, 113:3).  Ons moet Hom met blydskap dien en met lofgesange in sy teenwoordigheid inkom (v.2).  Ons doen dit nie asof Hy ons nodig het nie, maar ons voel bevoorreg dat Hy óns gekies het om voor Hom te staan en Hom te dien (Lk.17:10, Hd.17:25).

 

Ons dien ook met blydskap omdat God nie ‘n harde Meester is nie, maar ‘n goeie Een.  Hóé ons Hom dien moet dit reflekteer, hetsy deur lofliede of Christelike diensbaarheid (Heb.13:17, 1 Pt.5:2, kontr. Lk.10:40).  ‘Our happy God should be worshipped by a happy people’ (Charles Spurgeon).[1]

 

Om die Here reg te prys moet jy Hom ken (v.3).  Jy moet glo dat Hy alleen God is, en dat daar buiten Hom geen ander is nie (v.3, Dt.6:4, Jes.44:6, 1 Kor.8:4-6).  Hierdie kennis moenie net in jou kop wees nie (Jk.2:19), maar in jou hart.  Vir dit om te gebeur, moet jy ‘n persoonlike verhouding met Jesus Christus hê.  Jy moet glo dat Hy die ware God is wat mens geword het, dat Hy aan die kruis gesterf het vir sondaars, en dat Hy op die derde dag opgestaan het uit die dood (Jh.17:3, 1 Kor.15:3-4).

 

As jy Hom só ken, moet jy die Bybel lees, oordink en gehoorsaam om Hom beter te ken (v.3, 2 Pt.1:3, 3:18).  Lofprysing is soos ‘n trampolien:  hoe dieper jy in die mat insak, hoe hoër trek jy in die lug op; hoe dieper jy God se Persoon, karakter, Woord en werke ken (v.3), hoe hoër sal jou lofprysing wees (v.1-2).

 

‘Hoekom moet ek die Here so prys?’ wil Arrie ateïs weet.  As Arrie die produk van evolusie was, kon hy die ‘Bing Bang’ geprys het.  Maar hy is nie.  Die Here het hom gemaak, en daarom moet hy Hóm prys (v.3).  Arrie se lewe behoort nie aan homself nie.  Hy kan nie sê:  ‘God kan nie in die Bybel vir my voorskryf hoe ek moet lewe nie.’

 

En as Arrie hierdie lofprysing aan die Here verskuldig is, hoeveel te meer geld dit nie vir ons nie?  God het ons geskep en verlos; Hy het ons sy kinders gemaak (v.3, Jes.43:1, Ef.2:10).  Daarom moet ons Hom dien, en mag ons nie slawe van mense se opinies, ander gode, kos, drank, geld, tabak, ons liggame, of enigiets anders wees nie.  Om vir onsself te lewe is nie ‘n opsie nie; ons behoort aan die Here (v.3, 1 Kor.6:19-20).

 

Deur die Here se getroue sorg en beskerming, wys Hy dat ons syne is (v.3).  Ons is soveel sy volk, soos wat Israel dit in die Ou Testament was (v.3, Tit.2:14, 1 Pt.2:9).  Soos ‘n Herder het Hy sy volk deur die woestyn gelei, en vandag nog is Hy die Herder wat geestelik en liggaamlik na ons omsien (v.3, 23:1-2, 77:21, 80:2, 95:7, Jh.10).

 

Glo jy dat Hy die enigste God is, en dat Hy jou gemaak het?  Glo jy dat Hy jou gered het, en dat jou verlossing geheel en al van Hom af kom?  Is Hy die Herder wat in jou behoeftes voorsien, wat jou troos as jy hartseer is, wat jou bemoedig en jou met die groen gras van die Woord voed, wat jou terugbring wanneer jy wegdwaal, wat jou optel wanneer jy moeg en uitgeput is, wat jou beskerm sodat die duiwel se brandende pyle jou nie kan doodmaak nie?  En sal jy Hom nie met lofgesange en met jou hele lewe prys nie (Ef.5:19, Rm.12:1)?

 

Die Here is goed (v.4-5)

Ek is nie ‘n aanhanger van ‘Disney Musicals’ nie.  Dit iriteer my as die karakter nie op sy fiets kan ry, geld kan trek, of ‘n vlieër kan vlieg sonder om te sing nie.  En tog irriteer dit my glad nie dat die Christelike lewe vol van musiek is nie.  Ek dink eerder dat dit abnormaal is om nié die Here met lofgesange te prys nie.

 

God se volk moes met danksegging deur sy poorte in die tempelhof ingegaan het (v.4).  Hulle moes bly gewees het vir nóg ‘n geleentheid om die Here te prys:  “Ek was bly toe hulle vir my gesê het:  Laat ons na die huis van die HERE gaan!” (122:1).

 

Óns vreugde moet  húlle s’n oortref, omdat ons nie net in die tempelhof ingaan nie.  Wanneer jy die Here prys en tot Hom bid, staan jy letterlik voor die Koning in sy troonkamer (Heb.4:16, 10:19-22).  Vir iemand wat elke dag in die tuig van hierdie wêreld moet lewe, en die golwe van beproewing in die gesig moet staar, is daar nie ‘n beter wegbreek plek as dit nie.  Doen daarom wat Jesus in Lk.5:16 gedoen het:  “Maar Hy het Hom in verlate plekke teruggetrek en gebid.”

 

Maak ‘n groot ding van lofprysing en danksegging wanneer jy so stil raak.  Dink aan God se Naam, aan die openbaring van Homself in Christus, aan alles wat Hy is, aan sy Persoon en sy karakter (v.4).  Prys Hom dat Hy die fontein en bron van alle seën is (v.4).  Dink aan alles wat Hy in die afgelope 24 uur vir jou gedoen het, en dank Hom daarvoor.

 

God is goed en doen goed (Ps.119:68).  Moenie so in jou probleme vaskyk, dat jy nalaat om Hom hiervoor te dank nie (v.5).  Sien God se goedheid in sy Wese en in sy Persoon:  Hy was goed nog voordat Hy die wêreld gemaak het.  Hy het nie eers goed geword toe Hy vir óns goed was nie.

 

Sien ook sy goedheid in Jesus wat aan die kruis gesterf het, sodat jy die ewige lewe kan hê.  Sien sy goedheid in Jesus se opstanding en hemelvaart, en in die feit dat Hy aan die regterhand van God vir jou intree.  Sien sy goedheid daarin dat Hy jou gered het.  Sien sy goedheid in die Heilige Gees wat jou lei, leer, help en vertroos.

 

Sien sy goedheid in die Bybel wat in Afrikaans vertaal is.  Sien sy goedheid in die gawe van gebed.  Sien sy goedheid in die kerk, in ander gelowiges wat jou deur gebed en met hulle gawes ondersteun.  Sien sy goedheid in die doop en in die nagmaal wat jou daaraan herinner dat jy ‘n nuwe mens is, en dat jou sonde vergewe is.

 

Sien sy goedheid in die hemel wat vir jou voorberei word.  Sien sy goedheid in sy dissipline en in die beproewing wat Hy stuur om jou meer soos Jesus te maak.  Sien sy goedheid in sy beloftes.  Sien sy goedheid in die mense wat Hy oor jou pad stuur om jou te help.  Sien sy goedheid in die wonderlike wyse waarop Hy in jou materiële behoeftes voorsien.  Sien sy goedheid in die pragtige skepping wat Hy gegee het, sodat ons dit kan geniet.

 

Dank Hom ook vir sy goedertierenheid en troue liefde wat nie kan faal nie (v.5).  Die Hebreeuse woord chêsêd verwys na die spesiale verbondsliefde wat Hy vir sy uitverkore volk het:  “Ek het jou liefgehad met ‘n ewige liefde; daarom het Ek jou getrek met goedertierenheid [chêsêd].” (Jer.31:3).

 

In die Nuwe Testament het God sy spesiale verbondsliefde aan die kerk bewys:  “soos Christus ook die gemeente liefgehad en Homself daarvoor oorgegee het” (Ef.5:25).  Ons is die “uitverkorenes van God, heiliges en geliefdes” (Kol.3:12).  Paulus sê dat ons “deur die Here bemin word” en dat God ons “van die begin af verkies het tot saligheid” (2 Ts.2:13).

 

Ons moet Hom vir sy uitverkiesing prys, en dankbaar wees dat niemand dit kan omkeer nie (v.5, Rm.8:29-30, 33, 38-39).  Wat Paulus in Rm.11:28-29 van die Jode gesê het, geld ook vir die kerk:  “wat die uitverkiesing betref [is hulle] bemindes …Want die genadegawes en die roeping van God is onberoulik.”

 

Voor jy die Here vir sy uitverkiesing kan prys, moet jy dit reg verstaan.  Moenie dink dat die nasies graag die Here wou ken, en dat Hy besluit het om net vir Israel te red nie.  Weet eerder dat Israel en die nasies Hom gehaat het, en dat Hy in sy groot liefde besluit het om nie vir Israel te oordeel nie.  Toe Hy aan die ander nasies hulle verdiende straf gegee het, het Hy vir Israel vergewe.

 

In die Nuwe Testament sien ons dat sy uitverkiesing nog wyer strek.  Alhoewel die hele wêreld Hom haat en niks met Hom te doen wil hê nie (Jh.7:7), het Hy in sy liefde besluit om nie vir Jan, Sarel, Karen, Alta, en miljoene ander sondaars hulle verdiende straf te gee nie.  Nog voor Hy die wêreld gemaak het, het Hy besluit om hulle te red en sy kinders te maak.

 

“soos Hy ons in Hom uitverkies het voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus” (Ef.1:4-5).  Moenie God se uitverkiesing haat nie.  Wees eerder dankbaar dat Hy jou nie volgens verdienste gestraf het nie, maar besluit het om jou te red.

 

Ek was al dikwels ontrou, sodat ek van die Here af weggedwaal het.  Ek is seker dat jy dieselfde kan sê.  Maar deur al die geslagte heen was die Here nog nooit ontrou aan die verbond wat Hy met ons gemaak het nie (v.5).  Hy sal nie sy rug op jou draai of sy beloftes aan jou breek nie.  Ken jy iemand wat jou só sal liefhê, as jy Hom soos Petrus drie keer in die rug gesteek het?

 

Laat ons nie vergeet om die Here vir sy getroue verbondsliefde te prys nie:  “Die goedertierenhede van die HERE wil ek vir ewig besing; ek wil u trou bekend maak met my mond van geslag tot geslag.” (89:2).  Prys Hom dat sy liefde en getrouheid aan jou so hoog soos die hemel en die wolke is (36:6).  Dank die Here vir Klg.3:22-23:  “The steadfast love of the LORD never ceases; his mercies never come to an end; they are new every morning; great is your faithfulness.” (ESV).

 

As jy hierdie waarhede ter harte neem, sal jy sien dat jy baie meer rede het om die Here te dank as om te kla.  En as jy die Here aanhoudend dank, sal jy nie jaloers wees en bitter raak oor iemand anders se geld, lewensmaat, talente, ens. wat jy nié het nie.

 

‘n Dankbare hart sal jou ook help om nie hoogmoedig te raak en te dink dat jou rykdom, goeie huwelik, soet kinders, ens. van jóú af kom nie.  Jy sal nie in jouself roem nie, maar die Here se hand hierin raaksien en Hom prys:  “Want wie trek jou voor?  En wat het jy wat jy nie ontvang het nie?  En as jy dit dan ontvang het, waarom roem jy asof jy dit nie ontvang het nie?” (1 Kor.4:7).

 

Ek hoop van harte dat jy ten minste iets geleer het van hoekom Christene sing.  Die blydskap wat ons in Jesus het is groter as enige beproewing.  Dit is hoekom Paulus en Silas in die tronk gesing het (Hd.16:23-25).  Dit was die leer wat hulle gehelp het om uit die gat van moedeloosheid te klim, die flits wat hulle gehelp het om in die donker te sien.  ‘n Gelowige se blydskap in Jesus maak dat hy soos Amerika se Neger slawe is, en nie anders kán as om vir die Here te sing nie.

 

[1] Charles Spurgeon, The Treasury of David, note on Ps.100:1

Advertisements

Wanneer God bid

jesus-praying

Was jy al ooit in ‘n winkel of ‘n restaurant waar jy kon hoor waaroor die mense langs jou gepraat het? Om dit reg te kry moet jy uitblok wat om jou aangaan.  En so wil ek vra dat jy vir ‘n oomblik die dinge wat jou aandag kan aftrek, sal uitblok.

 

Kom saam met my. Jesus en die elf dissipels het reeds die bovertrek verlaat en was oppad Getsemane toe (14:31).  Maar voor Hy in 18:1 daar aangekom het, het Hy die wonderlike gebed van Jh.17 gebid.  Kom saggies nader en sit jou oor teen die grond om te hoor wat Hy daardie aand gebid het, om te hoor hoe dit klink wanneer God bid.

 

Jesus bid vir Homself (v.1-5)

B.B. Warfield was ‘n Amerikaanse teoloog wat in die 19de en 20ste eeu gelewe het. Hy het van Johannes Calvyn gesê dat geen mens ‘n dieper sin van God gehad het as hý nie.[1]  Sy hoë siening van God se heerlikheid het soos ‘n sterk parfuum deurgekom in sy boeke, lesings en preke.

 

En as dit waar is van Calvyn, hoeveel te meer nie van Jesus nie? Hy self is tog God soos wat die inhoud van hierdie gebed vir ons wys.  Maar die feit dat Hy gebid het, wys vir ons dat Hy ook ‘n mens is.

 

Toe Hy klaar met die dissipels gepraat het, het Hy met die Vader gepraat (v.1). As mens het Hy sy onderdanige afhanklikheid van die Vader erken, en in gebed na die hemel toe opgekyk (v.1, 11:41, Ps.121:1-2, 123:1-2).  Die uur van sy kruisdood het aangebreek (v.1).  Hy het vir die Vader gevra om Hom te verheerlik, sodat Hy die Vader kon verheerlik (v.1).  Deur sy dood aan die kruis sou Hy miljoene sondaars gered het, sodat hulle Hom en die Vader (en ook die Heilige Gees) verheerlik het.

 

Die Vader het aan Hom die gesag gegee om dié mense te red wat Hy voor die skepping van die wêreld as ‘n geskenk aan Hom gegee het (v.2, 6, 9, 24, 6:37, 39, 10:29, 18:9, Ef.1:4, 2 Tm.1:9, Tit.1:1-2). Die ewige lewe wat Hy aan hulle gee is nie die onbewustelike ewige bestaan waarin Buddhiste en Hindoes glo nie.  Dit is eerder ‘n intieme en persoonlike kennis van die enigste ware God en van Jesus Christus wat deur Hom na die aarde toe gestuur is (v.3).

 

Terwyl Hy op die aarde was het Jesus die Vader verheerlik deur die taak te voltooi wat Hy vir Hom gegee het (v.4, 19:30, Fil.2:8). Nou was Hy oppad terug na die Vader toe om die Goddelike heerlikheid te ontvang wat Hy gehad het nog voordat die wêreld bestaan het (v.5, 24, 1:1, Sp.8:30, 22-31, Fil.2:6-7).

 

Dit dui weereens vir ons aan dat Hy volkome God is, omdat God nie sy heerlikheid met enige iemand deel nie (Gn.48:11). Toe Hy dus in v.3 gesê het dat die Vader die enigste ware God is, het Hy nie bedoel dat nie God is nie.  1 Jh.5:20 sê dan vir ons dat Jesus, soos die Vader in Jh.17:3, die ware God en die ewige lewe is.  Jesus se bedoeling is eerder dat die Vader vir Hom die enigste ware God is.  Hy het as mens gepraat toe Hy dit gesê het (vgl. Ef.1:3, 17).

 

Wanneer dit by sy Goddelikheid kom, is Christus se heerlikheid vir ons so belangrik soos die Vader s’n (v.1-5, 24). Ook wanneer ons bid moet niks vir ons belangriker wees as dit nie.  Dit beteken nie dat jy nie vir jou geldsake, huwelik, of jou kind se redding mag bid nie.  Dit beteken egter dat God se heerlikheid ook in hierdie dinge vir jou ‘n prioriteit sal wees.

 

Wyle dr. Martin Holdt het van ‘n man en vrou vertel wat ernstig vir hulle dogter se redding gebid het. Toe daar vir jare niks gebeur het nie, het hulle moedeloos geword en gevas.  Die Here hulle daarvan oortuig dat hulle die verkeerd motief gehad het:  hulle wou hê dat hulle kind gered moet word, sodat sy nie hel toe gaan nie.  Maar eintlik moes hulle gebid het dat die Here haar sou red om Homself daardeur te verheerlik.  Hulle het toe begin om met die regte motief te bid, en ‘n maand daarna het sy tot bekering gekom.

 

Maar wat help dit ons bid as God buitendien in die ewige verlede besluit het wat Hy gaan doen? Dit het nie vir Jesus gekeer nie, omdat Hy geweet het sy Vader gaan hierdie dinge deur gebed tot vervulling bring (v.2, 5, 15, 17, 20-24).  God se soewereiniteit moet ons juis aanspoor om te bid, omdat net Hý dít kan doen wat Hy in sy Woord belowe het (bv. Dn.9:2-3).

 

Jesus bid vir die apostels (v.6-19)

Ouers wat hulle taak ernstig opneem sal alles in hulle vermoë doen om hulle kinders teen slegte invloede te beskerm. Hulle sal hulle kinders leer, waarsku, dissiplineer en liefhê, sodat hulle nie die pad byster raak nie.  Hulle kan dit egter nie waarborg nie.

 

Maar met die Here is dit anders: Hy kan hulle beskerm, sodat nie een van hulle verlore gaan nie.  Hulle mag dalk versoek word en afdwaal, maar omdat Hy in Jh.17 vir hulle gebid het (en volgens Heb.7:25 steeds vir hulle bid) sal hulle nie finaal wegval nie.

 

Terwyl Jesus op die aarde was het Hy die Vader se Naam aan die apostels bekend gemaak (v.6, Mt.13:11). Die Vader het hulle gemaak en aan die Seun gegee om deur die Woord vir Hom te lewe (v.6).  Deur hierdie Woord het hulle geweet dat Hy van die Vader af gekom het, en dat die Vader alles vir Hom gegee het (v.7-8):  hulle (v.6), dié wat in die toekoms gered sou word (v.2, 20, 24), die werk van verlossing (v.4, 18:11), God se woorde (v.8, 12:49-50, 1 Ts.2:13), God se Naam (v.11-12), God se heerlikheid (v.22, 24), alles (v.7, 16:15, 3:35).

 

Omdat die apostels dan aan Hom en die Vader behoort het, het Hy nie vir die ongelowige wêreld gebid nie, maar vir húlle sodat Hy in hulle lewens verheerlik kon word (v.9-10). Hy het vir die Vader gevra om hulle in sy kragtige Naam te bewaar – die Naam wat Hy ook vir die Seun gegee het (v.11, Fil.2:9).  Toe Jesus nog op die aarde was het Hý dit gedoen, sodat nie een van hulle verlore gegaan het nie (v.12, 10:28).  Maar noudat hulle alleen agtergebly het, het Hy vir die Vader gevra om dit te doen (v.11).  So sou hulle as ‘n eenheid tot in die hemel gekom het, net soos wat Hy en die Vader een was (v.11).

 

Judas was die enigste een wat uit die groep uit weggeval het (v.12). Hy was nie een van dié wat die Vader aan die Seun gegee het nie (v.6, 9).  Hy was die seun van die verderf wat aan die duiwel behoort het en in sy diens gestaan het (v.12, 6:70-71, 12:4-6, 13:2, 27, 2 Ts.2:3).  Hy was oppad hel toe (v.12, Hd.1:25).

 

Hy was soos ‘n vlooi op die Leeu se rug: hy het gekies waar hy wou loop – niemand het hom gedwing nie.  Maar met die vlooi op sy rug het die Leeu in die rigting geloop wat Hy van ewigheid af besluit en voorspel het (v.12, 13:18, Ef.1:11).  Die vlooi het nou wel sy bose planne uitgevoer, maar hy kon nie die Leeu se planne omverwerp nie (Lk.22:22, Hd.2:23, 4:27-28, Job 42:2, Jes.46:9-10, Dn.4:35).

 

Die ander elf apostels was nie soos Judas nie. Hulle het Jesus se lering in hulle harte ontvang, en daarom ook sy volkome blydskap ervaar (v.13-14).  Omdat hulle soos Jesus anders was, het die wêreld hulle gehaat (v.14, 15:18-19, 1 Pt.4:3-4).  Jesus het egter nie gebid dat die Vader hulle uit die wêreld moes wegneem nie – dit was nog nie die regte tyd nie – maar dat Hy hulle van die Bose moes bewaar (v.15, Mt.6:13, Lk.22:31-32).

 

Die dissipels was dan in die wêreld (v.15), maar soos Jesus was hulle nie van die wêreld nie (v.16).  Hulle het aan Christus behoort:  Hy het hulle afgesonder om die waarheid van God se Woord te doen en aan die wêreld te verkondig (v.17-18, 1:1, 14, 14:6, 20:21, Mt.28:19).  Hy het Homself eers aan die kruis afgesonder, sodat Hy húlle daardeur kon afsonder om vir Hom te leef en die evangelie te verkondig (v.19, 1 Kor.1:2, 30, 6:11, Tit.2:14, Heb.10:10).

 

Jesus bid vir die kerk (v.20-26)

Ek het al by verskeie geleenthede dié aanhaling van Robert Murray McCheyne gebruik. Omdat dit so goed is, neem ek vrymoedigheid om dit weer te gebruik.  Hy het gesê:  ‘If I could hear Christ praying for me in the next room, I would not fear a million of enemies.  Yet the distance makes no difference.  He is praying for me.’[2]

 

En so maak die verloop van tyd ook nie ‘n verskil nie. Jesus het nou wel 2000 jaar gelede hierdie gebed gebid, maar die effek daarvan ervaar ons vandag nog in ons lewens.  Volgens v.20 het Jesus nie net vir die apostels gebid nie, maar ook vir dié wat in die toekoms deur hulle Woord in Jesus sou glo (v.20, 18-19, Rm.10:14).  Maak dit jou nie dankaar dat Jesus eeue tevore al vir jou redding gebid het nie?

 

En moet ons nie dieselfde doen nie? Laat ons bid, nie net vir ons kinders en kleinkinders nie, maar ook vir húlle agterkleinkinders en vir dié wat oor 250 jaar van nou af gebore sal word.  Ek dink nie ons besef eintlik watse effek ons voorvaders se gebede op ons gehad het, en watse effek ons gebede op Suid-Afrika en die wêreld in die jaar 2450 sal hê nie.

 

Soos wat die Ou Testament gelowiges vir 4000 jaar gebid het dat die Messias moet kom, is elke gebed wat ons bid nóg ‘n druppel in die emmer. Een druppel is nie baie nie, maar kan jy jou indink watse effek dit op die toekoms sal hê as tienduisende van die emmers wat in God se troonkamer staan vol is (Op.5:8, 8:3-5)?

 

Kyk maar na die effek van dit wat Jesus in Jh.17 gebid het. Hy het gebid dat die kerk een sal wees soos wat Hy en die Vader een is (v.21, 10:30, Ef.4:4-6, 1 Jh.1:3).  Die wêreld sien die verskillende denominasies en sê dat Jesus se gebede nie beantwoord is nie.  Hulle sien hoe kerke skeur, en sê dan dat Jesus se gebede misluk het.

 

Maar hulle kyk mis hoe die Vader reeds Jesus se gebede begin beantwoord het. Waar het jy al ooit van ‘n godsdiens of ‘n sosiale klub gehoor wat mense uit soveel verskillende agtergronde en kulture in een liggaam kan saambring?

 

Die Moslems sê dat húlle een is, en dat die Chrístene verdeeld is. Maar dit is húlle wat kort na hulle ontstaan in die Sunni en Shia faksies verdeel het, en nogsteeds onder mekaar veg tot die dood toe.  Dit is in Moslem state wat radikale groepe hulle eie mense doodmaak.

 

In die Christelike kerk omhels ons dié wat die Here Jesus en sy evangelie liefhet, al stem hulle nie met ons saam oor die uitverkiesing, die geestelike gawes of die doop nie. En dit is hierdie eenheid wat vir die wêreld wys dat Jesus die Seun van God is, en dat ons sy kinders is (v.21, 13:34-35).

 

Die wêreld het vergeet dat Jesus se gebed nog nie finaal beantwoord is nie, maar dat die Vader nog besig is om hierdie eenheid te bewerk.  Hy is besig om Christus se heerlike beeld in ons te vorm (v.22, 2 Kor.3:18, Kol.1:27).

 

Omdat almal van ons dan meer en meer soos Hý word, lyk ons ook meer na mekaar (v.22). Ons is soos troepe in ‘n weermag, waarvan almal eenders lyk.  Wanneer Jesus kom gaan ons almal soos Hý lyk (1 Jh.3:2).  Dán sal ons volmaak een wees soos wat die Vader en die Seun een is (v.22-23).

 

Hierdie eenheid bestaan nie net tussen ons en ander gelowiges nie, maar ook tussen ons en die Here. Deur die Gees wat in ons woon is ons reeds een met die Vader en die Seun (14:21, 23, Mt.28:19, 2 Pt.1:4).

 

Maar wanneer die Here kom sal ons volmaak een wees met Hom (v.23). Ons eenheid met mekaar is eintlik gebasseer op ons eenheid met Hom.  As ‘n huwelik, gesin, familie of gemeente dan verdeeld is, wys dit dat een of meer van die partye nie in ‘n nabye eenheid met die Here lewe nie.

 

Ek hoop dat dit jou help om te sien hoekom die wêreld se beskouing van Jesus tot ‘n groot mate van ons eenheid met mekaar afhang (v.23).  Die beeld wat hulle van God se liefde het kry hulle deur te kyk na hoe ons mekaar liefhet, net soos wat ‘n kind se gedrag vir jou iets van sy ouers sê (v.23).  Waar gemeentes en individuele Christene verdeeld is, is hulle soos ‘n Hollywood film wat die Here se Naam as ‘n vloekwoord gebruik.

 

Wanneer ek aan hierdie dinge dink, verlang ek daarna om by Jesus te wees. As ons eers in die hemel is, gaan ons eie belange en agendas nie meer vir ons belangrik wees nie.  Al wat vir ons gaan saakmaak is om die Vader en die Seun se wonderbare heerlikheid en ewige liefde te sien en te geniet (v.23-24, 5, Jer.31:3, Rm.9:23, Ef.1:4, 1 Pt.1:20).  Kan jy jou indink hoe dit moet wees om in ‘n wêreld van verwondering en liefde te lewe?

 

Ongelukkig is hierdie wêreld nie vir almal bedoel nie. Dit is net vir dié wat die Here ken en wat glo dat die Vader vir Jesus na die wêreld toe gestuur het om sondaars te red (v.25, 3, 3:16-17).  As jy Hom nie ken nie moet jy jousélf kwalik neem.  Jy het geweet dat Hy goed is en dat Hy bereid was om jou te red.

 

As jy jou sonde los en in geloof na Hom toe draai, sal Hy die Vader aan jou hart bekend maak en kan jy nóú al sy Goddelike liefde ervaar en geniet (v.26, 6, Eks.34:5-7, Lk.10:21-22, Rm.5:5, Heb.2:12). As jy Hom egter verwerp sal jy na ‘n wêreld toe gaan waar dit vir ewig nag is, waar mense en duiwels mekaar haat.

 

Ek hoop nie dat enige van my lesers of hoorders na daardie plek toe sal gaan nie. Ek hoop eerder dat jy mooi sal luister en sal sê:  ‘Shhh!  Dit klink of Jesus my naam bid.  Dit is my naam wat ek daar hoor!  Ek weet wat ek sal doen:  ek sal opstaan, my sonde los en terugkeer na my Vader toe.’

 

[1] B.B. Warfield, Calvin and Augustine, p.24

[2] Alexander Smellie, Biography of R.M. McCheyne: A burning light, p.128

Jesus ontmasker vir Judas

unmasking

Toe ek op skool was het ons Zorro gekyk. Dié karakter het ‘n swart masker oor sy oë gedra.  Maar sy neus, mond, ken en Meksikaanse snorretjie het uitgesteek.  Ek het altyd gewonder hoekom die mense hom nie sonder sy masker kon uitken nie.  Dieselfde met Superman wat eweskielik anders lyk as hy nie sy bril op het nie.

 

Judas was nie soos hulle nie. Hy het nie net ‘n halwe masker aan gehad nie.  Hy was meer skynheilig en ‘n beter toneelspeler as enige van die Fariseërs.  Nie eers die ander dissipels het hom as die verraaier uitgeken nie.  Maar in Jh.13:18-30 het Jesus hom ontmasker.

 

Die voorspelling (v.18-20)

Iemand het in die week vir my e-pos gestuur wat gesê het dat predestinasie onsin is. ‘Wat is predestinasie?’ wonder iemand.  Mense soos Augustinus, Luther en Calvyn het geglo dat God die loop van die geskiedenis in die ewige verlede bepaal het.  Daar is baie Afrikaners wat dit onbewustelik glo.  As iets sleg met hulle gebeur sê hulle:  ‘Alles gebeur met ‘n doel.’  En tog vra hulle nie vir hulleself wie daardie doel bepaal het nie.

 

Vir die skrywer van die e-pos kan die mens se keuse en God se predestinasie nie albei waar wees nie; een van die twee moet op die altaar van menslike logika geoffer word. Die skrywer het gekies om die mens se vryheid te behou en om predestinasie te verwerp.  In sy gedagtes maak predestinasie dat God die outeur van sonde is (en dat die mens ‘n robot is).

 

Hy het gesê dat die Here dinge in die ewige verlede beplan het, maar nie bepaal het nie; deur sy vrye keuse kan die mens God se ewige raadsplan in die wiele ry.  Vir die skrywer was selfs Jesus se dood nie bepaal nie.  ‘Anders kon dit nie ‘n vrywillige offer van liefde gewees het nie,’ het hy gesê.  Só het die skrywer alle Bybeltekste wat van predestinasie of voorbeskikking praat, verduidelik.

 

Maar is Bybelse profesieë nie ‘n duidelike bewys dat predestinasie waar is nie? Kom ek gee net een voorbeeld:  was dit God of keiser Augustus en Maria wat bepaal het dat Jesus in Betlehem gebore moes word?

 

Jh.13 gee die balans tussen predestinasie en die mens se verantwoordelikheid. Judas het gekies om nie gehoorsaam te wees soos die ander nie, maar om vir Jesus te verraai (v.17-18).  En tog kon dit nie anders gewees het nie, omdat God dit voor die grondlegging wêreld al bepaal het (v.18).  In Lk.22:22 sê Jesus:  “Die Seun van die mens gaan wel heen volgens wat bepaal is, maar wee daardie man deur wie Hy verraai word!”  Paulus sê dat God “alles werk volgens die raad van sy wil” (Ef.1:11).

 

God het reeds in die Ou Testament Judas se verraad voorspel. Soos wat Agitofel, Dawid se vriend en vertroueling, teen hom opgestaan het, het een van Jesus se dissipels Hom in die rug gesteek (v.18, Ps.41:10, 2 Sm.17).  Judas wat Jesus se brood geëet het (v.18, 26), het Hom verraai.  T.s.v. al Jesus se goedheid aan hom, het hy soos ‘n perd sy hakskeen opgelig om vir Jesus te skop (v.18).  “Vir my liefde behandel hulle my vyandig… En hulle het my kwaad vir goed opgelê en haat vir my liefde.” (Ps.109:4-5).

 

Soos Dawid in Ps.41, het Jesus Judas se verraad voorspel (v.19). Sy voorspelling en die vervulling daarvan sou vir die dissipels gewys het dat Hy die Messias en die God van die Ou Testament is (v.19, 14:29, 16:4, Eks.3:14).  Wie anders is daar wat mense se harte ken en die toekoms kan voorspel (Jes.41:23, 42:9)?  Dié wat hierdie getuienis van die apostels m.b.t. Jesus ontvang het, het vir Jesus self ontvang (v.20).  En omdat Jesus God is, het dié wat Hom ontvang het ook die Vader ontvang (v.20).

 

Hoe moet ons op hierdie verse reageer? Moenie predestinasie verwerp net omdat jy nie weet hoe om dit met die mens se keuse en verantwoordelikheid te versoen nie.  Bely eerder saam met Dawid:  “O Here, my hart is nie hoog en my oë nie trots nie; ook wandel ek nie in dinge wat vir my te groot en te wonderbaar is nie.” (Ps.131:1).  Erken dat die Bybel altwee leer, en moenie soos ‘n kind wees wat weier om te aanvaar dat sy ouers beter weet as hy nie.

 

Let gerus op hoe woorde soos bepaal, bestem, verordineer, voorbeskik, ens. in elkeen van die volgende verse voorkom: Ps.139:16, Sp.19:21, Pd.3:1, Jes.14:24, 27, 46:9-10, Jer.15:2, Hd.1:7, 2:23, 4:27-28, 13:48, 17:26, 31, Rm.8:29-30, Ef.1:5, 1 Ts.3:3, 5:9, 1 Pt.2:8.

 

Die gevolgtrekking is dan dat God alle dinge voorbeskik het, maar dat Hy die mens verantwoordelik hou vir sy keuses. Ek kan net hoor hoe iemand sê:  ‘Ek kan dit nie aanvaar nie, omdat dit logies nie sin maak nie.’  Maar maak die Drie-Eenheid logies vir jou sin?

 

Die uitwysing (v.21-26)

William Tyndale was die eerste man wat die Bybel uit die oorspronklike tale uit in Engels vertaal het. Omdat dit onwettig was, het hy van Engeland af na die kontinent toe gevlug om dáár sy werk voort te sit.  Die Britse kroon het mense gestuur om hom te arresteer, maar hulle was onsuksesvol.  Uiteindelik het ‘n sekere Henry Phillips vir Tyndale opgesoek en gemaak of hy aan die kant van die hervorming was.

 

Tyndale het nie die geringste vermoede gehad van wat eintlik aan die gang was nie. Hy het vir Phillips vertrou en sy geheime met hom gedeel.  Phillips het met die Katolieke ooreengekom om vir ‘n som geld die Engelse hervormer aan hulle oor te lewer.  Sy plan het geslaag; William Tyndale het met sy lewe betaal.[1]

 

Soos Tyndale, het die dissipels nie ‘n idee gehad dat Jesus deur een van sy vriende verraai gaan word nie. Jesus daarenteen het presies geweet wat in Judas se hart aan die gang was.

 

Nadat Jesus die verraad aangekondig het, was Hy diep onsteld (v.21). Sy gees was soos ‘n onstuimige rivier (v.21, Gk. tarassō).  ‘Een van julle gaan My verraai,’ het Hy gesê (v.21).  Judas het al vóór die Pasga en die instelling van die nagmaal sy plan aan die owerpriesters voorgelê (Lk.22:1-6, 7-23).  Nou het hy net vir die regte geleentheid gewag om Hom aan hulle oor te lewer.

 

Die dissipels het met verbasing na mekaar gekyk: hulle het nooit gedink dat een van hulle Hom sou verraai het nie (v.22).  Judas was so slinks en skynheilig dat nie een van hulle naastenby vermoed het dat dit hy was nie.  Dus het hulle eerder gevra:  ‘Is dit miskien ek, Here?’ (Mt.26:22).

 

Jesus se geliefde dissipel Johannes was langs Hom aan tafel; teen sy bors (v.23, 21:20, 24, Gk.). Om dit te verstaan moet ons iets van die Jode se kultuur ken.  Joodse tafels in die eerste eeu was laer as ons koffietafels.  Die Jode het op hulle linker elmboë gelê, hulle bene skuins agtertoe uitgestrek en met hulle regterhande geëet.  Johannes se kop sou dus naby Jesus se bors gewees het.  In hulle kultuur sou dit heeltemal normaal en aanvaarbaar gewees het.

 

Petrus het oorkant Johannes gesit en met sy oë of hande vir hom gewys om vir Jesus te vra wie die verraaier was (v.24). Petrus wou seker gemaak het dis nie hy nie.  Johannes het stadig agtertoe geleuen en saggies vir Jesus gevra wie die verraaier was (v.25).  Hy wou ook seker gemaak het dat dit nie hy was nie.  ‘Die een vir wie ek die stukkie ongesuurde brood met bitter kruie gee as ek dit klaar in die dadel-, rosyntjie- en suurwynsous gedoop het, sal my verraai,’ het Jesus geantwoord (v.26, vgl. Rut 2:14).[2]

 

In Jesus se tyd het die gasheer hierdie stukkie brood vir die eregas aan sy linkerkant gegee.[3]  Jesus het dus vir Judas een laaste kans gegee om sy liefde te aanvaar (hoe dít met predestinasie saamwerk kan ek nie verduidelik nie).  Judas was oppad om sy broodjie in die sous in te doop toe Jesus sýne vir hom gegee het (v.26, Mt.26:23, Mk.14:20).  Judas het in ‘n fluistertoon vir Jesus gesê:  ‘Is ek miskien die verraaier, Rabbi?’  ‘Daar het jy dit nou erken,’ het Jesus geantwoord (Mt.26:25).  Maar selfs nadat Jesus hom ontmasker het, het hy nie teruggedraai en om vergifnis gesmeek nie.  Hy het sy sonde liewer gehad as vir Jesus.

 

Die groot les in hierdie verse is dat nie een van ons ‘n ander mens se hart ken nie. Nie een van die dissipels het geweet dat Judas die verraaier was nie (v.22).  Selfs toe die duiwel in hom ingevaar het, het sy gesig so normaal soos voorheen gelyk (v.27).  Moet dan nie dink dat enige van ons nie tot die ergste toe instaat is nie.  Oor die jare het ons gesien dat mense in ons gemeente hulle aan ernstige dinge skuldig gemaak het.  Ek weet ook van twee Baptistekerke in Gauteng wie se lidmate moorde gepleeg het.

 

Die boodskap wat Johannes hier vir ons wil oordra is nie dat ons nie ander mense moet vertrou nie, maar eerder dat ons nie ander mense se harte ken nie. Jy en ek weet nie wat in iemand se gedagtes aangaan nie.  Maar die Here weet, en uiteindelik sal Hy dit aan die lig bring (Lk.12:2-3).  Die ergste is dan nie dat ander mense sal uitvind wie en wat jy regtig is nie, maar dat ons gedagtes en begeertes so hard in God se ore klink soos woorde in ons s’n.

 

Ons dink nie altyd so nie. ‘We think that God is like an idol who takes naps while we secretly pursue our lusts.’[4]  Wees versigtig met wat in jou hart aan die gang is, want dit bepaal jou hele lewe (Sp.4:23).  As jy teen sonde veg kan jy nie net van jou slegte dade ontslae raak nie – jy moet dit op die vlak van die hart doodmaak.  Jy moet van jou sondige gedagtes, motiewe en begeertes ontslae raak.

 

Nie een van ons kan dit op ons eie doen nie. As Jesus se bloed klaar jou sondige rekord deur jou geloof in Hom en sy kruisdood skoon gewas het, moet Hy jou besoedelde hart skoon was.  Bid dan gereeld en vra vir Hom om jou te help in jou stryd met die slegte begeertes en gedagtes wat soos kakkerlakke in jou hart broei.  Oordink die Bybel, bely jou sonde en jaag gehoorsaamheid na.  Kry ‘n vriend of vriendin wat jou aanspreeklik kan hou en getrou vir jou sal bid.  Jesus steek sy hand in liefde uit om jou te help (v.26).  Moet dit nie wegklap nie.

 

Die duisternis (v.27-30)

In die 1500’s was daar ‘n Christen in Engeland met die naam van James Bainham. Hy was baie lief vir die Bybel en ‘n man van gebed.  Om ‘n lang storie kort gemaak:  hy het uiteindelik op die brandstapel beland.  Voor hulle hom aan die brand gesteek het, het hy vir die skare gesê dat hy doodgemaak word vir die evangelie.  ‘Jy lieg!’ het ‘n Katolieke stadsklerk genaamd Pave gesê.  ‘Ons brand jou omdat jy nie glo dat die brood en die wyn letterlik in Jesus se liggaam en bloed verander nie.’

 

Pave het bevel gegee dat hulle die vuur moet aansteek. Bainham het na die hemel toe opgekyk en gesê:  ‘Mag God jou vergewe en meer genade aan jóú bewys as wat jy aan mý bewys het!’  Pave het dit nie vergeet nie; Bainham se laaste woorde het by hom gespook.  Omtrent ‘n jaar later het hy homself gehang.[5]  Ná Bainham se dood het dit nag geword in sy gewete.  En dit is presies wat in hierdie verse met Judas gebeur het.

 

Toe Judas die stukkie brood by Jesus gevat het, het Satan – nie maar net enige demoon nie, maar Satan self! – in hom ingevaar (v.27, 2). Hy het soos ‘n parasiet vasgesuig aan die boosheid en sonde wat alreeds in Judas se hart was (6:70-71, 12:4-6).

 

Jesus het toe vir Judas gesê: ‘Wat jy wil doen moet jy gou doen.’ (v.27).  Jesus en nie Judas of Satan nie, het die uur van sy kruisdood bepaal (v.1, 7:30, 10:18).  Dus het Hy vir hom gesê om gou te maak, aangesien die uur van sy dood op hande was.  Aan die anderkant het Jesus ook geweet dat Judas se voete haastig was om sy bloed te vergiet (Sp.1:16, 6:18).  Jesus het hom as’t ware aan sy sonde oorgegee.  ‘Doen wat jy graag wil doen,’ het Hy in effek vir hom gesê.

 

Die ander dissipels het nie verstaan hoekom Jesus dit vir hom gesê het nie (v.28). Net Johannes het geweet (v.25-26).  Omdat Judas die tesourier was (12:6), het sommige van die dissipels gedink dat Jesus vir hom gesê het om gou iets vir die volgende dag se Fees van Ongesuurde Brode te gaan koop (v.29).  Die winkels sou op daardie Donderdagaand ‘n bietjie later oop gewees het as gewoonlik.  Gedurende die Fees sou daar nie tyd gewees het nie (soos om op Kersdag gou geskenke te wil koop).

 

Gedurende die Paasfees het die Jode (volgens hulle tradisie) die tempel se deure teen middernag oopgemaak, sodat bedelaars kon inkom om geld en geskenke te ontvang.[6]  Dit verduidelik hoekom party van die dissipels gedink het dat Jesus vir Judas gesê het om gou iets vir die armes te gaan gee.

 

Judas het die stukkie brood ontvang en dadelik uitgegaan om vir Jesus te verraai (v.30). Hy het inderdaad gou gemaak soos wat Jesus in v.27 vir hom gesê het – gou, sodat hy sy 30 stukke silwer kon kry!  Judas het nie net uit die vertrek uitgegaan nie; hy het ook eens en vir altyd sy rug op Jesus gedraai.  Hd.1:25 sê dat hy “afgewyk het om heen te gaan na sy eie plek.”

 

Dit was nag toe hy dit gedoen het (v.30). Dit was letterlik nag, maar Judas het ook sy rug op die Lig van die wêreld gedraai, omdat hy die duisternis van sy sonde verkies het (8:12, 3:19-20).  Saam met die duiwel het hy beplan om die lig uit te doof (Lk.22:53).  Die tragedie was dat hy self in die gat geval het wat hy vir Jesus gegrawe het.  Soos vir Saul in 1 Sm.28:25, het dit geestelik nag geword vir Judas.  Hy was teen ‘n nekbreek spoed oppad na die buitenste duisternis toe (Mt.25:30).

 

Die les is duidelik: moenie vir die duiwel ‘n vatplek gee in jou lewe nie.  As jy met sonde speel, dan gee jy vir hom iets om aan vas te gryp.  In Ef.4:26-27 gee Paulus ‘n voorbeeld hiervan:  “Word toornig en moenie sondig nie; laat die son nie ondergaan oor julle toorn nie; en gee aan die duiwel geen plek nie.”  Bely en laat staan die sonde wat jy nog in die donker hoeke van jou hart wegsteek.  Maak reg wat verkeerd is – met God en met ander mense.

 

As jy volstrek weier om dit te doen of traak-my- nie-agtig met jou sonde aanhou, is jy op een van die gevaarlikste plekke wat jy kan wees. Jy is op die randjie van die afgrond.  As die Here die duiwel toelaat om in jou in te vaar, dan is die brieke los.  En wie gaan jou dan keer?  As jy Jesus se liefdevolle aanbod ignoreer, mag dit miskien die laaste keer wees wat jy jou rug op Hom draai.  En as jy van die Lig van die wêreld af wegdraai, sal dit ook vir jou nag word soos vir Judas… vir ewig.

 

Moenie dom wees nie. Los jou sonde en kom na Jesus toe.  Geen sonde is te groot as jy in berou en geloof na Hom toe draai en vir Hom vra om jou te vergewe nie.  “die bloed van Jesus Christus, sy Seun, reinig ons van alle sonde… As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig.” (1 Jh.1:7, 9).  “In Hom het ons die verlossing deur sy bloed, die vergifnis van die misdade na die rykdom van sy genade” (Ef.1:7).  Johannes sê dat Jesus “ons liefgehad het en ons van ons sondes gewas het in sy bloed” (Op.1:5).  God het ons van ons sonde vrygekoop “deur die kosbare bloed van Christus, soos van ‘n lam sonder gebrek en vlekkeloos” (1 Pt.1:19).

 

As Judas dit maar net geweet het; as hy maar net na Jesus toe gedraai het. Dan sou daar selfs vir hóm genade en vergifnis gewees het.

 

Het jy al mense ontmoet wat maak asof God die vark in die verhaal is, en asof mense die reg het om boos te wees, maar God wreed en verkeerd is om hulle te straf?  Moenie so wees en maak asof Judas die onskuldige slagoffer in hierdie verhaal is, en Jesus die vark nie.  Jesus het sy liefde oor en oor aan Judas bewys, maar hy het nie daarin belanggestel nie.  Daar is nie ‘n mens op die aarde wat so goed is soos Jesus nie… of so sleg soos Judas nie.

 

[1] J.H. Merle d’Aubigné, The Reformation in England: vol.2, pp.188-199, 337-350

[2] D.A. Carson, The Gospel According to John, p.474

[3] Ibid

[4] Edward Welch, Addictions – A Banquet in the Grave, p.176

[5] D’Aubigné, Ibid, pp.97-102

[6] Carson, Ibid, p.475

Wat het Jesus van Homself gedink?

Jesus thinking

Vroeër vanjaar het ek met ‘n vrou gepraat wat vrae gehad het oor die lewe, die Here en die Bybel. Sy was verward, omdat haar pa aanhoudend deur die jare sy interpretasie van die Bybel verander het.

 

‘Hoe kan ek weet wat reg is?’ het sy gevra. Dit is glad nie ‘n slegte vraag nie.  Wie besluit dat Sandra se interpretasie van die Bybel reg is, terwyl Jaco s’n verkeerd is?  Wie besluit dat mý oortuiging oor Jesus reg is, terwyl mnr. Jehova Getuie s’n verkeerd is?

 

Die Bybel verduidelik homself en kan homself nie weerspreek nie. Ons moet dit normaal lees en verstaan, en nie ons vooropgestelde idees in die Bybel inlees nie.  Ons moet ook kyk hoe Christene dit deur die eeue verstaan het.  As nog niemand in die geskiedenis dit so verstaan het nie, of as my interpretasie skaars twee honderd jaar oud is, dan is ek waarskynlik verkeerd.

 

Kom ons kyk dan of my interpretasie van Jesus se Persoon in Jh.10:22-42 die toets slaag.

 

Die Jode se vraag (v.22-30)

Jesus was by die Fees van die Tempelwyding in Jerusalem (v.22). In 164 v.C. het Judas Makkabeus die Siriërs verdryf, die tempel gereinig en die altaar herbou en ingewy, nadat Antiochus Epifanes dit in 167 v.C. ontheilig het.[1]  Die Jode het hierdie Fees ingestel om dít te herdenk.  Die Fees het op die 25ste dag van die maand Kislev (Desember) begin, en vir agt dae aangehou.

 

Omdat dit winter was en ook die reënseisoen, was Jesus nie op die oop tempelplein nie, maar het Hy in die pilaargang van Salomo geloop (v.22-23). Dit is so genoem, omdat dit van die tyd van Salomo af gestaan het.  Toe die tempel in 586 v.C. deur Nebukadnessar verwoes is, het hierdie pilaargang staande gebly.[2]  Die pilaargang  was amper soos ‘n skool se stoep:  die pilare aan die kant van die stoep het die dak opgehou, terwyl nóg ‘n ry pilare in die middel ekstra ondersteuning gebied het.

 

In hierdie pilaargang het die Jode rondom Jesus vergader (v.24, Hd.3:11, 5:12).  ‘Hoe lank gaan U ons aan ‘n lyntjie hou – is U die Messias of nie?’ het hulle gevra (v.24, vgl. Mt.26:63).  Maar as Hy vir hulle gesê het dat Hy die Messias is, sou hulle Hom nie geglo het nie, maar gesê het Hy laster en het ‘n duiwel in Hom (v.33, 20, 8:48, Lk.22:67).  Die rede hoekom Hy dit nooit direk vir hulle gesê het nie, is omdat hulle verdraaide opvattings oor die Messias gehad het; hulle het ‘n militêre en politieke Messias verwag (6:14-15).

 

Dit beteken egter nie dat Jesus onduidelik was oor die feit dat Hy die Messias is nie. Sy genesing van die blinde man en die lam man, die vermeerdering van die brood, en baie ander tekens het gewys dat Hy die Messias is (v.25, 3:2, 20:30-31, 21:25, 2:23, hfst.5-6, 9, Jes.35:5-6, 29:18, 42:7, Eks.16).  Ook sy lering en aksies het gewys dat Hy die Herder van Ps.23 is (hfst.10), die Here wat sy tempel reinig (hfst.2, Mal.3:1-3), die God van Abraham wat met Moses gepraat het (8:58, Eks.3:14), ens.  Hy het vir hulle gesê dat Hy die Vader gesien het, en dat dié Hom na die aarde toe gestuur het (6:44, 46, 7:28, 8:14, 23, 38, 42).  Maar ten spyte van al die bewyse, het hulle nogsteeds nie geglo nie (v.25, 12:37).

 

Hoekom het hulle Hom dan nie geglo as die bewyse so duidelik was nie? Dit is omdat hulle nie deel van sy kudde was nie (v.26, 8:47).  As hulle was, sou hulle die Herder se stem as die stem van hulle Messias herken het (v.26, Jes.40:11, Mt.2:6).  Hulle sou in geloof na Hom toe gekom het en agter Hom aangeloop het (v.27, 3, 6:37, Hd.13:48).  Die Herder weet wie sy skape is, en het hulle as sy eie geken nog voordat Hy die wêreld gemaak het (v.27, 3, 14, Rm.8:29, Ef.1:4-5, 2 Tm.1:9, 2:19, 1 Pt.1:2).

 

Jesus gee aan sy uitverkore skape die ewige lewe, en daarom sal hulle nooit verlore gaan nie (v.28, 3:16). Indien hulle verlore gaan, het Jesus vir hulle gejok, omdat Hy die ewige lewe belowe het maar dit nie gegee het nie (v.28, Tit.1:2, 1 Jh.2:25).  Jesus het gesê dat die diewe, rowers, wolwe, huurlinge, vreemdelinge of enigiemand anders nooit die skape uit sy sterk hand en stewige greep kon ruk nie (v.28, 6:39).

 

Ons is die Vader se geskenk aan die Seun (v.29, 17:2, 6, 9, 24). Die Vader wat ons aan die Seun gegee het, is groter en sterker as enige koning, prins, aardsengel, hemelwese, duiwel, dier op die aarde, ster, planeet, of enigiets in die skepping (v.29).  En om dié rede kan niemand ons uit die Vader se hand ruk nie (v.29, Jes.49:2, 51:16).

 

Die Vader en die Seun is een in hulle taak om ons veilig te hou (v.30). Hulle is ook een Wese, sodat iemand wat die Vader gesien het ook die Seun gesien het (v.30, 14:9, 1:18).  Deur dít te sê het Jesus vir die Jode gewys dat Hy die Messias en die Seun van God is (v.24-25, 30).  Let op dat Jesus nie gesê het Hy is die Vader nie, maar eerder dat Hy en die Vader een is (v.30).  Hy en die Vader is verskillende Persone, maar een Wese (v.30).

 

Tot ‘n sekere mate kan ons sê dat die Vader en die Seun soos ‘n tweeling is wat presies dieselfde DNA het, en tog ook unieke persone is. Ons kan ook sê dat God soos water of vuur is.  As die Vader die vlamme is, is die Seun die vuur se hitte en lig.  As die Vader die water is, is die Seun dit wat die water nat laat voel (hierdie dinge kan ons ook van die Heilige Gees sê).

 

Ek besef dat my illustrasie kortskiet, omdat die Vader en die Seun een Wese is, en dus in hierdie opsig glad soos ‘n tweeling is nie.  Die Seun is ook nie maar net ‘n kwaliteit van die Vader soos wat hitte en lig kwaliteite van vuur is, of nat ‘n kwaliteit van water nie.  Die Seun is ‘n Persoon op sy eie.  Tog hoop ek dat hierdie illustrasies ons help om iets te verstaan van wat Jesus in v.30 gesê het.

 

Omdat Jesus en die Vader een is (v.30), is die Seun nie minder God as die Vader nie.  Hy is die presiese spieëlbeeld van die Vader se Wese, en die afskynsel van sy heerlikheid (Heb.1:3).  Die volheid van wie en wat die Vader is, word in die Seun gesien (Kol.1:15, 19, 2:9).

 

Só verduidelik Jonathan Edwards dit: ‘Gestel jy kon die gedagtes wat jy in die laaste uur gedink het net so oordink:  in dieselfde volgorde, en met dieselfde emosie en intensiteit (‘n volmaakte en kristalhelder déjà vu).  Gestel dan dat jy hierdie gedagtes kan herdink, terwyl jy besig is om die oorspronklike gedagtes te dink.  As jy dít kon regkry, sou jy waarlik dubbel gewees het; twee van jou op dieselfde tyd.’[3]  Edwards reken dat die Seun van God die ewige, volmaakte en persoonlike idee is wat God van Homself het.

 

Die Jode se reaksie (v.31-42)

Twee weke gelede het ek die evangelie met ‘n Jehova’s Getuie gedeel. Dit het nie lank gevat om hom in ‘n hoek in te dryf nie.  Toe hy nie meer argumente oorgehad het nie, het hy gesê:  ‘Logically I cannot accept that Jesus is God.’  ‘Ah!’ het ek vir hom gesê.  ‘Jy verwerp dit dus op logiese gronde, en nie omdat die Bybel jou daarvan oortuig het nie.’  Net so het die Jode in v.31 e.v. nie gronde gehad om Jesus se Godheid te verwerp nie.

 

Die Jode het vir Jesus gevra of Hy die Messias is (v.24). Maar noudat Hy vir hulle gesê het dat Hy van God af kom en dat Hy en die Vader een is, wou hulle Hom gestenig het (v.31, 5:17-18, 8:58-59).  ‘Vir watse goeie werk gaan julle My stenig?’ het Hy gevra (v.32).  Kon Hy hierdie werke gedoen het as Hy nie van God af gekom het nie (3:2)?

 

Die Jode het gesê dat hulle Hom nie vir sy goeie werke wou stenig nie, maar omdat Hy gelaster het (v.33, Lv.24:16). ‘Jy is maar net ‘n mens, en nou maak jy jouself God,’ het hulle gesê (v.33).  Hulle het presies verstaan wat Hy in v.30 bedoel het, en Hy het ook dit nie ontken nie.  Hulle was egter verkeerd om te sê Hy Homself God gemaak het (v.33), omdat Hy van ewigheid af God was (1:1). Húlle het dus gelaster, omdat hulle Hom nie as die Seun van God geëer, aanbid en geprys het nie (8:49, 5:23).

 

Jesus het die Ou Testament aangehaal om hulle te antwoord (v.34). Israel se regters het God verteenwoordig, en daarom het Hy hulle in Ps.82:6 gode genoem.  Hierdie korrupte regters was egter nie gode nie, maar sou soos gewone mense gesterf het (Ps.82:1-8).  Deur Ps.82 aan te haal, het Jesus in effek gesê:

 

‘Wanneer God die korrupte leiers van Ps.82 gode noem (en julle kan nie maak asof Hy dit nié gesê het nie, omdat die Skrif nie verander kan word nie), het julle nie ‘n probleem daarmee nie. Maar wanneer die Heilige Een wat regtig van die Vader af kom sê dat Hy die Messias en die Seun van God is, het julle ‘n probleem daarmee.  Ek verstaan nie hoe julle dink nie.’ (v.35-36, Ps.16:10).

 

As Jesus se werke nie van God af was nie, kon hulle Hom verwerp het (v.37). Maar as sy werke bonatuurlik en bo-menslik was, dan was hulle verkeerd om te sê dat Hy nie die Messias en die Seun van God is nie (v.38).  As hulle sy getuienis aangaande Homself verwerp het, kon hulle nie gestry het teen dit wat voor die hand liggend was nie (v.38).  Kon hulle nie in sy werke gesien het dat die Vader in Hom was en Hy in die Vader nie (v.38, 30, 14:10-11, 20)?

 

Nadat Jesus dit gesê het wou die Jode Hom arresteer (v.39, 7:30, 44). Hulle wou dus nie regtig geweet het of Hy die Messias is nie (v.24), maar het ‘n rede soek om Hom dood te maak (v.39, 31).  Jesus het egter uit hulle hande ontsnap, omdat die bepaalde tyd van sy dood nog nie gekom het nie (v.39, 7:30, 8:20).  Hy het die Jordaanrivier gekruis en na die plek toe gegaan waar Johannes in die begin mense gedoop het.  Uit 1:28 leer ons dat die plek se naam Betanië was.  Dit is nie dieselfde Betanië as in 11:1 wat 3 km oos van Jerusalem was nie.  Die Betanië in 1:28 is eintlik Batanea, en was ‘n streek suid-wes van Galilea aan die weste kant van die Jordaanrivier.[4]

 

Omdat daar minder mense in die woestyn was as in Jerusalem, het Jesus daar gebly (v.40). ‘n Hele klomp mense het Hom gevolg en in Hom geglo (v.41-42).  Johannes het nie tekens gedoen nie, en tog het hierdie mense geweet dat sy prediking oor die Messias waar was (v.41, 5:33-35, 1:26-34, Mt.3:11-12).  Jesus se tekens het gewys dat Hy in ‘n ander klas was as Johannes (v.38, 20:30-31).

 

Daar is soveel idees oor Jesus soos wat daar hondsoorte op die aarde is. Verkeerde idees oor Jesus se Persoon en verlossingswerk is gevaarlik.  Kom ons vergeet wat die Qur’an en die media oor Jesus te sê het, en kom ons kyk wat Hy van Homself gedink het.

 

Jesus het geglo dat Hy die Messias is (v.24, 4:25-26). Hy het ook geglo dat Hy die goeie Herder is wat gekom het om sy skape te red (v.26-28, 11).  Hy het nie geglo dat die bokke skape word wanneer hulle in Hom glo nie, maar het geglo dat sekere mense skape is, en dat hulle nog in die kraal moet inkom (v.26-27, 16, Hd.18:9-10, 2 Tm.2:10).  Mense glo dus omdat hulle skape is, en is nie skape omdat hulle glo nie (v.26, Hd.13:48, 1 Ts.1:4-5).

 

Net soos wat ‘n bok nie skaap word nie, kan ‘n skaap nie in ‘n bok verander nie. Die Here se skape kan wel vir ‘n tydjie van Hom af wegdwaal, maar nie een van hulle kan hulle redding verloor nie.  Niemand kan hulle uit Jesus en die Vader se hand uit ruk nie (v.28-29).  Paulus gebruik ander woorde om dieselfde punt te maak.  In Rm.8:38-39 sê hy dat niks ons van God se liefde kan skei nie:

 

  • Jy kan nie jou redding verloor as jy doodgaan nie.
  • Jy kan dit nie in hierdie lewe verloor nie.
  • Gevalle engele (demone) kan dit nie van jou af wegvat nie.
  • Die Kommuniste, Moslems, of enige ander bose regering kan dit nie wegvat nie.
  • Niks wat in die hede gebeur kan maak dat jy jou redding verloor nie.
  • Niks wat in die toekoms gaan gebeur kan dit onklaar maak nie.
  • Niks of niemand wat bo jou in die hemel is kan dit doen nie.
  • Niemand wat in die dieptes van die see of in die hel is kan nie.
  • Niks in die hele skepping kan jou van God se ewige liefde skei nie.

 

Ek het al gehoor hoe mense sê: ‘Niemand kan jou uit Jesus en die Vader se hand uit ruk nie (v.28-29), maar jy kan jouself losruk.’  Maar volgens Jesus kan niemand jou uit sy hand uit ruk nie, omdat die Vader groter is as almal (v.29).  Sal jy dit waag om te sê:  ‘Ek kan myself losruk, omdat ek groter as die Vader is’?

 

As jy een van die Vader se skape is wat die Hy aan die Seun gegee het (v.29), sal jy na Jesus toe kom en op die laaste dag ‘n nuwe liggaam kry (6:37, 39).  As die Vader jou gekies het om soos Jesus te word, dan sal Hy jou ook roep, regverdig verklaar, en verheerlik (Rm.8:29-30).  Hy sal jou nie soos olie deur sy vingers laat glip nie (6:39, 18:9).

 

Om dit te verseker het Hy jou met die Heilige Gees verseël. Die Heilige Gees is die onfeilbare waarborg dat jy nie jou erfdeel sal verloor nie (Ef.1:13-14, 1 Pt.1:4-5).  Hy wat die goeie werk in jou begin het sal jou tot die einde toe bewaar (Fil.1:6).

 

Wie is hierdie Jesus wat sy skape bewaar? Volgens v.30 is Hy een met die Vader.  As Jesus en die Vader een is, dan is die Branhamites, T.D. Jakes, Oneness Pentecostalism, en ander ‘Jesus Only’ kerke verkeerd om te sê dat Jesus die Vader is.  Volgens hierdie mense neem God soms die vorm van die Vader aan, terwyl Hy op ander kere die Seun of die Heilige Gees is.  In hulle gedagtes kan Hy nooit al drie Persone gelyk wees nie, maar is Hy soos Jack Spratt wat ‘n pa, ‘n seun en ‘n huweliksmaat is – een persoon wat drie rolle vervul.

 

Maar volgens Jesus en die res van die Bybel, is die Vader en die Seun (en die Heilige Gees) verskillende Persone (v.30, 1:1-2, Gn.1:26-27, Ps.45:8, 110:1, Mt.3:16-17, 28:19).  Die Vader is nie die Seun nie, en andersom.  Dit was nie die Vader wat aarde toe gekom het om aan die kruis te sterf nie, maar die Seun (1:1, 14).

 

Tog moet ons nie die fout maak om te dink dat daar drie Gode is nie. Die Vader en die Seun (en die Heilige Gees) is een Wese (v.30, Dt.6:4, Jk.2:19).  In Mt.28:19 leer ons dat die Vader en die Seun (en die Heilige Gees) een Naam het.  In die jaar 325 n.C. het ‘n groep kerkleiers in Nicea die Bybelse lering oor Jesus soos volg opgesom:  ‘[He is] from the essence of the Father, God from God, light from light, true God from true God, begotten, not created, of the same essence as the Father’.[5]

 

Jesus het nie gesê dat Hy en die Vader een was nie, maar dat hulle een is (v.30).  Alhoewel Hy vir tyd en wyl sy Goddelike bestaan in die hemel vir die aarde verruil (Fil.2:6), het Hy nie opgehou om God te wees nie (8:58).  Toe Hy mens geword het, het Hy die onafhanklike gebruik van sy Goddelike kwaliteite prysgegee om Hom aan sy Vader te onderwerp (5:19, 30).  In hierdie opsig het Hy Homself leeg gemaak (Fil.2:7).

 

Ons kan dan nie saam met die Jehova’s Getuies sê dat Jesus ‘n god is, dat Hy geskep is, dat Hy die aardsengel Michael is, dat Hy die Seun van God is maar nie God nie, of dat Hy minder as die Vader is nie.  Toe Jesus gesê het dat Hy die Seun van God is, het Hy duidelik bedoel dat Hy een is met die Vader, en dat Hy self God is.  Dit is hoe die Jode dit verstaan het, en dit is hoe Hy dit bedoel het (v.30, 33, 36).

 

Hierdie is die Jesus in wie jy moet glo. Hy gaan Homself nie by jou of my voorkeure aanpas nie.  Aanvaar Hom soos Hy is:  die Messias en die Seun van God wat een is met die Vader en ook gelyk met Hom.  Hy is die ware God wat sy skape sal red en hulle veilig in sy hand sal vashou.

 

My suster het skerp verskil met ‘n Jehova’s Getuie wat saam met haar werk. Die vrou het vir haar gesê:  ‘Gaan lees ‘n bietjie Johannes, en jy sal sien dat Jesus nie God is nie.’  Maar Johannes se punt is juis om te wys dat Jesus ware God is, en dat Hy een is met die Vader.  Die heel eerste vers in die boek sê dit.

 

[1] 1 Makk.4:36-59, 2 Makk.1:9, 18, 10:1-8, D.A. Carson, The Gospel of John, p.391

[2] Flavius Josephus, B. J. 5:5, section 1; Ant.20:9, section 7

[3] Vry vertaal uit Jonathan Edwards, An Essay on the Trinity, p.102 n.8 aangehaal in John Piper, The Pleasures of God, p.42 n.22

[4] Carson, Ibid, pp.146-147

[5] N.R. Needham, 2000 Years of Christ’s Power: Part 1, p.204

Oor uitverkiesing en ongeloof

Red tulip in yellow field

Ek bely onbeskaamd dat ek in God se onvoorwaardelike uitverkiesing glo. Mense het my al hieroor aangevat, geweier om my te groet, gesê ek moet dit nie preek nie, en besluit om nie meer my vriend te wees nie.  Ek sal dit nie opsetlik preek om mense kwaad te maak nie, maar wanneer ek deur ‘n boek preek en dit in die teks is, gaan ek dit nie oorslaan nie.  Die Here het my geroep om die volle raad van God te verkondig, en omdat die uitverkiesing deel van daardie raad is, gaan ek dit preek.  Vandag is dit ‘toevallig’ deel van my teks (nie dat ek glo toeval bestaan nie).  Maak asseblief jou Bybel oop by Jh.6:41-71.

 

Jesus en die Jode (v.41-59)

Oor die afgelope paar maande was daar meer as een geval van onluste in ons land. ‘n Tydjie gelede het skoliere hulle eie skole, en studente hulle eie universiteite afgebrand.  In Pretoria is mense besig om busse aan die brand te steek.  Die burgers van ons land is besig om tantrums te gooi, omdat dinge nie gebeur soos wat húlle dit wil hê nie.

 

Net so gooi mense geestelike tantrums en kom hulle in opstand as die Here en sy lering nie is soos wat húlle dit wil hê nie.  ‘n Man het by my gekla omdat daar soveel lyding in die wêreld is.  ‘Wie dink die Here is Hy?  As Hy wil hê ek moet Hom dien, moet Hy Homself aan my bewys,’ het hy gesê.  Ons murmurering en klagtes teen die Here (v.41) is maar net ‘n ander manier om te sê:  ‘Ons wil nie hê Hý moet oor ons regeer nie.’ (19:15, Lk.19:14, 1 Sm.8:7).  In v.41-59 het ons ‘n voorbeeld hiervan.

 

Vóór en ná God in die Ou Testament manna vir die volk gegee het, het hulle gemurmureer (Eks.16:7-9, Nm.11:6).  En toe Jesus gesê het dat Hý die ware brood uit die hemel is, het hulle gemurmureer (v.41).  ‘Hoe kan Hy sê dat Hy uit die hemel neergedaal het as ons sy ouers ken?  Hy is maar net ‘n mens,’ het hulle gesê (v.42).  Hulle het aangeneem dat Josef sy biologiese pa is, en het nie geweet dat Hy uit ‘n maagd gebore is, en dus ook die Seun van God is nie (v.42, Lk.1:35).  Jesus het geweet dat hulle onderlangs brom en het vir hulle gesê hulle moet ophou (v.43).

 

Hoekom kon hulle dit nie insien dat Jesus uit die hemel uit neergedaal het nie? Tensy God dit nie aan iemand openbaar en hom met koorde van liefde na Jesus toe trek nie, kán hy dit nie insien nie (v.44, Mt.16:16-17, Lk.10:22, Ps.65:5, Hos.11:4).  Maar as God dit aan hom openbaar en sy verstand oopmaak, sal hy dit ontvang en na Jesus toe kom (v.45).  Omdat die Jode nie sy kinders was nie (Jh.8:44), kon hulle sy stem nie hoor nie en het hulle sy lering nie aanvaar nie (v.45, 5:37, 10:27, Jes.54:13).  As die Vader iemand na Jesus toe trek kan hy nie sy redding verloor nie (v.44, 39).  Op die laaste dag sal Jesus hom uit die dood uit opwek (v.44, 5:28-29).

 

Die feit dat gelowiges hulle Vader se stem hoor (v.45) beteken nie dat hulle Hom gesien het nie (v.46, Dt.4:12). Jesus het Hom gesien en Hom aan ons geopenbaar (v.46, 1:18, 14:9).  Om dus die ewige lewe te hê hoef jy nie die Vader te sien nie; jy moet in die Seun glo (v.47).  Hý is die geestelike brood wat lewe gee (v.48).  Hy is nie maar net ‘n tipe manna wat die mens tydelik versadig, sodat hy in elk geval sterf nie (v.49).  Hy is die geestelike en hemelse brood; dié wat hierdie brood eet sal vir ewig lewe (v.50-51).  In v.51 leer ons dat sy eie liggaam aan die kruis die geestelike brood was wat die wêreld (nie net die Jode nie) deur geloof moes eet om te lewe (v.51, 47).

 

Omdat sommige van die Jode Jesus se woorde geglo het en ander nie, het hulle onder mekaar begin stry (v.52, 9:16, 10:19). ‘Hoe kan ons sy liggaam eet?’ het hulle vir mekaar gesê (v.52).  Soos alle ongelowiges het hulle nie geestelike dinge verstaan nie; hulle het gedink dat Jesus ‘n voorstaander van kannibalisme is (v.34, 4:15, 1 Kor.2:14).  Hy het gesê dat dié wat nie sy vlees eet en bloed drink nie (dié wat nie sy kruisdood aanvaar nie), nie die ewige lewe het nie (v.53).

 

In die Eks.12 het hulle die paaslam geëet. Soos wat kos jou liggaam versterk en laat lewe, moet ons Christus (die ware Paaslam) se kruisoffer deur geloof eet om te lewe.  In die nagmaal vier en bely ons dat dit sy liggaam en bloed is wat lewe gee.  Dít moet die stapel dieet wees wat ons siele, en eendag ook ons nuwe liggame, laat lewe (v.54).  Sy liggaam en bloed is ware kos en drank (v.55).  Enigiets anders sal ons net tydelik versadig (v.35).  As jy sy liggaam eet en bloed drink, sal Hy in jou bly en jy in Hom; deur die geloof sal julle een wees (v.56, 15:4-5, 7, 1 Jh.3:24, 4:13, 15-16, 1 Kor.6:17).  Die feit dat Hy egter deur sy Gees in ons woon beteken nie dat ons God word nie, maar eerder dat sy lewe in ons is (2 Pt.1:4).

 

Waar kry Jesus hierdie lewe? Die Vader het dit in Homself (v.57).  Omdat Jesus en sy Vader een is (10:30), het die Vader dit aan Hom gegee om hierdie lewe in Homself te hê (v.57, 5:26).  Soos die Vader, kan Jesus ook hierdie lewe gee (v.57, 5:21).  Dié wat deur geloof na Jesus toe kom en van Hom eet, sal nie soos die Israeliete in die woestyn sterf nie, maar vir ewig lewe (v.57-58, 11:25-26).  Al hierdie dinge het Hy in Kapernaüm se sinagoge gesê (v.59).

 

Moenie, soos die Jode, ongelowig wees en teen die Here murmureer nie. Om te murmureer is sonde (Nm.11:1, Fil.2:14).  As jy oor God se karakter of ‘n moeilike lering murmureer en weier om dit te aanvaar, dan bevraagteken jy sy wysheid.  Jy dink dat jy beter as Hy weet en is.  ‘As ek Hy was, sou ek dit nie so gedoen het nie,’ is wat jy vir jouself sê.  Dalk word jy selfs versoek om te sê dat God nie is of doen soos wat Hy in die Bybel sê nie, en skep jy in jou verbeelding ‘n god waarmee jy gemaklik is.  Moet dit nie doen nie, maar aanvaar Hom soos wat Hy Homself in die Bybel openbaar.

 

Wie is die Jesus van die Bybel wat jy moet aanvaar? Hy is die brood wat uit die hemel neergedaal het.  Om dan gered te word moet jy erken dat Hy van God af kom, en dat Hy self ook God is.  Hy is die brood van die lewe deur wie jy vir ewige kan lewe.

 

Om hierdie lewe te kry kan jy nie net ‘n happie van die brood eet nie; dit moet jou stapel dieet wees. Jy moet in sy kruisdood vir sondaars glo en so sy liggaam eet en sy bloed drink.  As sy liggaam en bloed (sy kruisdood) nie vir jou alles is en jou lewe definieer nie, moet jy wonder of jy ‘n Christen is.  Jesus en sy kruisdood is nie deel van ‘n ware gelowige se lewe nie; dit ís sy lewe.  Hoe lyk dit met jou:  is Christenskap vir jou ‘n Sondag ding, of is dit soos suiker in jou tee wat jou hele lewe deurtrek?  Is dit ‘n deel van jou lewe soos wat tennis, vakansie of werk deel van jou lewe is, of is dit soos ‘n gekleurde bril wat jou uitkyk op die lewe kleur?

 

As jy ongeloof wil verhoed, moet jy gedurig van Jesus se liggaam eet en sy bloed drink. Doen dit deur gereeld gemeenskap met Hom te hê in die Woord, gebed en die samekomste van die gelowiges.  Bely dit deur gereeld die nagmaal te gebruik.  Drink ook sy bloed deur daagliks jou sonde te bely, sodat Hy jou kan vergewe.

 

Is jy ‘n Christen wat van die Here af weggedwaal het; ‘n Christen wat twyfel of Jesus die ware God is, en of sy woorde waar is? Dit help nie dat jy na die brood kyk nie.  Eet daarvan.  Hou aan eet totdat jou twyfel soos die oggendmis verdwyn en jy met sekerheid weet Hy ís die brood van die lewe.  Smaak en sien vir jouself dat die Here goed is (Ps.34:9).

 

Jesus en die dissipels (v.60-71)

Marnus Misdadiger en Karel Krimineel is in die tronk, omdat hulle meer as 15 winkels beroof het. Jy is die regter wat hulle laat toesluit het.  Wie se skuld is dit dat hulle in die tronk is – joune of hulle s’n?  Dit is hulle eie skuld.  Maar dit is ook jý wat hulle laat toesluit het.

 

Gestel jy en ‘n paar ander regters hou eendag ‘n groot partytjie by jou huis. Hoekom kan die twee rowers nie by die partytjie wees nie:  is dit omdat hulle nie wíl nie, of omdat hulle nie kán nie?  Beide.  Hulle wíl nie by ‘n partytjie wees waar jy is nie.  Maar hulle kán ook nie daar wees nie, omdat hulle in die tronk is.  Daar is net een manier hoe hulle by die partytjie kán wees, en dit is as jy hulle uitnooi, hulle gewillig maak, en hulle vrylaat (natuurlik sal jy die straf vir hulle misdade moet betaal om dit op ‘n wettige manier te doen).

 

En so is dit met die Here. Ons is misdadigers wat sy wet oortree het.  Dit is nie sý skuld dat ons in die tronk van ons sonde is nie, en tog is dit ook Hý wat ons aan die slawerny van ons sondige begeertes oorgelaat het.  Die rede hoekom ons nie na God toe kom nie, is omdat ons Hom haat en nie wíl kom nie (5:40).  Tog is dit ook waar dat ons nie op ons eie na Hom toe kán kom nie; ons kan nie self die traliehek van ons sonde oopsluit nie (Rm.8:7-8).  God het die sleutel om ons vry te laat.  Dit is eers as Hý ons uitnooi en ons harte gewillig maak, wat ons na Hom toe wíl en sál kom (v.44, 65).

 

As jy dus verlore gaan is dit jou eie skuld. Dit is nie die regter se skuld dat Marnus Misdadiger en Karel Krimineel in die tronk is nie.  Ons kan ook nie sê dat hy verkeerd of onregverdig was om hulle toe te sluit en in die tronk te los nie.  Die persoon wat in sy sonde vergaan kies om nie by God te wees nie.  Hy haat die Here en wíl nie by sy partytjie wees nie.  As hy tussen die Here en die tronk van sy eie sonde moet kies, sal hy sy sonde kies.  God doen nie verkeerd om hom in sy sonde te los nie.  Dit is sy verdiende loon.  As die Here hom dan red is dit pure genade.  Sonder die Here is daar nie hoop vir hom om gered te word nie (v.65).  Hierdie boodskap kom duidelik deur in v.60-71.

 

Dit was nie net die Jode wat oor hierdie dinge gekla het nie (v.41, 52). Sommige van Jesus se dissipels het gesê dat sy lering te moeilik is om te aanvaar (v.60).  William Hendriksen sê:  ‘Dit was hulle harde harte en nie die harde preek nie, wat gemaak het dat hulle so reageer.’[1]  Onthou dat die Grieks vir dissipel [mathetes] leerling beteken.  Dit verwys dus nie altyd na ‘n ware gelowige nie; ongelowiges het ook by tye na Jesus se lering geluister (v.66, Mt.8:21).

 

Omdat Jesus die mens se gedagtes ken, het Hy geweet dat hulle hieroor murmureer (v.61, 2:24-25). Hulle het aanstoot geneem, want hoe kan ‘n mens die dinge sê wat Hy in v.41-59 gesê het?  Hoe sou hulle dan gereageer het as hulle gesien het hoe ‘n mens na die hemel toe opvaar (v.61)?  Buitendien het hulle sy woorde misverstaan.  Hy het nie bedoel dat hulle letterlik sy liggaam moet eet, of dat hulle Lv.17:10-14 moet oortree en sy bloed moet drink nie.  Hy het dit geestelik bedoel (v.63).  Niemand kan mos vir ewig lewe omdat hy vleis geëet het nie (v.63).  Dit is net die Gees wat hierdie geestelike lewe vir iemand kan gee (v.63, 3:5-6).

 

Baie van die dissipels het nie geglo nie (v.64), en kon daarom nie hierdie lewe kry nie (v.63). Vir Jesus was hulle ongeloof nie ‘n verrassing nie.  Nog voordat Hy die wêreld gemaak het, het Jesus geweet wie die mense is wat deur sy Vader uitgekies is en aan Hom gegee is (v.64, 37, 10:26, 17:2, 6, 9, Hd.13:48, Rm.8:29-30, 9:11-13, Ef.1:4-5, 11, 2 Ts.2:13, 2 Tm.2:19, 1 Pt.1:2).  Hy het ook geweet wie Hom sou verraai (v.64, 70-71).  Hulle ongeloof was hulle eie skuld; hulle wóú nie glo nie (v.36).  Dié wat wel geglo het, het dit gedoen omdat Gód dit aan hulle geskenk het; nie omdat hulle ‘n sterker wilskrag as ander gehad het nie (v.65, 44, 3:27, Ef.2:8-9, Fil.1:29).

 

Omdat hierdie vals dissipels nie van Jesus se uitverkore skape was nie, het hulle omgedraai en weggeloop (v.65-66). Jesus het hulle nie gesmeek om terug te kom, of gesê dat Hy ‘n fout gemaak het nie.  Hy het vir die twaalf gevra of hulle nie óók wil gaan nie (v.67).  As leier van die twaalf het Petrus bely dat Jesus die Here is, dat net sý woorde die ewige lewe kan gee, en dat Hy die Heilige Messias en die God van die Ou Testament is (v.68-69, 14:6, Hd.4:12, Ps.16:10, 78:41, 89:19, Mk.1:24).

 

Dit is duidelik dat Petrus en tien van die ander dissipels deel was van dié wat die Vader aan sy Seun gegee het (v.37, 39, 44, 65). Hulle het in Jesus geglo omdat Hy hulle eerste gekies het (v.70).  In 15:16 het Hy gesê:  “Julle het My nie uitverkies nie, maar Ek het julle uitverkies”.  Dit is so dat Jesus vir Judas gekies het om een van die twaalf apostels te wees (v.70).  Jesus het geweet dat Judas Hom gaan verraai, dat hy ‘n kind van die duiwel en die seun van die verderf was (v.64, 71, 12:4-6, 13:2, 27, 17:12).  Judas het die pad van die verderf gekies.  En volgens 13:18 het Jesus Hom ook nie uitverkies om gered te word nie.

 

Erken dat daar in die Bybel iets is soos uitverkiesing. Jy kan nie verby dit kom nie.  Dit is belangrik om God se karakter te onthou as jy oor hierdie dinge dink.  God is goed en wys, en daarom moet dit ook goed en wys wees as Hy kies om sommige te red en ander nie (Mt.11:25-27).

 

Die rede hoekom ons sukkel om dit te aanvaar, is nie omdat dit moeilik is om te verstaan nie. God se ewigheid en die Drie-Eenheid is moeilik om te verstaan, maar tog aanvaar ons dit.  Die rede hoekom die uitverkiesing ‘n bitter pil is om te sluk, is omdat ons ‘n aandeel wil hê in ons redding.  Ons wil nie erken dat ons niks tot ons redding kon bydra nie.

 

‘n Ander rede hoekom ons dit nie wil aanvaar nie, is omdat ons geliefdes het wat nie die Here dien nie. Ons wil hê hulle moet gered word, en is oortuig dat God se uitverkiesing in die pad staan.  Die waarheid is egter dat daar nie hoop is as dit van húlle afhang nie, omdat hulle hulle sonde liefhet en nie in die Here belangstel nie.  Maar as dit van die Here afhang is daar hoop.

 

Die feit dat ons vir hulle redding bid wys dat ons diep in ons harte glo dat net Gód hulle kan red, en dat dit nie van hulle eie vrye wil afhang nie (Rm.9:16). Ook wanneer hulle tot bekering kom prys ons hulle nie vir die goeie keuse wat hulle gemaak het nie – ons prys die Here omdat Hý hulle gered het.

 

Ek kan nóg bewyse gee dat jy diep in jou hart glo dat God soewerein is, en dat Hy kan kies wie Hy wil. Glo jy dat Israel in die Ou Testament God se uitverkore volk was, en dat Hy nie die ander nasies gekies het nie (Dt.7:7-8)?  Glo jy dat Jesus die reg gehad het om te kies watter van sy volgelinge apostels moes wees (Mk.3:13, Lk.6:13, Jh.15:16)?  Glo jy Hy kan kies dat jy gebore moes word, en dat jy ‘n Cronjé is en nie ‘n Fouché nie (Ps.139:16)?  Hoekom erken jy dan nie ook dat Hy vir Jakob kon kies, en nie vir Esau nie (Rm.9:11-13)?

 

As die finale keuse by die sondaar lê, gaan dit my verstand te bowe dat alle mense nie die hemel kies nie. Die waarheid is dat die sondaar homself nie kan nie bevry nie; die Here moet dit doen (v.65).  Jy is ‘n Christen en kan nie eers so maklik van jou sonde ontslae raak nie.  Hoekom dink ons dan dat iemand wat geestelik dood is dit deur sy vrye wil kan doen?

 

Omdat niemand sonder God soewereine keuse tot bekering kan kom nie, help dit my (wanneer ek nugter dink) om nie moedeloos te word as sommige mense my prediking verwerp nie (v.44, 65-66). Dit help my ook, omdat ek weet dat dié wat Hy gekies het na Hom toe sál kom (v.37).

 

Om uitverkiesing te ontken, daaroor te kla, of te sê dat dit onregverdig is, gaan nie maak dat dit uit die uit Bybel verdwyn nie. Hoe gouer ons dit aanvaar hoe beter.  Om in die uitverkiesing te glo beteken nie dat jy dit verstaan nie.  Die Bybel sê nie vir ons hoe God mense kan kies en dié wat Hom verwerp vir hulle sonde aanspreeklik hou nie.  As jy probeer om dit uit te vind steel jy dinge wat nie aan jou behoort nie (Dt.29:29).  Ons moet eenvoudig die knie buig en erken dat God God is.  “Maar tog, o mens, wie is jy wat teen God antwoord?  Die maaksel kan tog nie vir die maker sê:  Waarom het u my so gemaak nie?  Of het die pottebakker nie mag oor die klei, om uit dieselfde klomp die een voorwerp tot eer en die ander tot oneer te maak nie?” (Rm.9:20-21).

 

Ek het ‘n student ontmoet wat hom sterk teen God se soewereine keuse uitgespreek het. Na meer as ‘n jaar het ek eendag gesien dat hy iets oor die uitverkiesing op sy rekenaar het.  Ek was verbaas.  ‘Ek glo dit nou,’ het hy gesê.  ‘Ek weet nie hoe ek dit voorheen gemis het nie.’  Ek hoop dat die Here hierdie preek sal gebruik om dieselfde vir jou te doen, en dat jy nie soos die Jode van Jesus en sy waarheid af sal wegloop nie.

 

[1] Vry vertaal uit New Testament Commentary: John, p.246

Versadig jou siel

Breaking bread

Toe ek 14 was het ons by ‘n oom en tannie gaan kuier op ‘n plaas in die Vrystaat. Aan tafel was daar skaapvleis, slaaie, pap, groente, en allerhande lekker kosse.  ‘n Tannie wat saam met ons op die plaas gekuier het, het vir my sousbone opgeskep.  Dit het nie vreeslik lekker gelyk nie, en daarom het ek gou opgeëet.  Sy het gesien dat my sousbone klaar is, en het aangeneem dat ek daarvan hou.  Sy het vir my nóg ‘n lepel of twee opgeskep.  Ek het vir die res van my lewe genoeg gehad van sousbone.  Volgens Jh.6:22-40 werk dit nie met die siel soos met die liggaam nie.  As jy eenkeer die Brood van die Lewe geproe het, sal jy nog wil hê.  Jou siel sal vir ewig versadig wees.

 

Die Jode se soektog (v.22-27)

Jare gelede het ‘n tannie vir my vertel hoe sy en haar susters ontevrede was toe haar pa met ‘n vrou wou trou wat jonger was as hulle. ‘Ons het gedink sy is net agter my pa se geld aan,’ het sy gesê.  ‘Maar ‘n paar jaar later het ons tot die besef gekom dat sy regtig vir hom lief is, en dat sy geld nie vir haar belangrik is nie.’  Maar met die Jode in Jh.6 was dit anders:  hulle het nie in Jesus belanggestel nie, maar in wat Hy vir hulle kon doen.

 

Jesus het die brood en die vis vermeerder (v.1-15). Baie van dié wat die teken gesien het, het die volgende dag teruggekom om vir Jesus te soek (v.22).  Hulle het gesien dat daar die vorige dag net een bootjie was, en dat Jesus nie saam met sy dissipels na die oorkant toe gevaar het nie (v.22).  Hulle het aangeneem dat Hy nog in die omgewing was.

 

Daar was ook ‘n klomp mense wat van Tiberias af gevaar het om vir Jesus te soek (v.23). Hulle het seker gehoor dat Hy ná sy gebed die brood en die vis vermeerder het (v.23, 11).  Die mense het gou agtergekom dat Jesus nie daar is nie, en het toe 3 km weg na Kapernaüm toe gevaar om Hom te soek (v.24, 17).  Hulle het vir Jesus gekry waar Hy besig was om in die sinagoge te leer (v.25, 59).  Hulle was verbaas om Hom daar te sien, omdat Hy nie saam met sy dissipels in die boot was nie (v.25, 22).  Hulle het nie geweet dat Hy oor die see geloop het nie (v.16-21).

 

‘Wanneer het U hier gekom Rabbi?’ het hulle vir Hom gevra (v.25). Jesus het geweet dat hulle nie eintlik in Hóm belanggestel nie.  Hulle het ‘n Messias gesoek wat deur middel van wonderwerke gratis kos vir hulle kan gee (v.26).  Een kommentator sê:  ‘They were moved not by full hearts, but by full bellies.’[1]  ‘As Jesus by ons is kan ons aftree en hoef ons nie weer te werk nie!’  Ek sal nie verbaas wees as dit in hulle gedagtes was nie.

 

Die kos wat Jesus die vorige dag gegee het, gaan deur ‘n mens se spysverteringstelsel en word uitgeskei (v.27). Daarom het Jesus gesê dat hulle nie hulle tyd en energie op dinge moet mors wat nie versadig nie, maar op geestelike kos wat vir ewig duur en tot die ewige lewe lei (v.27).  “want dit is goed dat die hart versterk word deur genade, nie deur voedsel nie, waarvan die wat daarin gewandel het, geen voordeel gehad het nie.” (Heb.13:9).  Hierdie geestelike kos kon hulle gratis by Jesus gekry het (v.27, Jes.55:1-2).  Die Vader het Hom juis met die Gees verseël en instaat gestel om wonderwerke te doen, om só te wys dat Hý die Seun van God en die Messias is wat geestelike lewe kan gee (v.27, 1:32-34, 20:30-31).

 

Soek Jesus vir wie Hy is en nie net vir wat Hy vir jou kan doen nie. Sal dit jou nie hartseer maak as mense by jou kuier omdat jy geld het, en nie omdat hulle van jou hou nie?  Om Jesus so te behandel is niks anders as geestelike prostitusie nie.

 

Jare gelede het ek prente van ‘n huis en ‘n kar op my vriend se yskas gesien. ‘Wat is dit?’ het ek gevra.  Hy het gesê:  ‘Ek was die afgelope naweek by ‘n konferensie.  Die spreker het gesê jy moet jou drome sien en aanhoudend daaroor praat, want dan sal jy dit kry.’  Nie lank daarna nie het ek uitgevind dat die konferensie spreker een van TBN se prosperity predikers was.

 

Soos wat jy goed weet is Jesus vir hulle iemand wat gekom het om ons ryk en voorspoedig te maak. Hulle aanbid Hom nie as die Seun van God nie, maar as ‘n wonderwerkende Messias wat vir ons brood of selfs sjokoladekoek kan gee (v.26).  Dit is dan bloot nie die waarheid om te sê dat mense honger is vir die waarheid nie.  Volgens Rm.3:11 is daar niemand wat God soek nie.  Dit is so dat hulle versadig wil word, maar dit is nie waar dat hulle ‘n honger vir die evangelie het nie (v.26).  As hulle die voordele kan kry wat die evangelie bied, sonder dat hulle Jesus hoef te omhels, sal hulle heeltemal tevrede wees.

 

Die rede hoekom mense met sulke verkeerde motiewe na Jesus toe kom, is omdat hulle nie ‘n idee het van wat hulle ware behoefte is nie, en ook omdat hulle nie eintlik weet wie Hy is nie. Iemand wat dink dat sy grootste probleem armoede of siekte is, sal met dié ingesteldheid na Jesus toe kom.  Alhoewel die Here maklik vir iemand geld en gesondheid kan gee, is dit nie primêr wat Hy vir hulle wil gee nie.  Die mens se grootste probleem is sonde, en daarom is die evangelie van bekering en vergifnis die enigste en ware oplossing.  Jesus is ‘n dokter vir die siel en ‘n makelaar van hemelse rykdom (Lk.5:31-32, 2 Kor.8:9, Op.3:17-18).  Die feit dat Hy mense kan genees en genoeg brood vir hulle kan gee is sekondêr.

 

Sorg daarom dat jou prioriteite reg is. Moenie geld najaag, omdat jy gemaklik wil aftree of omdat jy die lewe saam met jou geliefdes wil geniet nie.  Sorg eerder dat die welstand van jou siel voorkeur geniet bo materiële welvaart en wêreldse sukses (v.27).

 

Die Jode se ongeloof (v.28-34)

Die Jode het geglo dat die Messias by sy koms vir die volk manna sou gee. ‘n Joodse geskrif uit die tweede eeu v.C. sê:  ‘Dié wat die ware en ewige God eer sal die lewe as erfdeel kry… hulle sal soet brood uit die sterrehemel geniet.’  (Frag.3:46-49).  ‘n Ander geskrif sê:  ‘In daardie tyd sal dit gebeur dat die skatkis van manna weer uit die hoogte sal neerdaal…’ (2 Barug 29:8).

 

‘n Sekere Rabbi Beregja het gesê: ‘Soos wat die eerste verlosser was, so sal die laaste een wees… Soos wat die eerste verlosser (Moses) manna laat neerdaal het, sal die laaste Verlosser manna laat neerdaal’ (Eccles. Rab.1:9).  Rabbi Eliëser Hisma het gesê:  ‘Jy sal nie die manna in hierdie wêreld vind nie, maar in die volgende’ (Mek. Eks.16:25).[2]

 

Hierdie agtergrond help ons om in v.28-34 iets van die Jode se denkwyse te verstaan (sien ook Op.2:17).

 

Die Jode het gehoor dat Jesus gesê het hulle moet werk vir die brood wat tot die ewige lewe lei.  Hulle het gedink hulle moet iets doen om die ewige lewe te verdien.  ‘Wat moet ons doen om die werke van God te doen, sodat ons die ewige brood kan verdien?’ (v.28).  Dit is min of meer wat hulle gevra het.

 

Die ‘werk’ wat God van hulle vereis het was om te glo in die Een wat Hy gestuur het, om te glo dat Jesus die Messias en die Seun van God is, en om te glo dat Hy hulle sondes kon vergewe en die ewige lewe vir hulle kon gee (v.29, 20:30-31).[3]  Die Jode het egter nie geglo dat God Hom gestuur het nie, en wou ‘n teken sien voordat hulle bereid was om te glo (v.30).  In hulle gedagtes was sien gelyk aan glo.  Hulle het nie die aard van ware geloof verstaan nie.

 

Ten spyte daarvan dat Jesus die vorige dag siek mense genees het en brood vermeerder het, kon hulle nie insien dat Hy die Seun van God is nie (v.1-15, Mt.14:14). ‘Om brood te vermeerder sodat ‘n paar duisend mense kan eet, is net nie dieselfde as om brood uit die hemel te gee vir ‘n hele volk nie.  As Jesus nie dít kan doen nie, kan ons nie glo dat Hy die Messias is nie.’  Hulle het Ps.78:24 aangehaal asof dit Moses was wat manna uit die hemel gegee het.  Maar volgens Jesus was die ‘Hy’ wat manna gegee het God en nie Moses nie (v.32).  Beide die manna en die vermeerdering die brood was veronderstel om ‘n geestelike les te leer (v.32).

 

Die les was dat die Vader sy Seun as die ware en lewende brood gestuur het om ons siele te versadig (v.32-32). Jesus het neergedaal om sy lewe vir die wêreld te gee (v.33, 3:16-17).  Deur Jesus is dit letterlik so dat een Man se dood ‘n ander een se brood is.  Die Jode het nogsteeds nie verstaan dat Hy van geestelike dinge praat nie, en het gevra dat Hy altyd hierdie brood vir hulle moes gee (v.34, 4:15).

 

Moenie soos die Jode ongelowig wees en tekens wil sien voordat jy glo nie. In Mt.16:1, 4 leer ons dat dit slegte en losbandige mense is wat ‘n teken soek.  Om net die Bybel te glo is nie vir hulle genoeg nie.  Dit is asof hulle net nie kan glo dat God die waarheid praat nie.  Hulle moet eers ‘n genesingsdiens bywoon of ‘n wonderwerk sien, en selfs dán is die Bybel nie vir hulle voldoende nie.

 

Jy dink dalk dat jou ongelowige geliefdes makliker sal glo as die Here net ‘n wonderwerk sal doen. Miskien dink jy dat jý makliker sal glo as die Here vir jou ‘n teken gee.  Maar dit is nie so nie.  ‘n Wonderwerk of teken mag dalk vrees of verbasing veroorsaak, maar dit kan nie geloof kweek nie.  Buiten vir Jh.6, is daar meer as genoeg tekste in die Bybel wat dit wys.

 

Ten spyte van die tien plae en die wonders wat God in die woestyn gedoen het, het Israel aanhoudend gewonder of God vir hulle kan sorg. In Ps.78:32 lees ons:  “Ondanks dit alles het hulle verder gesondig en nie aan sy wonders geglo nie.”

 

Die Fariseërs het gesien hoe Jesus siekes gesond maak, en tog het hulle nie in Hom geglo nie, maar Hom doodgemaak (Mk.3:1-5). Selfs toe Hy vir Lasarus uit die dood uit opgewek het, het hulle nie geglo nie, maar planne gemaak om vir Lasarus dood te maak (12:9-11).  Toe die soldate vir hulle vertel het dat Jesus uit die dood uit opgestaan het, het hulle geld vir hulle gegee en gesê hulle moet die storie verdraai (Mt.28:11-15).  Jesus het mos in Lk.16:31 vir hulle gesê:  “As hulle na Moses en die Profete nie luister nie, sal hulle nie oortuig word nie, al sou iemand ook uit die dode opstaan.”

 

Onthou dat sien en glo teenoorgesteldes is (2 Kor.5:7). “Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop, ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie.” (Heb.11:1).  Vir jou wat dan die Here op sy Woord neem en glo sonder dat jy Hom gesien het, sê Jesus:  “salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (Jh.20:29).

 

Jesus se verduideliking (v.35-40)

In gereformeerde kringe is daar ‘n dwaallering wat Hiper-Calvinisme genoem geword. Mense wat dít glo, oorklemtoon die soewereiniteit van God.  Op hierdie manier maak hulle die bad se water so vuil, dat hulle in die proses die baba van menslike verantwoordelikheid ook uitgooi.  Die gevolg is dat hulle ‘n onbybelse en aaklige beeld van God vir hulle mense voorhou.  Een so ‘n prediker het gesê:

 

‘I believe that God does hate some of you and that He always will! Do what you will He will hate you, whether you believe or not – whether you pray or not – whether you repent or not – God hates you and will hate you!’[4]

 

In v.35-40 gee Jesus vir ons ‘n gebalanseerde lering tussen uitverkiesing en die sondaar se verantwoordelikheid.

 

Die Jode het nogsteeds nie verstaan dat Jesus van geestelike brood praat nie (v.34). Hy het toe reguit vir hulle gesê dat Hy die brood van die lewe is (v.35).  ‘EK IS die brood van die lewe’ (v.35) moes hulle aan God se Naam in Eks.3:14 herinner het.  Jesus is die brood wat lewe gee; die brood waarsonder niemand kan lewe nie (v.35).  Soos wat brood ‘n honger mens se leë maag versadig, sal Jesus dié wat in geloof na Hom toe kom se geestelike dors les en hulle siele versadig (v.35, 4:13-14, 7:37, Mt.5:6).  Jesus was meer as bereid om vir Israel hierdie brood te gee, maar hulle wóú nie in Hom geglo het nie – ten spyte daarvan dat sy wonderwerke bewys het Hy is die Seun van God (v.36, 5:36, 40).

 

Die rede hoekom hulle nie geglo het nie, is omdat hulle nie deur die Vader aan Hom gegee is nie, omdat hulle nie van sy uitverkore skape was nie (v.37, 44, 65, 10:26, 2 Tm.2:19). Almal wat die Vader aan Jesus gegee het sal deur geloof na Hom toe kom (v.37).  Om dit anders te stel:  nie een van dié wat die Vader aan Christus gegee het, sal nié kom nie (v.37).  Jesus het na die aarde toe gekom om die wil van sy Vader te doen (v.38, 5:30).

 

En wat was die Vader se wil?

 

[1] Jesus moes daarvoor gesorg het dat nie een van die uitverkorenes verlore gaan nie, maar dat Hy hulle tot by die finale opstanding bewaar het (v.39, 10:28-29, 17:12, 18:9). As Hy werklik die brood van die lewe was, kon Hy die uitverkorenes uit die dood uit opgewek het en ook hulle liggame vir ewig laat lewe het (5:28-29).  As selfs net een van die uitverkorenes nie volkome gered word nie, of as een van hulle sy of haar redding verloor, dan het Jesus nie die Vader se wil gedoen nie (v.38-39).  Daarom sal Hy seker maak dat almal wat uitverkies is die evangelie glo (v.37), en finaal verheerlik word (v.39, Rm.8:29-30).

 

[2] Die Vader se wil is dat elkeen wat in geloof na die Seun toe kyk, die ewige lewe moet hê (v.40, 3:14-17).  So ‘n persoon moet in die Seun glo wat ons sonde op Homself geneem het aan die kruis.  Hy moet glo dat Jesus die sondaar se enigste hoop is om gered te word.  Hy moet glo en aanvaar dat elkeen wat in die Seun glo die ewige lewe sal hê:  nou, by die opstanding, en vir ewig in die hemel (v.40).

 

Jy hoef nie in die uitverkiesing te glo om jou geestelike honger te stil nie. En tog sal jy uitmis as jy nie die hele waarheid van die Bybel glo nie.  God het nie die uitverkiesing aan ons geopenbaar, sodat ons dit kan ignoreer nie.  Hy wil hê jy moet dit glo.

 

Vind asseblief die balans tussen die mens se verantwoordelikheid en God se soewereine uitverkiesing. Volgens Jesus gaan mense verlore omdat hulle nie die evangelie wil glo nie (v.36).  Dié wat wel glo, doen dit omdat God hulle rebelse wil oorkom het, sodat hulle instaat is om te kan glo (Ef.2:8-9, Fil.1:29).  Hy haal hulle dooie harte van klip uit en gee vir hulle sagte harte van vlees (Esg.36:26).  Hy is nie verplig om dit vir almal te doen nie (net soos wat Hy nie verplig was om die gevalle engele te red nie), maar gee hierdie geloof aan dié wat Hy in Jesus uitverkies het voordat Hy die wêreld gemaak het, aan dié wat die Vader vir Hom gegee het (v.37, 17:2, Rm.8:29, 9:11-18, Ef.1:4-5, 1 Ts.1:4, 2 Ts.2:13, 1 Pt.1:2).

 

Wat moet jou reaksie hierop wees? Moenie sê dat dit onregverdig is nie.  Is dit onregverdig as jy vir een boemelaar R50 gee en vir ‘n ander een niks?  Of kan jy daarmee doen wat jy wil, omdat dit jóú geld is?  Jy sal nie daarvan hou as die boemelaar wat op die straathoek staan vir jou voorskryf hoe jy jou geld moet gebruik nie.  Moet dan ook nie vir God kwalik neem as Hy met sý eiendom doen wat Hy wil nie.  Het die pottebakker dan nie die reg om met sy klei te doen soos wat Hy goed dink nie (Rm.9:19-23)?  As jy wil hê die Here moet regverdig wees, dan moet Hy ons almal hel toe stuur.

 

Moet ook nie sê: ‘Ek is nie uitverkies nie, en daarom help dit nie ek glo nie.’  God het nie vir jou gesê om te wonder of jy uitverkies is of nie, maar om in Jesus te glo.  As jy in die Here glo sal jy weet dat jy uitverkies is, omdat almal wat die Vader aan Hom gegee het na Hom toe kom (v.37).  Volgens v.39 sal Jesus die uitverkorenes opwek, en volgens v.40 sal Hy dié opwek wat in Hom glo.  Dit is dan duidelik dat dié wat in Hom glo ook uitverkies is.  In Hd.13:48 lees ons dat dié wat vir die ewige lewe bestem was geglo het.  Geloof is dan die bewys dat iemand uitverkies is.  As jy in Jesus glo sal Hy jou nie uitwerp nie, maar jou red (v.37, 40).  Moet asseblief nie die idee kry dat God jou nie wíl red nie.  Volgens v.40 is dit sy wil dat mense in sy Seun moet glo en gered word.

 

Ek het eenkeer op Facebook met ‘n ateïs gepraat. Hy het probeer om te wys dat daar niks na hierdie lewe is nie.  Ek het op ‘n mooi manier vir hom gesê dat hy seker baie ongelukkig is.  In sy reaksie het hy gesê:  ‘Well spotted.  My life is miserable.’  Ek kan verstaan dat dit so is, omdat net Jesus vir ‘n mens vervulling kan gee.  Net Hý kan jou siel versadig.

 

[1] Leon Morris, The Gospel According to John, p.358

[2] G.K. Beale & D.A. Carson, Commentary on the New Testament use of the Old Testament, p.446

[3] Geloof is nie ‘n ‘werk’ wat kan bydra tot ons redding nie, maar is ‘n ‘werk’ in dieselfde opsig as wat dit vir die Israeliete werk was om manna van die woestynvloer af op te tel. Die feit dat hulle dit opgetel het beteken nie dat hulle daarvoor gewerk het om dit te verdien nie – dit was nogsteeds ‘n gratis geskenk van God af.

[4] Iain Murray, Spurgeon v. Hyper-Calvinism, p.63

God se geheim

Top Secret

Sue hou daarvan om in haar geheime dagboek te skryf.  Na ‘n paar maande kry haar broer die dagboek in haar laai.  Dit pla haar, maar sy bekommer nie te veel nie, omdat hy in graad 1 is en nie goed kan lees nie.  Maar haar nefie is 12 en hy het dit ook gelees.  Nou is haar geheim uit.

 

Al sou jy God se Woord in jou eie taal lees, kan jy dit nie reg verstaan sonder die Heilige Gees nie.  Dit is ‘n geheim wat net God bekend kan maak.  En dis die punt van 1 Korintiërs 2:6-16.

 

Die evangelie (v.6-10a)

Vir ongelowiges is die evangelie soos die stof van ‘n mynhoop.  Al wat hulle sien is vuil grond.  Hulle is nie bewus van die oneindige rykdom onder die grond nie.  Die evangelie is vir hulle soos kleur vir ‘n blinde man, soos musiek vir ‘n dowe man.  Sowat 8 jaar gelede het ‘n oom vir my vertel van sy seun wat ‘n ateïs geword het.  Sy seun het vir hom gesê:  ‘Noudat ek die Bybel verwerp het, het die oogklappe van my oë afgeval.’  Die waarheid is dat hy nog nooit kon sien nie.  John Piper vertel hoe hy saam met sy seun op die bed gesit het, en die evangelie aan hom verduidelik het.  Sy seun het gesê:  ‘I just don’t see it dad.’  Ek het eenkeer die evangelie met iemand gedeel en vir hulle gesê hulle is verlore.  Hulle het my aangekyk asof ek vir hulle gesê het daar is ‘n nuwe Pick ‘n Pay in Kempton Park.  My woorde het nie ‘n duik in hulle gemaak nie.  Toe ek met ‘n Jehova Getuie die evangelie deel het ek verduidelik hoekom Jesus God móét wees:

 

‘Ons kan nie uit onsself na God toe kom nie.  Ons is mense en Hy is God.  Jesus is God en het mens geword.  Omdat Hy ‘n mens is kan Hy ons by God verteenwoordig, en omdat Hy God is kan Hy God by die mens verteenwoordig; Hy kan sy hand op beide kante lê en sodoende ons Advokaat wees.  Die vrou het gesê:  “Hy hoef nie God en mens te wees om dit te doen nie.  Oscar Pistorius se advokaat is nie God en mens nie, maar tog kan hy hom in die hof verteenwoordig.”’

 

Ek het nie eers moeite gedoen om te probeer verduidelik nie.  Sy kon duidelik nie geestelike dinge verstaan nie.  Sy was soos Nikodemus wat oor fisiese geboorte gedink het toe Jesus oor geestelike geboorte praat (Johannes 3); soos die vrou by die put wat oor letterlike water gedink het toe Jesus oor geestelike water praat (Johannes 4).

 

Die wysheid van die wêreld en haar leiers gaan verby.  Iemand wat volwasse is soek nie dié wysheid nie, maar begeer die wysheid van die evangelie (v.6).  Paulus wou hê dat die Korintiërs hierdie wysheid moes soek:  “En ek, broeders, kon met julle nie spreek soos met geestelike mense nie, maar soos met vleeslike, soos met klein kinders in Christus.  Ek het julle met melk gevoed, nie met vaste spys nie, want julle was nog nie daartoe in staat nie, en julle is nou nog nie daartoe in staat nie, omdat julle nog vleeslik is; want aangesien daar onder julle jaloersheid en twis en tweedrag is, is julle nie vleeslik nie en wandel julle nie na die mens nie?  Want as die een sê:  Ek is van Paulus; en die ander:  Ek van Apollos—is julle nie vleeslik nie?” (3:1-4).

 

Die wêreld is blind vir hierdie wysheid.  Net gelowiges kan dit sien.  Ons sien dit nie omdat ons beter is as ander nie, maar omdat God van ewigheid af besluit het om dit vir ons te wys – hier en in die hemel:  “Maar ons spreek die wysheid van God, wat bestaan in verborgenheid wat bedek was en wat God van ewigheid af voorbeskik het tot ons heerlikheid” (v.7).  Die Skrif sê elders:

 

  • “Ek loof U, Vader, Here van die hemel en die aarde, dat U hierdie dinge verberg het vir wyse en verstandige mense en dit aan kindertjies geopenbaar het.” (Matteus 11:25).
  • “Dan sal die Koning vir die wat aan sy regterhand is, sê: Kom, julle geseëndes van my Vader, beërf die koninkryk wat vir julle berei is van die grondlegging van die wêreld af.” (Matteus 25:34).
  • “[God] wat ons gered en geroep het met ‘n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in Christus Jesus geskenk is” (2 Timoteus 1:9).
  • “Want die wat Hy vantevore geken het, dié het Hy ook vantevore verordineer… en die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook verheerlik.” (Romeine 8:29-30).
  • “soos Hy ons in Hom uitverkies het voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil” (Efesiërs 1:4-5).

 

As God voor die skepping reeds besluit het om ons te red, is die evangelie nie ‘n plan-B omdat plan-A misluk het nie.

 

Ten spyte van hulle natuurlike wysheid, het die Joodse en Romeinse leiers nie die heerlikheid van die Seun van God gesien nie (Handelinge 13:27, Psalm 24:7-10).  Dis asof sy menslike liggaam sy Goddelike heerlikheid bedek het (vgl. 2 Korintiërs 3:15).  Hulle het Hom nie as hulle God en Skepper erken nie, maar Hom doodgemaak (v.8).  Deur die evangelie openbaar die Gees die verlossing en hemelse heerlikheid wat mense nie met hulle oë of ore kan ontdek, of met hulle verbeelding uitdink nie:  “Wat die oog nie gesien en die oor nie gehoor en in die hart van ‘n mens nie opgekom het nie, wat God berei het vir die wat Hom liefhet.  Maar God het dit aan ons deur sy Gees geopenbaar” (v.9-10a, vgl. Jesaja 64:4, 65:17).

 

Vertrou die Heilige Gees wanneer jy die evangelie met mense deel.  Moenie dink jy is beter as dié wat geestelik blind en verlore is nie.  Voel jammer vir hulle; bewys barmhartigheid.  Jy was ook eens blind (Johannes 9:25).  God het Hom oor jóú ontferm toe jy onkundig en verlore was (1 Timoteus 1:13).

 

Moenie probeer om ‘n ateïs of jou rebelse kind te oortuig deur staat te maak op goeie logika of redenasie vermoeë, glashelder illustrasies, ‘n vrees-taktiek wat hulle tot bekering sal dwing, of skuldgevoelens nie.  Vertrou die Heilige Gees om hulle te oortuig.  Bid vir hulle en deel die evangelie.  Dit is die Gees wat hulle van sonde oortuig (Johannes 16:8).  Die evangelie is die krag van God tot redding (Romeine 1:16).  God wederbaar ons deur die Woord (1 Petrus 1:23).  Paulus sê:

 

“Maar hulle sinne is verhard. Want tot vandag toe bly by die lesing van die Ou Testament dieselfde bedekking sonder dat dit opgelig word, die bedekking wat in Christus vernietig word.  Ja, tot vandag toe, wanneer Moses gelees word, lê daar ‘n bedekking oor hulle hart; maar wanneer hulle tot die Here bekeer is, word die bedekking weggeneem.  Die Here is die Gees, en waar die Gees van die Here is, daar is vryheid.  En terwyl ons almal met onbedekte gesig soos in ‘n spieël die heerlikheid van die Here aanskou, word ons van gedaante verander na dieselfde beeld, van heerlikheid tot heerlikheid, as deur die Here wat die Gees is.” (2 Korintiërs 3:14-18).

 

As jy nie op die Gees vertrou nie, sal jy gefrustreerd en ontmoedig raak as jy sukkel om mense te oortuig; as hulle nie tot bekering kom nie.  Jy sal jou tot Charles Finney se metodes wend:  jy sal mense wil dwing om gou ‘n besluit te neem, hulle hart vir die Here te gee, of ‘n sondaarsgebed op te sê.  So sal jy baie vals bekeerlinge maak.  Dalk sal jy veroorsaak dat jou kind vals sekerheid het.

 

Die Bybel (v.10b-16)

Verbeel jou daar is ‘n pikdonker kamer vol mense.  Kan hulle sien?  Iemand sit die lig aan.  Maar omdat hulle blind is, kan hulle nogsteeds nie sien nie.  Deur ‘n wonderwerk genees iemand hulle blindheid.  Tog kry hulle oor die jare wat kom nog katarakke en ander oogsiektes.  Dit maak dat hulle nie altyd goed kan sien nie.  Maar wanneer dié siektes genees word, het hulle weer 20/20 visie.

 

So is dit met ons:  deur die inspirasie van die Skrifte openbaar die Heilige Gees God se wil aan ons (iemand sit die lig aan).  Die Gees maak ons oë oop om die waarheid te verstaan (ons word van ons blindheid genees).  Selfs na ons gered is, sien ons nie altyd die waarheid so duidelik nie.  Daarom verlig die Heilige Gees ons oë om die Skrif te verstaan (die katarakke word verwyder).  Dit is die les in v.10b-16.

 

Soos net jou gees weet wat jy dink, weet net God se Gees wat Hy dink (v.10b-11).  God weet alles.  As die Heilige Gees al God se gedagtes ken, dan weet Hy alles en is Hy God.  Die Heilige Gees is ook ewig en alomteenwoordig (Hebreërs 9:26, Psalm 139:7-8).  Daarom is dit logies dat Hy ook God is.  Toe Ananias in Handelinge 5:3-4 vir die Heilige Gees gelieg het, het Petrus gesê:  “Jy het nie vir mense gelieg nie, maar vir God.”

 

Paulus sê dat die Heilige Gees uit God is (v.12).  Die Vader en die Seun het Hom gestuur; Hy is die Gees van Jesus en die Vader (Romeine 8:9, Johannes 15:26, Handelinge 2:33, 16:6-7).  Deur Jesus woon hierdie Gees ook in ons en openbaar Hy God se gedagtes aan ons.  Daarom kan ons die Woord wat God vrylik aan ons gegee het, verstaan:  “Ons het ewenwel nie die gees van die wêreld ontvang nie, maar die Gees wat uit God is, sodat ons kan weet wat God ons uit genade geskenk het.” (v.12, vgl. 1 Johannes 4:4).

 

Dit was die Gees wat die apostels, soos Paulus, geïnspireer het om die Woord neer te skryf:  “Daarvan spreek ons ook, nie met woorde wat die menslike wysheid leer nie, maar met dié wat die Heilige Gees leer” (v.13).  Jesus het gesê dat die Gees die apostels sou herinner aan alles wat Hy hulle geleer het (Johannes 14:26, 16:13-15).  Daarom het die apostels nie foute gemaak toe hulle Jesus se woorde neergeskryf het nie.  Ja, die persoonlikheid en styl van elke Bybelskrywer het nie verlore gegaan nie.  Maar die Gees het ook gesorg dat hulle presies God se woorde neergeskryf het:  “Die hele Skrif is deur God ingegee” (2 Timoteus 3:16).  “geen profesie van die Skrif [is] ‘n saak van eie uitlegging…nie; want geen profesie is ooit deur die wil van ‘n mens voortgebring nie, maar, deur die Heilige Gees gedrywe, het die heilige mense van God gespreek.” (2 Petrus 1:20-21).

 

1 Korintiërs 2 is Paulus se woorde, maar dis ook God se woorde.  En so met die res van die Bybel.  Die Tessalonisense het Paulus se woorde aanvaar as God se woorde (1 Tessalonisense 2:13, 4:15).  Om sy woorde te verwerp is om die Heilige Gees te verwerp (1 Tessalonisense 4:8).

 

Vir die ongelowige of natuurlike mens is die Gees se woorde dwaasheid (v.14).  Die wêreld kan immers nie die Gees ontvang nie (Johannes 14:17).  Die gelowige of geestelike mens verstaan die Woord.  Die Gees help ons om deur die Woord goed en kwaad van mekaar te onderskei (v.15).  Omdat ongelowige mense nie geestelike dinge verstaan nie, verstaan hulle ons ook nie, en kan hulle ons nie reg opsom of beoordeel nie (v.15).  Die mens kan nooit God se verstand peil nie.  Tog kan ons deur die Gees iets van God se gedagtes verstaan (v.16, 10b-11, Jesaja 40:15).  Jesus het besluit om dit aan ons bekend te maak:  “alles wat Ek van my Vader gehoor het, [het Ek] aan julle bekend gemaak” (Johannes 15:15).

 

Dis belangrik dat jy verstaan hoe God die geheime waarhede van die Skrif aan gelowiges bekend maak.  Alles wat God wil hê jy moet weet, is in die Skrif opgeteken.  Die Skrif is voltooi; ons mag daarby niks byvoeg nie (Spreuke 30:6, Deuteronomium 12:32, Openbaring 22:18-19).  Moet dus nie ‘n hoorbare stem uit die hemel verwag nie.  Moenie nuwe profesieë soek of vra dat die Here in drome en visioene met jou praat nie.  Moenie so na hierdie dinge soek, dat jy uiteindelik jou Bybel eenkant toe skuif nie.  God praat nie meer op hierdie maniere nie:  “Nadat God baiekeer en op baie maniere in die ou tyd gespreek het tot die vaders deur die profete, het Hy in hierdie laaste dae tot ons gespreek deur die Seun” (Hebreërs 1:1).  Miskien het jy iets gedroom wat waar geword het, of dalk het jy ‘n voorgevoel gehad wat so gebeur het.  Tog moet ons nie op dié dinge fokus nie, maar op die Woord.

 

Baie mense wens dat die Here, soos in die Ou Tesament, in drome of met ‘n hoorbare stem moet praat.  Maar het jy vergeet dat jy meer bevoorreg is as die gelowiges in die Ou Testament?  In die Ou Testament was daar lang tye van stilte; tye waarin die Here nie met sy volk gepraat het nie (1 Samuel 3:1).  In die Nuwe Testament kan jy enige tyd jou Bybel oopmaak en die Here se stem hoor.  In die Ou Testament het hulle net enkele boeke gehad om uit te lees.  In die Nuwe Testament het jy al 66 boeke – ‘n hele Bybel.  Die rede hoekom ons nie die Here se stem in die Woord hoor nie, is omdat ons lui is om te bid en te soek vir antwoorde (Psalm 119:18, 2 Timoteus 2:15).

 

Natuurlik moet ons die Here dank vir predikers en Christelike boeke (Efesiërs 4:11-12).  Maar ons moenie te veel op hulle steun, dink dat hulle nooit verkeerd is, of die idee kry dat ons hopeloos en hulpeloos is sonder hulle nie.  Moet hulle nie verafgod nie (1:12).  As jy die Gees het kan jy die Woord reg verstaan (v.10b-12, 16).  Bid dat Hy jou sal help om te verstaan (Efesiërs 1:17-18, Matteus 13:11).  As jy gehoorsaam is aan wat Hy jou leer, sal Hy jou help om nog meer te verstaan (Johannes 7:17).

 

As jy dink dat die Gees vandag nog nuwe openbaringe gee, en dat die Skrif nie die finale gesag is nie, dan is daar geen beperking nie.  Hoe kan ons meet wat reg en verkeerd is as daar vandag nog nuwe openbaringe is?  Mense kan oor enige ding sê:  ‘Die Gees het vir my gesê,’ en wie is ons om te stry?  As jy sê dat ons dit aan die Skrif moet meet, dan kan dit nie nuut wees nie – dis immers net ‘n herhaling van die Skrif.

 

In die Donker-eeue kon net die Priesters die Skrif lees en interpreteer.  Die Bybel was in Latyn geskryf.  Die Katoliekekerk het gevrees dat gewone mense dit sou verdraai, en wou nie hê dit moes vertaal word nie.  As iemand dit vertaal het, het hulle die kopieë en die vertaler verbrand.  Maar hulle kon nie wen nie.  God wou hê sy geheim moes bekend word – nie net vir predikers nie, maar vir die man in die bank.  In die 1500’s het William Tyndale aan een Roomse Priester gesê:  ‘I defy the Pope and all his laws.  If God spares my life, ere many years I will cause a boy that driveth a plough shall know more of the Scriptures than thou dost.’[1]  Tyndale het die Bybel in Engels vertaal.  Baie jare later is dit in Afrikaans vertaal.  God se Gees het die lig aangesit, die blindes genees, en help vandag nog dat hulle die waarheid sien.  Die geheim is uit.

[1] Brian H. Edwards, God’s Outlaw: The Story of William Tyndale and the English Bible, p.61